چپتر 657: شهرک تیزامو
چپتر 657: شهرک تیزامو
لومیان با خواندنِ دو گزینهٔ خانمِ شعبدهباز، در فکری عمیق فرو رفت.
پاداشهای فوقالعادهای بودن!
باید در نظر داشت که رسیدن به ردهٔ ۴ برای فرابشران نقطهٔ عطفی حیاتی و لحظهٔ دگرگونیِ کیفی به شمار میآمد. از آن پس، فرد میتوانست به الوهیت دست یابد و به موجودی نیمهانسان و نیمهخدا تبدیل شود. بیشترِ فرابشران هرگز تا این حد پیش نمیرفتند. این تنها به معنای تبدیل شدن به یک نیمهخدا نبود؛ بلکه دیدن یا به دست آوردنِ بیواسطهٔ اشیاءِ مرتبط را هم شامل میشد.
فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ معمولاً بینهایت ارزشمند بود!
گذشته از این، این فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ به مسیرِ خودِ لومیان مربوط میشد.
اما پاداشِ غیببینیِ سرنخهایی دربارهٔ بقیهٔ بدنِ دستِ آبسهدار، نمادِ وعده و یاریِ یک فرشته بود. فرابشرانِ عادی حتی خوابِ چنین شانسی را هم نمیدیدند، چه رسد به اینکه فرصتش نصیبشان شود. آنها تنها میتوانستند در کتابها بخوانند که فرشتگان اجازهٔ سرور را میگیرند و در کلیساهای مختلف به نیایشِ مؤمنان پاسخ میدهند.
بهعلاوه، لومیان باید به این مسئله رسیدگی میکرد.
پس از ارتقا به ردهٔ ۵ دروگر، بزرگترین اولویتش یافتنِ بخشهای باقیماندهٔ بدنِ دستِ آبسهدار بود. بدونِ انجامِ این کار، به دلیلِ وعدهٔ عملینشده و محدودیتهای سوگند، نه فرمول، نه مواد، نه فرایندِ هضم و نه آیینِ آمادهشده، هیچکدام به او شانسِ تبدیل شدن به نیمهخدا را در زمانِ مناسب نمیدادند. حتی فرصتی برای پشیمانی هم باقی نمیماند.
لومیان هیچ ایدهای نداشت که چطور بهتنهایی پیدایش کند. تنها نقشهاش این بود که وردِ احضارِ دستِ آبسهدار را تقلید کند و مجموعه اورادِ احضارِ تازهای بسازد. امیدوار بود بتواند پاها، بازوها، تنه و سرِ این موجودِ عالمِ ارواح را احضار کند.
با این حال، این کار خطراتِ خودش را داشت. لومیان در عالمِ رؤیا از خواهرش آموخته بود که وقتی وردِ احضار وضوحِ کافی نداشته باشد و محدودیتی در آن اعمال نشود، موجودِ احضارشده پیشبینیناپذیر خواهد بود. چهبسا موجودی از عالمِ ارواح در سطحِ نیمهخدا و لبریز از کینه باشد که بتواند احضارکننده را در دم بکشد.
لومیان به دلیلِ نامشخص بودنِ نحوهٔ تکهتکه شدنِ بدنِ دستِ آبسهدار، نمیتوانست جهتِ دقیقی را تعیین کند. ممکن بود بدنی نسبتاً سالم و فقط بدونِ یک دست باشد، یا شاید به تکههایی کوچک به اندازهٔ بادامزمینی خُرد شده بود. توصیفِ دقیقش ناممکن بود. تنها میتوانست بارها و بارها آزمایش کند و دایرهٔ احتمالات را محدودتر سازد. این کار دستکمی از بازی با جانش نداشت.
مهمتر از همه، لومیان پیشتر اطلاعاتِ جامعِ خانمِ شعبدهباز دربارهٔ موجوداتِ رایجِ عالمِ ارواح را زیر و رو کرده بود. با این وجود، هیچچیز که شبیهِ دیگر اعضای بدنِ دستِ آبسهدار باشد، نیافته بود.
لومیان هم فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ شوالیهٔ خونآهنین را میخواست و هم سرنخهایی از بقیهٔ بدنِ دستِ آبسهدار.
به همین دلیل نمیتوانست تصمیم بگیرد.
با خود اندیشید که آیا همین حالا به تریر تلپورت کند و از فرانکا یا ژنا برای غیببینی کمک بخواهد، به این امید که بینشِ روحیِ آنها سرنخهای ارزشمندی به او بدهد.
وقتی این افکار در ذهنش میچرخید، لومیان تصمیمش را گرفت.
گزینهٔ دوم!
چون چیزِ مهمی را به یاد آورده بود. پاداشِ آقای مردِ آویخته هنوز به دستش نرسیده بود. فرصتی برای کاوش در انتقامجوی آبی، کشتیِ ارواحی که از یادگارهای امپراتوریِ تودور بود.
