چپتر 663: اواخرِ شب
چپتر 663: اواخرِ شب
مانند بسیاری از کلیساهای جامع در اینتیس، کلیسای جامعِ تیزامو گنبدی زرین داشت که شبیه به بازتابِ خورشید روی زمین بود.
وقتی لومیان از در گذشت، دیوارهایش، طاقها، ورقههای طلای کارشده در گنبد، نقاشیِ دیواریِ پاشیده شده با پودرِ طلا و مجسمهای زرین چشمش را خیره کرد. نورِ خورشیدی که از شیشهٔ پشتِ محراب به داخل میتابید، باعث شد بیاختیار دستش را بالا بیاورد و بخواهد کلاهِ حصیریِ طلاییاش را پایین بکشد.
هنگامِ ناهار بود و بسیاری از ساکنانِ سادهپوشِ تیزامو در ردیفهای مختلف نشسته بودند و با سرهای خمیده نیایش میکردند.
آنها اصلاً به ظاهرِ خیرهکننده و پرزرقوبرقِ کلیسای جامع اهمیتی نمیدادند.
این فقط به این دلیل نبود که از کودکی همیشه به خورشیدِ فروزانِ ابدی ایمان داشتند، بلکه معادنِ طلای پرشماری هم در امپراتوریِ بالامِ سابق داشتند. مردم علاقهٔ فراوانی به طلا داشتند، عادتی که تا به امروز حفظ شده بود.
لومیان هم به طلا علاقه داشت، اما نمیخواست نورِ سوزانِ خورشید را تحمل کند.
در کنارش، کامو سعی کرد توضیح دهد: «من شما رو زیرِ نظر ندارم، و نمیگم برای جلوگیری از حوادث همهجا دنبالتون میام.
«من دارم کمکتون میکنم. شما هنوز با زبانِ دوتانی آشنا نیستید. درکِ کافی از وضعیتِ تیزامو و مردمِ اینجا ندارید. من میتونم راهنماییتون کنم.»
لومیان از فرصت استفاده کرد، چرخید و با لبخند پرسید: «اینجا رو خوب میشناسید؟»
کامو موهای قهوهایِ ژولیدهاش را به هم ریخت و بیهیچ خجالتی جواب داد: «اگه چیزی باشه که نفهمم، میتونم از ماسلو و بقیه کمک بخوام.»
لومیان بدش نمیآمد که فرابشری رسمی کنارش باشد. اگر اتفاقی میافتاد، میتوانست از این نیروی کمکی استفاده کند.
کمی سر تکان داد و گفت: «اگه میخواید دنبالم بیاید، بفرمایید.»
لومیان همانطور که حرف میزد، به سمتِ ردیفِ صندلیهای جلوی محراب در زیرِ نورِ سوزانِ خورشید رفت.
کامو چند ثانیه تردید کرد و بعد در دورترین گوشهٔ کلیسای جامع صندلیای پیدا کرد.
او بهعنوانِ مؤمنِ مادرِ زمین، میتوانست آزادانه به کلیساهای جامعِ همهٔ خدایانِ رسمی رفتوآمد کند، اما نمیتوانست در مراسمِ نیایش شرکت کند.
فقط میدانست که لویی بری ارتباطِ نزدیکی با کلیسای ابله دارد، اما مطمئن نبود که ایمانش هم به ابله باشد.
لومیان از استقامتِ ریاضتکشِ خود استفاده کرد تا لرزشِ عضلاتِ صورتش را مهار کند. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده، زیرِ نورِ خورشید نشست و سرش را پایین انداخت تا در برابرِ کشیشی که موعظه میکرد نیایش کند.
آن کشیش که بومیِ پورت پیلوس بود و کالی نام داشت، پوستِ قهوهایِ تیرهٔ معمول، چشمانی گودرفته و چهرهای استخوانی داشت. فقط لایهٔ نازکی از موی سیاه روی سرش بود و کلاهِ روحانیان را بر سر نداشت.
