چپتر 669: چشم‌پوشی
چپتر 669: چشم‌پوشی
لومیان با به یاد آوردنِ دیدارِ امشبِ فرانکا و ۰۰۷ برای بحث دربارهٔ مقابله با موران آوینی، تصمیم گرفت پیامرسانِ ژنا، شازلِ خرگوش را احضار کند، چرا که فردا باید برای هماهنگیِ تقسیمِ کار و جزئیاتِ دقیقتر به تریر برمیگشت.
لومیان پس از نوشتنِ درخواستِ خانمِ شعبدهباز و تا کردنِ نامه، آیینی برپا کرد و اجازه داد خرگوشِ دانشِ ویژه از میانِ شعلههای شمع پدیدار شود.
اولین چیزی که توجهِ لومیان را جلب کرد، نیمهکلاهِ سیلندریِ مینیاتوریای بود که کیپ تا کیپ میانِ گوشهای خرگوش نشسته بود. سپس، عینکِ دورطلایی و پالتوی سیاهی را دید که کاملاً اندازهٔ این موجودِ خرگوشمانند بود. در نهایت، هفتتیری به رنگِ آهنِ سیاه در کفِ دستِ خرگوش قرار داشت.
هفتتیر جلایی فلزی داشت، لولهاش بهطورِ غیرعادی ضخیم بود و توپیاش بهطرزِ غیرطبیعی بزرگ و برجسته مینمود. این سلاح تضادِ شدیدی با ظاهرِ وهمآلودِ کلاهِ سیلندری، پالتو و عینکِ دورطلایی داشت.
لومیان با دیدنِ شازلِ خرگوش، ابرو بالا انداخت.
«این یه تفنگِ واقعیه؟»
چشمانِ شازلِ خرگوش که پشتِ عینکِ دورطلایی پنهان بود، تیز شد.
«بله.»
لومیان پرسید: «ژنا اینو برات سفارشی ساخته؟»
شازلِ خرگوش کوتاه جواب داد: «دستمزدمه.»
چه رفتارِ سردی... دوشیزه سلیا بلو، اصلاً به عواقبِ کاری که کردی فکر کردی؟ معلومه که نه! چون خودمم عواقبش رو نمیدونم، مگه اینکه با خانمِ شعبدهباز مشورت کنم... لومیان پیش از آنکه نامهٔ تاشده را به دستِ شازلِ خرگوش بدهد، در دل سرزنشش کرد.
شاهِ شیطنتِ کوردو با دیدنِ موجودِ انساننما و خرگوششکل که آماده میشد برگردد و به درونِ شعلهٔ شمع برود، با علاقه پرسید: «بلدی شلیک کنی؟»
شازلِ خرگوش لحظهای ساکت شد، انگار که خجالت کشیده باشد.
«هنوز نه.»
اوه، دیگه به سردیِ گرمان اسپارو نیستی... لومیان خندید و گفت: «من و ژنا دوستیم. این بار من کمکش میکنم هزینهٔ پست رو بده.
«میخوای تیراندازی یاد بگیری؟ این کار نیاز به دانش و راهنمایی داره.»
شازلِ خرگوش که از یک خرگوشِ عادی بلندتر بود، بیدرنگ جواب داد: «حتماً.»
لبخندِ لومیان پهنتر شد.
لومیان پس از یافتنِ مکانی خلوت در حاشیهٔ جنگلِ بکر و آموزشِ جدیِ تیراندازی به شازلِ خرگوش برای مدتی طولانی، با دستانی در جیب به شهر تیزامو برگشت و قصد داشت برای صرفِ چایِ عصرانه به تنها کافهٔ شهر برود.
این کافه نامِ «بونیا» را بر خود داشت که از نامِ صاحبش گرفته شده بود.
او کمتر از ۳۰ سال داشت. بونیا که زمانی در کافهای در پورت پیلوس پیشخدمت و شاگرد بود، با یادآوریِ نبودِ کافهای مناسب در شهر تیزامو، طبقهٔ همکفِ خانهاش را به کافهای نیمهباز تبدیل کرده بود.
لومیان با عبور از میانِ میز و صندلیهای توی خیابان، به پیشخوانِ آشپزخانه رسید و به بونیا، صاحب و پیشخدمتِ کافه، لبخندی زد.
«قهوه فرمو دارید؟»
پوستِ قهوهایِ بونیا که چندان تیره نبود، و چهرهاش که به دورگهها میمانست، نشان از اصالتِ تیزاموییاش داشت.
این مرد که در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگیاش بود، با لبخندی صادقانه و به زبانِ اینتیسیِ روان جواب داد:
«مسیو، قهوه فرمو نداریم.»
لومیان که قصد داشت با لحنی شوخطبعانه سؤال کند، با بیخیالی سفارشِ یک فنجان قهوه کورسای ماتانی داد.
در حالی که پشتِ میزی نشسته بود و مایعِ تلخ و شیرین را مزهمزه میکرد، متوجه شد کامو با جلیقهای بر تن و رئا با زرهِ چرمی واردِ کافه شدند. هر کدام یک قهوهٔ اینتیس و یک کیکِ آجیلیِ ذرت با حالوهوای تیزامو سفارش دادند.
