چپتر 659: «هیولای» بیچاره
چپتر 659: «هیولای» بیچاره
لومیان با دیدنِ حالتِ چهرهٔ کامو که انگار با تهدیدِ اسلحه مجبور به این کار شده بود، تعارف نکرد. با لبخند جواب داد: «خوشحال میشم.»
برایش روشن بود که مقاماتِ ارشدِ تیمِ گشت، یا حتی خودِ دریاسالار کراریل، از پرسه زدنِ لویی بری در قلمروشان نگران بودند. تیزامو، جایی که او به آنجا میرفت، نزدیکِ جنگلِ بکر قرار داشت و پیوندهای نزدیکی با یک حواریِ هوسِ ردهٔ ۵ داشت. به همین دلیل، دو تن دیگر از اعضای تیمِ گشت را که رابطهٔ خاصی با لویی بری داشتند، فرستادند تا همراهیاش کنند. حتی اگر نمیتوانستند جلوی دردسر را بگیرند، دستکم میتوانستند پیش از تبدیل شدنش به فاجعه، خبر بدهند.
اما اینکه چرا مستقیماً جلوی رفتنِ لویی بری به شهرکِ تیزامو را نگرفتند، تا حدی به این دلیل بود که لومیان هنگامِ تحویل دادنِ سرِ تواناكو، به جناحی که از او حمایت میکرد اشارهٔ ضمنی کرده بود. بدونِ وجودِ تضاد در اصول، دریاسالار کراریل احتمالاً کار را برایش سخت نمیکرد. دوم اینکه، تحقیقات و ماجراجوییهای لویی بری ظاهراً بلا به همراه میآورد، اما خطراتِ پنهان را پیش از موعد برملا کرده بود. اگر مشکل پنهان میماند و به رشدش ادامه میداد، ماتانی و دریاسالار کراریل چهبسا یکی دو سالِ دیگر نمیتوانستند از پسِ آن بربیایند. آن وقت، شاید خون مثلِ رودخانه جاری میشد.
کلوبو، در نقشِ کالسکهچی، با چهرهای بیروح به روبهرو خیره ماند. کورمالکورمال عینکِ آفتابیای پیدا کرد و آن را روی پلِ بینیاش گذاشت. هیچ جراحتِ مشهودی روی بدنش دیده نمیشد.
کامو درِ کالسکه را باز نگه داشته بود و سوار شدنِ لویی بری را تماشا میکرد که دستِ پسرِ خردسالی را گرفته بود و میآورد.
کامو با تعجب پراند: «اونم میاد تیزامو؟»
گمان میکرد لویی بری خدمتکار و پسرخواندهاش را در هتل اورلا جا میگذارد و بعد از رسیدگی به مشکلاتِ شهرکِ تیزامو به آنها ملحق میشود. با این حال، ماجراجو اکنون کودکِ خردسالی را با خود به تیزامو میبرد و پیدا بود که این سفری تفریحی نیست. بسیار خطرناک به نظر میرسید!
پای چپِ لومیان روی زمین ماند و پای راستش لبهٔ کالسکه متوقف شد. لبخند زد و گفت: «پسرخواندهام عاشقِ میوههای جنگلی، جانورانِ عجیبی که شکار میکنم و ادویههای مختلفه.»
پیشتر، اهالیِ تیزامو به غذاهای مخصوصِ زادگاهشان اشاره کرده و بر بینظیر بودنِ گوشتِ کبابیشان تأکید کرده بودند. ترکیبِ ادویهها و طعمِ خاصِ گوشتِ جانورانِ وحشیِ جنگل، از دلایلِ لذیذ بودنِ غذاهای بیهمتای شهرکِ تیزامو بود.
لودویگ که از قبل در کالسکه جاگیر شده بود، ظاهراً هماهنگ با لومیان، آبِ دهانش را قورت داد.
