چپتر 667: نزدیک‌شدن به ملایمت
چپتر 667: نزدیک‌شدن به ملایمت
اعصابِ کامو متشنج شد. با دستِ چپ نیمخیز شد و محتاطانه اطرافش را پایید.
فهمید هنوز در طبقهٔ دومِ خانهٔ تواناكو است. رئا که به ستونی چوبی تکیه داده بود، گیج و منگ از جا بلند شد.
همهچیزِ اطرافش با پیش از خوابیدنش هیچ فرقی نداشت.
کامو محتاطانه از لویی بری پرسید: «دارید شوخی میکنید؟»
این دیگه چه جور جشنِ رؤیاییه؟
این دقیقاً مثلِ یه بیدار شدنِ عادی بعد از یه چرتِ کوتاهه!
لومیان چرخید و بیرونِ پنجره را نشان داد.
«به صدای جنگل گوش بدید.»
کامو و رئا ناخودآگاه گوش سپردند و فهمیدند جنگلِ مجاور بهطرزِ مورمورکنندهای ساکت است؛ گویی تمامِ ساکنانش در دلِ شب به خواب رفته بودند.
چـ... چشمانِ رئا ریز شد.
او که در جنگلِ بکر زاده و بزرگ شده و نزدیک به یک سال در شهرِ تیزامو زندگی کرده بود، خوب میدانست جنگل هرگز در چنین سکوتِ مطلقی فرونمیرود.
لومیان به کفِ اتاق، کنارِ شمعِ پشهکش اشاره کرد.
«حالا اینجا رو ببینید.»
کامو و رئا نگاه کردند. از لاشهٔ پشههایی که باید آنجا میبودند، خبری نبود.
لومیان خندید.
«البته میتونید اینطور هم فکر کنید که من زودتر بیدار شدم، اینجا رو تمیز کردم و یواشکی روی شنواییتون نسبت به صداهای دور تأثیر گذاشتم. و همهچیز فقط یه شوخی بوده.»
کامو چند ثانیه در فکر فرو رفت.
«بیشتر دلم میخواد حرفتون رو باور کنم، ولی باید یه چیزی رو بررسی کنم.»
رئا که تیروکمانِ شکاریاش را در دست داشت، تأیید کرد: «دقیقاً.»
لومیان نگاهشان کرد و سر تکان داد. در دل نتیجه گرفت: حالا میتونم مطمئن بشم که دلیلِ بیدار موندنم تو این رؤیای عجیب، از یه قدرتِ پنهان تو خونهٔ هیسوکا نشئت میگیره، نه از ویژگیهای خاصِ خودم.
دعوتش از کامو و رئا برای خوابیدن در خانهٔ هیسوکا و ورود به این رؤیای خاص، صرفاً برای تبادلِ اطلاعات با گروهِ گشت و جمعکردنِ چند نیروی کمکی نبود.
نه، این در عینِ حال آزمایشی برای کشفِ جزئیاتی کلیدی بود!
لومیان در چند روزِ گذشته، آزمایشهای مشابهِ بیشماری انجام داده و همچون کاوشگری کارکشته که از سرزمینهای ناشناخته نقشهبرداری میکند، الگوهای ظریفِ این رؤیا را دریافته بود.
دستها را بیخیال در جیب فرو برد و پشتِ سرِ کامو و رئا که شتابان از پلهها پایین میرفتند، راه افتاد. میخواست ببیند چطور میخواهند رؤیابودنِ این وضعیت را ثابت کنند.
دو مأمورِ گشت پس از خروج از خانهٔ تواناكو، بهسوی خانهٔ نزدیکترین شهروند شتافتند.
رئا با دیدنِ اینکه دامها از طبقهٔ همکف غیب شدهاند، بهسرعت به طبقهٔ دوم رفت و سعی کرد قفلِ در را با کلیدی ساده و سیاهرنگ باز کند.
کامو دهان باز کرد تا منصرفش کند، اما در نهایت چیزی نگفت.
