چپتر 666: اطلاعاتِ جدید
چپتر 666: اطلاعاتِ جدید
لومیان بهندرت دیده بود توبهکار باینفل اینقدر غیرعادی رفتار کند. با انتظار و کنجکاوی پرسید: «چی فهمیدی؟»
باینفل که ردای سیاه روحانیان را بر تن داشت و بدنِ زغالشدهاش تا حدی به شعلههای سیاه آغشته بود، نگاهش را برگرداند و با صدایی بم گفت: «شب گناهِ جاری رو پنهان میکنه.»
با این حرف، توبهکار قدم در خلأ گذاشت و از اتاق ناپدید شد.
شب گناهِ جاری رو پنهان میکنه... داره روی شب تأکید میکنه چون اینطوری میشه واردِ اون رؤیای خاص شد؟ «گناهِ جاری» دیگه به چی اشاره داره؟ شما آدمای رازآلود نمیتونید واضح حرف بزنید؟ لومیان در دل انتقاد کرد، بعد نامهٔ فرانکا را گشود و بهسرعت خواند.
راستش را بخواهید، پس از این مدت طولانی، میلش برای فهمیدنِ گذشتهٔ شیءِ مهرشدهٔ انساننما بهشدت فروکش کرده بود. هر چه بود، آن زمان بیشتر حس کرده بود وضعیتِ طرفِ مقابل شبیه به خودش است و همین احساساتش را برانگیخته بود. به همین دلیل آن پیشنهاد را داده بود. حالا دیگر آن احساسات مدتها بود که فروخفته بودند.
البته فقط فروخفته بودند، نه اینکه از بین رفته باشند. لومیان نامهای را باز کرد و کلِ ماجرا را تندتند نوشت، با این قصد که ظهرِ روزِ بعد آن را برای خانمِ شعبدهباز بفرستد.
لومیان چندان مطمئن نبود که دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم با چنین مبادلهٔ نابرابری موافقت کند یا نه. با این حال، حسی درونی به او میگفت که دارندگانِ آرکانای اعظمِ انجمنِ تاروت اشیاءِ مهمِ کلیساهای رسمی را همینطوری تصاحب نمیکنند. استفاده از این فرصت برای انجامِ یک معامله محتملتر بود.
لومیان پس از خروج از متلِ بریو، با خونسردی کامو را تماشا کرد که با جلیقهای زرد از گوشهٔ نیمهتاریکِ خیابان بیرون آمد. کنارش رئا حضور داشت؛ عضوِ گشتِ محلی که زرهی چرمی بر تن و کمانِ شکاری در دست داشت.
لومیان خندید و در حالی که با گامهای بلند بهسمتِ خانهٔ هیسوکا میرفت، پرسید: «چرا امروز دو نفرید؟»
کامو نفسِ عمیقی کشید تا غلیانِ ناگهانیِ احساساتش را آرام کند. همانطور که در سمتِ چپِ لویی بری قدم برمیداشت، با صدایی بم جواب داد: «فقط چند روز تا هفدهم مونده. هر لحظه ممکنه اتفاقی بیفته. دیگه نمیتونیم تنهایی عمل کنیم.»
تیمِ گشت با جمعآوریِ آگاهانهٔ اطلاعاتِ مختلف، از قبل متوجهِ برخی ناهنجاریها شده بود. این موضوع باعث میشد کامو حس کند ماندن در تیزامو عاقلانه نیست. مدام در تنش و اضطراب بود.
روزبهروز بیشتر حس میکرد مردی میانسال است که زیرِ بارِ مسئولیتهای سنگین کمر خم کرده است.
لومیان ابرو بالا انداخت و پرسید: «هی، خیلی زود فهمیدید هفدهم تاریخِ مهمیه.»
کامو سرانجام نتوانست جلوی خودش را بگیرد و جواب داد: «ما که احمق نیستیم. مسئله کاملاً واضحه. سالِ گذشته، روزِ هفدهم دسامبر به تیزامو حمله شد و در سالهای قبل از اون...»
