چپتر 650: دروگر
چپتر 650: دروگر
در قصرِ باستانی و فروریختهٔ ملت شب ابدی، لومیان با دقت خونِ گاردنر مارتن را در پیمانهای مدرج ریخت و تیغهٔ استخوانیِ کوچک و بهطرزِ غیرعادی تیزی را که نوری سرد ساطع میکرد، به آن افزود.
در طولِ این فرایند، سریع حرکت میکرد و به ویژگیِ فرابشریِ تیغهاستخوانیشکل که انگشتانش را میبرید و باعثِ جاری شدنِ خون میشد، اعتنایی نکرد. در عوض، شعلههای سرخ را روشن کرد تا به جمع شدنِ زخمها کمک کند و مانع از ورودِ تیغهٔ استخوانیِ سفید همراه با خونش به داخلِ معجون شود.
دردِ جسمانی وضوح و هیجانِ لومیان را بیشتر کرد. او دو دندانِ گاردنر مارتن، زهرِ مارمولکِ شاخدارِ ریشرنگی و روغنِ اسانسِ ممرز را به خونِ سرخِ روشن افزود.
بلوپ! بلوپ! حبابهایی در خون جوشید و آن اقلام بهطرزِ رازآلودی حل شدند.
طولی نکشید که تفالههای آهنیِ سیاه از خونِ سرخِ روشن پدیدار شد، گویی سلاحی آهنی درونش خُرد شده بود.
لومیان نگاهی به تواناكوی «هیسوکا» انداخت که هنوز در خواب بود، پیمانهٔ مدرج را برداشت و مایع را در دهانش ریخت.
بوی تندِ خون، طعمِ ناآشنای زنگزدگی و حسِ سوزش فوراً دهانِ لومیان را پر کرد و به مغزش رسوخ کرد.
انگار در جنگی پرآشوب گرفتار شده بود و مدام با تیغهها، سلاحهای گرم و حملاتِ بیامانِ دشمن روبهرو میشد. زخمهایی در سراسرِ بدنش پدیدار شد که از درد تیر میکشید.
لومیان در حالی که خودش را درگیرِ نبرد با انبوهی از دشمنانِ پیشرو میدید، گیج و مبهوت زیرِ لب گفت: «پدرسگ، یعنی یه معجون داره بهم حمله میکنه؟»
گلولههای آتشین، کلاغهای آتشین و نیزههای سفیدِ شعلهور دشمنان را خُرد میکردند، میدریدند یا به سیخ میکشیدند و آنها را به مشعلهایی تبدیل میکردند که میدانِ نبرد را روشن میکرد.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، لومیان حس کرد قدرتش رو به افول است و نیروی روحیاش در آستانهٔ ته کشیدن قرار دارد. نیروی روحیِ انباشتهشدهٔ یک ریاضتکش از مدتها پیش رها شده بود.
در آن لحظه، پیکری غولآسا پیشِ رویش پدیدار شد که هالهای سهمگین و رعبآور از خود ساطع میکرد.
با وجودِ ضعفِ لومیان، او ترس، نفرت و استیصالِ آن پیکرِ غولآسا را حس میکرد.
لومیان ناگهان فهمید: ازم میترسه... او آخرین ذرههای شجاعتش را جمع کرد، نیزهای از شعلههای سفیدِ سوزان ساخت و آن را بهسوی پیکرِ غولآسا پرتاب کرد.
شعلهای سفید و کورکننده فوران کرد و سرِ پیکرِ غولآسا را شکافت.
غرمب! پیکرِ غولآسا از درون منفجر شد و به قطعاتِ بیشماری خُرد شد.
غرمب! کلِ میدانِ نبرد فروریخت.
لومیان گیجی را از سر پراند و خودش را مقابلِ قصرِ باستانیِ فروریختهای یافت که آجرهای سنگیاش در گذرِ زمان فرسوده شده بود. تواناكوی هیسوکا هنوز در خواب بود و هلا در سکوت کنارش ایستاده بود.
