چپتر 661: ابزارهای شناسایی
چپتر 661: ابزارهای شناسایی
هنگامِ ناهار، لومیان به بهانهٔ رفتن به دستشویی، راهیِ خانهٔ خاکیرنگِ هیسوکا تواناكو شد.
پس از بالا رفتن از پلههای چوبی و عبور از طبقهٔ همکفِ خالی و باز، سیمِ تازهای بیرون آورد و قفلِ در را باز کرد.
این طبقه کاملاً باز بود و جز ستونهای نگهدارنده چیزی نداشت. در یک نگاه، بسیار جادار و ساده مینمود.
لومیان با قدم گذاشتن روی کفِ چوبی چرخی زد، اما فقط نشانههایی یافت که میگفت مدتهاست کسی اینجا زندگی نکرده است. چیزی که ارزشِ بررسیِ بیشتر داشته باشد، پیدا نکرد.
ناگهان صدایی از پشتِ سرش آمد:
«اینجا مشکلی هست؟»
صدا متعلق به کامو کاستیا بود. وقتی از پنجرهٔ اتاقِ غذاخوری دید که لومیان واردِ خانهٔ بازسازیشدهٔ تواناكو میشود، بهانهای برای ترکِ میز تراشید و با شتاب خودش را رساند.
لومیان اصلاً غافلگیر نشد. نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «هیچی.»
همانطور که حرف میزد، از پلهها بالا رفت و به طبقهٔ سوم رسید.
کامو در دل آهی کشید و به دنبالش رفت.
حس میکرد وقتی با لویی بری است، ذهنیتش بهشدت پیر میشود، گویی همسنِ معاونِ کاپیتان ریازا شده بود.
آه، مادرِ زمین، من حتی بیستوچهار سالم هم نیست!
با اینکه در هجدهسالگی به ماتانی آمدم و به گروهِ گشت پیوستم، با حوادثِ فرابشریِ بیشماری سروکار داشتهام، در نبردهای خطرناکی شرکت کردهام و تجربهٔ فراوانی اندوختهام، اما هنوز یک مردِ جوانم—یک جوانِ بیخیال که در زندگیِ روزمره به ظواهر اهمیتی نمیدهد!
کامو با ذهنیتی جدی و هوشیار، دو بار به دنبالِ لومیان اتاقهای طبقهٔ سوم را گشت و تمامِ وسایل را زیرورو کرد.
کامو پس از زمین گذاشتنِ یک جامدادی، ارزیابیاش را با لومیان در میان گذاشت: «هیچچیزِ غیرعادیای اینجا نیست.»
لومیان هم چیزی دستگیرش نشده بود.
پس از لحظهای تأمل پاسخ داد: «بعداً کلوبو رو بیار اینجا و بپرس آیا جایی هست که باعث بشه احساسِ بیقراری، خطر یا ناراحتی کنه.»
فقط یک بار همکاری کردهایم و او از همین حالا در استفاده از ویژگیِ منحصربهفردِ کلوبو مهارت پیدا کرده... آوردنِ کلوبو به اینجا... چرا شبیهِ افسرِ پلیسی است که از پاسبانی میخواهد سگِ ردیاب بیاورد... کامو در دل غر زد و سر تکان داد.
«فهمیدم.»
لومیان در حالی که دوباره محیطِ اطراف را از نظر میگذراند، با خود فکر کرد: بعداً لودویگ رو میارم و میپرسم آیا بوی موادِ خاصی رو حس میکنه یا نه.
لومیان با بازگشت به اتاقِ غذاخوری همراهِ کامو، خودش را با نوشیدنیِ گوادار سرگرم کرد و از عطرِ غنی و پیچیدهٔ گوشتِ گاوِ کبابشده، بالِ مرغِ کبابشده، گوشتِ مارِ کبابشده، عنکبوتهای کبابشده و زالوهای کبابشده لذت برد...
