چپتر 67: طلسم‌های پلید
چپتر 67: طلسم‌های پلید
والانتن چشمش به زنی با پیراهنِ خاکستریِ مایل به سفید افتاد. چشمانش لبریز از نفرت بود و دستانش را چنان از هم گشود که گویی خورشید را در آغوش میکشد.
ستونی کورکننده از نور از آسمان فرود آمد و به هدفی که قیچیِ غولآسا را در چنگ داشت، کوبیده شد.
محیطِ اطراف در یک چشمبرهمزدن غرق در نور شد. چهرههای شفافِ روی دیوارها و شیشهها، پیش از آنکه حتی بتوانند جیغ بکشند، ناپدید شدند.
بدنِ زن آشکارا آتش گرفته بود و داشت تبخیر میشد، اما ناگهان غیبش زد.
این صحنه برای لومیان بهطرزِ عجیبی آشنا بود. هیولای دهانباز نیز وقتی او در حالِ شکارش بود، رفتارِ مشابهی از خود نشان داده بود.
نامرئی شدن!
شاید زن خودش را پنهان نکرده بود، اما قطعاً نمرده بود. از این رو، لومیان هیچ احساسِ آسودگی نکرد. در عوض، به رایان نزدیک شد که اکنون با قامتی بلندتر از او ایستاده بود.
رایان، پوشیده در زرهِ نقرهای و در حالی که شمشیرِ پهنِ نورانیای در دست داشت، کسی بود که لومیان در میانِ حاضران بیشتر از همه به او اعتماد داشت.
کاملاً مشخص بود که رایان در مبارزه مهارتِ بالایی دارد!
لیا همانجا ایستاده بود که ناگهان، چهرهٔ رنگپریده و بیجانِ کودکی روی دیوارِ پشتِ سرش پدیدار شد و به زنِ پیراهنخاکستری تبدیل شد.
قیچیِ غولآسای زن روی گردنِ لیا قفل شد.
تَرَق!
سرِ لیا افتاد، اما هیچ خونی فواره نزد. سر و بدنش بهسرعت چروکیده و نازک شد و به مجسمهٔ کاغذیِ پارهپارهای تبدیل گشت که بهآرامی روی زمین نشست.
کمی آنطرفتر، سایهٔ او که پیراهنِ کشمیرِ پلیسهداری به تن داشت، شکل گرفت.
با صدای تلنگ!، رایان که چهرهاش با نقابِ نقرهای پنهان شده بود، شمشیرِ سپیدهدم را بالا برد و بهسوی جایی که لیا ایستاده بود گام برداشت و سلاح را بهصورتِ مورب بهسمتِ زن چرخاند.
زن قیچیاش را تاب داد تا حمله را دفع کند، اما با نیروی ضربه به داخلِ دیوار رانده شد.
پیکرش بارِ دیگر ناپدید شد.
وقتی والانتن، ملبس به کتِ فاستونیِ نازک و آبیرنگ، پشت به دیوار ایستاده بود، زن ناگهان جایگزینِ چهرهٔ متورم و رنگپریده شد.
او به بیرون خم شد و ضربهای به پسگردنِ والانتن زد.
بهمحضِ اینکه زن را دید، برای هشدار به همراهش فریاد زد: «مراقب باش!»
والانتن خُرناسی کشید و دستانش را روی سینه صلیب کرد.
شعلههای زرین و وهمآلود از خلأِ اطرافش فوران کردند، در هم پیچیدند و راهرو را به اقیانوسی تبدیل کردند که با درخششِ خورشید میتپید.
زن از شدتِ درد در هم رفت، چراکه بدنش طعمهٔ شعلههای سوزان شده بود.
او به «درونِ» دیوارها عقبنشینی کرد و دوباره به همان چهرهٔ متورم و رنگپریده تبدیل شد.