عرق از بدنِ لومیان میچکید و به جرقههای سرخرنگ تبدیل میشد.
سرانجام، عرق به حالتِ عادی بازگشت.
هوف... لومیان آهِ آسودگی کشید. نیروی روحیاش بهسرعت در حالِ بازیابی بود.
او ارتقا یافته و به یک دروگر تبدیل شده بود.
لومیان پس از تکمیلِ آیینِ زندهگیریِ دشمنی با ردهٔ بالاتر و افشای توطئهاش، معجون را نوشیده و به ردهٔ ۵، دروگرِ مسیرِ شکارچی، ارتقا یافته بود.
در مقایسه با ردههای قبلیاش، دروگر سه تواناییِ دیگر به او میبخشید:
اولین توانایی، بررسیِ نقطهضعف، به لومیان اجازه میداد آسیبپذیریها و نقاطِ ضعفِ دفاعیِ هدف را از منظری رازآلود تشخیص دهد.
دومین توانایی، گزینش، میتوانست به هر حملهای تزریق شود تا جانِ هدف را بگیرد. هر قسمتی که هدفِ گزینش قرار میگرفت، شبیهِ حملهای به نقاطِ حیاتی و ضعفها بود و آسیبِ چشمگیری وارد میکرد.
اگر گزینش به نقطهضعف یا نقطهای حیاتیِ واقعی اصابت میکرد، میتوانست ضربهای کشنده وارد کند، بهطوری که تحملِ سه حملهٔ پیاپی برای هدف دشوار میشد.
این توانایی حتی میتوانست آسیبِ واقعی به موجوداتِ در سطحِ نیمهخدا وارد کند، به شرطی که آنها حمله را دفع نکنند یا با موفقیت جاخالی ندهند و از دفاعهای رازآلود استفاده نکنند.
سومین توانایی، دقت، لومیان را قادر میساخت تا دقیقاً مکانی ازپیشتعیینشده را هدف بگیرد و گلولههای آتشین، کلاغهای آتشین و سایرِ طلسمهایی را که از بدنش خارج شده بودند، دستکاری کند.
او میتوانست گلولهای آتشین و غولآسا را به صدها قسمت تقسیم کند و با دقت به اهدافِ مختلف ضربه بزند و آسیبِ محیطیِ مؤثری ایجاد کند.
این کار با یک انفجارِ کورکورانه فاصلهٔ زیادی داشت و بسیار کارآمدتر و مؤثرتر بود.
هم گزینش و هم دقت به مقدارِ قابلتوجهی نیروی روحی نیاز داشتند که با استفادهٔ فعلیِ لومیان از تلپورت برابری میکرد.
استثنای این مورد ترکیبِ دقت و کلاغِ آتشین بود، زیرا کلاغِ آتشین میتوانست مقدارِ کمی نیروی روحی را به خود اختصاص دهد و بهراحتی دستکاری میشد. حتی با وجودِ دقت، مصرفِ نیروی روحیِ آن چندان چشمگیر نبود.
لومیان همچنین حس کرد نیروی روحیاش بهطرزِ چشمگیری افزایش یافته است. ذهنش شفاف شد و نیروی حیاتش شدت گرفت. او میتوانست در زمانی فوقالعاده کوتاه شعلهها را تا حالتِ سفیدِ سوزان فشرده کند، با نیزههای شعلهور ادغام شود و بهسرعت دهها تا صدها متر را طی کند. با نادیده گرفتنِ مصرفِ نیروی روحی، میتوانست با استفاده از این روش سفر کند.
اگرچه قدرت، سرعت و فیزیکِ بدنیِ لومیان بهبود یافته بود، اما هنوز آنقدر مقاوم نبود که بتواند با بدنش در برابرِ گلوله مقاومت کند.
...
در ورودیِ دستشوییِ مردانهٔ فروشگاهِ واردات و صادراتِ ماتانی که بیشترش فروریخته بود، زرهِ تمامبدنِ نقرهایسفید در حالی که چکشی از نورِ متراکم را با هر دو دست گرفته بود، به بیرون پرید.
