چپتر 652: شادیِ مفرط غم می‌آورد
چپتر 652: شادیِ مفرط غم می‌آورد
وقتی هیسوکا سؤالِ لومیان را شنید، لبخندی روی لبهایش نشست.
«اونا چند تا سقوطکردهن که تحتِ کنترلِ منن.»
لومیان پرسید: «سقوطکرده؟» او معنای لغویاش را میفهمید، اما از وضعیت سر درنمیآورد.
همزمان، در دل هیسوکا را نقد کرد.
واقعاً که یه رؤیاست. احساسات چقدر زود عوض میشن.
هیسوکا با حالتی خاطرهانگیز گفت: «یه حواری میل میتونه وقتی احساسات و امیالِ بقیه نوسانِ شدیدی داره، بذری تو دلشون بکاره که باعث بشه مشکلاتِ مربوط به اون تشدید بشه. رفتهرفته، مهارشون رو از دست میدن و سقوط میکنن.
«وقتی این با تواناییهای خاصِ من ترکیب بشه، میتونم کاری کنم که اون آدما نتونن از کنترلم فرار کنن و با فسادِ مکرر، تا مدتها فقط از من اطاعت کنن.»
مثلِ تزریقِ داروهای اعتیادآورِ تیمارستانه، ولی رازآلودتر؟ لومیان از منظری ساده و قابلفهم، به دنبالِ نمونههای مشابه میگشت.
ناگهان توصیفِ نابوردیسلی از اهریمنان را به یاد آورد: «اهریمن در جسم، اهریمن در ذهن...»
این میتونه تجلیِ اهریمنِ درونِ ذهن باشه؟ تمایزِ هیسوکا تو همین جنبهست؟ ممکنه اون فردی از جناحِ اعتدال که باهاش در ارتباط بوده، تحتِ تأثیرش آلوده شده باشه و برای همین هیچ موردِ مشکوکی رو گزارش نکرده؟ لومیان متفکرانه به هیسوکا خیره شد و پرسید: «دقیقاً همون چیزیه که از یه حواری میل انتظار میره؛ اهریمنی که تاریکیِ ذهن رو وسوسه میکنه. این آیینِ ارتقا به اهریمنه؟»
هیسوکا تکذیب نکرد: «فعلاً فقط دارم عادت میکنم.» با این حال، حس میکرد وضعیتِ فعلی اصلاً ایدهآل نیست. بیشتر شبیه به یک تمرین بود.
لومیان کمی تأمل کرد و پرسید: «خیلی مطمئن به نظر میرسی. بعد از اون ماجرای شهر تیزامو تو اواخرِ سال، احتمالاً به حواری میل ارتقا پیدا کردی. فقط یه سال گذشته و از الان داری به نیمهخدا شدن فکر میکنی؟ به خاطر اینه که بالاخره اون اهریمن از خاندانِ نویس رو راضی کردی و اون چیز رو به دست آوردی؟»
هیسوکا حتی در عالمِ رؤیا هم برای فاش کردنِ این موضوع مردد به نظر میرسید. با کمی بیمیلی جواب داد: «آره.»
لومیان فعلاً از تحریک کردنِ هیسوکا دست برداشت تا مطمئن شود رؤیا پیش از موعد تمام نمیشود. سؤالش را عوض کرد.
«اون چیز کجاست؟»
وقتی هیسوکا به دیو تبدیل شد، لباسهایش پاره شد و هیچ چیزِ غیرعادیای از آن بیرون نیفتاد.
چهرهٔ هیسوکا در هم رفت و جواب داد: «تـ... تو شهر تیزامو.»
تو زادگاهش، شهر تیزامو، پنهانش کرده... اگه اینقدر مهمه، چرا با خودش نمیبرَدش؟ کنجکاویِ لومیان دربارهٔ دو شوخیِ برنامهریزیشدهٔ هیسوکا در شهر تیزامو و شهرِ معدنِ طلای دیوایز بیشتر شد.
