چپتر 673: طلسم «مهروموم»
چپتر 673: طلسم «مهروموم»
لومیان که ترسش به یقین تبدیل شده بود، کلید را در قفل انداخت و درِ سوئیت را بیصدا باز کرد.
حالا دیگر بیشک میدانست که لودویگ، آن موجودِ مهرشدهٔ ترسناک، گرسنگی و جنونش را در جشنِ رؤیا رها میکند.
زیرِ نورِ ماهِ زرشکی که از پنجره به داخل میتابید، لوگانو با چهرهای درهمکشیده از درد، دیوانهوار دستوپا میزد.
در انتهای بازوی در حالِ تقلايش، لودویگ کمین کرده بود؛ با کلاهِ خوابِ بچگانه و لباسخوابِ آبیآسمانی با ستارههای زرد. صدای حالبههمزنِ خردشدنِ استخوان و پارهشدنِ گوشت در هوا پیچیده بود.
در میانِ این آشوب، قطراتِ خون روی کفِ اتاق میپاشید.
ناگهان، لودویگ همچون حیوانی مجنون به جلو یورش برد و آروارههایش با صدای تَرَقِ حالبههمزنی روی بازوی لوگانو بسته شد.
«آه!»
فریادِ لوگانو بارِ دیگر هوا را شکافت، آنچنان که گویی میخواست سقف را از جا بکند.
او غریزی سعی کرد بازویش را از چنگِ لودویگ بیرون بکشد و با دستِ دیگرش موجود را به عقب براند. درد در وجودش زبانه کشید و حس کرد در لبهٔ بیهوشی تلوتلو میخورد.
لومیان که لودویگ را بهدقت زیر نظر داشت، به پشتِ سرش پرید و پرههای بینیاش گشاد شد.
دو پرتوِ نورِ سفید از بینیاش بیرون جهید و لودویگ را در بر گرفت. لودویگ مکث کرد و چشمانش را بست.
اما پیش از آنکه لومیان بتواند واکنشی نشان دهد، دهانِ پسرک حملهٔ بیامانش را به بازوی لوگانو از سر گرفت و استخوان و گوشت را با هم له کرد.
چشمانش ناگهان باز شد.
طلسم هارومف فقط میتونه لودویگ رو برای یه لحظه گیج کنه، اونم فقط در صورتی که مهروموم شده باشه... لومیان این را به خودش یادآوری کرد و نفسِ عمیقی کشید تا اعصابش را آرام کند.
نگاهی به لوگانو انداخت که متوجهِ حضورش شده بود اما آنقدر در درد غرق بود که نمیتوانست حرف بزند. لومیان دستش را بالا آورد و به لوگانو اشاره کرد که صبور باشد.
با وجود اینکه ذهنِ لوگانو پر از ناسزا و استیصال بود، همچنان نمیتوانست آنها را به زبان بیاورد.
در حالی که افکار در ذهنش میچرخید، لومیان سر تکانِ نامحسوسی داد.
لومیان تمرکزش را تغییر داد، از لودویگ که غرقِ بلعیدنِ لوگانو بود گذشت و شانهٔ لوگانو را گرفت.
در یک چشمبههمزدن، لومیان شمشیرِ راست و تیزی را که از پورت سانتا به دست آورده بود، از کیفِ مسافرش بیرون کشید.
داره چیکار میکنه؟ در میانِ امواجِ درد، افکارِ لوگانو آشفته شد.
لومیان با حرکتی سریع شمشیر را تاب داد و تیغه در شعلههای سفیدرنگ منفجر شد.
شمشیرِ آتشین بر بازوی لوگانو، همانجا که لودویگ در حالِ ضیافت بود، فرود آمد و به مفصل ضربه زد.
با صدایی تیز، ساعدِ لوگانو از چنگِ لودویگ جدا شد و عضوی بریده و خونین بر جای گذاشت.