به چپ و راست نگاه کرد اما نتوانست هدفش را پیدا کند. رفتهرفته، انگار «آرام» شد.
فرانکا از سایهای در همان نزدیکی بیرون آمد و چشمانش کلوبو را درونِ دستشوییِ نیمهمخروبه ارزیابی کرد. جانش در خطر نبود، اما جراحاتش جدی بود و ضعیف به نظر میرسید.
هدفِ بعدیِ زره غرور اون میشه... فرانکا بهسرعت فکر کرد. با استفاده از فرصتی که زره غرور هنوز دنبالِ کسی میگشت که از پشت خنجر زده بود و هدفِ تازهای انتخاب نکرده بود، بهسرعت نزدیک شد. فرانکا زره تمامتنهٔ نقرهای و بیحرکت را گرفت و با مهارت در کیفِ مسافرش جا داد.
فرانکا رو به آنتونی که بیرونِ راهرو مستقر بود، فریاد زد: «برو پیشِ ژنا!»
در یک چشمبههمزدن در سایهها ذوب شد و از چشم ناپدید گشت.
لومیان با بررسیِ تواناییهای تازهیافتهاش، موجی از شعف را حس کرد. این دروگره... اگه الان با هیسوکا روبهرو میشدم، شکستنِ دفاعش اصلاً برام مسئلهای نبود. عطشم برای مبارزه و کشتار بیشتر شده... لومیان پس از سازگار شدن با تغییراتِ بدنش، رو به هلا کرد و سپاسگزاریاش را ابراز داشت:
«ممنونم.»
هلا که دلیلی برای تشکر نمیدید، آهی کشید و گفت: «کارِ گروهیِ تیمتون تحسینبرانگیزه.»
لومیان درخواست کرد: «مادام هلا، آیین موفقیتآمیز بود، اما میخوام دوباره واردِ رؤیای هیسوکا بشم و دربارهٔ چیزِ دیگهای ازش بپرسم.»
هلا با سر موافقت کرد:
«آیین نیاز داشت که اون هوشیار بمونه. ممکنه دروغ بگه، اما برای بازجویی نیازی نیست هوشیار باشه.»
حرفش که تمام شد، لومیان ناگهان چشمانش را بست و در حالی که به ستونِ سنگیِ مخروبهای تکیه داده بود، روی زمین افتاد.
گوشههای لبش همچنان بالا رفته بود و حالتِ چهرهاش رفتهرفته آرام شد.
در اتاقِ بازجوییِ رؤیا، لومیان روبهروی هیسوکا نشست و اسیر را که دیگر کینه و میل به کشتنش پنهان نبود، خطاب قرار داد:
«از کمکت ممنونم. من یه دروگر شدم.»
هیسوکا به جلو خم شد؛ انگار فراموش کرده بود که میتواند حمله کند:
«که چی دروگر شدی؟ تو یه دوئل، هنوزم بهراحتی میکُشمت!
«اگه با تیغهٔ پنهان متحد نشده بودی و به تعدادتون تکیه نمیکردی، الان مرده بودی!»
دیگه هوشیار نیست، بالاخره داره افکارِ واقعیش رو تو رؤیا بروز میده... لومیان خندید و جواب داد: «وقتی میتونم فرصتی بسازم که چندنفری بجنگیم، چرا باید تنبهتن باهات روبهرو بشم؟
«همراههام هم بخشی از قدرتِ منن.»
هیسوکا با کینه گفت: «واقعاً به اون هیپنوتیزور اعتماد داری؟
«خیلی خطرناکه که جسم و ذهنت رو به روی یه هیپنوتیزور باز کنی. نمیترسی از فرصت استفاده کنه و نشانههای پنهانی بذاره که ناخودآگاه تو رو تحتِ کنترلِ خودش دربیاره؟»
لومیان لحظهای به هیسوکا خیره ماند و سپس لبخندی زد:
«شاید برای همینه که شکستت دادم. جای تعجب نیست که بانوی دیوانه گفت بهاندازهٔ کافی خالص نیستی.