بونیای مجرد با دیدنِ رئا، خجالتیتر و پرجنبوجوشتر شد و از تماسِ چشمی پرهیز میکرد.
وقتی کامو و رئا با قهوه و کیکهایشان به دنبالِ جایی برای نشستن میگشتند، لومیان دستش را به نشانهٔ سلام بالا برد.
وقتی کامو و رئا با بیمیلی روی صندلیهای روبهروی او نشستند، لومیان با لبخند پرسید: «چرا اینقدر خسته به نظر میرسید؟»
کامو با نگاهی به ماجراجوی پرانرژی، نفسِ عمیقی کشید و بهآرامی بیرون داد.
«تازه کارمون تموم شده. بالاخره میتونیم استراحت کنیم.»
او دیروز تا دیروقت متل بریو را زیرِ نظر گرفته بود!
«الان تنها چیزی که میخوام یه خوابِ راحته.» رئا پس از کاوشِ مشترکِ رؤیا در شبِ گذشته، دیگر در برابرِ لومیان مثلِ قبل کمحرف نبود.
لومیان با لحنی سرگرم پرسید: «پس چرا هنوز دارید قهوه میخورید؟»
کاملاً روشن بود که رئا و کامو انرژیِ یک بیخواب را ندارند.
کامو با آهی گفت: «میخوام تا شام دووم بیارم و بعد بخوابم.»
رئا سر تکان داد.
«قهوه روی من اثری نداره.»
پس از گپی کوتاه، رئا کیک و قهوهاش را تمام کرد و سپس برای استراحت به مقرِ پلیس در همان نزدیکی برگشت. کامو همچنان روی مبلِ دستهدار لم داده بود و گهگاه جرعهای از قهوهاش مینوشید.
لومیان با لبخند پرسید: «ریازا رسیده؟»
کامو لحظهای ساکت شد.
«اومده. امشب یکی از اون دو نفر، ماسلو یا لوبان، همراهش تو رو تعقیب میکنن.»
در موردِ کلوبو، نیازی نبود در حالِ انجامِ وظیفه باشد. وقتی حتی جرئتِ نگاه کردن نداشت، چطور میتوانست کسی را زیرِ نظر بگیرد؟
در حینِ گفتگو، لومیان متوجه شد دوشیزه آماندینا از عمارتِ پالم تکشاخِ کوتاهقامتی را به بیرونِ کافه بونیا آورده و بسیار سرحال به نظر میرسد.
این دخترِ چشمآبی امروز لباسِ شکارِ سفیدِ مات بر تن داشت و موهای سیاهش را نیمهگوجهای بسته بود.
پس از آنکه شلاق و افسار را به پیشخدمتِ سبزهرو سپرد، همراه با ندیمهاش که او هم ظاهری اینتیسی داشت، بهسوی پیشخانِ آشپزخانه قدم زد.
در طولِ راه، با خوشرویی به مشتریانِ کافه سلام کرد و با افرادِ محلی که قهوهٔ ارزانقیمت مینوشیدند، گپ زد.
لومیان که نگاهِ خیرهٔ کامو به دختر را میدید، با شیطنت پرسید: «میخوای با نامزدش دوئل کنی؟»
کامو با چهرهای جدی جواب داد: «نه، من از اون آدما نیستم. اعتراف میکنم که واقعاً برام جذابه، اما اون الان نامزدِ مسیو روبره. این نشون میده که داره تشکیلِ خانواده میده. نمیتونم به خودم اجازه بدم خانوادهٔ یکی دیگه رو نابود کنم.»
شما فیناپوتریها... لومیان مسخرهاش نکرد، بلکه بااحساس آهی کشید.
چنین ارزشهایی در فیناپوتر پسندیده بود.
البته، همهٔ فیناپوتریها چنین ارزشهایی نداشتند.
کامو که دید لومیان واکنشی نشان نمیدهد، با لحنی جدی گفت: «فکر و خیالی در موردش به سرت نزنه.»
لومیان با سرگرمی به مردِ جوان از خاندانِ کاستیا نگاه کرد و منتظرِ «توضیحِ» بیشتری ماند.
کامو کمی اخم کرد.
«میدونم شما اینتیسیها فقط به این خاطر که طرفِ مقابل نامزد یا شوهر داره، پا پس نمیکشید. چهبسا براتون هیجانانگیزتر هم باشه، اما شما همیشه دنبالِ لذتِ زودگذرید. خیلی کم پیش میاد کسی حاضر بشه مسئولیت بپذیره. شما همیشه فقط خودتون رو راضی میکنید. وقتی خوشحال شدید، روتون رو برمیگردونید و میرید، و یه بانو رو با هر چیزی که نابود شده تنها میذارید.»
لومیان با لبخند سر تکان داد: «همهٔ اینتیسیها اینطوری نیستن.»