همزمان، پیکرِ لومیان شروع به محوشدن کرد و حتی لوگانو که او را گرفته بود نیز از نظر ناپدید شد.
تلپورت!
اما لومیان دور نرفته بود. او و لوگانو هر دو در چارچوبِ درِ سوئیت دوباره ظاهر شدند.
درد همچنان ادامه داشت، اما با پدیدارشدنِ دوبارهٔ پیکرِ لودویگ، آسودگیِ لحظهایِ لوگانو دود شد و به هوا رفت. دیدنِ پسرک که دهانش هنوز از ساعدِ باقیماندهٔ لوگانو خونین بود، لرزه بر اندامش انداخت.
ترس برای لحظهای بر درد سایه انداخت و ذهنِ لوگانو پر از سؤالاتِ دیوانهوار شد.
چرا از شهر تیزامو تلپورت نکردیم بریم؟
چرا به پورت پیلوس تلپورت نکردیم؟
چرا هنوز جلوی لودویگ وایسادیم؟
در همین حین، لودویگ توجهش را به درگاه معطوف کرده بود؛ موهای بلوندش آغشته به خون بود و چشمانِ قهوهایاش از گرسنگیِ سیریناپذیری برق میزد.
او با سرعتی در حدِ بچهای همسنوسالِ خودش، به سمتِ لومیان و لوگانو پیش آمد و در تمامِ این مدت، آنچه از بازوی لوگانو باقی مانده بود را میجوید و میبلعید.
لومیان بیآنکه خم به ابرو بیاورد، با آرامش شمشیرِ راست را به کیفِ مسافرش برگرداند.
زیرِ نگاهِ وحشتزدهٔ لوگانو، لومیان یک کیکِ هزارلایهٔ کامل با خامهٔ بادام و پسته ظاهر کرد و آن را روی زمین کنارِ لودویگ انداخت.
دویدنِ لودویگ کند شد، گویی داشت فکر میکرد اول کدام خوراکیِ لذیذ را بخورد.
در نهایت، توجهش را دوباره به لوگانو معطوف کرد.
به نظر میرسید دیدنِ خون، گوشت و مغزِ استخوانی که با نیروی روحی آمیخته بود، او را بیش از پیش مست میکرد.
لومیان با استفاده از دودلیِ لحظهایِ لودویگ، بارِ دیگر دست در کیفِ مسافرش برد، تکهای از جنازهٔ هیسوکا را بیرون کشید و به کناری انداخت.
نگاهِ لودویگ پیشکش را دنبال کرد و لبانش غریزی تر شد، اما هیچ حرکتی برای تغییرِ مسیر نکرد.
انگار آن پیشکش را دونِ شأنِ ذائقهاش میدانست؛ کثیفتر از آن بود که انتخابِ اولش باشد.
لومیان یکی پس از دیگری، موادی را که لبریز از نیروی روحی بودند به بیرون پرتاب کرد و سدی از خوراکیهای وسوسهانگیز دورِ لودویگ ساخت. پنکیکهای خامهای، تارتهای میوهای، ساندویچهایی که خامه از آنها بیرون میزد، بوشه آ لا رن، شکلاتهای مغزدار با مشروب، کلوچهها، آلوهای قندی، اِکلرها، دسرهای شارلوت و بیشمار خوراکیِ لذیذِ دیگر، حلقهای وسوسهانگیز دورِ لودویگ تشکیل دادند و مانعِ پیشرویاش به سمتِ لوگانو شدند.
لومیان با چهرهای جدی به لوگانو چرخید و صدایش لحنی آمرانه به خود گرفت: «منتظرِ چی هستی؟ اول جلوی خونریزی رو بگیر!»
لوگانو که جا خورده بود، اطاعت کرد؛ در حالی که به انتهای بریدهٔ بازوی مجروحش فشار میآورد، درخششِ ضعیفی از کفِ دستِ چپش ساطع شد.
