چپتر 672: دردسرِ بزرگ‌تر
چپتر 672: دردسرِ بزرگ‌تر
با شنیدنِ فریادِ کشیش کالی، رئا کمانِ شکارش را بالا آورد و پیکانی پیچیده در آذرخشِ نقرهای را بهسوی روحانیِ سیاهپوش با آن ردای پیچیدهاش نشانه گرفت. برخلافِ زمانی که با بونیا، صاحبِ کافه روبهرو شده بود، خشمِ چشمانش اکنون بارزتر بود و هیچ تردیدی در آن دیده نمیشد. کشیش داشت کفر میگفت و از دین برمیگشت!
در آن لحظه، کفِ دستی کشیده و نیرومند جلوی کمانِ شکارِ رئا ظاهر شد و راهِ پیکان را بست.
رئا که گیج شده بود چرا لویی بری جلویش را گرفته، بهسویش برگشت و گفت: «شما...»
لومیان با آرامش جواب داد: «بیایید صبر کنیم و ببینیم چی میشه.»
همانطور که آن دو حرف میزدند، لبخندی گستاخانه و خودنمایانه بر لبِ کشیش کالی نقش بست. برگشت و با کتابِ مقدس در آغوشش، بهسوی کلیسای جامع به راه افتاد.
گنبدِ طلاییِ بالای کلیسای جامع و مجسمهها و تزئیناتِ روی دیوارهای بیرونی در زیرِ نورِ ماهِ سرخ تاریکتر به نظر میرسیدند.
وقتی پیکرِ کشیش کالی از درِ بازِ کلیسای جامع ناپدید شد، رئا با چهرهای درهمرفته به لومیان نگاه کرد.
پرسید: «چرا؟»
لومیان در جواب خندید.
«بعد از اینکه فهمیدم اینجا احتمالاً یه رؤیاست، داشتم به یه سؤالی فکر میکردم.»
همانطور که حرف میزد، جیغها و فریادهای گوشخراش در سراسرِ تیزامو و کشتزارهای اطراف پیچید و در آسمانِ تاریکِ شب طنینانداز شد.
رئا پافشاری کرد: «چه سؤالی؟»
لومیان بیآنکه جوابِ مستقیمی بدهد، گفت: «تقریباً قطعیه که داریم تو جشنِ رؤیا شرکت میکنیم.
«تو چنین شرایطی، اگه بتونید به کشیش کالی حمله کنید، وقتی جشنِ رؤیا تموم بشه و همه بیدار بشن، چه اتفاقی میافته؟»
بیآنکه منتظرِ جوابِ رئا بماند، دوباره لبخند زد.
«اگه به بازوش تیر بزنید، وقتی بیدار بشه تو همون نقطه دردِ موهومی حس میکنه، انگار که آرتروز داره و عضلههاش دارن پاره میشن.
«اگه با چکش تو سرش بکوبید و بیهوشش کنید، احتمالِ زیادی هست که وقتی به دنیای واقعی برگرده سردرد، سرگیجه و تیکِ عصبی داشته باشه.
«اگه بهش تجاوز کنید و حاملهاش کنید، احتمالاً وقتی بیدار بشه حالتِ تهوع، رفلاکس و نفخ میگیره و حس میکنه شاید جنینی تو شکمش باشه.
«اگه ببندیدش، مدام بهش شوکِ الکتریکی بدید و با آتیش بسوزونیدش، آیا اون حسها رو تو دنیای واقعی هم تجربه میکنه، انگار که شبحها یا سایهها تسخیرش کرده باشن؟ ممکنه همیشه حس کنه دستوپاش بستهست، فلج شده یا درد میکشه.»
رئا با آرامش گوش داد و به خودش زحمت نداد بپرسد چرا کشیش کالی ممکن است حامله شود. هر چه بیشتر میشنید، بیشتر نگران میشد.
دلیلش این بود که توصیفِ لویی بری با نشانههای مختلفِ هیستریِ دستهجمعی در تیزامو که گروهِ گشت جمعآوری کرده بودند، همخوانی داشت.