در اینجا سکوت کرد.
فهمید وقتی کنارِ لویی بری است، مدام بینِ حالتِ سنگینِ میانسالی و احساساتِ غیرقابلکنترلِ نوجوانی در نوسان است.
لومیان با علاقه پرسید: «سالهای قبل چه اتفاقی افتاد؟»
کامو چند ثانیه ساکت ماند و بعد گفت: «ما سوابقِ ثبتِ خاکسپاریِ نزدیک به سه دههٔ تیزامو رو از کلیسای جامعِ سنت سین گرفتیم و پدیدهٔ عجیبی رو کشف کردیم. هشتاد درصد از مرگومیرهای سالانه، در سه ماهِ اول از اواسطِ دسامبر ثبت شدهن.
«اینجا مثلِ خیلی از جاهای قارهٔ شمالی نیست. اونجا زمستونها بهشدت سرده. زنده موندن برای افرادِ پیر و ضعیف سخته. تازه اگر هم اینطور باشه، اینجا از اواخرِ دسامبر تا اواخرِ مارس تابستونه.
«این پدیده غیرعادیه.»
لومیان آرام به جلو قدم برداشت و سر تکان داد.
«نرخِ مرگومیر تو تیزامو بالاتر از جاهای دیگهست؟»
«خیلی بالاتر، اما دلیلِ اصلیش حملاتِ قبیلهٔ بدویِ جنگله. همچنین کشف کردیم که حملاتِ قبیله تو همون سه ماهِ بعد از اواسطِ دسامبر متمرکز بوده. سالانه دو تا سه حمله اتفاق میافتاد، اما از زمانِ حملهٔ هفدهم دسامبرِ سالِ گذشته، حتی یه مورد هم رخ نداده. اوضاع اصلاً طبیعی به نظر نمیرسه.» کامو کمی نگران بود که در چند روزِ آینده حملهٔ بزرگی رخ دهد.
لومیان با بیخیالی پرسید: «هه هه، قابلدرکه که حملاتِ قبیله تو اون سه ماهِ اول متمرکز باشه. ناهنجاریِ دیگهای هم هست؟»
رئا که تا آن لحظه در سکوت دنبالشان میآمد، جواب داد.
زنِ موقهوهای و سبزهرو که زیباییِ وحشیانهای از خود بروز میداد، با صدایی خشدار گفت:
«در نیمهٔ اولِ امسال، خیلی از زنانِ شهرک و مزارع علائمی مثلِ حالتِ تهوع، درد و نفخ رو تجربه کردن؛ یعنی علائمِ بارداری. اونا باور داشتن که قربانیِ یه شبح شدهن و ممکنه جنینهای پلیدی به دنیا بیارن، اما در واقع باردار نبودن. فقط توهم بود. بعد از اینکه پدر کالی مراسمِ عشای ربانی رو برگزار کرد و تطهیرِ مختصری انجام داد، اونا از نظرِ روانی آروم شدن و خیلی زود به حالتِ عادی برگشتن.»
کامو اضافه کرد: «ما همچنین متوجهِ حوادثِ مشابهی از تسخیرشدگی و حملهٔ ارواحِ پلید تو تیزامو در طولِ سالها شدیم که تو همون نیمهٔ اول متمرکز بوده. فقط علائمِ بارداری نیست.»
لومیان از حرکت ایستاد.
«برای مردمِ شهرک و مزارعِ اطراف عجیب نیست که هر سال این جنونِ دستهجمعی رخ میده؟»
رئا بهعنوانِ عضوِ تیمِ گشتِ محلی، بهسادگی توضیح داد: «همه باور دارن که کارِ قبیلهٔ بدویِ تو جنگله.»
لومیان «قدمزدنِ» شبانهاش را از سر گرفت و پرسید: «چرا؟»
تارهای صوتیِ رئا انگار آسیب دیده بود و صدایش همیشه کمی گرفته بود.