او که در دههٔ چهلِ زندگیاش بود و حالتی جدی داشت، به زبانِ اینتیسیِ بدونِ لهجه موعظه میکرد.
لومیان که وانمود میکرد در حالِ نیایش است، حواسش پرت شد. افکار در ذهنش میدویدند و باعث میشدند حس کند به کوردو برگشته است. آن زمان هم، حتی وقتی در مراسمِ عشای ربانی شرکت میکرد و در کلیسای جامع نیایش میخواند، در افکارِ خودش غرق بود. وقتی مراسم رو به پایان میرفت، بهسرعت خورشید را ستایش میکرد و آرزو میکرد خواهرش همیشه سالم باشد و برای ورود به دانشگاه نیازی به تکالیفِ زیاد یا آمادگی برای امتحان نداشته باشد.
هیچکدام از آنها به حقیقت نپیوست.
پس از اینکه موعظهٔ کشیش تمام شد، لومیان سرش را بالا آورد و چشمانش را در نورِ خورشید ریز کرد و روی مشاهدهٔ بختِ کشیش متمرکز شد.
هیچچیزِ خاصی در آن نبود.
در ظاهر واقعاً هیچچیزِ غیرعادیای توی تیزامو نیست...
لومیان در میانِ دردی شبیه به آفتابسوختگی، قصد داشت نگاهش را برگرداند، اما با فعال کردنِ تواناییِ بررسی نقطه ضعفِ دروگرش، دلش تکان خورد.
به کشیش گیوم بنه و پدر مونتسرات از کلیسای مادرِ زمین فکر کرد.
کی گفته روحانیای کلیساهای رسمی مشکلی ندارن؟
در این صورت، میتوانست از قبل نقطهضعفهای کشیش را بررسی کند. اگر در آینده واقعاً با فسادِ روحانیون روبهرو میشد، میتوانست سریع کار را تمام کند.
رنگهای مختلفی روی بدنِ کشیش در چشمانِ لومیان پدیدار شد.
با این حال، هیچ رنگِ سفیدِ رنگپریدهای میانشان نبود!
این یعنی کشیش هیچ نقطهضعفی نداشت!
غیرممکنه. حتی اگه این کشیش یه فرابشر باشه، ردهاش نباید خیلی بالا باشه. چطور ممکنه هیچ نقطهضعفی نداشته باشه؟ مسیرِ خورشید به سرسختی و نفوذناپذیری معروف نیست... نکنه از یه مسیرِ دیگه است؟ نه، احتمالاً همه نقطهضعف دارن...
لومیان در میانِ تعجب، با دقتِ بیشتری نگاه کرد.
سرانجام، متوجهِ رنگپریدگیِ محوی شد.
روی بدنِ کشیش نبود، بلکه در اعماقِ فرافکنی اختریاش قرار داشت.
یعنی نقطهضعفش توی روحشه و از حملاتی که پیکرِ روحش رو هدف میگیرن میترسه؟ چطور تونسته هیچ نقطهضعفِ بدنیای نداشته باشه... از قرارِ معلوم، اگه نخوام پیکرِ روحش رو هدف بگیرم، برای کشتنش باید بدنش رو تیکهتیکه کنم...
تعجبِ لومیان بهسرعت از بین رفت و جایش را به شادی و انتظار داد.
صرفنظر از این، کشفِ هرگونه ناهنجاری اتفاقِ خوبی بود!
این یعنی قدمی به مشکلِ تیزامو و جشنِ رؤیایی که هیسوکا به آن اشاره کرده بود، نزدیکتر شده بود.
کالی در حالی که کتابِ مقدس را در دست فشرده بود، با لبخند از لومیان پرسید: «برادر، به چی نگاه میکنید؟»
لومیان با لبخند جواب داد: «به نورِ خورشید روی شما.
«ستایش بر خورشید!»
با این حرف، لومیان برخاست، دستانش را کمی از هم باز کرد و چرخید تا برود.
