چپتر 677: جشنِ رؤیای سالِ گذشته
چپتر 677: جشنِ رؤیای سالِ گذشته
آماندینا چند ثانیه مکث کرد و بعد گفت: «شما که منو تو منگنه گذاشتید. دیگه چه انتخابی دارم؟»
حینِ حرف زدن، هیجان و کنجکاویِ وصفناپذیری در چشمانش سوسو میزد.
انگار کلماتش پیامِ دیگری را میرساندند: «من نمیخواستم. اصلاً قصدشو نداشتم. شما مجبورم کردید برم کلیسای جامعِ سنت سین! زود باشید، بریم!»
میخوای «افقِ دیدت» رو گسترش بدی؟ لومیان در دل سرزنشش کرد، اما به رویش نیاورد.
به خانهٔ هیسوکا اشاره کرد و گفت: «قبل از اینکه بریم کلیسای جامعِ سنت سین، اول اینجا رو بگردیم.»
آماندینا با لحنی کوتاه تأیید کرد.
«دارید دنبالِ منشأ خاص بودنش میگردید؟
«بیخیال شید. من هم تو جشنِ رؤیای قبلی اینجا رو گشتم و هم همین الان، اما هیچی پیدا نکردم.»
همانطور که حرف میزد، با قدمهایی تند به دنبالِ لومیان راه افتاد؛ مشتاق بود ببیند این ماجراجوی ظاهراً توانمند چه چیزی کشف میکند.
لومیان به طبقهٔ دومِ خانهٔ هیسوکا رسید، جایی که کامو و رئا از قبل منتظر بودند.
لومیان در حالی که همهجا را وارسی میکرد، با لحنی بیتفاوت از آماندینا پرسید: «تواناکو رو میشناسید؟»
آماندینا از این سؤال جا نخورد. از آنجا که دنبالِ منشأ ناهنجاریِ خانهٔ تواناکو میگشت، ناگزیر باید درکِ بهتری از وضعیتِ او پیدا میکرد. سر تکان داد و گفت:
«زیاد نمیشناسمش. فقط یکی دو بار دیدمش.
«وقتی تو تیزامو زندگی میکرد، من فقط یه بچه بودم. بیشترِ اوقات تو مدرسهٔ گرامرِ آیریس تو پورت پیلوس درس میخوندم. بعداً هم سالی دو سه بار بیشتر به تیزامو برنمیگشت و هر بارم یه هفته میموند.»
پیدا بود که آماندینا پنهانی دربارهٔ تواناکو پرسوجو کرده است. هر چه باشد، فقط به این دلیل واردِ این رؤیای خاص شده بود که در خانهٔ او خوابیده بود. حتی در طولِ جشنِ رؤیا کاملاً هوشیار مانده بود.
بیآنکه منتظر بماند لومیان سؤالِ تازهای بپرسد، آماندینا نگاهی به او انداخت و افزود: «تواناکو هر سال برای جشنِ رؤیا برمیگرده.
«سالِ گذشته، موقعِ جشنِ رؤیا، وقتی من و رابرت از تختهسنگِ سیاه برمیگشتیم، متوجه شدیم یکی داره نزدیک میشه. پشتِ درختای غولآسای دو طرفِ مسیر قایم شدیم و دیدیم تواناکوئه.»
تواناکو واقعاً به اون تختهسنگِ سیاه ربط داره. حتی ردپاش یا نشونههایی از احساسات و امیالِ شدیدش اونجا هست... لومیان رو به کامو کرد که داشت قدم زدنِ او و آماندینا را در طبقهٔ دوم تماشا میکرد، و لحظهای در اندیشه فرو رفت.
«کدوم ماه بود که خونهٔ تواناکو سوخت و همهٔ اعضای خانوادهاش کشته شدن؟»
بیآنکه منتظرِ جوابِ کامو بماند، آماندینا با هیجان فریاد زد: «من میدونم، من میدونم!»
