چپتر 655: لذت
چپتر 655: لذت
لومیان پروندهٔ فاجعهٔ شهرک تیزامو را که در اواخرِ سالِ گذشته رخ داده بود، بهدقت بررسی کرد.
در پرونده آمده بود که ماجرا از سفرِ شکارِ یک نجیبزاده و خدمهاش در جنگلِ بکرِ شهرک تیزامو آغاز شده است. اقداماتِ آنها قبیلهای بزرگ و بدوی را خشمگین کرد و به شبیخونی تلافیجویانه به شهرک تیزامو انجامید. این یورش تلفاتِ بیشماری در پی داشت؛ از جمله خودِ نجیبزاده، خدمهاش، چند تن از اعضای تیمِ گشت که مسئولِ امنیتِ شهرک تیزامو بودند و بسیاری از غیرنظامیانِ بیگناه.
در واکنش به این اتفاق، دریاسالار کوئراریل نیروهای بیشتری برای محافظت از منطقه اعزام کرد و همین امر قبیلهٔ بدوی را واداشت تا به اعماقِ جنگل عقبنشینی کنند.
تو جنگلهای بکرِ قارهٔ جنوبی قبیلههای خطرناک کم نیستن...
لومیان پس از خواندنِ پرونده از تهِ دل آه کشید.
این وضعیت که یادگاری تاریخی از دورانِ امپراتوریِ بالام به شمار میرفت، نمادی از چالشهای پیشِ روی این منطقه بود.
هرچند امپراتوریهای باستانی افرادِ قدرتمندِ بیشماری به همراه خیلِ عظیمی از فرابشرانِ ردهٔ پایین تا میانی در صفوفِ خود داشتند، مدیریتِ کارآمد با محدودیتهایی روبهرو بود. تنگناهای فنی، اندازهٔ جمعیت و تنوعِ ویژگیها، دامنهٔ حکومت را تنها به شهرهایی با شرایطِ جغرافیاییِ مطلوب محدود میکرد؛ مناطقی که شهرکها و دهکدههای حومه، دشتهای حاصلخیز، مراتع و درهها را در بر میگرفت. در مقابل، زمینهای ناهموارتر مانند جنگلهای بکر و کوهستانها به دلیلِ همین محدودیتها تا حدِ زیادی کاوشنشده باقی میماندند و امپراتوریها انگیزهٔ چندانی برای از میان برداشتنِ تهدیدهای بالقوهٔ آنها نداشتند.
با یورشِ قارهٔ شمالی که به فروپاشیِ امپراتوریِ بالام و نابودی یا جایگزینیِ دیگر ملتها انجامید، بسیاری از شورشیان به این مناطقِ دستنخورده پناه بردند و خطراتِ جنگلهای بکر و کوهستانها را دوچندان کردند.
در مقابل، پس از آنکه امپراتور روزل انقلابِ صنعتی را کلید زد، چنین چالشهایی در قارهٔ شمالی رو به کاستی گذاشت. در حالِ حاضر، تنها بقایای اندکی از آنها در کوهستانهای نواحیِ جنوبِ مرکزی پرسه میزنند.
در این پرونده هیچ سرنخی از شوخیهای دروغ آوریل یا حضورِ هیچ اهریمنی به چشم نمیخورد. لومیان دلسرد نشد؛ پرونده را کنار گذاشت و به سراغِ چیزِ دیگری رفت.
او به دنبالِ کلیدواژههایی چون «رؤیا» و «جشن» گشت.
هیسوکا پیش از مرگش به «جشنِ رؤیا» اشاره کرده بود.
متأسفانه از تأسیسِ تیمِ گشت تنها ششهفت سال میگذشت و هیچ پیشینهای از مشکلاتِ گذشتهٔ شهرک تیزامو ثبت نشده بود. در این مدت نیز هیچ موردی از مشکلاتِ مربوط به رؤیا یا جشن در شهرک تیزامو به چشم نمیخورد.
لومیان ناامید نشد. پروندهها را روی میز گذاشت و رو به کامو گفت: «میتونم از همهچیز یه کپی بگیرم؟»
کامو که میدانست لویی بری قصد دارد دوباره خرگوش دانش را احضار کند، جواب داد: «مشکلی نیست.»
در همان لحظه، ریازا به همراهِ یکی دیگر از اعضای تیمِ گشت وارد شد و کیسهٔ پارچهایِ کوچک اما سنگینی را جلوی لومیان گذاشت.
ریازا به زبانِ دوتانی گفت: «جایزهتون. ببینید درسته یا نه.»
لومیان کیسهٔ پارچهای را برداشت و محتویاتش را روی میز خالی کرد.
اسکناسهای اینتیس و شمارِ درخورتوجهی سکهٔ طلا پیشِ رویش پخش شد. لومیان آنها را شمرد و مطمئن شد همهچیز درست است.
پس از رفتنِ ریازا و آن عضوِ دیگرِ تیمِ گشت، لومیان رو به کامو کرد و با لبخند کیسهٔ پارچهای را به سمتش هل داد.
چشمانِ کامو گرد شد و با تردید پرسید: «شما...»