اما بیشترِ تریریها همینطورن... با این حال، تو اینجور مسائل هیچکدوم از طرفین بیگناه نیستن... در دل افزود.
آماندینای پرانرژی و بازیگوش، ندیمهاش را از کنارِ میزِ کامو و لومیان عبور داد.
ابتدا به کامو سلام کرد، سپس لومیان را برانداز کرد و بیپرده گفت: «من آماندینام. تو چی؟»
لومیان با لبخند جواب داد: «لویی بری.»
آماندینا سر تکان داد و ناگهان خندید.
«حتماً تازه از تریر رسیدی. با آدمای اینجا فرق داری.»
لومیان به زبانِ اینتیسی با لهجهٔ داریژ تغییرِ لحن داد: «نه، من اهلِ یه دهکده تو جنوبم.»
آماندینا ناامید نشد. با خوشحالی دربارهٔ افسانههای محلیِ استانهای جنوبیِ جمهوریِ اینتیس پرسوجو کرد و سپس ندیمه را بهسوی میزی در گوشهٔ کافه برد.
کامو به گفتگوی آن دو نگاه میکرد. دهانش را باز کرد، اما دوباره بست.
...
تریر، محله کلیسای جامع یادبود.
ژنا روی مبل مچاله شده و غرق در رمانهایی بود که تازه خریده بود؛ رمانهایی که همگی عناصری از ساحرهها داشتند. ناگهان، خرگوش شازل جلویش ظاهر شد و نامهای به دستش داد.
ژنا با دیدنِ این موجودِ خرگوششکلِ عجیب اما دوستداشتنی، نامه را باز کرد و نگاهی به محتوایش انداخت. سپس با جدیت پرسید: «میخوای دستمزدت رو خودت انتخاب کنی، یا من یه کتابِ تصادفی برات انتخاب کنم؟»
خرگوش شازل با صدایی بم اما صادقانه گفت: «لومیان لی از طرفِ شما دستمزد رو حساب کرده.»
ژنای ساحره ناگهان احساسِ شومی به دلش افتاد.
«چی بهت داده؟»
خرگوش شازل هفتتیرِ ویژهای را که در دست داشت بالا آورد، لحظهای کوتاه آن را بهسوی درِ پشتِ سرِ ژنا نشانه گرفت و سپس بهسرعت پایین آورد: «دانشِ مربوط به تیراندازی رو بهم یاد داد و تو مرحلهٔ اولیهٔ تمرینم راهنماییم کرد.»
چی— مسیو لومیان لی، اصلاً به عواقبِ کاری که کردی فکر کردی؟ ژنا در حالی که آمیزهای از حرص و سرگرمی را حس میکرد، در دل سرزنشش کرد.
با این حال، کار از کار گذشته بود و او قدرتی برای جبرانش نداشت.
در حالی که این افکار در ذهنش میچرخید، لبخندِ شیرینی بر لبانِ ژنا نقش بست.
«دستمزدِ بعدی یه غلافِ زیربغلِ واقعیه. و بعد از اون، گلولههای سفارشی با اثرهای ویژه. چطوره؟»
پشتِ عینکِ شیشهایاش، چشمانِ خرگوش شازل درخشید.
«باشه!»
...
در شهرکِ تیزامو، شب فرا رسیده بود و تاریکی همهجا را فرا گرفته بود.
لومیان در خانهٔ هیسوکا ایستاده بود. نگاهی به کاپیتانِ دومِ سختگیرِ تیمِ گشتیِ پورت پیلوس، ریازا، و رهبرِ تیمِ گشتیِ محلی، ماسلو، که چهرهاش با رنگِ سفید تزئین شده بود، انداخت. انگار که داشت به لوگانو دستور میداد، گفت: «مراقبِ هر اتفاقِ غیرمنتظرهای باشید.»
این بار به زبانِ دوتانی صحبت کرد.
«باشه.» این اولین باری نبود که ماسلو لویی بری، ماجراجوی بزرگ، را همراهی میکرد و از قبل به سبکِ او عادت کرده بود.
ریازا که کتوشلوارِ رسمیِ شیکی به تن داشت، ساکت ماند و با این کار نشان داد که مشکلی نیست.
لومیان عینکِ رازکاویِ قهوهایرنگ را از کیفِ مسافرش بیرون آورد.
امشب، اولین وظیفهاش این بود که با استفاده از این شیءِ جادویی، خانهٔ هیسوکا را از زوایای مختلف بررسی کند، به این امید که منبعِ ناهنجاریاش را کشف کند.
لومیان پس از تأییدِ وضعیت و آمادگیاش، عینکِ قهوهای با لبههای طلایی را روی پلِ بینیاش گذاشت.
موجِ آشنایی از سرگیجه لومیان را فرا گرفت، گویی محیطِ اطرافش از هم پاشیده و دوباره سرِ هم شده بود.
او حشراتِ سمی را دید که در «آسمان» میخزیدند، دو دیوار که به نظر میرسید دایرهوار میرقصند، و گودالِ آبِ زیرزمینی در اعماقِ خاک که گویی تمامِ نور را به خود جذب میکرد.