اکنون وقتِ آن نبود که در ناهنجاریِ بدنِ کشیش کاوش کند.
کشیش کالی از پاسخِ لومیان غرق در شادی شد.
اول اینکه، طرف مقابل بهطور نامحسوس او را برای غرق بودن در نورِ خورشید، که شبیه به برکتِ یک ایزد بود، میستود. دوم اینکه، بهعنوان یک روحانیِ محلی بدون خونِ شمالی، او همیشه در حسرتِ تأییدِ نجیبزادگانِ شمالی بود.
پس از ترکِ کلیسای جامعِ سنت سین، لومیان با خونسردی از کامو خواست تا دو بار کلِ تیزامو را با او دور بزند، از جمله اردوگاهِ نظامی، کشتزار و حومهٔ جنگلِ بکر.
کامو با اشتیاق همهٔ کسانی را که میشناخت معرفی کرد.
با نزدیک شدنِ عصر، لومیان به سمتِ متل بریو به راه افتاد و پرسید: «با اون اسبِ مرده چیکار کردی؟»
کامو با لحنی بدیهی جواب داد: «فروختمش به قصاب. قصد دارم یه دونه جدید از یه مزرعهدارِ همین دوروبر بخرم.»
لومیان برای لودویگ کمی احساس ناامیدی کرد. سکوت کرد و واردِ متل شد.
اواخرِ شب.
در سایههای بیرونِ متل بریو، لومیان پدیدار شد، در حالی که دیگر کلاهِ حصیریِ طلاییاش را بر سر نداشت. او به سمتِ خانهٔ زرد و قهوهای که هیسوکا تواناكو بازسازی کرده بود، قدم زد.
نزدیکِ نیمهشب بود و تیزامو بسیار ساکت شده بود. بهجز چند سربازِ گشتی، مشتریانِ مست و همراهانشان، هیچکسِ دیگری بیرون قدم نمیزد.
زیرِ نورِ ماهِ خونین، لومیان از کنارِ میخانهای به نامِ بوآی غولپیکر گذشت و هیاهویی از داخلش شنید.
در جنگلِ بکر در چند صد متری، زوزهٔ جانورانِ وحشی بهطور متناوب طنینانداز میشد.
لومیان به راهش ادامه داد تا به مقصد رسید. به طبقهٔ سوم رفت و تختِ چوبیای را که پیشتر روی آن خوابیده بود، پیدا کرد.
مدتی خود را مشغول کرد و تدارکاتی دید. برای دراز کشیدن عجلهای نداشت. به اطراف نگاه کرد و متفکرانه با خود زمزمه کرد: «ترمیبوروس، اینجا متوجهِ چیزِ غیرعادیای شدی؟»
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در بدنِ لومیان طنینانداز شد.
«من دارم از چشمها، گوشها، بینی، نیروی روحی و سرنوشتت برای مشاهدهٔ دنیای بیرون استفاده میکنم—فقط کمی بیشتر از چیزی که تو میبینی.»
یعنی چیزهایی که میبینم و کشف میکنم همچنان محدود به بدن، نیروی روحی و ردهٔ خودم میمونه؟ صبر کن، این یارو داره روزبهروز بیشتر شبیه یه معماگو میشه. مستقیم جواب نداد که آیا چیزِ غیرعادیای در موردِ این خونه وجود داره یا نه... لومیان پوزخند زد.
«تو واقعاً فرشتهٔ قلمروی سرنوشتی؟ من الان ردهٔ ۵ هستم و تو نمیتونی از چشمها و نیروی روحیِ من برای تشخیصِ مشکلِ اینجا استفاده کنی. متوجه نشدی که یه ردهٔ ۸ مسیرِ هیولا میتونه حس کنه که اینجا سرده؟
«امکان نداره. یعنی فرشتگانِ مسیرِ ناگزیری از ردهٔ ۸های مسیرِ سرنوشت پایینترن؟»
مسیرِ هیولا به مسیرِ سرنوشت نیز معروف بود.