چهرهٔ نیمهشفاف در میانِ شعلههای زرین و وهمآلود، فوراً به رگههایی از گازِ سیاه ذوب شد و سپس از بین رفت.
تلنگ!
شمشیرِ سپیدهدمِ رایان دوباره به همان نقطه کوبیده شد و کلِ قصر را به لرزه درآورد.
با وجودِ تلاشش، هنوز یک قدم برای متوقف کردنِ زن دیر رسیده بود.
لومیان بهسرعت وخامتِ اوضاع را درک کرد. زنی که لویی لوند را به دنیا آورده بود، با چهرههای شفافِ کودکانِ روی دیوار و شیشه پیوند داشت. نهتنها میتوانست به یکی از آنها تبدیل شود، بلکه میتوانست به حالتِ روح نیز درآید و از حملات بگریزد و آسیبها را دفع کند.
به بیانِ دیگر، او میتوانست هر لحظه از هر دیوار یا شیشهای در طبقهٔ سومِ قصر حمله کند و ضدحملاتِ رایان و دیگران هم بیاثر بود.
با درکِ این موضوع، لومیان بیدرنگ از پنجرههای قدی و دیوارهای اطراف فاصله گرفت و به وسطِ اتاقِ آفتابگیر رفت.
در همان لحظه، چهرههای شبحوار روی زمین و سقف پدیدار شدند.
زن ناگهان از پشتِ پاهای لومیان بیرون آمد و بهسرعت با قیچی رانِ او را هدف گرفت.
قلبِ لومیان از حسِ خطر بهتندی تپید.
بیآنکه زحمتِ تأییدِ جهتِ حمله را به خود بدهد، به هوا پرید و به پهلو جاخالی داد.
با وجودِ تلاشش، هنوز نیمثانیه کندتر بود. شکافی عمیق روی قسمتِ پایینیِ رانش جا ماند و خون فوراً بیرون زد.
بهمحضِ اینکه قطراتِ خون روی زمین چکیدند، زن — که جایش را عوض کرده بود — به آنها اشاره کرد و قطرات در قالبِ پیکری باریک و خونرنگ متراکم شدند.
پیکرِ خونرنگ بیهیچ درنگی بهسوی لومیان که تا صندلیِ تاشو غلت زده بود، برگشت و به او یورش برد؛ از خونش تغذیه میکرد و با هر قطره قویتر میشد.
همزمان، لومیان دردِ شدیدی را تاب آورد و حس کرد خونش دارد از مهار خارج میشود.
تقریباً در همان لحظه، رایان به میان پرید.
در هوا، شمشیرِ پهنِ نورانی را بالا برد و ضربهای به پیکرِ خونرنگ زد، آن را به زمین دوخت و همراه با چهرههای شفافِ اطرافش خُرد کرد.
لیا با پشتکزدن خود را به کنارِ لومیان رسانده بود و دستِ راستش را روی زخمِ رانِ او فشرد.
در کمالِ تعجبِ لومیان، زخم بهشکلی جادویی همراه با کفِ دستِ راستِ لیا جابهجا شد و تا پایینِ ساقِ پایش، جایی که رگهای خونیِ زیادی نداشت، پایین رفت.
خونریزی فوراً کاهش یافت.
زن ناگهان از سقف پدیدار شد. چشمانِ قهوهایاش با حیاتی شعلهور میسوخت.
خونی که از ساقِ پای لومیان میچکید شعلهور شد و آتشِ درخشانی شبیهِ خورشیدِ بهاری پدید آورد. آتش بهسرعت در عمقِ زخم و رگهای خونیِ بدنش پخش شد.
در آن لحظه، لومیان حس کرد جانش دارد بهسرعت تحلیل میرود.
با صدای تق!، رایان شمشیرِ پهنِ دودستی را که از نور متراکم شده بود، در زمین فروکرد.
در اطرافش، در محدودهای که لومیان و لیا حضور داشتند، پرتوهایی شبیهِ نورِ سپیدهدم پدیدار شد و تمامِ فضا را پر کرد.