پس از مکثی کوتاه برای تفکر، لومیان پرسید: «تو دیوایز یه شوخی راه انداختی فقط برای اینکه یه محموله طلا بدزدی؟»
هیسوکا تأیید کرد: «آره.»
نکنه رمانهایی مثلِ سرقتِ طلا رو زیاد خوندی؟ اون موقع اینقدر به همچین پولِ هنگفتی نیاز داشتی؟ آره، برای خلافکارا کاملاً طبیعیه که در صورتِ نیاز برای دزدیدنِ طلا نقشه بکشن. نه مثلِ من که متکی به شکار و هدایای آدمبدام... درست وقتی لومیان فکر میکرد این موضوع بیاهمیت است، ناگهان چیزی به ذهنش رسید.
فرانکا برای قربانیهای آینده به پیشگاهِ سایه زرهپوش چن تو، در حالِ جمعآوریِ طلا بود...
ممکنه هیسوکا هم برای به دست آوردنِ مقدارِ زیادی طلا برای یه قربانیِ مشابه، همچین شوخیای راه انداخته باشه؟ لومیان هیسوکا را برانداز کرد و کاوید: «طلاها رو به عنوانِ قربانی تقدیمِ اهریمنِ خاندانِ نویس کردی؟»
هیسوکا بیتفاوت جواب داد: «تو شهر تیزامو.»
لومیان پرسید: «تو شهر تیزامو چیه؟»
به نظر رسید هیسوکا از حالتِ گیجی بیرون آمد و با چهرهای درهمرفته فریاد زد: «جشنِ رؤیا، جشنِ رؤیا!»
سایهاش جان گرفت، رویش پرید و او را در خود پوشاند.
هیسوکا دوباره قیرگون شد و به مایعی لزج، زننده و شرور بدل گشت که بهسرعت به همه طرف پخش میشد؛ گویی مصمم بود اتاقِ بازجویی، لومیان و کلِ رؤیا را فاسد کند.
لومیان بیدرنگ از رؤیا بیرون آمد و هیسوکا را دید که روی زمین خوابیده بود و یک بارِ دیگر نشانههای دیوشدگی را بروز میداد. افزون بر این، تا حدودی شفاف به نظر میرسید.
این عضوِ کلیدیِ دروغ آوریل در آستانهٔ مهار از دست دادن بود!
لومیان بیمعطلی شمشیرِ بلندی ساخته از شعلههای سفیدِ سوزان را در دستش ظاهر کرد.
پیکرِ هیسوکا در برابرش رنگهای بیشماری از خود ساطع میکرد، و علامتِ سفید و رنگپریده روی پلِ بینیاش از همه نامحسوستر بود.
بررسی نقطه ضعف!
رنگپریدگی نشانگرِ آسیبپذیری بود.
لومیان شمشیرِ شعلهور را بالا برد، با هر دو دست محکم گرفتش و به پایین فرو برد که در رنگِ سفیدِ کمجان ناپدید شد.
زرهِ دیومانند، گوشتِ مقاوم و استخوانهای پولادینی که زامبی به او بخشیده بود، پیش از سوراخ شدن تنها یک ثانیه دوام آوردند.
لومیان شمشیرِ شعلهورِ سفید و سوزانش را بیرون کشید و دوباره به پایین فرو برد.
پففف!
این بار عمیقتر نفوذ کرد.
لومیان بارِ دیگر شمشیرِ شعلهورِ سفید و سوزان را بیرون کشید، به بالا پرید و وزنِ خود را به ضربهٔ روبهپایین افزود.
پففف!
لومیان روی یک زانو فرود آمد و شمشیرِ شعلهور در مغزِ هیسوکا فرو رفت و به شعلههای پراکندهای بدل شد که تمامِ نقاطِ ضعف را از بین برد.
لومیان دستهایش را عقب کشید و ایستاد.
بدنِ هیسوکا که نشانههای دیوشدگی را بروز میداد، پیش از آرام گرفتن چند بار تکان خورد.