نگران نیستی پسرخواندهات رو به خطر بندازی؟ چرا اینقدر مطمئنی؟ کامو پافشاری نکرد، فقط با چشم به لوگانو اشاره کرد که عجله کند.
لوگانو نگاهی به کالسکهچیِ عجیب انداخت که زیرِ عینکِ آفتابیِ سیاهش کمی میلرزید. واردِ کالسکه شد و روبهروی لومیان و لودویگ نشست.
کامو درِ کالسکه را بست و کنارِ کلوبو نشست. آهی کشید و گفت: «الان میتونی عینکت رو برداری. بهت سخت گذشت.»
«باشه، باشه، باشه.» کلوبو انگار که بادِ یخی به او خورده باشد، به خود لرزید. دندانهایش به هم میخورد و لرزشش شدیدتر شد.
کامو با تعجب به او برگشت.
«مگه رودررو با لویی بری معامله نکردی؟ چرا هنوز اینقدر میترسی؟»
دیگه مستقیماً بهش نگاه نمیکنم!
«باشه، باشه، باشه.» کلوبو عینکِ آفتابیاش را برداشت و بیش از ده ثانیه طول کشید تا به خودش مسلط شود.
با صدایی خفه و ترسان اعتراف کرد: «حس میکنم انگشتهام، بازوهام، رودههام، حتی سرم... همهشون خورده شدن.
«اون، اون...»
«اون چی؟» کامو تقلا میکرد بفهمد چرا رفتارِ هیولا اینقدر شدید تغییر کرده است و حس میکرد موضوع باید مهم باشد.
کلوبو آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و ادامه داد: «اون... اون بچه... هم... خیلی خطرناکه!
«با اینکه چشمم بهش نیفتاده، حس میکنم خطرِ بزرگی در کمینه، مثلِ روبهرو شدن با یه شیر، یه ببر، یه مارِ پیتون، که هر لحظه آمادهست منو بخوره.»
«...» کامو مبهوت ماند و صدای هیسی از لای لبهایش بیرون پرید.
تا این لحظه، کلوبو هرگز چنین ترسی بروز نداده بود، مگر در حضورِ سه نفری که خطر از آنها میبارید: حواریِ هوس تواناكو با قدرتهای شبح، و لویی بری که تواناییِ شکارِ تواناكو را داشت. آیا این پسر میتوانست با آنها برابری کند؟
اونم یه فرابشره؟ شاید یه فرابشرِ ردهٔ ۵؟
نه، مسئله فقط ردهٔ ۵ بودن نیست. کاپیتانِ تیمِ گشتِ ما یه ردهٔ ۵ـه، با این حال کلوبو هیچوقت نگفته بود تو حضورش همچین حسِ شومی داره.
حتماً چیزِ بیهمتایی در موردِ این سه نفر وجود داره!
به هر حال، این پسر بدون شک خارقالعاده و خطرناکه!
جای تعجب نیست که لویی بری بدونِ نگرانی پسرخواندهاش رو به تیزامو میاره. شاید این بچه تهدیدِ بزرگتری باشه... کامو سردرگمیِ پیشینِ خود را گشود، کنجکاویاش را فروخورد و از پرسوجوی بیشتر از کلوبو خودداری کرد.
در فضای بستهٔ کالسکهٔ چهارچرخ، حتی با وجودِ مانعِ میانشان، لویی بری گفتگوی خفهشان را شنید!
با در نظر گرفتنِ اطلاعاتِ بهدستآمده از دریای مه، کامو شک داشت که لویی بری یک فرابشرِ ردهٔ ۵ از مسیرِ شکارچی باشد. افرادِ این مسیر به حواسِ تیزشان معروف بودند—بیناییِ استثنایی، بویاییِ قوی و شنواییِ تیز.
