چپتر 670: ورودِ ناگهانی
چپتر 670: ورودِ ناگهانی
لومیان در میانِ احساسِ سرگیجهآوری که میرفت تا روحش را از بدنش جدا کند، درختانی را دید که گویی در تاریکی به خواب رفته بودند، و تختهسنگی قیرگون را...
سرانجام عینکِ قهوهای را از روی بینیاش برداشت و برای تسکینِ ناراحتی، کمرش را کمی قوس داد.
حتی یک ریاضتکش هم نمیتوانست برای مدتی طولانی از عینکِ رازکاوی استفاده کند.
البته این موضوع تا حدودی امنیتش را تضمین میکرد.
لومیان از طریقِ این «رازکاوی» دو چیز را تأیید کرد.
نخست، زیرِ خانهٔ هیسوکا واقعاً غیرعادی بود، اما بیشتر به نمادی وهمآلود شباهت داشت تا موجودیتی واقعی. این نشان میداد که این مکان زمانی فاسد یا تحتِ تأثیر واقع شده و شدیدترین اتفاق در زیرِ زمین رخ داده است.
دوم، این تأثیر به تختهسنگِ سیاه در اعماقِ جنگلِ بکر ربط داشت.
ماسلو با چهرهای که سفید رنگ شده بود، پرسید: «چطور پیش رفت؟»
لومیان عینکِ رازکاوی را به کیفِ مسافرش برگرداند و لبخند زد.
«ناهنجاریای که اینجا "دیدم"، از یه تختهسنگِ سیاه تو اعماقِ جنگلِ بکر نشئت میگیره. تا حالا اون تختهسنگِ سیاه رو دیدید یا چیزی دربارهاش شنیدید؟»
ریازای رنگپریده و بیجان و ماسلو که موهای سیاهش روی شانههایش ریخته بود، همزمان سر تکان دادند و پاسخِ منفی دادند.
لومیان برای انجامِ دومین کاری که برای آن شب برنامهریزی کرده بود، عجلهای نداشت. نگاهی به ریازا انداخت که کتوشلوارِ رسمیِ نازکی به تن داشت و ظاهراً ترکیبی از تبارِ اینتیسی و بالامِ غربی بود. با لحنی عادی گفت: «فکر میکردم با اومدنِ شما، بعضی از مردمِ تیزامو کمکم از اینجا میرن و یه مدت تو پورت پیلوس میمونن.
«همونطور که میدونید، جشنِ رؤیا باید تا سه روزِ دیگه شروع بشه.»
ریازا با آرامش جواب داد: «طبقِ تجربهٔ من، بهجز اونایی که تازه تو دو هفتهٔ گذشته به تیزامو اومدن، بهتره کسی از اینجا نره جای دیگهای تا از پخش شدنِ ناهنجاریها جلوگیری بشه.
«فقط بعد از تموم شدنِ جشنِ رؤیا و حملهٔ دوبارهٔ قبیلهٔ بدوی میشه بهش فکر کرد.»
روندِ خیلی استانداردیه... فکر میکردم نظراتِ اینتیس، فیناپاتر و بقیهٔ کشورهای قارهٔ شمالی رو در نظر میگیرید و به آدمایی که ملیتِ اونا رو دارن اجازه میدید زودتر تخلیه بشن و ازشون محافظت میکنید. مثلاً صاحبانِ مزارعِ بیرونِ شهر و خانوادههاشون... آره، احتمالاً به این دلیله که جشنِ رؤیا تا حالا آسیبِ مستقیمی نشون نداده. فقط باعث شده بعضی از مردمِ شهرک دچارِ هیستری بشن و حملهٔ قبیلهٔ بدویِ جنگل رو به خودش جلب کرده. وضعیتِ اول رو میشه با یه مراسمِ عشای ربانیِ ساده حل کرد. مشکلِ دوم رو هم میشه دفع کرد و جلوش رو گرفت... لومیان تا حدودی ذهنیتِ دریاسالار کوئراریل و رهبرانِ گروهِ گشتی را درک کرد.