وقتی لودویگ مشغولِ خوردنِ ضیافتی شد که پیشِ رویش چیده شده بود، از شتابش کاسته شد. با وجود اینکه هنوز به لوگانو چشم داشت، دیگر به جلو هجوم نبرد.
در مراحلِ پایانی، لومیان جعبههای بیسکویت، شیرینی، گوشتِ گاوِ خشکشده و آذوقههای گوناگون را بیرون انداخت و لودویگ را با «دیواری» درهمبرهم اما مؤثر از غذا محاصره کرد.
تقریباً تمامِ جیرهٔ هفتروزهٔ لودویگ از کیفِ مسافرِ لومیان بیرون آمده بود.
لوگانو که توانسته بود زخمش را درمان کند و دردش را تسکین دهد، با گیجی به کارهای لومیان نگاه کرد و پرسید: «این... این یعنی چی؟» اصلاً نمیفهمید چرا کارفرمایش در این وانفسا اینقدر اصرار دارد به لودویگ غذا بدهد.
لومیان در حالی که دست از کار نمیکشید، با خونسردی جواب داد: «دارم اون یارو رو مهروموم میکنم.»
«مهروموم؟» لوگانو کم مانده بود به گوشهایش شک کند.
این دیگه زیادی مسخره نیست؟
مهروموم کردنِ یه هیولا با غذا؟
یادش نمیآمد هرگز با چنین مفهومی روبهرو شده باشد، حتی در عجیبترین رمانهای بازار هم چنین چیزی نخوانده بود. هیچ نویسندهای خوابِ چنین روشِ عجیبی را هم نمیدید!
مگه یه مهرومومِ معمولی نباید با استفاده از موادِ سرشار از نیروی روحی برای کشیدنِ نمادها و نشانهای رازآلود انجام بشه و بعدش جادوی آیینی اجرا کنن یا از یه شیءِ رازآلود استفاده کنن؟
پرت کردنِ غذا به سمتِ هیولا دیگه چه صیغهایه؟
لومیان لبخند زد و آه کشید.
«وقتی سیر بشه، دیگه اشتهایی برا خوردنِ تو یا هیچکسِ دیگهای اینجا نداره.
«غذا هم اونقدر هست که تا سپیدهدم و حتی شاید بیشتر سرگرمش کنه.»
لومیان وقتی فهمید تنها خواستهٔ لودویگ غذا خوردن است، این نقشه را کشیده بود. با توجه به رفتارِ او در طولِ جشنِ رؤیا، لومیان مطمئن بود که لودویگ اکنون فقط با گرسنگیِ سیریناپذیرش هدایت میشود؛ ویژگیِ منحصربهفردی که در تیزامو فقط مختصِ او بود.
در این شرایط، تا زمانی که اشتهای لودویگ ارضا میشد، میتوانست در همان سوئیت حبس بماند و بدونِ اینکه خطری برای دیگران داشته باشد، دلی از عزا دربیاورد.
این کار چه فرقی با روشهای سنتیِ مهروموم داشت؟
البته موفقیتِ این مهرومومِ موقت به این بستگی داشت که جشنِ رؤیا پیش از تمام شدنِ غذای هفتروزهٔ لودویگ به پایان برسد.
وگرنه، سرعتِ شکارِ لومیان در جنگل به پای اشتهای سیریناپذیرِ لودویگ نمیرسید.
لوگانو با شنیدنِ توضیحاتِ لومیان، تازه متوجهِ ماجرا شد.
واقعاً این روش راهی عملی برای مهارِ موقتِ لودویگ بود.
کی گفته نمیشه اسمِ اینو مهروموم گذاشت؟
شناختنِ علایق و نقطهضعفهای هدف اجازه میده بدونِ متوسل شدن به علومِ غریبه، مهرومومش کرد!