لومیان با دیدنِ این صحنه، متفکرانه سر تکان داد و در دل گفت: یه فرابشر از مسیرِ میانجی، ناخودآگاه نظمِ موجود رو حفظ میکنه و دلش نمیخواد ساختارش رو به هم بریزه. اگه همچین فرابشرایی هویتِ رسمی هم داشته باشن، این تمایل خیلی شدیدتر میشه...
رئا تقهای به در زد و واردِ خانه شد. او و کامو تمامِ اتاقها را گشتند، اما از خانوادهٔ ساکنِ آنجا خبری نبود؛ گویی دود شده و به هوا رفته بودند.
سپس هر دو بهسوی ادارهٔ پلیس در نزدیکیِ محوطهٔ مقدسِ کلیسای جامعِ سنت سین به راه افتادند.
مقرِ گشتِ محلی در مجموع پنج اتاق داشت.
کلوبو، ماسلو و لوبان هیچکجا نبودند؛ از دو مأموری هم که قرار بود نگهبانِ شب باشند، اثری نبود.
کامو رو به لویی بری که با دستهای فرورفته در جیب و کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی که بر چهرهاش سایه انداخته بود، آسودهخاطر دنبالشان میآمد، گفت: «حالا دیگه باورم شد که این یه رؤیاست. با این حال اونقدر بیدارم که اصلاً با مفهومِ رؤیا جور درنمیاد.»
پیش از آنکه لومیان جوابی بدهد، چهرهٔ قهوهایِ روشنِ رئا کمی در هم رفت.
«وقتی تو خیابون میدویدم و این اتاقها رو میگشتم، برام یهکمی... آشنا بود.»
لومیان با چهرهای باز و آرام پرسید: «آشنا؟»
یعنی ممکنه این آزمایش دستاوردهای غیرمنتظرهای داشته باشه؟
رئا لحظهای در فکر فرو رفت.
«فکر کنم قبلاً هم رؤیای مشابهی دیدم.»
«تو رؤیام، همهجا همینقدر تاریک و ساکت بود. خیابونها خالی بودن و من تنها بودم. اینطرف و اونطرف میدویدم و میگشتم...»
لومیان پافشاری کرد: «فقط یه تیکه از یه رؤیا بود یا یه رؤیای کامل؟»
رئا چند ثانیه فکر کرد.
«نمیدونم. فقط چندتا صحنهٔ اینطوری یادمه.»
لومیان برای روشنشدنِ جزئیات راهنماییاش کرد: «زیاد این خواب رو میبینی یا فقط بعضی وقتا؟»
رئا با اطمینان جواب داد: «بعضی وقتا.»
«بعضی وقتا...»
حتی اگه اهالیِ تیزامو تو یه تاریخِ خاص اینجا نخوابن، بازم میتونن بعضی وقتا واردِ این رؤیای عجیب بشن، ولی نمیتونن بیدار بمونن. مثلِ یه خوابِ معمولی؟
شاید غوطهورشدنِ واقعی نباشه، بلکه یه جور پیامدِ ناخودآگاه باشه که از نظرِ روحی بهخاطرِ ماهِ سرخ و بقیهٔ عناصرِ محیطی شکل گرفته و بهشون اجازه میده تعاملِ مبهمی داشته باشن. متأسفانه رئا اصلاً ماه، آبوهوا و بقیهٔ جزئیاتِ محیطیِ اون رؤیاها رو یادش نمیاد. اگه میتونستم از غیببینیِ رؤیا استفاده کنم، میتونستم کمکش کنم به یاد بیاره...
اون چندتا اهلِ تیزامو که تو پورت پیلوس ازشون پرسوجو کردم، هیچ حرفی از همچین رؤیاهایی نزدن. اولاً، خوابهای به این معمولی خیلی زود از یاد میرن. ثانیاً، اونا سالهاست که از تیزامو دورن...
در گیرودارِ همین افکار، لومیان رو به کامو کرد تا ببیند آیا بازجو سؤالی دارد یا نه.