از آنجا که قرار نبود مشکلِ بزرگی پیش بیاید، آنها طوری رفتار میکردند که گویی جشنِ رؤیا اصلاً وجود ندارد و تنها به فرابشرانِ رسمیِ محلی توصیه میکردند هوشیار باشند و در برابرِ هر گونه اتفاقِ ناگواری از خود محافظت کنند، و در عینِ حال امیدوار بودند کلیسای ابله بتواند خطراتِ پنهان را برطرف کند!
اگر میخواستند کارِ بیشتری بکنند، چهبسا چیزی را تحریک کرده و اوضاع را وخیمتر میکردند.
لومیان پس از بحث دربارهٔ این موضوع، از ناراحتیِ ناشی از عینکِ رازکاوی رهایی یافت. چشمِ حقیقتِ بیهمتا را بیرون آورد و جلوی صورتش گرفت.
پلکهای بومیِ نسبتاً خوشقیافهٔ قارهٔ جنوبی با دیدنِ گوشگیر و دستهٔ عینک که شبیهِ رگهای خونیِ تیره بود، گوشتِ رنگپریده و بیجان، و همچنین عدسیِ خونرنگی که با لولههای بنفشِ شفاف در هم تنیده شده بود، پرید.
لویی بری چند تا عینک داره؟
تازه هر کدومشون هم یه شیءِ رازآلوده!
لومیان پس از به چشم زدنِ چشمِ حقیقتِ تکعدسی، محیطِ اطرافش را از نظر گذراند تا حقیقتِ پنهان در پسِ واقعیت را کشف کند.
با این کار، صدایی کمکم در گوشش پیچید که هر لحظه بلندتر و آشفتهتر میشد.
گویی هر نت و کلمه تجسم مییافت و به ذهنِ لومیان هجوم میآورد.
احساس میکرد سرش مثلِ یک بادکنک بهسرعت در حالِ باد شدن است.
اگر بادکنک همچنان باد میشد، تنها یک نتیجه در پی داشت: ترکیدن با صدای مهیبی شبیهِ بنگ!
لومیان دستش را بهسوی گوشش برد، آماده تا هر لحظه چشمِ حقیقت را بردارد. او از فرصت استفاده کرد تا خانهٔ هیسوکا را بهدقت بررسی کند.
باور داشت که خطر کردن برای رازکاویِ اسرارِ خانه پیش از جشنِ رؤیا، در حالی که داخلِ رؤیای خاص نبودند، امنتر است. این کار از استفاده از چشمِ حقیقت و عینکِ رازکاوی درونِ خودِ رؤیا امنیتِ بیشتری داشت.
لومیان از میانِ عدسیِ بنفش نتوانست چیزِ زیادی از حقیقت را تشخیص دهد. همهچیز شبیهِ همان چیزی بود که با چشمِ غیرمسلح میدید، اما شب حتی تاریکتر به نظر میرسید.
بیدرنگ چشمش از حدقه بیرون زد و رگهای خونی روی بدنش نمایان شد. ناگهان چشمِ حقیقت را برداشت و انفجاری نسبتاً تیز در گوشش طنینانداز شد.
پوف، پوف... لومیان که بهشدت نفسنفس میزد، ذهنش آشفته بود و زیرِ هجومِ رگباری از دانشِ عجیبوغریب غرق شده بود. نمیتوانست درست فکر کند.
در آن لحظه، حتی اگر کسی به او شبیخون میزد، نمیتوانست واکنشِ سریعی نشان دهد.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، لومیان سرانجام تواناییِ درست فکر کردن را بازیافت. او بهطورِ غریزی دانشی را که بهزور به ذهنش تزریق شده بود، مرتب کرد.
«هنرِ سفسطه...»
«چگونگیِ پرورشِ بذرهای گندمِ مرغوب...»
«تکنیکهای کنسروسازی...»
«چگونگیِ کباب کردنِ گوشتِ خوکی که بیرونش تُرد و درونش نرم باشد...»