در مجاورتِ پلِ بینیاش، زخمی به پهنای دو انگشت به شکلی عجیب و ناهنجار پدیدار شد. سطحِ آن زغالشده و منقبض بود، در حالی که شعلهها از درونش زبانه میکشیدند.
دیو جانش را از دست داده بود.
چقدر جونسخته. تونست سه تا ضربهٔ اینجوری رو دووم بیاره... لومیان به جسدِ هیسوکا خیره شد و در سکوت آه کشید.
در آن لحظه، جسدِ هیسوکا بهسرعت شفاف شد و پوستِ قهوهایِ روشنش رفتهرفته رنگپریده و بیجان شد.
شبح... بعد از مرگ داره به یه شبحِ واقعی تبدیل میشه؟ درست وقتی این افکار از ذهنِ لومیان گذشت، محیطِ اطرافش ناگهان تاریک شد.
در اعماقِ تاریکی، آوایِ نیایشی آرامبخش طنینانداز شد که جسم و ذهن را تسکین میداد و میلی برمیانگیخت که کاری جز بیحرکت دراز کشیدن نکند.
تنها راهِ گریز، آرامش بود.
دگرگونیِ کالبدِ شبحوارِ هیسوکا متوقف شد و رفتهرفته حالتی ملموس به خود گرفت.
سرانجام، او کاملاً از بین رفت.
چه دشمنِ سرسختی رو شکست دادم... اگه تبدیل شدنش به شبح متوقف نمیشد، میتونست بهعنوانِ یه شبحِ واقعی دووم بیاره و تو آینده به یه روحِ پلید تبدیل بشه؟ لومیان به هلای کنارش نگاهی انداخت و بارِ دیگر گفت: «ممنونم.»
از توضیحِ بیشتر دربارهٔ گفتگوی خود با هیسوکا خودداری کرد، چرا که میدانست آنها در رؤیایی که هلا ساخته بود صحبت کردهاند. هلا باید از آن باخبر میبود.
هلا با لحنی سرد، در حالی که نگاهش روی پیکرِ بیجانِ هیسوکا ثابت مانده بود، گفت: «فقط لوکی مونده.»
لومیان چند ثانیه ساکت ماند و سپس گفت: «اون نمیتونه بیشتر از چند بار زنده بشه.»
هلا با اطمینان جواب داد: «نهایتاً یه بارِ دیگه.»
یه بارِ دیگه... لومیان با لحنی کوتاه تأیید کرد.
دیری نگذشت که ویژگیِ فرابشریِ هیسوکا آشکار شد، با شاخهای بُزِ باقیمانده روی سرش درآمیخت و به خوشهای از بلورهای سیاه، عجیب و پرجلوه تبدیل شد.
بلورهای گوناگونی که تیز و کجومعوج بودند، به هر سو امتداد یافتند. از هر بلورِ سیاه، چندین چهرهٔ وهمآلود و نیمهشفاف پدیدار میشد که حالتشان میانِ کینهتوزی، درد، جنون و سردرگمی متغیر بود.
یه ویژگیِ فرابشریِ حواری میل که با عطیهٔ شبح تباه شده؟ به نظرِ لومیان، این ویژگی بسیار تباهکنندهتر و خطرناکتر از ویژگیِ فرابشریِ قاتل سریالیِ پیشین بود.
او به ویژگیِ فرابشری و جسدِ بیجانِ هیسوکا اشاره کرد و رو به هلا گفت: «میتونم همهشون رو بردارم؟»
هلا بدونِ هیچ مخالفتی جواب داد: «باشه.»
...
در انباری قدیمی واقع در اسکلهای متروک در پورت پیلوس، فرانکا، آنتونی و ژنا از پیش گردِ هم آمده و منتظرِ بازگشتِ لومیان بودند.
در میانِ گفتگوی آنها، هیکلی در نورِ خورشید که از پنجرهای بلند به داخل میتابید، نمایان شد. لومیان بود که کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی بر سر داشت و خود را به شکلِ لویی بری درآورده بود.
تاپ!
لومیان جسدِ هیسوکا را روی زمین انداخت.