کامو لحظهای در فکر فرو رفت و سپس از رئا پرسید: «به نظرت اهالیِ تیزامو چه ویژگیِ خاصی دارن؟»
خیلی تیزبینه. از اونجا که به نظر میرسه این رؤیا کلِ شهر و مناطقِ اطرافش رو تحتتأثیر قرار میده، احتمالاً این آدما تو بیداری هم یه جور غیرعادیبودن از خودشون نشون میدن... لومیان در دل سر تکان داد.
رئا لحظهای فکر کرد.
«چیزِ خاصی نیست. فقط اینکه خیلی... مطیعان.»
رئا آهی کشید.
«با بقیه خیلی مؤدبان. شخصیتهای آروم، احساساتِ باثبات، خیلی مطیع. حتی وقتی عصبانی میشن، زود آروم میشن. وقتی مشکلی پیش میاد، ترجیح میدن بذارن مقامات حلش کنن تا اینکه بینِ خودشون دعوا راه بندازن یا آشوب به پا کنن...»
اینها همان چیزهایی بود که لومیان از زبانِ کامو شنیده و در اطلاعاتِ مربوطه دیده بود. در ظاهر هیچچیز غیرعادی به نظر نمیرسید. نوعی حالتِ رامشدگی بود.
رئا افزود: «تنها مشکلشون بیاشتیاقیه. اینطور نیست که این ادب نقابی برای سردی یا نفرتی پنهان باشه. اونا فقط... بیاشتیاقان، انگار تمایلی ندارن احساساتشون رو آشکارا نشون بدن.»
با شنیدنِ این حرف، لومیان تیزاموییهایی را که در چند روزِ گذشته با آنها سروکار داشت به یاد آورد.
غیر از چند نجیبزاده و بانو از قارهٔ شمالی، بقیه آرام و ملایم بودند و تمایلی به بحث نداشتند. همیشه هم مؤدبانه حرف میزدند.
بلافاصله تیزاموییهایی را به یاد آورد که در پورت پیلوس بازجویی شده بودند؛ ترس، نگرانی، چهرههای چاپلوسانه، احساساتِ زنده.
کاملاً با مردمِ شهرِ تیزامو فرق داشتن!
بیشترِ احساساتشون به درونِ رؤیا کشیده شده؟
لومیان سرانجام توانست ناهنجاریِ تیزاموییها را دقیقاً مشخص کند.
مشکلشون قطعاً فقط از حملاتِ قبیلهٔ جنگلِ بدوی نشئت نمیگرفت!
کامو با شنیدنِ حدسِ لومیان بیاختیار نفسش را صدادار تو کشید.
«میدونستم. تیزاموییها... عجیبان. بیش از حد مطیعان. حتی دامها هم گاهی بیقرار میشن، مقاومت میکنن... ممکنه دلیلش این باشه که...»
دلِ رئا ریخت و با صدایی آمیخته به ترس، با لحنی جدی گفت: «من نزدیکِ یه ساله اینجام و حس میکنم خیلی آرومتر شدم...
«شدیدترین احساساتم از بین نرفتهن. هنوز تو دلم هستن، اما بیشترِ اوقات، انگار... خوابم...»
رئا شروع به تحلیلِ خودش کرد: «از قرارِ معلوم، این رؤیای عجیب رفتهرفته روی همهٔ مردمِ تیزامو اثر میذاره. بعد از رفتن، میتونن کمکم از زیرِ نفوذش دربیان.»
لومیان نگاهی به کامو انداخت و گفت: «برای غریبههایی مثلِ ما که فقط چند روزه اینجاییم، فعلاً مشکلی نیست. شاید اگه خیلی اینجا بمونیم، ما هم بهطورِ غیرطبیعی آروم بشیم.»
لومیان بیآنکه منتظرِ جوابِ کامو بماند، پرسید: «نیروهای کمکیِ تیمِ گشت و گاردِ دریاسالار کِی میرسن؟»
با شنیدنِ این حرف، چهرهٔ کامو در هم رفت. دندان به هم سایید و ناسزا گفت: «اون حرومزادههای خودخواه! خیلی بعیده نیروی کمکیِ چندانی در کار باشه.
