چپتر 66: گهواره
چپتر 66: گهواره
لیا به مردِ داخلِ عکس چشم دوخت و در افکارش غرق شد.
او گفت: «بعد از دریافتِ درخواستِ کمک، دو روز بعد راه افتادیم تا اطلاعاتِ مربوطه رو جمعآوری کنیم.»
لیا لحظهای مکث کرد و ادامه داد: «اسمِ کاملِ مادام پوآلیس، پوآلیس دو روکفوره، مگه نه؟ ما خاندانِ روکفور رو توی داریژ بررسی کردیم و هیچ ردی از پوآلیس پیدا نکردیم.»
در اینتیس، زنان میتوانستند پس از ازدواج نامِ خانوادگیِ دوشیزگیِ خود را نگه دارند. اگر در نامِ زنی پیشوندِ «دو» وجود داشت، به این معنا بود که روزگاری اشرافزاده بوده است. معنای «دو» در زبانِ اینتیسی «از» بود و نامِ خانوادگیِ پس از آن، نامِ ملکِ اربابیِ آن دوران به شمار میرفت.
لومیان جا خورد و پرسید: «هیچی؟» میدانست ریگی به کفشِ مادام پوآلیس است، اما انتظار نداشت هویتش جعلی باشد!
رایان سر تکان داد و گفت: «توی داریژ، روکفور خاندانِ بزرگیه که اعضای زیادی داره، از جمله یه سناتورِ استانی. ما عجله داشتیم و وقت نکردیم بررسیِ دقیقتری بکنیم. فقط تونستیم تأیید کنیم که اصلاً کسی به اسمِ پوآلیس وجود نداره، اما مردی به اسمِ پولیت بیشتر از یه ساله که ناپدید شده.»
لومیان پرسید: «پولیت؟ چه ربطی به مادام پوآلیس داره؟ شبیهِ همن.»
رایان سر تکان داد: «بدونِ اطلاعاتِ کافی، نمیشه حدسی زد. چیزی که میدونیم اینه که پولیت دو روکفور یه دندیِ معروف توی تریر بوده و بچههای نامشروعِ زیادی داشته. خیلیها ازش متنفر و بیزار بودن. شاید به همین دلیله که چارهای جز رفتن نداشته یا مجبور شده داریژ رو ترک کنه.»
لومیان پرسید: «دندیگری؟» او با این اصطلاح ناآشنا بود.
اورور مشترکِ مجلهها و روزنامههایی بود که زنان را هدف میگرفتند یا بر مسائلِ ملی تمرکز داشتند. مطالبی دربارهٔ امورِ رازآلود در آنها یافت میشد، اما هیچکدام به مسائلِ مردانه نمیپرداختند.
لیا خندید: «اگه بخوام ساده بگم، یعنی یه کازانووا که شیک لباس میپوشه، باکلاس حرف میزنه و آزادانه رفتار میکنه.»
لومیان آهی کشید و با تمسخر گفت: «مردمِ تریر خوب میدونن چطور زندگی کنن. اونا روابطِ نامشروعشون رو تو قالبِ یه تفکر، یه مکتب و یه مُد بستهبندی میکنن.»
وقتی پای خیانت در میان بود، تریریها پیشگام بودند. کشیش؟ در برابرِ تریریها هنوز بچه بود.
……
اورور در حالی که چای سیاه مارکیِ خود را مینوشید، گفت: «توی سالِ گذشته، تریر گذرگاههای طاقدارِ زیادی ساخته.» او در اقامتگاهِ زیرزمینیِ دوطبقهاش، مادام پوآلیس، نازلی و دیگران را با آخرین مُدهای روز سرگرم میکرد.
«گذرگاهِ طاقدار چیه؟ یه خیابانِ سرپوشیدهست با سقفِ شیشهای و کفِ مرمر. دو طرفش مغازههای شیک و خیرهکننده ردیف شدن. روزها نور از بالا میتابه و شبها چراغهای گاز اونجا رو روشن میکنن. ورودِ کالسکه به اونجا ممنوعه. معروفترین گذرگاهِ طاقدار، گذرگاهِ تالارِ اپراست...»
مادام پوآلیس در حالی که فنجانی از چینیِ سفید پر از چای سیاه در دست داشت، با چشمانِ قهوهای و روشنش به اورور نگاه میکرد و با لبخند سراپا گوش بود.
نازلی در حالی که شکوه، مُد، پاکیزگی و روشناییِ گذرگاه را تصور میکرد، آهی کشید: «انگار چیزیه که حتماً باید ببینمش...»
آگاهیِ اورور از جدیدترین مُدهای اینتیس، دلیلِ اصلیِ پذیرشِ دعوتِ چایِ عصرانه از سوی آنها بود.
پس از مدتی گپ زدن، بحث به کار و روابطِ اورور کشیده شد.
مادام پوآلیس با صدای بلند اندیشید: «عشق خیلی درکنشدنی و دستنیافتنیه...»