لومیان با پوزخندی جواب داد: «همونطور که گفتم، من از جایزهٔ رسمی میگذرم.»
کامو که همچنان ادبش را حفظ کرده بود، ناخودآگاه جواب داد: «اما من...»
لومیان خندهای کرد.
«اطلاعاتی که دادید حیاتی بود، اما باید اینو با کلوبو شریک بشید.
«ضمناً یه لطفی هم در حقم بکنید.»
این پول بابتِ اطلاعات و جبرانِ خطراتیه که به جون خریدیم...
کامو دستش را روی کیسهٔ پارچهای گذاشت و پرسید: «چه کاری؟»
لومیان درخواست کرد: «کمکم کنید چند نفری رو پیدا کنم که تو شهرک تیزامو به دنیا اومدن و بزرگ شدن و الان تو پورت پیلوس زندگی میکنن. چند نفرم پیدا کنید که چند باری به شهرک تیزامو رفتن اما هیچ ارتباطی با اونجا ندارن. یکییکی بیاریدشون پیشِ من.»
کامو با دقت گوش داد و آهِ آسودگی کشید.
«مشکلی نیست.»
این کار که خیلی ساده بود!
پس از بازگشت به هتل اورلا، لومیان تازه پروندهٔ کپیشدهٔ خرگوش دانش را در اتاقش گذاشته و آماده بود تا در جزئیاتش غرق شود که صدای زنگِ در بلند شد.
با شنیدنِ صدای زنگ، لوگانو برای باز کردنِ در شتافت.
کمی بعد صدا زد: «رئیس، مسیو ایولیستا میخوان شما رو ببینن.»
ایولیستا؟ همونی که تو بی۱۸ با کلی خدمتکارِ زامبی زندگی میکنه و مشکوکه که یه شبح باشه؟ اومده سراغِ من؟
لومیان ابرو بالا انداخت، پرونده را کنار گذاشت و از اتاقِ خوابِ اصلی بیرون رفت.
...
تریر، محله کلیسای جامع یادبود.
در آپارتمانِ اجارهایِ فرانکا و ژنا.
پس از بدرقهٔ آنتونی، فرانکا به اتاقِ خوابِ اصلی بازگشت و به روندِ هضمِ معجون لذت اندیشید.
با اینکه وضعیتِ لومیان خاص بود، چطور تونست معجون رو به این سرعت هضم کنه؟ چطور تونست فقط تو شیش ماه به ردهٔ ۵ برسه؟
با این وجود، فرانکا حسابی حرصش گرفته بود.
از اینکه در عرضِ هفت ماه مراقبت از لومیان در جایگاهِ یک خواهرِ بزرگتر — یا بهتر است بگوییم برادرِ بزرگتر — از او عقب افتاده بود، احساسِ سرخوردگی و ناامیدی میکرد.
او دلش میخواست هرچه زودتر به ردهٔ ۵ برسد و زن شیطانی رنج شود.
راستش هضمِ معجونِ لذت در او از بیشترِ دیوبانوها سریعتر پیش رفته بود. هنگام کاوش در تفسیرها و نمادهای دیگرِ لذت نیز درکِ عمیقی به دست آورده بود. صبر از همهچیز مهمتر بود، اما تقصیر گردنِ آن پسری بود که در کنارش با سرعتی مضحک پیشرفت میکرد!
هوف، باید یه شریک برای لذت پیدا کنم. هم شکلهای عادی و هم عمیقترِ لذت ضروریان. فقط اینطوری میتونم سریعتر هضمش کنم. یکیش مثل پای چپمه، اون یکی مثل پای راست—باید برای جفتشون تلاش کنم تا برم جلو. نمیتونم فقط روی یه پا بپرم... افکارِ فرانکا روشن بود، اما نمیدانست چطور باید پیش برود. هوف، جرئت نمیکنم بحثش رو پیش بکشم... باید از براونز و همراهاش کمک بگیرم؟
فرانکا در اتاق قدم میزد که ناگهان صدای درِ اتاقِ خواب را شنید.
ژنا؟ فرانکا مکث کرد و رو به در چرخید.
«بفرمایید تو.»
ژنا با پیراهنی پشمی و بژ جلوی در ایستاده بود.
فرانکا که کمی احساسِ ناراحتی میکرد، پرسید: «چرا یهو اینقدر مؤدب شدی؟»
ژنا با کلافگی خندید.
«لعنتی! من همیشه مؤدب بودم، خب؟ فقط تو هیچوقت در رو نمیبندی. فقط وقتایی که میخوابی میبندیش. چطور باید در بزنم آخه؟»
با این حرف، چهرهٔ ژنا آزرده شد.
آرامشش را بازیافت و لبخندی زد.
«درگیرِ هضمِ معجونِ لذتی؟ هدفی برای هضمش نداری؟»
فرانکا شروع به دفاع از خود کرد: «آره، ولی همونطور که قبلاً گفتم...»
ژنا پرید وسطِ حرفش: «من چطورم؟»
فرانکا غافلگیر شد: «ها؟»
شک کرد که مبادا خیالاتی شده باشد.