لومیان رو به رئا کرد و با لبخند پرسید: «اگه کشیش کالی رو با تیر کشته بودید، وقتی رؤیا پس بره چه اتفاقی میافته؟»
رئا این را رد کرد: «فوراً میمیره؟ نه...»
در تیزامو هیچ موردی از مرگِ ناگهانیِ چند نفر در خواب پس از یک شب گزارش نشده بود.
رئا فوراً به یادِ یک ناهنجاری افتاد.
بینِ اواسطِ دسامبر تا اواسطِ مارس، هشتاد درصد از مرگومیرهای سالانه در تیزامو رخ میداد که بهطورِ چشمگیری از پورت پیلوس و شهرکهای اطراف بیشتر بود.
حرفش را عوض کرد.
«اونا تو سه ماهِ آینده بهتدریج و بهشکلی بازگشتناپذیر میمیرن؟»
لومیان سر تکان داد و جواب داد: «من حتی شک دارم که قبیلهٔ بدویِ تو جنگل تو اون سه ماه چند بار حمله کردن تا عمدتاً اونایی رو که تو رؤیاهاشون مرده بودن از بین ببرن، و اینطوری اجازه بدن تو واقعیت هم بهشکلِ منطقی بمیرن بیاینکه هیچ چیزِ غیرعادیای لو بره.
«از دسامبرِ سالِ گذشته تا امسال، اونا فقط یه حمله رو کامل کردن. دلیلش باید این باشه که اون حمله خیلی موفقیتآمیز بوده. اونایی که باید میمردن، مردن و بعضیایی هم که حقشون نبود بمیرن، مردن. نیازی نیست خطر کنن و انگیزهٔ دوباره اومدن به تیزامو رو هم از دست دادن.»
رئا با دقت گوش داد و چند ثانیه در فکر فرو رفت.
«جشنِ رؤیا از اون قبیله سرچشمه میگیره؟»
لومیان بهسادگی جواب داد: «ممکنه. احتمالِ بیشتر اینه که اونا از سرچشمه محافظت میکنن یا میپرستنش و بر اساسِ الهاماتش عمل میکنن.»
رئا بهآرامی سر تکان داد.
«جای تعجب نیست که جلوم رو گرفتید تا به کشیش کالی تیر نزنم. احتمالاً همه تو تیزامو قربانیان.»
لومیان با خود فکر کرد: به همین خاطره که به اون دو تا مهاجم ضدحمله نزدم و فقط اون مارِ بوآی غولپیکر رو با یه مشت کشتم. وقتی از رؤیا بیدار بشم، اون مارِ بوآی غولپیکر میخزه جلوم و میمیره؟ اگه اینطوره، میتونم غذای بیشتری به بشقابِ لودویگ اضافه کنم...
لومیان میدانِ خالی را که در شب به خواب رفته بود، از نظر گذراند.
«بیایید حالا کامو رو پیدا کنیم و ببینیم هنوز حواسش سرِ جاش هست یا نه.»
...
در تیزامو، در طبقهٔ سومِ ادارهٔ پلیس، پنج اتاق و یک دستشویی به گروهِ گشت تعلق داشت.
اتاقی برای کارهای روزمره به کار میرفت و اتاقی دیگر برای نگهداریِ اسناد و اشیاء بود. سه آپارتمانِ باقیمانده متعلق به اعضای محلیِ گروهِ گشت بود، برای هر نفر یک اتاق.
با ورودِ کامو و کلوبو، ماسلو موقتاً به اتاقِ لوبان نقلمکان کرده بود تا اتاقی را برای همکارانش از پورت پیلوس خالی کند.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
در میانِ طنینِ صدای زنگ، کامو از خواب پرید.
نگاهی از پنجره به شبِ تاریک انداخت که با نورِ ضعیفِ ماهِ سرخ روشن شده بود. برای لحظهای گیج شد و با خود فکر کرد ساعت چند است.
درست وقتی کامو دستش را بهسوی ساعتِ جیبیاش دراز کرد تا زمان را ببیند، متوجهِ غیبتِ کلوبو از تختِ موقتش شد.