آره، دارم از تو میپرسم. فکر کردی نمیدونم تواناکو کِی تناسخ پیدا کرد؟ لومیان به آماندینا لبخند زد و اشاره کرد که جواب بدهد.
او درکِ روشن و دقیقی از مسائلِ ظاهریِ تواناکو داشت. عمداً از کامو پرسیده بود تا آماندینا را به جواب دادن وادارد.
میخواست ببیند آیا دروغ میگوید و آیا اطلاعاتِ بیشتری دارد یا نه.
آماندینا با ازخودراضیبودن گفت: «اواخرِ دسامبر. باید چند روز بعد از جشنِ رؤیا بوده باشه.»
تا جایی که میدانستند، خانوادهٔ تواناکو احتمالاً در طولِ جشنِ رؤیا هلاک شده بودند. پس از بازگشت به واقعیت، سرنوشتشان شروع به فروپاشی کرده و در آن بلای آتشین از بین رفته بودند. سؤال این بود که چرا این خانه ناهنجاریای از خود به جا گذاشته بود؟ آن زمان چه بر سرِ خانوادهٔ تواناکو آمده بود، یا چه کرده بودند؟ لومیان بهعنوانِ عطیهگیرندهٔ قلمروی ناگزیری، اصطلاحی کاملاً متناسب با ناگزیری پیدا کرد تا پدیدهٔ مرگِ کسانی را توصیف کند که پس از مرگ در جشنِ رؤیا و بازگشت به واقعیت، در سه ماهِ بعدی به دلایلِ مختلف میمردند.
مهارِ سرنوشت!
البته نمیتوانست مطمئن باشد که مرگ در جشنِ رؤیا به مرگ در واقعیت میانجامد. با این حال، با توجه به حالتِ چهره و لحنِ آماندینا، لومیان باور داشت که او هم همینطور فکر میکند.
لومیان پس از جستوجوی طبقهٔ دوم و نیافتنِ هیچ تفاوتی با واقعیت، از پلهها بالا رفت و به طبقهٔ سوم رسید. آماندینا تنگاتنگِ او میآمد و هیجانش نشان میداد که بالاخره فرصت یافته کاری را بکند که یک فرابشر باید انجام دهد.
لومیان نگاهی به او انداخت و با خونسردی پرسید: «تو جشنِ رؤیای سالِ گذشته چی بیشتر از همه تو ذهنت موند؟»
چهرهٔ هیجانزدهٔ آماندینا در هم رفت، گویی چیزِ ناخوشایندی به یادش آمده بود.
دهان و بینیاش را پوشاند. پس از چند ثانیه گفت: «من و رابرت آدمای زیادی رو تو شهرک و کشتزارای مختلف پیدا کردیم که با بیرحمی کشته شده بودن. شکمهاشون پاره شده بود و اندامهای داخلیشون رو درآورده بودن. چهرههاشون پر از درد بود، انگار تا حدِ مرگ شکنجه شده بودن...»
کامو که با دقت به گفتوگوی لویی بری و آماندینا گوش میداد، بیاختیار گفت: «قاتلِ سریالی؟»
این موضوع او را به یادِ تواناکو انداخت.
یعنی این حواریِ میل داشت امیالِ قتلش رو تو جشنِ رؤیا خالی میکرد تا تو حالتِ عادی بتونه خودش رو کنترل کنه؟
پس قضیه اینه... لومیان تا حدودی فهمید آیینِ ارتقای هیسوکا چطور کامل شده بود.
طبقِ آیین، هیسوکا در این رؤیای واقعگرایانه آدمهای کافی را کشته و اندامهای داخلیشان را بلعیده بود. وقتی به واقعیت بازگشت، این افراد یکی پس از دیگری مردند. از منظرِ سرنوشت، آنها واقعاً به دلیلِ قتلِ هیسوکا هلاک شده بودند. این کار الزاماتِ اصلیِ آیین را برآورده میکرد. هیسوکا فقط باید پیش از دفنِ قربانیان، واقعاً بخشی از اندامهای داخلیشان را میبلعید. به این ترتیب میتوانست آیین را کامل کند، معجون را بنوشد و به حواریِ میل ارتقا یابد.