«پس واسه همینه که همزمان عاشقِ اینهمه مرد میشی؟» اورور نتوانست جلوی انتقادِ درونیاش را بگیرد.
مادام پوآلیس با لبخندی محو به او خیره شد و آهی کشید.
«گاهی اوقات به خاطرِ اشتباهاتش خیلی عصبانی میشم. دلم میخواد بکشمش و بفرستمش به کامِ مرگ، اما وقتی واقعاً با مرگ روبهرو میشه، نمیتونم جلو خودمو بگیرم و نجاتش ندم، تازه بهشم نمیگم. شاید عشق همین باشه...»
……
در اتاقخوابِ اصلیِ اقامتگاهِ فرماندار.
لومیان بر اساسِ داستانها و کلیشههایی که خواهرش نوشته بود، استنتاج کرد: «مادام پوآلیس شاید زمانی عاشقِ پولیت شده باشه، مردی که به دندیگری باور داشته، و واردِ یه رابطهٔ ممنوعه شده که نتیجهش طرد شدن از طرفِ خانوادهش بوده. بعد مجبور شده با یکی ازدواج کنه و از نفوذِ خانوادهش استفاده کنه تا مقامِ فرمانداریِ کوردو رو براش جور کنه.»
این موضوع توضیح میداد که چرا جایگاهِ فرماندار بئوست در خانواده نسبتاً پایین بود.
رایان بهسادگی جواب داد: «شاید. به گشتن ادامه بدید، اما سعی نکنید گاوصندوق یا هر چیزی رو که ممکنه زنگِ خطری رو به صدا دربیاره، باز کنید.»
لومیان و همراهانش بیدرنگ پراکنده شدند و جاهای دیگر را گشتند.
با وجودِ تواناییِ شکارچی در مشاهدهٔ ردهای نامحسوس، لومیان باز هم چیزی پیدا نکرد.
این موضوع در موردِ لیا و دیگران هم صدق میکرد.
آنها چارهای نداشتند جز اینکه به اتاقِ کار بروند و با حوصله آنجا را بگردند.
با گذشتِ زمان، هر چهار نفر به انتهای راهرو رسیدند؛ جایی که اتاقی بسته روبهروی یک اتاقِ آفتابگیرِ باز قرار داشت. در کنارِ آن، راهپلهای بود که به یکی از برجها میرفت.
رایان که جستوجوی اتاقِ آفتابگیر را تمام کرده بود، رو به لیا کرد.
لیا زنگولهٔ کوچک و نقرهایِ آویزان از روبندهاش را لمس کرد و در حالی که با خود زمزمه میکرد، به سمتِ درِ چوبی و محکمبستهشده رفت.
این بار، چهار زنگوله به صدا درنیامدند.
لیا آهِ آسودگی کشید و بهآرامی درِ چوبی را باز کرد.
در اتاقِ خالی، گهوارهای متحرک وسط قرار داشت.
گهواره از چوبِ قهوهای ساخته شده و درونِ قابی چوبی نصب شده بود. رویش را با قنداقی نخی، تمیز اما کمی رنگورورفته پوشانده بودند که نشان از قدمتش داشت. گهواره خالی بود.
اینجا اتاقِ نوزادی بود که زمانی دو فرزندِ مادام پوآلیس در آن میخوابیدند. جز تخت، هیچ اسباببازیای در اتاق به چشم نمیخورد. روی زمین گندم، جو، برنج، چاودار و گیاهانِ دیگر پراکنده شده بود و ظاهرِ اتاق را بسیار عجیب میکرد.
بهعلاوه، این گیاهان چنان سالم مانده بودند که گویی همین چند روزِ پیش به آنجا آورده شدهاند.
والانتن با بدنی درخشان واردِ اتاق شد و چرخی زد.
خیلی زود به سمتِ در برگشت و برای رایان و لیا سر تکان داد.
«هیچ هالهٔ پلیدی در کار نیست.»
لیا به لومیان نگاه کرد: «بسیار خوب. بریم سراغِ برجِ بعدی؟»
لومیان همیشه دربارهٔ دو برجِ قصر کنجکاو بود. هرگز انتظار نداشت امروز فرصتی برای «دیدار» از آنها پیدا کند.
والانتن از اتاقِ نوزادِ عجیب بیرون رفت. رایان دستگیره را گرفت تا درِ چوبی را ببندد و به حالتِ اولش برگرداند.
در این لحظه، نگاهِ لومیان به داخل کشیده شد.
گهوارهٔ چوبیِ قهوهای بهآرامی تکان میخورد، با این حال پنجرههای کاملاً بستهشدهٔ اتاق و اتاقکِ آفتابگیرِ روبهرو با آن شیشههای قدیشان، راه را بر هر نسیمی برای ورود به راهرو بسته بودند!
مردمکهای لومیان گشاد شد: «چـ...»