حسِ ناآرامی وجودش را فرا گرفت و او را به حرکت واداشت. با ارادهای خاموش، در زیرِ نورِ وهمآورِ ماهِ سرخ از تخت برخاست و ساعتِ جیبی و سلاحش را برداشت.
کامو بااحتیاط قدم در راهرو گذاشت و آن را بهطورِ غیرعادی ساکت و پوشیده در سکوتی سایهوار یافت. فراتر از دیوارهای ادارهٔ پلیس، گریههای وهمآور و نالههای دوردست شب را میشکافت و از گوشهوکنارِ تیزامو و کشتزارهای اطرافش به گوش میرسید.
کامو با تکیه بر آگاهیِ تیزبینانهاش که از تجربهٔ کار بهعنوانِ افسرِ امنیتِ عمومی به دست آمده بود، متوجهِ آشفتگیای در حوزهٔ استحفاظیاش شد.
ناگهان، غریزی روی زمین افتاد و به جلو غلت زد.
صدای خُردشدنِ کرکنندهای در راهرو پیچید؛ درِ چوبیای که کامو قرار بود از کنارش بگذرد، تکهتکه شد و به بیرون پاشید.
در یک چشمبههمزدن، شمشیرِ پهنی با نیرویی وحشیانه هوا را شکافت و از راهروی خالی گذشت.
کامو که بهسرعت از حمله جاخالی داده بود، برگشت تا با مهاجمش روبهرو شود.
او لوبان بود؛ عضوِ غولآسای گشت با بیش از ۱.۹ متر قد، موهای کوتاه و طلاییِ روشن و چشمانِ آبیِ روشن و نافذ.
پوزخندی بیرحمانه بر چهرهٔ مردِ فیساکی نقش بسته بود و چشمانش از طمعی آشکار برق میزد.
در نورِ کمرنگِ مهتاب، سایهها چهرهاش را پوشانده بودند و شرارتی وهمآور از او میبارید.
با دیدنِ لوبان، چشمانِ کامو از قاطعیت درخشید.
«نفوذ روانی!»
لوبان با فریادی دردمندانه عقب کشید، غریزی سرش را با دستهایش پوشاند و شمشیرِ پهن را رها کرد.
کامو با استفاده از فرصت، بهسرعت هفتتیرش را کشید و همتیمیاش را نشانه گرفت.
در لحظهای تردید، کامو مکث کرد و سپس سلاحش را پایین آورد.
بنگ!
گلوله به هدف نشست و با نیرویی بیرحمانه به زانوی لوبان برخورد کرد، گوشت را درید و استخوان را خُرد کرد.
یک پزشک از کلیسای مادرِ زمین میتوانست چنین جراحتهایی را درمان کند!
لوبان روی زمین افتاد و از درد به خود پیچید؛ تلاشهایش برای جمعکردنِ خودش بهخاطرِ دردِ سوزان ناکام ماند.
کامو هفتتیرش را پایین آورد، از جا برخاست و بهسوی انتهای راهرو پیش رفت.
وقتی از پلهها پایین میرفت، از کنارِ اتاقکِ بههمریختهای گذشت که وسایلش بینظم پخش شده بودند، و زمزمههای ضعیفی از داخلش شنید.
دلش ریخت و زمزمه کرد: «کلوبو، تویی؟»
لحظهای سکوتِ پرالتهاب حاکم شد و سپس صدای کلوبو که آمیخته به وحشت و ترس بود، جواب داد: «نیا جلو! نزدیکتر نیا! بهم رحم کن!»
کامو اخم کرد؛ حس میکرد رفتارِ کلوبو با آن حالتِ خونسردِ همیشگیاش زمین تا آسمان فرق دارد.
با اینکه کلوبو مستعدِ ترس و بیقراری بود، اما معمولاً بر اضطرابهایش غلبه میکرد تا وظایفش را انجام دهد. این حد از هیستری سابقه نداشت.