«اولاً، من بهش اعتماد دارم. ما با هم مرگ و زندگی رو پشت سر گذاشتیم.
«ثانیاً، حاضرم چنین خطری رو به جون بخرم تا همهٔ شما رو بکشم!»
لومیان صاف نشست، به چشمانِ هیسوکا خیره شد و کلمهبهکلمه گفت: «حتی اگه تو مغاک سقوط کنم، حتی اگه به جهنم برم، مرگِ دلخراشِ شما رو به چشم میبینم!»
هیسوکا ساکت شد.
لومیان دوباره راحت به صندلیاش تکیه داد، خودش را جمعوجور کرد و با لحنی عادی پرسید: «از دیوشناسی یاد گرفتم که یه دیو برای اینکه به حواریِ هوس ارتقا پیدا کنه، به یه آیین نیاز داره. بهترین حالتش هم یه آیینِ قتلِ زنجیرهایِ خاصه. با این حال، غیر از اونی که چهار سال پیش اتفاق افتاد، اخیراً فقط یکی تو پورت پیلوس بوده. تازه، من قاتل رو کُشتم. تو چطور ارتقا پیدا کردی؟
«با یه عطیه؟ تو که نمیتونستی چهار سال پیش حواریِ هوس بشی، مگه نه؟»
هیسوکا با لبخند جواب داد: «اینکه تو نمیدونی دلیل نمیشه که اتفاق نیفتاده باشه.»
دلِ لومیان تکانی خورد.
«یکی از اون دوتا شوخی برای سرپوش گذاشتن رو آیینِ ارتقات بود؟»
لومیان با استفاده از اطلاعاتِ پراکندهای که از اعضای حاشیهایِ دروغ آوریل به دست آورده بود، این حدس را زد. این اطلاعات مثلِ تکههای پراکندهٔ یک پازل بودند؛ هرکدام بخشی از حقیقت را نشان میدادند، اما تصویرِ کاملی در کار نبود.
داستانها از آشوبی رهاشده میگفتند: ناپدید شدنِ طلا در اعماقِ دیوایز، و درگیری بینِ اهالیِ شهر و قبیلهای بدوی در شهر تیزامو که به فاجعه ختم شده بود.
لومیان شک داشت که آیینِ ارتقای هیسوکا در میانِ آشوبِ شوخیِ تیزامو پنهان شده باشد.
چشمانِ هیسوکا به نشانهٔ تأیید برقی زد و با لحنی پدرانه گفت:
«خیلی باهوشی.»
لومیان از فرصت استفاده کرد تا مسیرِ بحث را عوض کند.
«قضیهٔ اهریمنِ خاندانِ نویس چیه؟»
او با احتیاط پیش رفت و فعلاً از ارجمند آسمانی و درختِ مادرِ هوس طفره رفت.
حالتِ چهرهٔ هیسوکا سرد شد.
«قصدم این بود که ازش استفاده کنم تا چیزی به دست بیارم و بارها آیینی اجرا کنم تا آرومش کنم، اما اون فقط با من ارتباط برقرار کرد. فقط دو سال پیش یه فرصت بهم داد.»
چیزی... دو سال پیش... شوخیهای شهرِ معدنِ طلا و شهر تیزامو بعد از این اتفاق افتادن. یکی اواخرِ سالِ قبلش رخ داد، و اون یکی اواخرِ سالِ گذشته... لومیان کمکم شک کرد که این دو شوخی ممکن است انگیزههایی فراتر از پنهان کردنِ آیینِ ارتقا داشته باشند.
پیش از آنکه بتواند عمیقتر کاوش کند، هیسوکا با خشم و جنون پرسید: «چرا این بار از انجمنِ تاروت کمک نخواستی؟»
لومیان ابرو بالا انداخت و با سردرگمی پرسید: «چه فرقی به حالِ تو میکنه؟ حتی بدونِ کمکِ انجمنِ تاروت هم میتونستم با موفقیت از پسِ تو بربیام.»