لیا متوجهِ پریشانیاش شد و برگشت تا نگاه کند.
گهواره همچنان تکان میخورد، گویی نوزادی نامرئی درونِ قنداقش دراز کشیده است.
لیا دستش را به میانِ ابروهایش برد، گویی میخواهد چشمانِ خستهاش را تسکین دهد.
...
آماده شد تا با فعال کردنِ دیدِ روحیاش، ببیند چه چیزی داخلِ گهواره است.
ناگهان، چهار زنگولهٔ کوچکِ نقرهای روی تور و چکمههایش چنان جیرینگی صدا کردند که گویی داشتند میترکیدند!
چهرهٔ رایان منجمد شد و فریاد زد: «از اینجا برید بیرون!»
با این حرف، به سمتِ اتاقکِ آفتابگیر هجوم برد و خود را به پنجرههای قدی کوبید تا راهِ فراری از قصر باز کند.
بنگ!
وقتی رایان به پنجرهها برخورد کرد، صدای تاپِ بلندی در سراسرِ اتاق پیچید، اما هیچ صدای خُردشدنِ شیشهای نیامد.
چهرههای شفافِ کودکانِ خردسال روی ردیفِ پنجرهها پدیدار شد؛ برخی از آنها صرفاً نوزادانی با چهرههای رنگپریده و بهطرزِ غیرقابلتوضیحی وحشتناک بودند.
وقتی رایان به آنها «برخورد کرد»، همگی با هم دهان باز کردند و نالهای دلهرهآور سر دادند.
گریههایشان در طبقهٔ سومِ قصر طنینانداز شد و سایهای وهمآلود بر کلِ منطقه انداخت. دیوارها و شیشهها با چهرههای نیمهشفافِ کودکان پوشیده شده بود؛ برخی ناله میکردند و برخی دیگر بیروح به لومیان، لیا، والانتن و رایان خیره مانده بودند.
لومیان با حس کردنِ نگاههای سردشان روی خود، از ترس به خود لرزید.
ناگهان، بدنِ والانتن در نوری طلایی و تیره غرق شد که بهسرعت گسترش یافت تا لومیان، لیا و خودش را در بر بگیرد.
...
حسِ گرمی در سراسرِ بدنِ لومیان پخش شد، ترسش را از بین برد و او را سرشار از شجاعت کرد. با اعتمادبهنفسی تازه، تبرِ سیاهِ آهنیاش را بیرون کشید.
در همین حین، انگار رایان قدبلندتر و باابهتتر شده بود.
پرتوهای نوری شبیهِ سپیدهدم او را احاطه کردند و به زرهی تمامبدن به رنگِ سفیدِ نقرهای و شمشیرِ پهن و عظیمِ نوری تبدیل شدند.
رایان با ضربهای قدرتمند، شمشیر را به پنجرههای قدی کوبید و چهرههای سفید و رنگپریدهٔ کودکان را در حالی که جیغ میکشیدند، به شکلِ دود پراکنده کرد.
اما شیشه نشکست و چهرههای بیشتری پدیدار شدند؛ گریههای گوشخراششان لومیان و همراهانش را شکنجه میداد.
«کی جرئت کرده واردِ قصر بشه؟»
صدای زنی غرید و در راهروها طنینانداز شد.
تقریباً بلافاصله، لومیان در آن سوی راهرو، پیکری را دید که در طبقهٔ دوم ایستاده بود.
زنی میانسال با موها و چشمانِ قهوهای بود. بدونِ هیچ چین وچروکی، نسبتاً خوشقیافه مینمود. او همان قابلهای بود که در «زایمانِ» لویی لوند کمک کرده بود.
در دستش قیچیِ عظیمی داشت که میتوانست سرِ یک انسان را قطع کند و روپوشی سفید مایل به خاکستری به تن داشت. گویی تازه از هرس کردنِ شاخهای در باغ برگشته بود.
به لومیان و همراهانش خیره شد و با صدایی بم و تهدیدآمیز گفت:
«شماها مستحقِ مرگید!»
……
در اقامتگاهِ زیرزمینیِ دوطبقه، مادام پوآلیس ناگهان از جا پرید و حالتِ چهرهاش عوض شد.
فنجانِ چایِ چینی را با ظرافت روی میز گذاشت و به اورور لبخند زد.
«عذر میخوام. تازه یه کارِ فوری یادم اومد که باید سریع تو خونه بهش رسیدگی کنم.»
اورور جا خورد: «ها؟»
پوآلیس از جایش برخاست، در حالی که چهرهاش پر از تأسف بود.
«قصد داشتم بمونم و دربارهٔ کارِت و اون تصویرِ زیبا و تکاندهندهاش از عشق بحث کنیم.»
اورور سریع جواب داد: «خواهش میکنم، راحت باشید.»
مادام پوآلیس سر تکان داد: «متأسفانه نمیتونم. به بچههام مربوط میشه.»