لومیان با دیدنِ اینکه لودویگ در میانِ ضیافتش هنوز هم سعی میکند به در نزدیک شود، فهمید که این موجود تمایلی به دل کندن از لوگانو ندارد. با حرکتی سریع، شانهٔ لوگانو را گرفت و هر دو را به گوشهای از راهپلهٔ طبقهٔ دومِ شهربانی تلپورت کرد.
لودویگ نگاهی گذرا به درگاهِ خالی انداخت و سپس دوباره روی فتحِ غذاهای داخلِ سوئیت متمرکز شد.
...
بهمحضِ اینکه لوگانو از عالمِ ارواح خارج شد، با اضطراب پرسید: «مطمئنید همهچیز تحتِ کنترله؟»
لومیان خندید.
«تا وقتی که تصادفاً هیچ فرابشری از جلوی در رد نشه، ضیافتش رو ول نمیکنه.»
لوگانو که خیالش راحت شده بود، نفسِ عمیقی کشید و نگاهی حسرتبار به تنها دستِ باقیماندهاش انداخت. در حالی که به آیندهاش فکر میکرد، افکارِ مختلفی در ذهنش میچرخید.
حداقل هنوز زندهام. تا وقتی زندهام...
باید ببینم تو آینده میتونم اونقدر پول جمع کنم که یه دستِ مکانیکی از کلیسای بخار بخرم یا نه. شاید اینطوری قدرتِ مبارزهام هم بیشتر بشه.
تخصصِ پزشک فقط تا همین حد جواب میداد؛ پیوند زدنِ عضوِ یک نفرِ دیگر اصلاً در قلمروی امکان نبود.
کامو و رئا با دیدنِ دستِ خونینِ لوگانو اخم کردند و هشدارِ شومِ لویی بری دربارهٔ مشکلی بزرگتر را به یاد آوردند.
کامو پرسید: «چی شده؟»
لومیان لبخند زد.
«این یکی از عوارضِ همون مشکلِ بزرگه، ولی تونستم موقتاً مهرومومش کنم. فقط یادتون باشه، از متلِ بریو دور بمونید، مخصوصاً درِ سوئیتِ طبقهٔ دوم.»
کامو که از شنیدنِ مداخلهٔ لویی بری خیالش راحت شده بود، به لوگانو اطمینان داد:
«خدا رو شکر که همهش فقط یه رؤیاست. وقتی بیدار بشی حالت خوب میشه.»
«یه رؤیا؟» لوگانو گیج شده بود.
لومیان توضیحِ بیشتری نداد و فقط گفت: «بله، یه رؤیاست. ولی یادت باشه، اگه تو رؤیا بمیری، تو واقعیت هم میمیری.»
در میانِ بهتِ لوگانو، لومیان رو به کامو و رئا کرد و گفت: «حالا بیاید بریم خونهٔ تواناكو.»
هدفِ اصلیِ او از بررسیِ جشنِ رؤیا، پیدا کردنِ طلای هیسوکا و شیءِ بهدستآمده از اهریمنِ خاندانِ نویس بود. قصد داشت بررسی کند که آیا پس از آغازِ جشن تغییری در مکانِ آنها ایجاد شده است یا نه.
اگر چیزی دستگیرش نمیشد، لومیان قصد داشت به سراغِ پدر کالی در کلیسای جامعِ سنت سین برود.
وضعیتِ عجیبِ «ضعف در اعماقِ پیکرِ روح» که پدر کالی در واقعیت به آن دچار بود، او را از همهٔ ساکنانِ تیزامو متمایز میکرد. این موضوع نشان میداد که چیزِ کاملاً خاصی دربارهٔ این کشیش وجود دارد. بهعلاوه، این پدر کالی بود که جشنِ رؤیا را رسماً افتتاح کرده بود.
کامو مکث کرد؛ سکوتش نشان میداد که شاید کارهای فوریتری برای انجام دادن دارد.
در همان لحظه، رئا با گیجی به لومیان نگاه کرد و با اشاره به لوگانو پرسید:
«چرا اون هنوز هوشیاره؟»