«گاردِ دریاسالار گفت که همین الانش یه تیمِ فرابشر و یه ارتش اینجا دارن. فقط کاپیتان ریازا از تیمِ گشت حمایت کرد. لعنت بهشون، اون آشغالا!»
لومیان لحظهای جا خورد و بعد زد زیرِ خنده. سازمانِ تازهتأسیسِ زیرِ نظرِ دریاسالارِ بومی واقعاً با سازمانهای رسمیِ قارهٔ شمالی فرق داشت.
اگه پای کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی یا کلیسای مادرِ زمین در میون بود، فرابشرانِ رسمی تا الان نقشهای کشیده بودن و نیروی کافی برای حلِ مشکل فرستاده بودن. حتی آماده بودن تا اگه اوضاع خراب شد، تیزامو رو کلاً با خاک یکسان کنن.
اوضاعِ فعلی اینطوریه که دریاسالار کوئراریل با خودش فکر میکنه با وجودِ من—یه ماجراجوی معروف که کلیسای ابله پشتشه—میتونم از این قدرت برای حلِ مشکلاتِ تیزامو استفاده کنم. دیگه چه نیازی هست زیردستهای فرابشرِ بیشتری بفرسته تا کمکم کنن؟
حق داره. فرابشران که کالا نیستن. اگه فرابشرانِ قدرتمندِ زیادی کشته بشن، دریاسالار کوئراریل نه تنها تحتِ فشار قرار میگیره، بلکه دیگه نمیتونه ماتانی رو درستوحسابی اداره کنه...
فقط با استخدام نمیشه اینجور خلأها رو سریع پر کرد، تازه به این راحتیها هم به تازهواردها اعتماد نمیکنن. حتی پرورشِ آدمهای باقیمونده با ویژگیهای فرابشریِ پسگرفتهشده هم مشکلاتِ بزرگی داره. فرابشرانِ ردهٔ پایین رو میشه یه کاریش کرد، اما ارتقا به ردهٔ میانی خطرِ شکستِ بالایی داره. هرچی باشه، بیشترِ آدمهای اینجا روشِ ایفای نقش رو بلد نیستن...
لومیان بهسرعت ذهنیتِ دریاسالار کوئراریل را درک کرد.
او به کاموی آشفته گفت: «بذار قلمروی این رؤیا رو بهت نشون بدم و معرفیش کنم.»
کامو نفسِ عمیقی کشید: «بسیار خوب.»
او و رئا به دنبالِ لومیان از میانِ شهرِ تاریک، ساکت و خالی گذشتند.
پس از مدتی طولانی، لومیان دو عضوِ گشت را به درونِ جنگلِ بدوی برد. به آنها خبر داد که تصویرِ تواناكو را در منطقهٔ پرآشوبِ پیشِ رو دیده است که ظاهراً از پارههای رؤیا تشکیل شده بود. گمان میکرد نشانِ حواریِ هوس در آنجا حضور داشته باشد.
کامو در حینِ قدم زدن میانِ درختان که همچون غولهایی در شب بودند، هر لحظه احساسِ خفقانِ بیشتری میکرد.
پیش از آنکه بتواند دربارهٔ جزئیاتِ تصویرِ تواناكو بپرسد، ناگهان صدای کشیده شدنِ زهِ کمانی را شنید.
تق!
تیری در همپیچیده با آذرخش از دوردست پرواز کرد. کامو درست بهموقع جاخالی داد. تیر از کنارش گذشت و با صدای ترقترقِ آذرخش و سوختنِ پوستِ درخت، در درختِ کائوچویی پشتِ سرش فرو رفت. لومیان، کامو و رئا به دوردست خیره شدند و زنی را دیدند که روی شاخهٔ درختِ غولآسایی ایستاده بود.
زن زرهِ چرمیِ تیرهای به تن داشت و کمان و تیرِ شکاری در دست گرفته بود. موهای قهوهایاش در دو رشته بسته شده و روی شانههایش افتاده بود.
پوستِ قهوهایِ روشن و چهرهٔ وحشی و زیبایش نمیتوانست سردی و نفرتِ پنهان در چشمانش را بپوشاند.
رئا!
او رئا بود!