کلوبو چش شده؟
کامو ترجیح داد همانجا بماند تا مبادا اوضاع را بدتر کند. او تماشا کرد که چطور کلوبو در سکوتی ناآرام فرو رفت، گویی میخواست در تاریکی محو شود.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، کامو به فکر افتاد وضعیتِ کلوبو را بررسی کند. تصمیم گرفت اگر اوضاع وخیم بود، عقبنشینی کند و به دنبالِ لویی بری بگردد.
ناگهان صدای تندِ قدمهای دو نفر از پایین به گوش رسید.
کامو بهسرعت چرخید و هفتتیرش را بهسمتِ پایینِ پلهها نشانه گرفت. آنجا، لویی بری را دید که کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی بر سر داشت و رئا، مسلح به تیر و کمانِ شکاری، همراهیش میکرد.
لویی بری با نگاه به لولهٔ تفنگ که بهسمتشان نشانه رفته بود، خندهٔ آرامی کرد و با لحنی خونسرد گفت:
«به جشنِ رؤیا خوش اومدین.»
جشنِ رؤیا؟ این جشنِ رؤیاست؟ کامو تازه متوجهِ ماجرا شد. با گیجی که در چهرهاش نمایان بود، نگاهی به لویی بریِ خندان و رئای جدی انداخت.
«چرا ما هنوز هوشیاریم؟»
کامو با دیدنِ رفتارِ خونسردشان نتیجه گرفت که آنها تسلیمِ احساسات و امیالِ شدیدی که معمولاً رؤیابینها را غرق میکرد، نشدهاند. با این حال، هفتتیرش را ثابت نگه داشت تا مراقبِ هرگونه اتفاقِ ناگهانی باشد.
لومیان استدلالش را مطرح کرد: «شاید چون بهخاطرِ خونهٔ تواناكو زودتر واردِ این رؤیای عجیب شدیم، این هوشیاری رو بهمون داده.»
رئا از فرصت استفاده کرد و این حدس را با کامو در میان گذاشت که شاید اتفاقاتِ درونِ رؤیا تا حدودی بر واقعیت تأثیر بگذارند.
کامو که در ابتدا خیالش راحت شده بود از اینکه از نیروی کشنده علیه لوبان استفاده نکرده، چهرهاش جدی شد و رو به همراهانش گفت:
«ما سه نفر تنها فرابشرانِ تیزامو نیستیم. اگه بخوایم به این فکر پایبند باشیم که وقتِ حمله نمیتونیم تلافی کنیم، تواناییِ دفاع از خودمون بهشدت مختل میشه.»
لومیان لبخند زد: «کی گفته نمیتونیم بکشیم؟ اگه کسی برام تهدید باشه، همونطور کشته میشه.»
رئا و کامو ساکت شدند.
پس از لحظهای تأمل، کامو با قاطعیت سر تکان داد و به محفظهٔ خرتوپرتها در راهپله اشاره کرد.
«واکنشِ شدیدِ کلوبو از ترس نشئت میگیره. اون تهدیدی برامون نیست. بذارید همونجا بدونِ مزاحمت پناه بگیره.»
همانطور که رئا موافقت میکرد، چهرهٔ لومیان ناگهان تغییر کرد.
او پرسید: «کلوبو هم تو این رؤیاست؟»
کلوبو که مثلِ من کمتر از یه هفتهست تو تیزاموئه، اونم مجبور شده تو جشنِ رؤیا شرکت کنه؟
کامو با گیجی پرسید: «آره. مشکلی هست؟»
سایهای بر چهرهٔ لومیان افتاد و با لحنی جدی جواب داد:
«این نشون میده که ممکنه مشکلِ بزرگتری در کار باشه.»
شاید چیزی وحشتناکتر از خودِ جشنِ رؤیا!
پیش از آنکه کامو و رئا بتوانند بیشتر سؤال کنند، لومیان ناگهان حرفشان را قطع کرد.
«همینجا منتظرم بمونید.»
با این حرف، با استفاده از پیمایش دنیای ارواح از راهپله ناپدید شد.
لومیان در طبقهٔ دومِ متلِ بریو، درست بیرونِ سوئیتش ظاهر شد.
در لحظهٔ بعد، جیغی گوشخراش که پر از درد و وحشت بود در هوا پیچید.
این صدای لوگانو بود.