«موسیقی برای تسکینِ احساساتِ یک خوکِ ماده...»
«مکاشفهٔ شبِ جاوید...»
«محبوبترین حالتهای افرادِ مشهور — خاطراتِ آن معشوقهها.»
«...»
این مزخرفات دیگه چیه؟ نمیشه یه ذره دانشِ به درد بخور توش باشه؟ قبلاً با اینکه اورور از تزریقِ دانشِ حکیمِ پنهان عذاب میکشید، دستکم به یه سری اطلاعاتِ ارزشمند از علومِ غریبه میرسید. وایسا، نکنه اونم با همین چیزا فاسد شده بود؟ برای همینه که تو کتاباش همیشه یه درکِ تئوریِ غنی نشون میده... لومیان سرش را که هنوز تیر میکشید مالید و به ریازا و ماسلو گفت: «میخوام برم حاشیهٔ جنگل رو یه نگاهی بندازم. شما هم میاین؟»
ریازا که در کلام خسیس بود سر تکان داد و ماسلو هم با رفتن به سمتِ پلهها موضعش را روشن کرد.
لومیان با خودش فکر کرد: اگه کامو اینجا بود، حتماً پوزخندِ تلخی میزد و میگفت مگه چارهای هم دارم؟ او از خانهٔ هیسوکا بیرون رفت و راهیِ جنگلِ بکرِ نزدیکِ شهر تیزامو شد.
پس از عبور از چهارراه و رسیدن به خیابانی دیگر، کالسکهٔ چهارچرخ و چهارنفرهای را دید که جلوی ورودیِ مسافرخانهٔ بریو پارک شده بود.
یک پادو و یک ندیمه با چمدانها از کالسکه پیاده شدند و پشتسرِ زن و مردی به سمتِ مسافرخانه رفتند.
مرد کتوشلوارِ رسمیِ خاکستریتیره و کلاهِ سیلندریِ کوتاهی به تن داشت. رنگِ پوستش به اهالیِ قارهٔ شمالی میبُرد و نیمرخی استخوانی با چشمانِ سبزِ تیره و گیرا داشت. زن پیراهنی روشن و راحت برای حرکت پوشیده بود و کلاهی پردار و تزیینشده با مروارید بر سر داشت. به نظر میرسید در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگیاش باشد و پوستی لطیف و درخشان داشت. تنها با یک نگاه به نیمرخش میشد بهراحتی فهمید که زنِ زیبایی است.
لومیان نگاهش را برگرداند و رو به ریازا و ماسلو کرد.
«آخرِ هفتهست؟»
ماسلو که منظورِ سؤالِ لویی بری را فهمیده بود، جواب داد: «نه. نجیبزادهها و بانوان معمولاً برای شکار تو تیزامو وقت پیدا میکُنن، فقط هم مختصِ آخرِ هفتهها نیست.»
لومیان رو به ریازا کرد و پرسید: «اینجا رو مسدود نکردید؟»
ریازا کوتاه جواب داد: «این کار فقط باعثِ وحشتِ بیدلیل میشه.»
لومیان دیگر پافشاری نکرد. از کنارِ مسافرخانهٔ بریو گذشت، از شهر خارج شد و پا به درونِ جنگلِ بکر گذاشت.
در امتدادِ مسیری که از رؤیا برایش آشنا شده بود، پیشتر رفت.
سرانجام در دنیای واقعی به همان منطقهٔ پرآشوب رسید؛ جایی که پارههای مختلفِ رؤیا در هم تنیده میشدند.
مکانی پیشپاافتاده بود و هیچ فرقی با محیطِ اطرافش نداشت.
لومیان درختِ نخلی پیدا کرد و نشست. رو به ریازا و ماسلو کرد و گفت: «حواستون به اطرافم باشه. میخوام همینجا بخوابم.»
میخواست ببیند اگر نزدیکتر به منشأ این ناهنجاری بخوابد چه اتفاقی میافتد؛ آیا میتواند واردِ آن رؤیای عجیب شود و اگر بله، در چه حالتی.