با در نظر گرفتنِ اینکه امپراتورِ خون آلیستا تودور زمانی خدای راستینِ مسیرِ شکارچی و کاهنِ سرخی نیمهدیوانه بود، میراثِ امپراتوریِ تودور دربردارندهٔ فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ مسیرِ شکارچی به همراهِ مواد و ویژگیهای فرابشری بود. این چیزی بود که میشد چشمانتظارش ماند.
لومیان بیدرنگ نشست و پاسخی برای خانمِ شعبدهباز نوشت و افکارش را بیان کرد. همچنین به او اطلاع داد که برای بررسیِ میراثِ هیسوکا راهیِ شهرکِ تیزامو خواهد شد.
...
ساعت ۴ عصر، کامو کاستیا به همراهِ سه بومیِ قهوهایتیرهٔ قارهٔ جنوبی، درِ سوئیتِ ۷ در طبقهٔ بی۳ هتل اورلا را زد.
کامو در حالی که دو مرد و یک زن را معرفی میکرد، به زبانِ اینتیسی توضیح داد: «همهشون اهلِ تیزامو هستن، همونجا به دنیا اومدن و بزرگ شدن. فقط وقتی به سنِ قانونی رسیدن، برای پیدا کردنِ کار و فرصتهای بهتر به پورت پیلوس اومدن.»
«یکیشون تأمینکنندهٔ توتهای گوادارـه، یکی دیگهشون با یه آدمِ محلی ازدواج کرده و تو اسکله جون میکند، و سومی هم مسیرِ غیرقانونیتری رو پیش گرفته و دزده.»
یکی تاجرِ نسبتاً پولداریه، اون یکی کارگرِ اسکلهست، و سومی هم دزده. دقیقاً از سه طبقهٔ اجتماعیِ مختلف و از هر دو جنس. اینطوری میتونم وضعیتِ تیزامو رو تا جای ممکن و همهجانبه بفهمم. کامو تو این زمینه خیلی حرفهایه. از یه افسرِ سابقِ امنیتِ عمومی همینم انتظار میرفت... لومیان سر تکان داد و با زبانِ دوتانیِ روان رو به آن سه نفر گفت: «من پژوهشگرِ فرهنگِ عامهام و دارم میرم تیزامو. اما قبلش میخوام دربارهٔ شهرک بیشتر بدونم. دوتانیِ من یه کم ضعیفه، برای همین مسیو کامو تو ترجمه کمکم میکنه.»
مسنترین تاجر با لبخند جواب داد: «ما به حرفِ افسر کامو گوش میدیم.» و بقیه هم سریع حرفش را تأیید کردند.
لومیان رو به لوگانو کرد و دستور داد: «من یکیشون رو برای صحبت میبرم تو اتاقِ خوابِ اصلی. تو میتونی اون دو تای دیگه رو سرگرم کنی.»
لوگانو بیدرنگ جواب داد: «بسیار خوب.»
داخلِ اتاقخوابِ اصلی، لومیان مؤدبانه تاجر را روی صندلیِ دستهداری نشاند و خودش لبهٔ تخت جا گرفت. به زبانِ اینتیسی پرسید: «محصولِ اصلیِ تیزامو چیه؟»
کامو همانطور که ترجمه میکرد، گیج به نظر میرسید.
لویی بری واقعاً قصد داره به تیزامو سفر کنه؟
کاملاً معلومه که داره ردِ تواناكو رو میگیره!
کامو نقشِ بازجو را به خود گرفت و در حالی که حرفهای لومیان را منتقل میکرد، از بالا به تاجرِ نشسته خیره شد.
تاجر که پر از دلهره بود، جواب داد: «قربان، ما بیشتر توتِ گوادار، ادویه و میوههای جنگلی میکاریم. مزرعههای زیادی اون اطراف هست، و ما اغلب برای شکار به جنگل میریم و هم گوشت و هم پوست میفروشیم. علاوه بر این، برای ساختنِ تابوت درخت قطع میکنیم.
«همین... تقریباً همینه. بقیهٔ وقتمون هم صرفِ کاشتنِ ذرت و سیبزمینی برای مصرفِ خودمون میشه.»
لومیان اطلاعات را به خاطر سپرد و از طریقِ ترجمهٔ کامو، درکِ خود را از زبانِ دوتانی بهبود بخشید.
لومیان با گفتگویی خودمانی، دربارهٔ زندگیِ روزمره، خوراک و سرگرمیهای ساکنانِ تیزامو پرسوجو کرد.
از روایتِ تاجر، لومیان تصویرِ ذهنیِ تیزامو را برای خود ترسیم کرد.
جمعیتش بیشتر از بومیها تشکیل میشد و غریبهها فقط مالکانِ مزرعههای اطراف و تعدادی بردهٔ خریداریشده بودند. به لطفِ خدماتِ شکاری که به نجیبزادگانِ پورت پیلوس ارائه میشد، تیزامو ارتباطش را با دنیای بیرون حفظ کرده بود و از انزوا و سنتگرایی دور مانده بود.
