چپتر 656: انتخابِ پاداش
چپتر 656: انتخابِ پاداش
لومیان بارِ دیگر با مسیو ایولیستا که در اتاقِ ب۱۸ اقامت داشت روبهرو شد. او هنوز کلاهِ سیاه و کرکیِ مزین به پری سپید و ردای سیاه و پیچیدهاش را بر تن داشت.
لومیان با نگاهی گذرا، پنهانی از «بررسیِ نقطهضعف» استفاده کرد تا نشانههای رنگپریده و بیجان را روی بدنِ ایولیستا جستوجو کند؛ آماده برای ترورهای احتمالی و حملاتِ غافلگیرانه.
اورور و امپراتور روزل همیشه تأکید میکردند که آدم باید در هر لحظه در برابرِ دیگران هوشیار بماند!
البته به نظرِ لومیان، آن دو خودشان در این زمینه چندان موفق عمل نکرده بودند؛ وگرنه هنوز در این دنیا حضور داشتند.
در آن لحظه، رنگپریدگیِ بدنِ ایولیستا در چشمانِ قهوهایِ تیرهاش متمرکز شد و حالتی وهمآور و غیرواقعی به خود گرفت.
یعنی میتونه بهسرعت به یه شبح تبدیل بشه و چشماش دیگه نقطهضعفش نیستن؟ لومیان در همین افکار بود که به کاناپهٔ اتاقِ نشیمن اشاره کرد.
«بیاین اونجا حرف بزنیم.»
لودویگ که پشتِ میزِ غذاخوری نشسته بود، چند ثانیه به ایولیستا نگاه کرد. سپس سرش را پایین انداخت و به خوردنِ تکهگوشتِ آبدارِ گاو ادامه داد.
ایولیستا آهسته سر تکان داد، بیسروصدا واردِ اتاقِ نشیمن شد و در گوشهای از کاناپه نشست.
مگه بچه مدرسهای هستی؟ چقدر منضبط... لومیان در حالی که بر دیدنِ بختِ ایولیستا تمرکز کرده بود، در دل از او ایراد گرفت.
بختش نسبتاً عادی بود و چیزِ خاصی نشان نمیداد.
در آن لحظه، ناگهان فکرهایی به ذهنِ لومیان خطور کرد.
دیدنِ بخت و بررسیِ نقطهضعف، هر دو به چشم نیاز دارن تا رنگِ هدف رو تشخیص بدن. با این حال، یکی روی رنگِ پسزمینه تمرکز میکنه و اون یکی رنگهای مختلفِ روی سطحِ بدن رو میگیره. وقتی به تصاحبکنندهٔ سرنوشت تبدیل بشم، ممکنه این دو تا توانایی با هم ترکیب بشن و به یه تواناییِ خاصتر تغییر کنن؟
چرا فقط میتونم از چشمام برای این دو تا توانایی استفاده کنم؟ یعنی یه دروگرِ نابینا نمیتونه به نقطهضعفِ هدفش حمله کنه؟ یا مثلاً یه زاهدِ نابینا صلاحیتِ دیدنِ بختِ بقیه رو نداره؟ اونا نمیتونن به نیروی روحی و گوش و بینیشون تکیه کنن؟
یا شاید تو ردههای بالاتر بشه این کار رو کرد؟
لومیان روی مبلِ دستهدار لم داد و با زاویهای روبهروی ایولیستا نشست. لبخندِ دوستانهای زد و پرسید: «موضوع چیه؟»
او به زبانِ اینتیسی حرف زد.
ایولیستا که چون جنازهای ساکت بود، صاف نشست. در حالی که به زبانِ فیساکیِ باستان حرف میزد، چشمانش ژرفایی خاص یافت.
«اجازه بدید خودم رو معرفی کنم. ایولیستا اِگِرز هستم، عضوِ مکتبِ گلِ سرخ و جناحِ اعتدالِ زیرمجموعهٔ کلیسای ابله.»