یه فرابشر از مسیرِ هیولا واقعاً جالبه. حتی بدونِ اینکه چشمش به لودویگ بیفته یا صداش رو بشنوه، میتونه هالهٔ شومش رو حس کنه، موجودی که همهچیز رو میبلعه... لومیان که به دیوارهٔ کالسکه تکیه داده بود، با کلاهِ حصیریِ طلاییاش بازی کرد و لبخندِ معناداری به لودویگ زد.
نکنه این «بچهٔ کوچک» واقعاً از کلوبو و کامو خوشش اومده باشه؟
آره. اینا دو تا فرابشرن که به تباهیِ شدیدی دچار نشدن. لودویگ احتمالاً یه لحظه مهارش رو از دست داده... هه هه، کامو شاید متوجه نشده باشه، اما کلوبو درجا واکنش نشون داد و خطر رو حس کرد؟
لومیان با تکان دادنِ سر لودویگ را تأیید کرد.
«آفرین. خویشتنداریت تحسینبرانگیزه.»
وقتی بچهای درست رفتار میکرد، باید تشویق میشد تا ذهنیت و عادتهای سالمی در او شکل بگیرد!
لودویگ ساکت ماند. حالتِ چهرهاش میگفت نباید با او مثلِ بچهها رفتار کرد.
لبخندِ کمرنگی بر لبانِ لودویگ نشست و جعبهای بیسکویت از کیفِ مدرسهٔ زرشکیاش بیرون آورد و مشغولِ خوردن شد.
کدوم خویشتنداری... منظورش از «آفرین» چی بود...
لوگانو که روبهرویش نشسته بود، گیج و سردرگم ماند.
تیزامو دورافتادهترین شهرک در پورت پیلوس بود که در حاشیهٔ جنگلِ بکر جای داشت. برای رسیدن به آنجا با کالسکه دو ساعتِ تمام راه بود.
البته برای کسانی که عجله داشتند، راهِ دیگری هم بود: سوار شدن بر قطارِ بخار از بندر تا کاهرت، جنوبیترین شهرک. از آنجا میشد کالسکه یا تابوتی کرایه کرد و بهسمتِ شمالِ شرقی رفت و زمانِ سفر به تیزامو را به تنها یک ساعت کاهش داد. با این حال، لومیان هیچ تمایلی به شتاب نشان نمیداد.
با خروج از پورت پیلوس، جاده رفتهرفته باریکتر و خرابتر میشد. با این وجود، کالسکه پیوسته به راهش ادامه میداد. کلوبو، کالسکهچی، با دقتی شبیهِ ماشینی روغنکاریشده کار میکرد و اسبها و کالسکه را بیهیچ لغزشی پیش میبُرد.
یک ساعت گذشت و کالسکه در دلِ جنگل پیچوتاب خورد.
ناگهان لومیان که خودش را به خواب زده بود، چشمانش را باز کرد.
بدنش تاریک و شبحوار شد و با سایههایی که از پنجره میافتاد، در هم آمیخت.
تغییر شکل سایه!
در یک چشمبههمزدن، صدای شلیکِ گلوله آرامشِ جنگل را در هم شکست.
گلولهها از دوردست زوزه کشیدند؛ برخی به زمین خوردند و ابری از خاک به پا کردند و برخی دیگر کامو، کالسکه و اسب را نشانه گرفتند.
در میانِ این آشوب، اسب با خونریزیِ شدید نقشِ زمین شد و کالسکه واژگون گشت.
کلوبو پیش از آن جایگاهش را بهعنوانِ کالسکهچی ترک کرده و از رگبارِ گلولهها جانِ سالم به در برده بود. کامو از قبل بیرونِ کالسکه پریده بود و در حالی که هفتتیر در دست داشت، چمباتمه زد. با چابکی حرکت میکرد، گاهی غلت میزد و گاهی در میانِ بوتهها میخزید.
با هر حرکت شلیک میکرد تا مهاجمِ نادیده را عقب براند. در این فاصله، بسیاری از تواناییهایش محدود بود.