با اینکه ایمان به مرگ ریشهکن شده بود، اما ردهایش در زندگیِ روزمره باقی مانده بود. مردمِ شهرک بیشتر به خورشیدِ فروزانِ ابدی باور داشتند، اما بقایای ایمان به مرگ همچنان مشهود بود؛ مثلِ سر زدنهای مکرر به گورستان و رسمِ دفن نکردنِ کودکانی که زودتر از موعد میمردند در تابوت. هر فردِ بالغ از پیش برای خودش تابوتی آماده میکرد و وسیلهٔ معمولِ سفر هم استفاده از تابوت بود.
لومیان با علاقهای فراوان به این بحث پایان داد و پرسید: «تواناكو توپیان رو میشناسی؟»
بالاخره رفت سرِ اصلِ مطلب...
کامو آرام نفسش را بیرون داد و سؤال را به تاجر منتقل کرد.
لبخندِ گرمی روی چهرهٔ تاجر نشست.
«بله! تو شهرک خیلی معروفه.»
کامو میانِ حرفش پرید: «چرا؟»
تاجر با لبخندی چاپلوسانه جواب داد: «قربان، اون باید همکارِ شما باشه. تواناكو اولین نفر از تیزاموست که به تیمِ گشت ملحق شده. تازه، خیلی سریع هم داره ترفیع میگیره. مایهٔ افتخارِ ماست.»
لومیان بیاختیار خندهٔ آرامی کرد.
«خیلی دربارهٔ گذشتهٔ تواناكو کنجکاوم.»
چهرهٔ تاجر کمی دگرگون شد و نگاهی به اطراف انداخت.
«قربان، تواناكو جرمی مرتکب شده؟ به سازمانی ملحق شده که به مرگ باور دارن؟»
عجب آدمِ تیزی...
لومیان در این فکر بود که کامو با صدایی پایین غرید: «ما داریم سؤال میپرسیم یا تو؟ فقط راستش رو بگو!»
زیرِ فشارِ روانیِ بازجو، تاجرِ تیرهپوست با صدایی لرزان جواب داد: «مدتهاست میدونم که این جوون، تواناكو، حتماً آدمِ بزرگی میشه، اما این رو هم میدونم که یه روز پا تو مسیرِ کفرگویی به یه ایزد میذاره.»
تاجر که دید کامو و لومیان منتظرِ توضیحِ بیشتری هستند، ادامه داد: «تو خانوادهٔ تواناكو آتیشسوزی شد. همهٔ کسانش از بین رفتن و فقط اون زنده موند. طبقِ رسم و رسومِ ما، اون موردِ لطفِ یه ایزد قرار گرفته و از مرگ نجات پیدا کرده. اینجور آدما معمولاً کارای بزرگی میکنن.»
منظور از لطفِ ایزد اینجا همون مرگه، نه؟ تسلیمِ مرگ نشدن، لطفِ مرگ به حساب میاد؟
لومیان متفکرانه میانِ حرفش پرید: «آتیشسوزی حدودِ شش سال پیش اتفاق افتاد؟»
تاجرِ غافلگیرشده پرسید: «از کجا فهمیدید؟» سپس ضربهای به پیشانیاش زد و افزود: «چقدر احمقم. حتماً از قبل در موردش تحقیق کردید.»
از قرارِ معلوم، آتیشسوزی یه جوری تواناكو رو به زندگی برگردونده و اونو تبدیل به هیسوکا کرده...
لومیان سر تکان داد.
«ادامه بده.»
تاجر در حالی که به یاد میآورد، گفت: «از اون موقع به بعد، تواناكو ساکت شد، انگار تو شوک بود. دیگه تو مراسمِ عشای ربانی شرکت نمیکرد و به کلیسای خدا پا نمیذاشت. بعداً هم تیزامو رو به مقصدِ پورت پیلوس ترک کرد.»
تواناكو از اینکه با این رفتارِ غیرعادی زیرِ ذرهبین بره نمیترسید؟ حتی زحمتِ تظاهر به ایمان رو هم به خودش نداد؟ اون موقع، هیسوکا دیگه تبدیل به فرابشرِ مسیرِ مغاک شده بود و برای همین نمیتونست تو مراسمِ عشای ربانیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی شرکت کنه؟ اولین معجونش از کجا اومده بود؟
لومیان در حالی که کامو ترجمه میکرد، در این افکار غوطهور بود و سپس پرسید: «تواناكو زیاد به تیزامو برمیگرده؟»
تاجر صادقانه جواب داد: «هر سال به تیزامو برمیگرده. دقیق نمیدونم چند وقت یه بار یا برای چه مدتی.»
لومیان بیشتر پرسوجو کرد: «وقتی برمیگرده تیزامو کجا میمونه؟»
تاجر روان جواب داد: «تو خونهٔ خودش. بعد از اینکه به تیمِ گشت ملحق شد و ثروتی به هم زد، خونهٔ سوخته رو دوباره ساخت.»
خونهای رو که تو آتیشسوزی ویران شده بود دوباره ساخت...
لومیان لحظهای تأمل کرد و بعد پرسید: «جشنوارهٔ محلیِ خاصی تو تیزامو هست؟»