بلافاصله پس از آن، ویژگیِ فرابشری را از کیفِ مسافرش بیرون آورد و بدونِ اینکه لمسشان کند، نزدیکِ جسد گذاشت.
تازه آن زمان بود که به فرانکا، ژنا و آنتونی لبخند زد.
«تموم شد.»
فرانکا که باورش نمیشد همهچیز اینقدر ساده پیش رفته باشد، پرسید: «این واقعاً هیسوکاست؟»
لومیان در حالی که ماجرا را کوتاه توضیح میداد، گفت: «خودشه. خیلی به خودش مطمئن بود و فکر میکرد شانسِ زیادی برای کشتنِ من داره. تصمیم گرفت بمونه و منتظرِ فرصت بشه.»
چشمانِ فرانکا گشاد شد: «چی بهش اینقدر اعتمادبهنفس داده بود؟»
از آنجا که همهٔ حاضران کارتِ آرکانای صغیر داشتند، لومیان چیزی را پنهان نکرد. او ماجرا را تعریف کرد، اما از ذکرِ خطرناکترین جزئیات چشمپوشی کرد.
ژنا که هنوز ترسی در دل داشت، گفت: «واقعاً ممکنه همچین اتفاقی بیفته... شانس آوردی که از انجمنِ تاروت راهنمایی نخواستی.»
فرانکا آهی کشید و نظر داد: «فکر نمیکردم فقط همکاریِ خودمون کافی باشه.»
لومیان به ویژگیِ فرابشری اشاره کرد و گفت: «تباهیِ خیلی زیادی توش هست و خیلی خطرناکه. قصد دارم از خانمِ شعبدهباز کمک بخوام و یه صنعتگرِ مناسب پیدا کنم تا اون رو به یه شیءِ مهرشده تبدیل کنه. همه حقِ استفاده ازش رو دارن.»
به نظرِ لومیان، این ویژگی بیش از حد شوم و تباهکننده بود. نمیتوانست به یک شیءِ رازآلود با اثرهای منفیِ نسبتاً ملایم تبدیل شود؛ بلکه تنها از آن دست اشیایی میشد که به مهروموم نیاز داشتند.
فرانکا در حالی که تواناییهای بالقوهٔ شیءِ مهرشده را در ذهن تصور میکرد، سرشار از اشتیاق شد: «صددرصد.»
ناگهان چیزی به یاد آورد و سریع به زبان آورد: «زره غرورت هنوز پیشِ منه. نوچ، واقعاً نهایتِ استفاده رو ازش بردی.»
لومیان خندید.
«بدونِ یه جنگاور چطور میتونم با دیوها روبهرو بشم؟ همیشه میخواستم از زره غرور استفاده کنم، اما انتظار نداشتم هیسوکا راحتترین جا یعنی حموم رو انتخاب کنه.»
آنجا فضایی محصور و تنگ با درجهای از انعطافپذیری بود.
فرانکا زره غرور را از کیفِ مسافرش بیرون آورد و روی زمین گذاشت.
ناگهان هوای انبارِ قدیمی یخ زد.
زرهِ تمامتنهٔ نقرهایسفید چرخید و رو به لومیان قرار گرفت و شمشیرِ پهنی از نور در دستانش متراکم شد. سپس روی یک زانو نشست و شمشیر را در زمین فرو برد.
ویژژ— مردمکهای لومیان گشاد شد و پیکرش ناگهان رنگ باخت و از جایش ناپدید شد.
شمشیرِ پهنِ نوری شکافت و به توفانی ویرانگر تبدیل شد که محیطِ اطراف را در بر گرفت و جعبههای چوبیِ بسیاری را نابود کرد.
ویژژ— فرانکا، ژنا و آنتونی نتوانستند بهموقع جاخالی دهند و طوفانِ نور آنها را به تکههایی خرد کرد که درخشش را بازتاب میدادند.
فرانکا از گوشهای از انبار ناسزا گفت: «لعنتی! این دیگه خیلی کینهتوزانه نیست؟ چقدر وقت گذشته؟!»