لومیان پس از اینکه حسابی خورد و نوشید، دستِ لودویگ را گرفت و او را به خانهٔ «هیسوکا» تواناكو برد. کامو، لوگانو و کلوبو—که عینکِ آفتابی به چشم داشت و مانندِ خرچنگ به پهلو راه میرفت—از نزدیک به دنبالشان رفتند.
لومیان پس از بررسیِ تمامِ سوراخسنبهها، به لودویگ نگاه کرد و با لبخند پرسید: «اینجا چیزِ خوردنیای هست؟»
لودویگ سر تکان داد: «نه.»
لومیان پسرک را به طبقهٔ دوم برد و به کلوبو، که ناگهان پشتش را به آنها کرده بود، و کامو نگاه کرد.
«هیچکدومتون چیزِ غیرعادیای حس میکنید؟»
کلوبوی لاغراندام لحظهای تردید کرد و گفت: «این خونه یه کم سرده. حسِ خوبی بهش ندارم.»
لومیان با چهرهای آرام پرسید: «دقیقاً کجاش؟»
کلوبو کوتاه پاسخ داد: «همهجاش.»
یعنی کلِ خونه و حتی این زمین مشکلی داره؟ هیسوکا قطعاً خونهٔ قبلیش رو به خاطرِ حسِ نوستالژی بازسازی نکرده. اون صاحبِ اصلیِ این بدن نیست، پس احتمالاً دلبستگیِ زیادی به اینجا نداره. اون یه خونسردِ واقعی هم هست... لومیان بیش از ده ثانیه تأمل کرد و به لوگانو، کامو و دیگران گفت: «همینجا بمونید و مراقب باشید اتفاقی نیفته.»
او به طبقهٔ سوم بازگشت و روی تختِ چوبیای که ردِ خوابیدنِ کسی روی آن پیدا بود، دراز کشید.
پشههای بزرگ و سیاه با صدای ترقترق به سویش پرواز کردند. با این حال، در میانِ جرقههای سوسوزن، یکییکی آتش گرفتند و به اجسادِ سوختهای تبدیل شدند که روی تخت فرو ریختند.
لومیان بهسرعت به خوابی عمیق فرو رفت.
در میانِ گیجی، بهآرامی بیدار شد.
تَرَق! لومیان ساعتِ جیبیِ طلاییِ تالارِ رقصِ نسیم را بیرون آورد، بازش کرد و با خود زمزمه کرد: «نیم ساعت خوابیدم و هیچ رؤیای خاصی ندیدم...»
او همیشه بر این باور بود که جشنِ رؤیا به رؤیاها مربوط است، بنابراین عمداً در خانهٔ هیسوکا خوابید، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
لومیان به آفتابِ نیمروزی که از پنجره میتابید خیره شد و متفکرانه از جا برخاست.
ممکنه زمانش اشتباه باشه؟
آیا برای شرکت در جشنِ رؤیا باید در زمان و مکانِ خاصی بخوابم؟
برای همین بیشترِ ساکنانِ شهر تیزامو از وجودش بیخبرن...
وقتی لومیان به طبقهٔ دومِ جادار اما زمخت بازگشت، متوجه شد که حالا سه نفرِ دیگر هم همراهِ کامو و بقیهاند.
یکی مردی سیساله با چهرهای رنگآمیزیشده بود. پوستِ قهوهایِ روشن و لبانِ کلفتش ظاهری نسبتاً تمیز و مرتب به او میبخشید و موهای سیاهش تا روی شانههایش میرسید. بوی تند و شدیدی از او به مشام میرسید. دیگری زنِ جوانی بود که زرهِ چرمیِ تیرهای به تن داشت. موهای قهوهایاش در دو رشته بسته شده و روی شانههایش افتاده بود. پوستِ قهوهایِ روشن و اجزای چهرهاش زیباییِ وحشیانهای از خود ساطع میکرد. کمانِ شکار و ترکشی چرمی پر از تیر بر پشت داشت.