با گرفتنِ جوابِ مثبت از دو عضوِ تیمِ گشت، چشمانش را بست و سعی کرد به وضعیتِ تفکر برود.
در لحظهای نامعلوم، به خواب رفت.
پس از مدتی نامشخص، بیدار شد.
با دیدنِ ریازا و ماسلو، از جا برخاست و متفکرانه سر تکان داد.
اینجا هم جواب نمیده... یعنی فقط خونهٔ هیسوکا اثر داره؟
یا باید اون تختهسنگِ سیاه رو پیدا کنم و نزدیکش بخوابم؟
لومیان به جنگلِ قیرگون خیره شد و پیش از آنکه رو به ریازا و ماسلو کند، چند لحظهای در اندیشه فرو رفت.
«برگردیم.»
آن سه بهسرعت به تیزامو برگشتند.
پاسی از شب گذشته بود و خیابانها از هر رهگذری خالی بود. هیچ نور یا صدایی از خانههای دو طرفِ خیابان بیرون نمیآمد. گهگاه صدای خرناسِ دامها از طبقهٔ همکفِ ساختمانها به گوش میرسید که بر تاریکی و سکوتِ فراگیرِ محیط میافزود. نورِ کمجانِ ماهِ زرشکی گویی بر اعماقِ این تاریکی تأکید میکرد.
در این شبِ تاریک، لومیان در امتدادِ جادهای گِلی قدم برمیداشت و به سمتِ مسافرخانهٔ بریو در انتهای خیابان میرفت. ریازا و ماسلو بیصدا پشتسرش میآمدند.
ناگهان سرِ لومیان گیج رفت و دیدش پیش از آنکه دوباره شفاف شود، لحظهای تار شد.
این دیگه... مردمکهایش گشاد شد و غریزی محیطِ اطرافش را از نظر گذراند، اما هیچچیزِ غیرعادیای ندید.
در همان لحظه، در خانهای خالی در سمتِ موربِ جلویشان، نورِ کمجانِ شمعی اتاقی در طبقهٔ سوم را روشن کرد.
بلافاصله پس از آن، پنجرههای شیشهایِ این خیابان و سراسرِ شهر تیزامو با نورِ شمعهای روشن درخشیدند.
...
رئا بیدار شد و دید که تاریکی از پیش سایه انداخته است، اما شمعهای بسیاری از خانهها همچنان میسوختند.
این نشان میداد که هنوز خیلی دیر نشده است.
رئا که احساسِ تنبلی میکرد، هیچ میلی به درست کردنِ غذا نداشت. تیروکمانش را برداشت، از اتاق بیرون رفت و از درِ کناریِ ادارهٔ پلیس خارج شد تا به سمتِ کافهٔ بونیای همان حوالی برود.
خیابانها مثلِ هر شب تقریباً سوتوکور بودند.
رئا نگاهی به میز و صندلیهایی که هنوز در امتدادِ خیابان چیده شده بودند انداخت و به پیشخوانِ آشپزخانه نزدیک شد. به زبانِ دوتانی به بونیا، صاحب و پیشخدمتِ کافه که سرش شلوغ بود و پایین انداخته بود، گفت: «یه لیوان کوسا و یه بوریتوی گوشت.»
بونیا در میانِ شستنِ فنجانها مکث کرد و سرش را بالا آورد.
موهای سیاه و ذاتاً فرفریاش ظاهری دورگه به او میداد. به رئا نگاه کرد و لبخندِ عجیب و آشکاری زد که رئا را بهطرزِ غیرقابلتوضیحی معذب کرد.
رئا بونیا را خوب میشناخت و میدانست که او مردی بالغ، خجالتی و مهربان است که مهارتِ چندانی در برقراریِ ارتباط با زنان ندارد. هرگز پیش از این چنین لبخندی نزده بود.
بونیا نگاهش را روی رئا ثابت نگه داشت و با صدایی بم خندید.
«سینههای بزرگی داری.»