در واقعیت، انجامِ یکسری قتل و دزدیدنِ اندامهای داخلیِ یک جسد دو مقولهٔ کاملاً متفاوت بود!
اما چیزی که لومیان را گیج میکرد: طبقِ دیوشناسی، چنین آیینِ ارتقایی به سه روز فاصله میانِ قتلها نیاز داشت. در غیرِ این صورت، مهار از دست دادن آسان میشد. حداکثرِ فاصله نمیتوانست از نه روز فراتر برود، وگرنه آیین از نو شروع میشد.
هیسوکا آشکارا از جشنِ رؤیا بهره برده بود تا همهٔ قتلها را در یک شب به پایان برساند. وقتی به واقعیت بازگشت و قبیلهٔ بدوی حمله کرد، همهٔ افرادِ «محکوم به مرگ» در همان روز جان باختند. این ماجرا تا ماهِ بعد طول نکشید. لومیان باور داشت که این اتفاق به خاطرِ شوخیِ دروغِ آوریل رقم خورده است. آنها از آشوب بهره برده بودند تا مردگانی را که قبیلهٔ بدوی نتوانسته بود بهموقع از بین ببرد، به جهنم بفرستند. این موضوع با گفتههای اعضای پیرامونیِ دروغِ آوریل تأیید میشد.
به عبارتِ دیگر، شرطِ فاصلهٔ کمتر از نه روز رعایت شده بود، اما لومیان نمیدانست هیسوکا چطور به معیارِ بیشتر از سه روز دست یافته است.
آیا از بیهمتاییِ رؤیا بهره برده بود تا از فاصلهٔ سهروزه طفره برود؟ وقتی کسی را در رؤیا میکشت، این کار در واقعیت بازتاب نمییافت، پس به این راحتی مهارش را از دست نمیداد؟ لومیان همانطور که دربارهٔ آیینِ ارتقای هیسوکا میاندیشید، در اتاقهای طبقهٔ سوم چرخی زد.
پس از جستوجوی اتاقی که تواناكو در آن میخوابید، به آماندینا لبخند زد و پرسید: «غیر از قتلهای زنجیرهای، دیگه با چی روبهرو شدی؟»
آماندینا لبهایش را جمع کرد و ابرو در هم کشید. پس از کشمکشی کوتاه، غرولند کرد: «اگه همکاری کنم، وقتی برگردم به واقعیت بهم مدال میدن؟»
پدرش، پتی، زمانی مدالِ لژیون دونور را از اینتیس دریافت کرده و شوالیه شده بود.
آماندینا بیآنکه منتظرِ پاسخِ لومیان بماند، ادامه داد: «با یه زنی هم برخورد کردم که انگار دیوونه بود.
«اون موقع، میخواستم برم متلِ بریو تا ببینم نجیبزادهها و بانوهایی که تو تیزامو شکار میکنن، تو همچین رؤیایی چه واکنشی نشون میدن. مشتاق بودم اون روی دیگهشون رو ببینم.
«وقتی رسیدم به یکی از اتاقا، صدای چند نفر رو شنیدم که داشتن یه آوازِ عجیب میخوندن. بعد، اون زنِ دیوونه پشتِ سرِ من و رابرت پیداش شد. هوشیار مونده بود.
«خیلی زیبا بود، اما خیلی هم دیوونه بود. اون موقع، من مثلِ بچهای بودم که یه اسباببازیِ جدید گرفته باشه. همش میخواستم تواناییهام رو امتحان کنم. حس میکردم با همکاریِ رابرت، میتونم بهراحتی از پسِ بیشترِ فرابشران بربیام. یکی مهار میکرد و اون یکی حمله میکرد.
«در نهایت... اون هر دوی ما رو گرفت. رابرت رو بیهوش کرد، لختش کرد و از برجِ ناقوس آویزونش کرد، یه مشت پشه هم کنارش ول کرد. مـ-من رو هم تو یه چاهِ فاضلاب آویزون کرد و ذرهذره میکشید پایین...»