چندین گویِ آتشینِ زرشکی که از شدتِ روشنایی تقریباً سفید به نظر میرسیدند، از کنارِ کامو گذشتند و در اعماقِ جنگل ناپدید شدند.
غرمب!
در میانِ انفجارهای کرکننده، تیراندازی ناگهان قطع شد.
کمی بعد، صدای دشنامهایی به زبانِ دوتانی از اعماقِ جنگل به گوش رسید.
«برید به جهنم، راهزنهای قارهٔ شمالی!»
«با اون تخمسگهاتون بپوسید!»
«اگه وجودش رو دارید بیاید دنبالمون!»
«...»
رفتهرفته، دشنامها در اعماقِ جنگل محو شد.
لومیان از سایههای کالسکه بیرون آمد و ترجیح داد تعقیبشان نکند.
کامو اخم کرد و با گیجی زیرِ لب گفت: «مقاومته! تو ماتانی چیکار میکنن...»
در قارهٔ جنوبی، گروههای مقاومتِ بیشماری وجود داشت. نمیتوانست تشخیص دهد آنها به کدام گروه تعلق دارند یا انگیزهشان چیست. معمولاً ماتانی که ظاهراً از جمهوریِ اینتیس مستقل بود و توسطِ دریاسالار کوئراریل، از بومیانِ قارهٔ جنوبی، اداره میشد، فعالیتِ مقاومتِ چندانی به خود نمیدید. خواستهٔ اصلیِ آنها اخراجِ استعمارگران بود.
نکنه یکی از گروههای مقاومتِ پیروِ مرگ باشن که میخوان نفوذِ مرگ رو تو ماتانی زنده کنن؟ فقط خدا کنه مقاومتِ تحتِ حمایتِ مکتبِ گلِ سرخ نباشه. نه، اون روانیها...
کامو با سردرگمی به کالسکه بازگشت.
لومیان درگیرِ مسئلهٔ دیگری بود.
با وجودِ رسیدن به ردهٔ ۵، زندگی هنوز شکننده بود.
هنوز میشد با یه گلوله کشته شد!
اگه یکی از اعضای مقاومت مهارتِ تیراندازیِ دقیقی داشت و بیرون از بردِ دیدش میموند و از فاصلهٔ بیش از صد متری شلیک میکرد، میتونست جونش رو بگیره.
دروگرها بدنِ مقاومِ دیوها رو نداشتن. دیوها حتی بدونِ داشتنِ ادراکِ پلید هم، ممکنه از شلیکِ تفنگ فقط زخمهای سطحی بردارن. نداشتنِ پیشآگاهیِ خطر از راهِ دور که ویژگیِ مسیرِ غیببین بود، باعث میشد نتونن پیشاپیش جاخالی بدن.
البته ویژگیهای ریاضتکشِ لومیان نیروی روحیاش رو تقویت کرده بود. با پیشبینیِ خطر، حمله رو از قبل دیده بود.
با این حال، اگه دشمن میتونست نیروی روحیاش رو باطل کنه یا اون رو بهخوبی دستکاری کنه، تفنگهای معمولی واقعاً میتونستن جونش رو به خطر بندازن.
آره، تغییر شکل سایه میتونه مثلِ یه سپر عمل کنه. گلولههایی که اثراتِ خاصی ندارن، تهدیدِ واقعی برای موجوداتِ سایهای به حساب نمیان...
لومیان افکارش را تغییر داد و به لوگانو که از کالسکه بیرون میآمد، دستور داد: «اسب رو بررسی کن.»
اگه زنده مونده، فوراً زخماش رو ببند تا کالسکه رو بکشه. اگه نه، لودویگ به جنازهٔ اسب دستور میده کالسکه رو بکشه.
هر چه باشد، لودویگ با معجونی که از تخمِ چشمانِ هیسوکا ساخته شده بود، تواناییِ فرمان دادن به مشتی نامیرای ردهپایین را به دست آورده بود.