اعصابِ لومیان که از پیش متشنج بود، بیشتر کشیده شد. با این حال، ظاهرِ آرامش را حفظ کرد و پرسید: «شما رابطِ تواناكو هستید؟»
او هم زبانش را به فیساکیِ باستان تغییر داد.
ایولیستا سر تکان داد: «نه. من پونزده دقیقه پیش اون عضو رو از بین بردم.»
پونزده دقیقه پیش، وقتی هنوز با گروهِ گشت بودم... با این حال، نمیتونی انتظار داشته باشی فقط چون خودت میگی باورت کنم... لومیان وانمود کرد کنجکاو است و پرسید: «یادمه قبل از اینکه تواناكو لو بره رسیدید پورت پیلوس. انگیزهٔ اصلیتون چی بود؟»
ایولیستا با جدیت جواب داد: «دارم جنگلِ بکرِ این منطقه رو بررسی میکنم. هنوز تو مراحلِ اولیهٔ جمعآوریِ اطلاعاتم. چهار روز پیش با تواناكو ارتباط گرفتم و یه سری اطلاعات ازش به دست آوردم. به نظر خوب میومد و خیلی خویشتندار بود.»
واقعاً هم خویشتنداره. وگرنه دومین پروندهٔ قتلهای زنجیرهای تو پورت پیلوس تازه بعد از چهار سال اتفاق نمیافتاد... رفتن به جنگلِ بکر برای تحقیق... جنگلِ بکر... در ظاهر، حادثهٔ شهرِ تیزامو یه حملهٔ ناگهانی از طرفِ یکی از قبیلههای جنگلِ بکر بود. لومیان بهسرعت این سرنخها را به هم ربط داد و متفکرانه به ایولیستا گفت: «تواناكو قبلاً تو شهرِ تیزامو کاری کرده بود که به قبیلههای جنگلِ بکرِ اون اطراف مربوط میشد. ظاهراً یه سری از وسایلِ مهمش هم تو شهرِ تیزامو پنهان شده. ممکنه به یه اهریمن از خاندانِ نویس با ردهٔ نامعلوم هم ربط داشته باشه.»
ایولیستا در سکوت گوش داد و غرق در فکر شد.
پس از چند ثانیه به لومیان گفت: «ممنون که این اطلاعات رو دادید. شاید برای تحقیقاتم مفید نباشه، اما باعث میشه بدونم باید مراقبِ چی باشم.»
او مأموریتش را مشخص نکرد. روشن بود که به اجازهٔ مافوقش نیاز دارد.
لومیان بیتفاوت جواب داد: «حتی اگه الان هم بهتون نمیگفتم، امشب یا فردا خودتون میفهمیدید.»
از آنجا که او پیشتر ماجرا را به خانمِ شعبدهباز گزارش داده بود، دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم بیشک در ادامه کلیسای ابله و جناحِ اعتدال را با جزئیات در جریان میگذاشت. دیگر مثلِ قبل فقط یک گزارشِ کلی با نام بردن از افرادِ کلیدی نبود.
ایولیستا با خویشتنداری سر تکان داد و گفت: «من اومدم تا تشکر کنم و بهتون خبر بدم که ما از همین الان داریم هر مشکلِ احتمالی و خطرِ پنهانی رو بررسی میکنیم.
در ضمن، اگه تو ماتانی به کمک نیاز داشتید، راحت باشید و بیاین پیشِ من.»
لومیان تعارف نکرد: «بسیار خوب.»
پس از پرداختن به مسائلِ جدیتر، لومیان با کنجکاوی از ایولیستا پرسید: «چرا وقتی خودتون رو معرفی کردید، پیشوندِ مکتبِ گلِ سرخ رو آوردید؟ شما که مکتبِ گلِ سرخ رو ترک کردید و به کلیسای ابله پیوستید. اینطوری به نظر میرسه که مکتبِ گلِ سرخ وابسته به کلیسای ابله است.»
ایولیستا با جزئیات توضیح داد: «رهبرمون مشخصاً این رو خواسته. اون همیشه معتقده ما شاخهٔ رسمی و راستینِ مکتبِ گلِ سرخیم. فقط ما نمایندهٔ مکتبِ گلِ سرخیم. اون خائنها باید اسمِ سازمان رو عوض کنن، نه ما.»