«توی حملهها و درگیریهای مکرر، قبیلهٔ بدوی نشون داد که میتونه جسدها، ارواح و سایهها رو کنترل کنه. تازه، انگار بعضی از جنگجوها بعد از مرگشون هم به شکلِ روح به محافظت از قبیلهشون ادامه میدادن.»
قلمروی مرگ... هه، کلِ ماجرا در ظاهر منطقی به نظر میرسه. جای تعجب نیست که اهالیِ تیزامو که شهر رو ترک کردن، متوجهِ هیچچیزِ مشکوکی نشدن و حرفی ازش نزدن... لومیان سوابقِ قبیلهٔ بدوی را دیده بود، اما آنقدر که رئا با جزئیات توصیف میکرد، دقیق نبودند.
لومیان پس از پرسوجو دربارهٔ اطلاعاتِ تازهای که تیمِ گشت جمعآوری کرده بود، جلوی خانهٔ هیسوکا ایستاد و برگشت تا نگاهی به رئا بیندازد که تیر و کمانِ شکاری به همراه داشت.
«شما اهلِ قارهٔ جنوبی هستین، اما مالِ تیزامو نیستین؟»
رئا سر تکان داد و با آرامش گفت: «من اهلِ جنگلم. مالِ یکی از قبیلههای بدوی به اسمِ پاکا هستم. ما بیشتر نزدیکِ درهٔ پاز زندگی میکنیم.»
جنگلهای بارانیِ قارهٔ جنوبی وسعتِ عظیمی داشتند و قلمروهای بیشماری را در بر میگرفتند. فاصلهٔ حوالیِ درهٔ پاز تا نزدیکیِ ماتانی، چهبسا از فاصلهٔ بینِ کوردو و تریر هم بیشتر بود.
«پاکا» در زبانِ دوتانی به معنای «باد» بود.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چطور شد که اومدید ماتانی؟»
رئا خندهٔ تلخی کرد و گفت: «من رو به اینجا فروختن.»
لحظهای مکث کرد و بعد ادامه داد: «ده سال پیش، ارتشِ پادشاهیِ لوئن به قبیلهام حمله کرد. من اسیر شدم و قبل از اینکه به ایالتِ شمالی برسم، بارها و بارها فروخته شدم. بعداً فرصتی برای فرار پیدا کردم و به پورت پیلوس گریختم. اونجا کلیسا کمکم کرد و کار پیدا کردم. دستِ آخر هم اونقدر خوششانس بودم که یه فرابشر بشم.»
عضوِ تیمِ گشت گذشتهاش را با آرامش بازگو کرد؛ نه روی درد و شکنجهٔ آن تجربهها مکث کرد و نه عمداً از بیانِ جزئیات طفره رفت.
جای تعجب نیست که اینقدر باایمان به خورشیدِ فروزانِ ابدی باور داری... لومیان از پلهها بالا رفت تا به طبقهٔ دوم برسد و با لحنی یکنواخت گفت:
«از روی عادت بهجای سلاحِ گرم هنوز از کمان استفاده میکنین؟»
«بله. قبیلههایی که اسمشون باد باشه، توی تیراندازی با کمان مهارتِ بالایی دارن.» چهرهٔ قهوهایِ روشنِ رئا ملایم شد.
لومیان نگاهی به او انداخت.
«هیچوقت برگشتین تا اونجا رو ببینین؟»
رئا چند ثانیه سکوت کرد.
«همهشون مُردن...»
لومیان و کامو در سکوت نگاهشان را گرفتند، از آخرین پلهها بالا رفتند و واردِ طبقهٔ دومِ خانه شدند.
لومیان در حالی که به غرشهای وحشیانهٔ جنگلِ بدوی گوش میداد، نگاهی به محیطِ جادار اما ابتداییِ آنجا انداخت. چهارزانو نشست.