لبخندی جذاب بر چهرهٔ زیبای ژنا نقش بست که یادآورِ روزهایش بهعنوانِ دیوای خودنما، مینکس کوچک بود.
تارهای مویی را که روی گوشهایش ریخته بود کنار زد و لبخندِ شیطنتآمیزی زد.
«مگه به زن شیطانی سیاه نگفتی که ما عاشق و معشوقیم؟
«پس چرا برای هضمِ معجونِ لذت نمیای سراغِ من؟»
فرانکا گیج شده بود: «ا-اما... چرا داری این کار رو میکنی؟»
ژنا با همان لبخندِ فریبندهاش به فرانکا نزدیک شد.
«میخوام لذت رو تجربه کنم. تو آینده خودم هم یکی از اونا میشم.»
غافلگیری جایش را به شوک داد. فرانکا ژنا را برانداز کرد و با خود اندیشید که آیا او دچارِ تغییری ناگهانی شده است.
فرانکا تنها زمانی از افکارش بیرون آمد که ژنا جلوی او توقف کرد و عطری آشنا مشامش را پر کرد. بیاختیار گفت: «داری سعی میکنی کمکم کنی؟ به خاطرِ این تو این زمینه کمکم میکنی که خیلی وقته شریکی برای هضمِ لذت نداشتم؟»
ژنا مکث کرد و خندید.
«این یکیشه.»
به چهرهٔ فرانکا چشم دوخت و صادقانه تحسین کرد: «تو خیلی زیبایی...»
فرانکا لحظهای سکوت کرد و بعد سؤالی جدی پرسید: «از من خوشت میاد؟»
ژنا بیدرنگ جواب داد: «آره.» چشمانش برقی زد و با لبخند افزود: «تو خیلی سرزنده، جالب و جذابی. چرا نباید ازت خوشم بیاد؟»
فرانکا لبهای سرخ و مرطوبش را گاز گرفت.
«پس، عاشقم هستی؟ نه از اون عشقای افلاطونی.»
ژنا ساکت شد.
نگاهش را به پایین دوخت و لبهایش را جمع کرد.
«نمیخوام بهت دروغ بگم. برای من، تو مثلِ نوری هستی که زندگیم رو روشن میکنه و بهم امید و گرما میده. تو کسی هستی که بیشتر از همه بهش اعتماد دارم، نزدیکترین دوستم و تو قلبم یه خواهرِ بینقصی. با این حال، هیچوقت عشقِ رمانتیک بینمون رو تصور نکردم.»
با شنیدنِ کلماتِ «نمیخوام بهت دروغ بگم»، دلِ فرانکا ریخت و دردی وصفناپذیر در وجودش موج زد.
لرزی بر ستونِ فقراتش نشست.
دستِ راستش را بالا آورد و کمی تکان داد.
«پس، نمیتونم...»
«لعنتی! چرا همهچیز رو اینقدر پیچیده میکنی؟» ژنا از قبل احساسِ خجالت، شرمندگی و دودلی میکرد. تلاش میکرد آن را پنهان کند و خودش را متقاعد کرده بود که همهاش فقط یک بازی است. با شنیدنِ جوابِ ردِ فرانکا، سرانجام منفجر شد: «نمیتونیم بدونِ عشق سکس داشته باشیم؟ تو واقعاً دیوبانویی هستی که فقط پایبندِ عشقه؟»
فرانکا به تتهپته افتاد: «فقط حس میکنم... میتونم با بقیه کنار بیام، ولی با تو نه. نمیتونم تحمل کنم که خودت رو فدا کنی...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، لبهای لطیفِ ژنا بر لبهایش نشست و با مهارتی ناپخته شروع به کاوش و گازگرفتنِ آرام کرد.
فرانکا نتوانست مقاومت کند؛ درگیرِ لبها و زبانِ ژنا شد، در حالی که انتظارِ طولانی، ماهها خویشتنداری، تأثیرِ ماندگارِ فسادِ اهریمن و اثرهای معجونِ لذت به آن دامن میزد.
تسلیمِ آن شد، تا اینکه ژنا نفسنفسزنان عقب کشید.
«فداکاریِ بیخود! خودت رو به موشمردگی نزن. مگه همیشه شوخی نمیکردی که میخوای بذاری لذتِ واقعی رو تجربه کنم؟ دست به کار شو!» گونههای ژنا سرخ شده بود و با چشمانی مرطوب به فرانکا غره میرفت؛ شبیهِ تولهشیری پرحرارت و جسور.
فرانکا ناگهان حس کرد که در روزهای حضورِ ژنا در محلهٔ بازار بهعنوانِ مینکس کوچک، بخشِ کوچکی از شخصیتش شاید نقشِ بازیکردن نبوده، بلکه چیزی بوده که از قبل در وجودش داشته است.
ژنا دوباره او را بوسید و فرانکا نتوانست این جاذبه را انکار کند.
در حالی که از لذتهای معطر، شیرین و پرشور کام میگرفت، نمیتوانست این حقیقت را از ذهنش بیرون کند که این تنها یک کمک بود، نه عشق.
در آن لحظه، جملهای در ذهنش طنینانداز شد: در رنج لذت مییابیم، و در لذت غرق میشویم.