خیلی لجباز به نظر میرسه... مگه شما از جناحِ اعتدال نیستید؟ مگه تو این زمینه احساسات و خواستههاتون رو مهار نمیکنید؟ آره، ردهٔ ۵ شبحه، نزدیک به ارواحِ پلید، و ارواحِ پلید هم یه روی افراطی دارن. یعنی این ویژگی تو فرابشرانِ ردهبالای مسیرِ مربوط به جناحِ اعتدال هم خودش رو نشون میده؟ لومیان کاملاً متوجه نشد و سعی کرد بر اساسِ اطلاعاتِ موجود حدسی بزند.
او فقط داشت گپ میزد و قصد نداشت بیشتر پرسوجو کند. در عوض پرسید:
«فامیلِ شما اِگِرزه. جدتون عضوِ خانوادهٔ سلطنتیِ امپراتوریِ بالام بوده؟»
ایولیستا با افتخار، در حالی که احساساتش را مهار کرده بود، جواب داد: «بله. و تبارِ مادرم هم به اشرافِ پادشاهیِ ارتفاعات میرسه.»
برای بسیاری در قارهٔ جنوبی، نامِ خانوادگیِ اِگِرز اعتباری بیهمتا داشت. نمادِ ایزدی بود که روزگاری بر آن سرزمین قدم گذاشته بود، نشانی از سلطهٔ مرگ بر جهان.
اما کنجکاویِ لومیان به جای دیگری کشیده شد.
«شنیدم که مقبرهٔ اشرافِ امپراتوریِ بالام زیرِ زمین وارونه ساخته میشه، درست مثلِ همین هتل. این کار چه معنای رازآلودی داره؟ فقط راهی برای روبهرو شدن با مرگه؟ و چرا مرگ به زیرِ زمین ربط داره؟ مگه جهانِ زیرین نباید توی عالمِ ارواح باشه؟»
این سؤالی بود که وقتی از ماجرا باخبر شد، کنجکاویاش را برانگیخت.
درکِ او از علومِ غریبه محدود بود.
ایولیستا لحظهای به فکر فرو رفت و بعد توضیح داد: «من مسیرِ مرگ رو انتخاب نکردم. این روشِ ساختوساز ریشه در دورانِ باستان داره، از تمامِ اجدادِ اِگِرز سینه به سینه نقل شده و وقفِ ایزدیه که مرگ رو کنترل میکرد.
«وی تجسّدِ خودِ مفهومِ مرگه. تقلید از وی راهی برای نزدیک شدن به سرچشمهٔ مرگه.
«این توضیحِ رازآلود برای من از همه منطقیتره. در طولِ سالها، تفسیرهای مختلفی شنیدم:
«بعضیها مرگ و زندگی رو مفاهیمِ رازآلودِ متضادی میدونن. اونا استدلال میکنن که همونطور که ما در زندگی صاف میایستیم و رو به بالا رشد میکنیم، دفن شدنِ وارونه نشوندهندهٔ تضاد و ارتباطِ بینِ مرگ و زندگیه.
«بقیه باور دارن که جهنمِ واقعی توی عالمِ ارواح یا جهانِ زیرین نیست، بلکه در اعماقِ زمینه. پایینتر رفتن نمادی از رسیدن به جهنمِ واقعی و بازگشت به ذاتِ مرگه. برای همین، مقبرهها وارونه ساخته میشن تا بازتابی از قصدِ ما برای روبهرو شدن با جهنم، پرستشِ مرگ و بازگشت به سرچشمه باشن. این ذات و نمادِ علومِ غریبهست.»
بعضی از فرابشرانِ مسیرِ مرگ خیلی هم جهانِ زیرین رو قبول ندارن... با رفتن به اعماقِ زمین میشه جهنمِ واقعی رو پیدا کرد؟ هه هه، کسی بهتون نگفته دنیایی که روشیم در اصل یه سیارهست؟ این مسیر تا موادِ مذابِ زیرزمینی و هسته هم میرسه؟ یعنی فکر میکنن اونجا جهنمِ واقعیه؟ اگه پایینتر برن از هسته و موادِ مذاب رد میشن، ولی این فقط میشه اونطرفِ سیاره، چه برسه به جهنمِ واقعی... لومیان هر چه بیشتر گوش میداد، بیشتر سرگرم میشد.