در این لحظه، آماندینا انگار در آستانهٔ بالا آوردن بود.
در تیزامو، غیر از متلِ بریو، کلیسای جامعِ سنت سین، ادارهٔ پلیس و چند جای دیگر، هیچکس از توالتِ سیفوندار استفاده نمیکرد.
کامو با تصورِ چنین صحنهای، بیاختیار با آماندینا همدردی کرد.
بانوی دیوانه؟ آیا کسانی که آواز میخواندند، همان اعضای پیرامونیِ دروغِ آوریل بودند که در شوخیِ تیزامو شرکت داشتند؟ لومیان در اتاقهای طبقهٔ سوم چرخی زد و به آماندینا لبخند زد.
«و بعد؟»
آماندینا نفسِ عمیقی کشید و گفت: «ازم پرسید که چرا هوشیار موندم. بعد از اینکه دربارهٔ رابرت و پدر کالی بهش گفتم، با خوشحالی دوید سمتِ کلیسای جامعِ سنت سین و من رو کلاً فراموش کرد. بعد از اون، کمکم از اون مخمصه فرار کردم.»
لومیان سر تکان داد و پاسخ داد: «پس الان بریم کلیسای جامعِ سنت سین.»
او قصد داشت پس از کسبِ اطلاعاتِ بیشتر از پدر کالی و رابرت، استفاده از عینکِ رازکاوی و چشمِ حقیقت را در خانهٔ هیسوکا در رؤیا بررسی کند.
آماندینا گفت: «باشه.» او تمامِ تلاشش را کرد تا کمتر مشتاق به نظر برسد، اما واقعاً میخواست ببیند رابرت، نامزدش، چطور با پدر کالی تعامل میکند.
هر پنج نفر خانهٔ هیسوکا را ترک کردند و شتابان بهسوی کلیسای جامعِ سنت سین رفتند. لومیان از تلپورت استفاده نکرد، چون نمیخواست نیروی روحیاش را هدر دهد. در هیئتِ نیزهٔ شعلهورش هم نمیتوانست کسی را با خود ببرد.
خوشبختانه، تیزامو بزرگ نبود. آنها بهسرعت سایههای کنارِ جاده را دنبال کردند و در میانِ فریادهای گوناگون، به تقاطعی بازگشتند که متلِ بریو در آن ایستاده بود.
لومیان به متلِ بریو اشاره کرد و به آماندینا هشدار داد: «نرو طبقهٔ دومِ متلِ بریو. حرفمو باور کن، اونجا حتی از بلایی که اون زنِ دیوونه سرت آورد هم ترسناکتره.»
چشمانِ آماندینا باریک شد و گفت: «باشه.»
هر پنج نفر به خیابانِ دیگری پیچیدند و پس از عبور از کافهٔ بونیا، ادارهٔ پلیس و یک میدانِ کوچک، به بیرونِ کلیسای جامعِ سنت سین رسیدند.
لومیان برای ورود عجلهای نداشت. از کنار چرخید، یک پنجرهٔ شیشهرنگی را باز کرد و به داخل سرک کشید.
او و آماندینا که کنارش جمع شده بودند، تقریباً «کور» شدند.
در سالنِ کلیسای جامع، شماری مردِ برهنه در برابرِ محرابِ خورشیدِ فروزانِ ابدی زانو زده بودند. همهٔ آنها اهلِ قارهٔ شمالی بودند، از جمله رابرت، نامزدِ آماندینا.
پدر کالی که او هم برهنه بود، با چهرهای هیجانزده میانِ رابرت و دیگران قدم میزد و میخواند: «وی در نور گام برمیدارد، وی گرما میبخشد، وی جهان را روشن میکند...»
با هر سطر، انگار پدر کالی جانِ بیشتری میگرفت و به شکلهای گوناگونی به وجد میآمد.