لومیان ترمیبوروس را تحریک کرد تا ببیند میتواند اطلاعاتِ مفیدی از این ریاضتکشِ در سطحِ فرشته بیرون بکشد یا نه.
او امیدِ چندانی نداشت، اما دستکم چیزی هم از دست نمیداد.
ترمیبوروس ساکت شد، گویی وی از بدنِ لومیان ناپدید شده بود.
لومیان با تمسخر گفت: «چقدر صبور. از یه فرشتهٔ ریاضتکش همین انتظار میره.» او ساعتِ جیبیِ طلاییای را که از تالارِ رقصِ نسیم به دست آورده بود، بیرون آورد و درش را باز کرد تا زمانِ فعلی را تأیید کند.
۱۱:۵۱ شب.
لومیان ساعتِ جیبیاش را کنار گذاشت و روی تختِ چوبیِ اتاق دراز کشید.
این بار، او اینجا بود تا ببیند آیا خوابیدن در خانه در شب هیچ چیزِ غیرعادیای را فعال میکند یا نه، و آیا میتواند واردِ رؤیای خاصی شود تا در جشنِ رؤیا شرکت کند.
به همین منظور، لومیان از پیش به لودویگ سپرده بود که اگر تا زمانِ وعدهٔ غذاییِ دومشان برنگشت، او را در خانهای که تواناكو بازسازی کرده بود بیدار کند.
پس از اینکه لومیان قول داد روزِ بعد ضیافتی در کار خواهد بود، لودویگ پذیرفت.
با صداهای تَرَقتَرَق، عنکبوتهای تهدیدآمیزی که روی دیوارهای بیرونیِ خانه میخزیدند و پشههای بیشمارِ داخلِ اتاق سوختند و فرو افتادند و بوی سوختگی از خود متصاعد کردند.
با تکیه بر تفکر، لومیان بهسرعت به خوابی عمیق فرو رفت.
در حالتی گیجومنگ، بهآرامی بیدار شد. صاف نشست و متوجه شد که هنوز روی تختِ چوبی، در اتاقخوابِ اصلی در طبقهٔ سومِ خانهٔ هیسوکا است.
بیرون از پنجره پاسی از شب گذشته بود و به نظر میرسید نورِ ماهِ خونین با ابرها پوشانده شده است. تنها مقدارِ کمی نور به داخل نفوذ میکرد که آنجا را بهطور غیرعادی تاریک کرده بود.
زوزهٔ جانورانِ وحشی در جنگلِ بکر و سروصدای ضعیفِ میخانه کاملاً قطع شده بود. شب به آرامترین حالتِ خود رسیده بود، ساکت همچون مرگ.
هیچ تغییری نکرده... لومیان با ناامیدی آه کشید.
درست زمانی که میخواست ساعتِ جیبیِ طلاییاش را بیرون بیاورد تا زمان را تأیید کند و در آن محیطِ تاریک خانه را ترک کند تا به متل بریو برگردد، مردمکهایش ناگهان گشاد شد و چشمانش روی نقطهای خشک ماند.
زیرِ نورِ کمفروغِ ماهِ خونین، لومیان بهسرعت کفِ اتاق را از نظر گذراند.
او هیچ جسدِ پشهای ندید!
پشههایی که پیش از خوابیدن با قدرتهای آتشافروز خود سوزانده بود باید روی زمین زغال میشدند، اما اکنون هیچکجا پیدا نمیشدند. کفِ اتاق چنان تمیز بود که گویی همین الان تمیز شده بود!
نکنه وقتی خواب بودم کسی اومده تو و اتاق رو تمیز کرده؟ من چند تا تله دورم گذاشته بودم. نمیشه بهراحتی ازشون رد شد... شبح؟ لومیان فوراً منقبض شد. او ساعتِ جیبیِ طلایی را که پیشتر در جیبِ پیراهنش زیرِ جلیقه نگه داشته بود، بیرون آورد و درش را باز کرد تا زمان را بررسی کند.
۱۱:۵۸ شب.