مردِ دیگر که مانندِ کامو و بقیه پیراهن و شلواری نازک به تن داشت، با قدی بیش از ۱.۹ متر و ظاهری متمایل به اهالیِ امپراتوریِ فیساک ایستاده بود. موهای بلوندِ روشنِ کوتاه، چشمانِ آبیِ روشن و چهرهای داشت که نشانههای قرار گرفتن در معرضِ آفتاب و باران بر آن نقش بسته بود.
کامو معرفی کرد: «همکارامونن، عضوِ تیمِ گشتِ شهرکِ تیزامو.»
به مردی که نقشونگارِ رنگِ سفید روی صورتش داشت اشاره کرد و گفت: «کاپیتانِ تیمِ گشتِ محلی، ماسلو.
«همتیمیهاش...»
کامو رو به زنِ وحشیظاهر که تیروکمانی بر پشت داشت و مردِ بلندقامتِ فیساکی کرد و گفت: «رئا.
«لوبان، قبلاً ماجراجو بوده.»
او تمامِ مدت به زبانِ اینتیسی صحبت میکرد.
سرانجام کامو خطاب به سه عضوِ تیمِ گشتِ محلی گفت: «ایشون ماجراجوی بزرگ، لویی بری هستن. اون دو نفرِ دیگه هم دستیار و پسرخواندهشونن.»
ماسلو این عبارت را تکرار کرد: «ماجراجوی بزرگ...» و نگاهش را به لوبان دوخت.
لوبانِ فیساکی سر تکان داد، به این معنی که هرگز نامش را نشنیده است.
ماسلو نگاهش را برگرداند و از لومیان پرسید: «برای شکار اومدید اینجا؟»
شهرکِ تیزامو دههها شکارگاهِ محبوبِ اشرافزادگانِ پورت پیلوس بود. در آنجا کم نبودند ساکنانی که به زبانِ اینتیسی تسلط داشتند، و تیمِ گشت نیز برای رسیدگی به درخواستهای اشرافزادگان شرایطِ زبانیِ خاصی داشت.
لومیان با لبخند جواب داد: «یه چیزی تو همین مایهها.»
شکارِ میراث و مسائلِ پنهانِ هیسوکا هم نوعی شکار به حساب میآمد.
کامو با دیدنِ چهرههای مرددِ ماسلو و بقیه، با شتاب توضیح داد: «تلگرافی رو که دیشب فرستاده شد یادتونه؟»
رئا با تیروکمانِ شکاریاش، بیاختیار دوباره نگاهی به لومیان انداخت: «منظورت اینه که...»
روشن بود که او، ماسلو و بقیه تازه رسیده بودند و وقت نکرده بودند دربارهٔ جزئیاتِ وضعیت با کامو و کلوبو صحبت کنند. تلگراف فقط میتوانست اطلاعاتِ محدودی را منتقل کند.
کامو با جدیتی موقرانه سر تکان داد.
«مسیو لویی بری اومدن اینجا تا مسائلِ پنهانِ پشتِ ماجرای تواناكو رو بررسی کنن.»
او به بهانهٔ وارسیِ دوبارهٔ خانه، سه عضوِ تیمِ گشتِ محلی را به طبقهٔ بالا برد.
لوگانو نگاهی به پلهها انداخت و از کلوبو که پشتش به آنها بود پرسید: «تیزامو تیمِ گشتِ محلی داره؟»
بنا بر تجربهاش، نباید هیچ تیمِ دائمی از فرابشرانِ رسمی در شهرکها و دهکدههای کوچکِ قارهٔ شمالی مانند پورت پیلوس مستقر میبود. معمولاً وقتی مشکلی پیش میآمد، کسی را برای رسیدگی میفرستادند.
کلوبو در حالی که پشتش به لومیان و لودویگ بود، با صدایی لرزان جواب داد: «بیشترِ شهرکهای دیگه ندارن. اینجا تا حدی خاصه و اغلب قبیلههای بدوی بهش حمله میکنن. نهتنها تیمِ گشتِ ما یه تیمِ دائمی اینجا مستقر کرده، بلکه گاردِ دریاسالار هم توی اردوگاهِ نظامیِ بیرونِ شهرک فرابشر داره.»