ناگهان جا خورد.
اونطرفِ سیاره چی هست؟
من فقط قارههای شمالی و جنوبی رو میشناسم. با توجه به اختلافِ زمانی، اونا تقریباً توی یه طرفِ سیارهن...
اگه این دنیا واقعاً یه سیاره باشه، حتماً یه طرفِ دیگه هم داره. ولی من تا حالا اسمِ هیچ قارهای رو نشنیدم—فقط یه دریای پهناور؟
صبر کن، اون غولپیکرای شهرِ نقرهٔ نو چطوری از سرزمینِ متروکِ خدایان بیرون اومدن... حتماً توی قارهٔ اونطرفِ سیاره که خدایان ترکش کردن، اتفاقی افتاده. ممکنه به همین خاطر باشه که بهش میگن سرزمینِ متروکِ خدایان؟
اگه در آینده فرصتی پیش بیاد، میتونم دوباره به شهرِ نقرهٔ نو سر بزنم و توی کتابخونهش دنبالِ کتابای مربوط به سرزمینِ متروکِ خدایان بگردم...
لومیان افکارش را مهار کرد و مدتی به گفتگو با ایولیستا ادامه داد. سرانجام، او آن بازماندهٔ خانوادهٔ سلطنتیِ امپراتوریِ بالام و عضوِ جناحِ اعتدال را تا بیرون از آن طبقه بدرقه کرد.
مدتِ کوتاهی پس از بازگشت به اتاقش، نامهرسانِ عروسکی با پاسخی از طرفِ خانمِ شعبدهباز رسید.
«اطلاعات و بینشی که این بار جمعآوری کردی فوقالعاده ارزشمنده. جای تعجب نیست که درکِ روحیام منو راهنمایی کرد تا بعد از حادثهٔ اهریمنِ جزیرهٔ هانت، بذارم به شهرِ نقرهٔ نو بری.
«حالا که بهش فکر میکنم، برخوردت با نابوردیسلی تقریباً تصادفی به نظر میرسید. تو سرنخها رو تا جزیرهٔ هانت دنبال کردی. همم، باید اهمیتِ موضوع رو درک کرده باشی، مگه نه؟
«وضعیتِ این ماجرا هم بهم اطمینانِ خاطر میده و هم هوشیاری و اضطرابم رو بیشتر میکنه. وقتی اون موجود کنارِ ما میایسته، این جزئیات بینهایت مفیدن. با این حال، وی همیشه با ما نخواهد بود. وقتی اهدافمون با هم تضاد پیدا کنن، نمیتونم تصور کنم با چه چالشهایی روبهرو میشیم. این موضوع در موردِ من و تو هم صدق میکنه.
«بنابراین، شکارچیها باید در میانِ خون، آتش، آشوب و درگیری، بیشتر به رشدِ شخصیشون تکیه کنن. خیلی از شکارچیها به پایانِ راه میرسن و از استخونهاشون برای ساختنِ کاهنِ سرخی استفاده میشه که همهچیز رو فتح میکنه.
«ما از قبل یه بازبینیِ داخلی رو شروع کردیم. این کار افرادِ زیادی رو در بر میگیره و تکمیلش زمانِ زیادی میبره. با توجه به کمکهای تو، علاوه بر تبدیلِ ویژگیِ فرابشری به یه شیءِ مهرشده، این گزینه رو داری که یه پاداش هم انتخاب کنی. از بینِ این دو تا یکی رو بردار. گزینههات اینا هستن:
«۱: فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ مسیرِ شکارچی، شوالیهٔ خونآهنین. ۲: کمکت میکنم تا سرنخهایی دربارهٔ قطعاتِ باقیموندهٔ بدنِ دستِ آبسهدار غیببینی کنی.»