در نورِ بامدادی، پیکرهای خونرنگِ باقیمانده بهسرعت ذوب شدند و شعلههای درخشان و زیبای روی ساقِ پای لومیان بهسرعت خاموش گشت.
آن یک ثانیه سوختن زخمهایش را به هم جوش داده و خونریزی را بند آورده بود.
رایان شمشیرِ پهنش را بیرون کشید و با صدایی بم و آمرانه غرید: «اینجا جای موندن نیست. باید فوراً بریم!»
منظورِ واقعیاش این بود که زن آنقدرها هم که به نظر میرسید قدرتمند نبود. به خاطرِ شرایطِ بیهمتای طبقهٔ سومِ قصر که تواناییهایش را بسیار تقویت میکرد، تقریباً شکستناپذیر شده بود و نمیشد هدف قرارش داد.
...
رایان بیآنکه منتظرِ واکنشِ همراهانش بماند، به سمتِ زن یورش برد.
هرچند هنوز کمی از حریفش، که با کمکِ چهرههای نیمهشفاف جابهجا میشد، کندتر بود، اما با تمامِ توان با ضربههای سنگین، برشهای مورب و فرو کردنِ شمشیر حمله کرد. او حریفش را وادار به حرکتِ مداوم کرد و مجبورش ساخت پس از هر حمله مدام جایش را عوض کند.
با کمکِ نورِ مقدسی که والانتن احضار میکرد و شعلههای طلاییِ او، آن دو موفق شدند موقتاً زن را مهار کنند و جلوی آسیب دیدنِ لیا و لومیان را بگیرند.
لیا با استفاده از این فرصت روی مبل پرید و از روی کاناپه، میزها، صندلیهای راحتی و وسایلِ تزئینی به اینسو و آنسو دوید و مراقب بود پایش به زمین نرسد.
در تمامِ این مدت، زنگولههای نقرهایِ روی روبند و چکمههایش بیوقفه زنگ میخوردند؛ گاهی خوشآهنگ و گاهی گوشخراش.
لومیان دیگر روی زمین احساسِ امنیت نمیکرد. از میز بالا رفت، سقف و کفِ اتاق را از نظر گذراند و حرکاتِ لیا را بررسی کرد.
با تکیه بر تجربهٔ قبلیاش، مسیری را که زن میخواست برای فرار از آن استفاده کند حدس زد.
خیلی زود، لیا حرکاتِ آکروباتیکش را متوقف کرد.
«به سمتِ برج، زود باشید!»
به محضِ اینکه حرفش تمام شد، زن سرش را از سقف بیرون آورد و با صدایی خشن غرید: «حرومزادههای لعنتی!»
هر کلمه چنان شمرده ادا میشد که باعث شد قلبِ لومیان و همراهانش تند بزند، سرشان گیج برود و دیدشان تار شود. تجربهای کاملاً ناخوشایند بود.
...
والانتن این حسِ ناخوشایند را تحمل کرد و یک بارِ دیگر دستانش را گشود.
نوری درخشان و خالص سقف را فراگرفت.
رایان دستور داد: «بریم!»
لومیان با تحملِ دردِ ساقِ پایش، فوراً از روی میز پایین پرید. با پا گذاشتن روی چهرههای شفاف، به سمتِ برج دوید و لیا و والانتن هم سایهبهسایه به دنبالش رفتند. فقط رایان که پوشیده در زرهِ نقرهای بود، برای فرار عجلهای نداشت. شمشیرِ سپیدهدم را بالا برد و به زنی که سرش را بیرون آورده بود ضربه زد تا نتواند جلوی فرارِ همراهانش را بگیرد.
پس از آنکه لیا و دیگران از پلههای منتهی به برج بالا رفتند، برگشت و با یک پرش به دنبالشان رفت.
زنی از یک چهرهٔ شفاف روی دیوارِ کناری بیرون آمد و جیغِ گوشخراشی کشید.