لوگانو نگاهی به این فرابشرِ رسمیِ عجیب انداخت که نقشِ کالسکهچیشان را هم بر عهده داشت و نتوانست کنجکاویاش را پنهان کند.
«چرا همیشه پشتت به ماست و عینکدودیِ سیاه میزنی؟
«نمیخوای بقیه بفهمن چشمات یه مشکلی داره؟»
کلوبو ساکت شد؛ مطمئن نبود باید جواب بدهد یا نه.
در همان لحظه، کامو، ماسلو و بقیه را به طبقهٔ دوم برگرداند.
وقتی دوباره به لومیان نگاه کردند، چهرهٔ ماسلو، رئا و لوبان بسیار جدیتر شده بود.
لومیان لبخندی زد و با لحنی عادی پرسید: «اتفاقِ غیرعادیای برای این خونه افتاده؟»
ماسلو که از قبل جزئیاتِ مربوطه را به یاد آورده بود، گفت: «نه.»
لومیان سر تکان داد و پرسید: «شما بعد از حملهٔ پارسال به تیزامو منتقل شدید؟»
به یاد آورد که در پرونده ذکر شده بود سه فرابشرِ مستقر در اینجا، در حملهٔ قبیلهٔ بدوی کشته شدهاند.
لوبان، ماجراجوی پیشینِ فیساکی، با صدایی خشن جواب داد: «بله. تقریباً یه سال میشه. اینجا خیلی آروم بوده. دیگه حملهای در کار نبوده.»
طبقِ سوابق، قبیلهٔ ساکن در جنگلِ بدوی در سالهای گذشته سالی دو تا سه بار حمله میکردند... واکنشِ دریاسالار کراریل در اعزامِ نگهبانان و ارتشِ بیشتر، قبیلهٔ بدوی را از خطر کردن بازداشته بود. آیا واقعاً به اعماقِ جنگل عقبنشینی کرده بودند؟ یا شوخیِ دروغِ آوریل باعثِ تغییری شده بود؟ لومیان حس کرد جای کار میلنگد.
پس از کمی گفتوگو، لومیان آماده شد تا لودویگ و لوگانو را برای گرفتنِ اتاق به متل ببرد.
ماسلو چند قدم جلو آمد و دو وسیله از کیفِ چرمیِ کوچکی که به کمرش آویزان بود بیرون آورد.
شمعهایی قهوهایرنگ و یک بطریِ شیشهای پر از مایعی زردرنگ و روشن بودند.
ماسلو با اینتیسیِ لهدار گفت: «شمعهای دافعِ پشه و روغنِ عصارهٔ آرامبخش. امیدوارم شبِ خوبی بخوابید.»
کامو میانِ حرفش پرید: «منظورش اینه که اینجا به جنگلِ بدوی نزدیکه و پشه و حشراتِ سمی همهجا هستن. هرچند شما فرابشر هستید، اما اگه تصادفاً گزیده بشید اصلاً خوشایند نیست. تازه، نمیتونید راحت بخوابید و مدام بیدار میشید.
«شمعهای دافعِ پشه از گیاهانی ساخته شدن که پشهها ازشون بدشون میاد. روغنِ عصارهٔ آرامبخش هم از حیواناتِ خاصی به دست میاد و باعث میشه اون مزاحمای وِزوِزوی لعنتی ازتون دور بمونن.»
در این لحظه، کامو، ماسلو، رئا و بقیه ناگهان متوجه شدند که در کلِ طبقهٔ دوم هیچ پشهای وجود ندارد.
لومیان رو به لودویگ کرد و با لبخند شمع و روغن را گرفت.
سپس، بهآرامی بینیاش را فشرد تا تأیید کند که بوی تندِ ماسلو و بقیه از همان روغنِ عصارهٔ آرامبخش میآید.
پس از آنکه لومیان، لودویگ و لوگانو از خانهٔ تواناكو رفتند، ماسلو با گیجی به کلوبو که پشتش به همه بود نگاه کرد. او به زبانِ دوتانی پرسید: «مشکل چیه؟»