قصد داشت به رئا بگوید: «محاله کلِ قبیلهتون نابود شده باشن. حتماً بعضیهاشون مثلِ تو اسیر و فروخته شدن. ممکنه هنوز تو کشتزارها، معدنها یا میخانههای پست زنده باشن.» اما حرفش را خورد.
میدید که رئا زندگیِ کنونیاش را پذیرفته و تواناییِ بهتر زندگی کردن را به دست آورده است. نامناسب به نظر میرسید که تشویقش کند تا برای یافتنِ افرادِ احتمالیِ قبیلهاش، خطرِ سفر در هر دو قاره را به جان بخرد.
حتی فکر کردن به چنین تلاشی هم دلهرهآور بود. با سرنخهای اندک و احتمالِ پراکندگیِ بسیارشان، این کار میتوانست بسیار خطرناک باشد. چهبسا فرد تمامِ عمرش را صرف میکرد و هرگز به نتیجه نمیرسید. هر کسی با تجربهٔ مشابه، زندگیِ عادیاش را فدای انتقام یا جستوجوی دیگران نمیکرد.
رئا احتمالاً میدانست که برخی از افرادِ قبیله زنده ماندهاند، اما شاید مهمترین آدمهای زندگیاش از بین رفته بودند. او ماندن در پورت پیلوس را انتخاب کرده بود.
هر کسی انتخابهای خودش رو داره. نمیتونم فقط به خاطرِ وسواسهای فکریِ خودم، از بقیه هم همون انتظار رو داشته باشم... لومیان به خودش مسلط شد و به کامو و رئا که هنوز ایستاده بودند، لبخند زد.
«دوست دارین محلِ احتمالیِ برگزاریِ جشنِ رؤیا رو بگردین؟»
رئا بیاختیار پرسید: «کجا؟»
کامو اخم کرد.
«همینجا؟»
بهسرعت حدسی زد و پرسید: «شما هر شب میآین اینجا میخوابین تا به محلِ جشنِ رؤیا دسترسی پیدا کنین؟ توی یه رؤیای خاصه؟»
خیلی باهوشه... لومیان در دل کامو را به خاطرِ سرعتِ انتقالش تحسین کرد، اما لبخندش بیتغییر ماند.
«مایلین تجربهاش کنین؟»
کامو و رئا نگاهی ردوبدل کردند و کامو موافقت کرد: «من تجربهاش میکنم. رئا، تو حواست به اطراف باشه.»
لومیان پیشنهاد داد: «من میتونم چند تا تله بذارم.» برخاست و چند دقیقهای را صرفِ کار گذاشتنِ تلههای هشداردهنده در آن حوالی کرد.
سپس، شمعی برای دفعِ پشهها روشن کرد و آن را در وسطِ طبقهٔ دومِ جادار گذاشت.
پشههایی که دور نشده بودند، روی زمین افتادند و با صدای تَرَقتَرَق، شعله و دود از آنها بلند شد.
لومیان در حالی که دوباره چهارزانو مینشست، به کامو و رئا دستور داد: «همینجا بخوابین.»
او تأیید کرده بود که خوابیدن در هر جای خانهٔ هیسوکا در طولِ شب، به او اجازه میدهد واردِ آن رؤیای خاص شود. خوابیدن در بیرون یا دو ساعت زودتر خوابیدن، چنین اثری نداشت.
کامو و رئا که گیج شده بودند، جایی برای نشستن پیدا کردند و به ستونهای چوبیِ متفاوتی تکیه دادند تا به خوابی عمیق فرو روند.
پس از گذشتِ مدتی نامعلوم، کامو ناگهان بیدار شد.
پیشِ رویش شب بود و نورِ زرشکیِ ماه که از بیرونِ پنجره میتابید. لویی بری با کلاهِ حصیریِ طلاییاش پشتِ شمعِ سوسوزنِ دفعِ پشه ایستاده بود. ماجراجو با شیطنت گفت: «به جشنِ رؤیا خوش اومدین.»