همراه با این جیغ، لایهای از شعلههای سیاه و شریرانه روی سطحِ زرهِ نقرهایِ رایان شعلهور شد.
رایان فوراً حس کرد توانش بهسرعت در حالِ تحلیل رفتن است.
بیدرنگ زرهِ سپیدهدم را غیرفعال کرد.
لکههای نوری شبیهِ خورشیدِ بامدادی به همراهِ شعلههای سیاه به هر سو پراکنده و در هوا محو شدند.
رایان در حالی که شمشیرِ پهنِ نورانی را در دست داشت، از فرصت استفاده کرد و با یک پرش از طبقهٔ سومِ قصر خارج و واردِ راهپله شد.
در این لحظه، لومیان که میدانست کمی ضعیف است و نمیتواند از محیط بهرهای ببرد، بهعنوانِ نفرِ دوم میدوید. پیشاپیشِ او لیا بود که زنگولهٔ نقرهایاش بهآرامی زنگ میخورد.
لیا ناگهان ایستاد.
لومیان با شنیدنِ صدای پچپچ، شتابان سرعتش را کم کرد.
سپس به جلو نگاه کرد و جا خورد.
برج بزرگ نبود و حتی میشد آن را کوچک دانست. پلههایی در آن بود که به دریچههای مختلفِ تیراندازی ختم میشد.
دیوارها کیپتاکیپ پر از بچه بود.
لباسهای مختلفی به تن داشتند. برخی انگار تازه به دنیا آمده بودند و بقیه سهچهارساله به نظر میرسیدند. دستوپایشان با آن نوکهای بهطورِ غیرطبیعی تیز، شبیهِ پنجهٔ پرندگان بود.
این بچهها با استفاده از «پنجههای پرندهمانندشان»، مثلِ پرندگانِ جنگل روی دیوار نشسته و بیشترِ فضا را اشغال کرده بودند.
با دیدنِ بیش از صد چهره و بدنِ بچههای انسان، پنجههای پرندهمانندِ تیز و شریرانه و آن شیوهٔ نشستنِ غیرطبیعیشان، پوستِ سرِ لومیان مورمور شد. بارِ دیگر احساس کرد ذهن، چشمها و روحش فاسد شده است؛ درست مثلِ زمانی که شاهدِ زایمانِ لویی لوند بود.
«بچهها» هنوز متوجهِ ورودشان نشده بودند. شمارِ اندکی از آنها با خوشحالی دربارهٔ موضوعاتِ مختلف حرف میزدند.
«آسمونِ اون بیرون خیلی آبیه.»
«من میخوام برم بیرون.»
«نمیشه.»
«مامان گفته قبلِ اینکه بتونیم بریم بیرون، باید بتونیم پنجههامون رو جمع کنیم و مثلِ آدمای عادی بشیم...»
در آن لحظه، رایان به آن سه نفر رسید و با شتاب گفت: «دور بمونید!»
سپس برگشت و در حالی که شمشیرِ سپیدهدم را در دست داشت، مثلِ یک غول ورودیِ برج را مسدود کرد.
لیا و والانتن دلیلش را نپرسیدند. دیوانهوار دویدند و پلهها و موانعِ دیگری پیدا کردند تا پشتشان پنهان شوند. هرچند لومیان چیزی نمیفهمید، اما غریزهٔ بقایش به او میگفت از دستور پیروی کند.
«همهتون بیاین پایین!»
صدای تیزِ زن طنینانداز شد.
هر کلمه در گوشِ لومیان و همراهانش فرو میرفت و همزمان ضعیفشان میکرد.
بلافاصله پس از آن، زنِ با لباسِ خاکستریِ مایل به سفید در گوشهٔ راهپله ظاهر شد. کلِ برج پر از هالهٔ زندگی بود و هیچ چهرهٔ رنگپریدهای دیده نمیشد.