چپتر 678: عیاشیِ نامعقول

آماندینا واعظِ برهنه، کالی، را سرتاپا ورانداز کرد. نگاه

لومیان اخم کرد و پرسید: «تو واقعیت عاشق و معشوق شدن یا تو جشنِ رؤیا؟»

آماندینا بیدرنگ جواب داد: «معلومه که تو واقعیت.»

یه جای کار میلنگه... کشیش کالی بیشتر از یه سال تو تیزامو بوده. باید آروم میگرفت، خوددار میشد و هیچ میل و احساسِ افراطیای تو وجودش نمیموند. پس چرا هنوز چشمش دنبالِ رابرت و بقیهٔ پسراست؟ از قرارِ معلوم، یه چیزِ غیرعادی تو کشیش کالی هست و این غیرعادی بودن باید به منشأ جشنِ رؤیا ربط داشته باشه. برای همینه که شروعش رو اعلام کرده بود... لومیان غرقِ این افکار بود که دید رئا با خشم کمانش را بالا آورد و کلیسا را نشانه گرفت، جایی که صحنهٔ روبهرویشان هر لحظه غیرقابلتحملتر و زنندهتر میشد.

تقریباً همزمان، کشیش کالیِ پرانرژی به عقب چرخید.

ناگهان، لومیان که یک دست در جیب داشت، کشیشِ بومی را با آن پوستِ قهوهایِ تیره، چشمانِ گودرفته و موهای کمپشتِ سیاهش دید. پیکرِ برهنهٔ کشیش در چشمانِ لومیان بازتاب یافت.

حس کرد هالهٔ سرمایی از بدنِ کشیش کالی ساطع میشود و میکوشد روانش را کاملاً منجمد کند و جای آن را بگیرد.

تسخیرِ شبح!

پس کشیش کالی میتونه به شبح تبدیل بشه. عجیبی نیست وقتی نقطهضعفهاش رو بررسی کردم، فهمیدم فقط تو اعماقِ بدنش، توی روانش وجود داره... هه هه، یه شبح که تو کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و زیرِ نورِ آفتاب موعظه میکنه... کی فکرش رو میکرد همچین چیزی بشه؟ قدرتهای شبحوارِ کشیش کالی قطعاً از خوردنِ معجون نیومده. وگرنه حتماً لو میرفت و تطهیر میشد... یه عطیه؟ لومیان به این نتیجه رسید.

لومیان با تکیه بر قدرتِ پیکرِ روحِ ردهٔ ۵ خود، تقلا کرد تا مهارِ بدنش را از کشیش کالی پس بگیرد.

عجلهای برای فعال کردنِ نشانِ هالهٔ امپراتورِ خون نداشت. در عوض، به آماندینا نگاه کرد و با دشواری، کلمهبهکلمه گفت: «بذار... من... و... کالی... بریم تو رؤیا...»

لومیان میدانست تواناییِ آماندینا برای کشاندنِ اجباریِ افراد به درونِ رؤیا، فقط بهصورتِ تکبهتک عمل میکند. با این حال، کشیش کالی اکنون به او چسبیده و با پیکرِ روحش درهمتنیده بود. شاید آماندینا میتوانست هر دوی آنها را یک نفر در نظر بگیرد.

لومیان فعلاً نمیدانست اشباح هم خواب میبینند یا نه. اما بههرحال نقشهٔ جایگزینی هم در آستین داشت.

با صدای خردشدنِ بلندی، تیرِ رئا شیشهٔ رنگآمیزیشدهٔ پنجره را در هم شکست و تکههایش را روی زمین ریخت.

تیر که در هالهای از آذرخشِ نقرهایسفید پیچیده بود، فاصلهٔ دهمتری را پیمود، جایی را که کشیش کالی ایستاده بود شکافت و در میزِ چوبیِ کنارِ شمعدان فرو رفت.

در میانِ صدای ترقوتروقِ آذرخش، میزِ چوبیِ دراز متلاشی شد و فروریخت و شمعهای روشن را به هر سو پرتاب کرد.

رابرت که پیداست از ناپدیدشدنِ ناگهانیِ کشیش کالی جا خورده بود، واکنش نشان داد. دهان باز کرد و واژگانی غریب را به زبانی ناشناخته بر زبان راند.

اووو! گویی بادِ سردی از دورترین نقاطِ شمالیِ امپراتوریِ فیساک وزیدن گرفت؛ پیکری تار، غریب و غیرانسانی از دلِ هوا پدیدار شد و در بدنِ رابرت رخنه کرد.

لایهای از یخِ زرهمانند روی بدنِ رابرت شکل گرفت و داسِ یخیِ غولآسا، برنده و بلورینی در دستش پدیدار شد.

رابرت داسِ عظیم را چسبید و بهسوی رئا، کامو و بقیه یورش برد.

از هر جا که میگذشت، زمین یخ میبست و قندیلهای یخ روی دیوارها ظاهر میشد.

...

در طبقهٔ چهارمِ متلِ بریو، در اتاقی نزدیکِ تقاطع، درست همان زمان که لومیان و همراهانش بهسوی خیابانِ کلیسای سنت سین میرفتند، دو سایه از پشتِ پردهها بیرون آمدند.

یکی از آنها مردی با چهرهٔ بارزِ اهالیِ قارهٔ شمالی بود. چشمانِ سبزِ تیرهاش در تضاد با کتوشلوارِ رسمیِ خاکستریتیره و کلاهِ سیلندریِ ابریشمِ سیاهش خودنمایی میکرد. دیگری زنی بود با پوستی لطیف، اجزای چهرهای بینقص و چشمانی آبی و ژرف. لباسی روشن بر تن داشت که حرکت در آن آسان بود و کلاهی پردار و مرواریددوزیشده بر سر گذاشته بود. این دو همان زوجی بودند که لومیان دیدهبود آخرهای شب واردِ متلِ بریو شدند.

آنها تنها ده دقیقه پیش از آغازِ رسمیِ جشنِ رؤیا به تیزامو رسیده بودند.

در آن لحظه، چشمانِ مرد و زن شفاف بود و هیچ احساس یا رفتارِ افراطیای در آنها دیده نمیشد.

زنِ زیبا درحالیکه از پنجره به خیابانِ پایین چشم دوخته بود، با صدایی بم گفت: «ورودِ ناگهانیِ گروهِ گشت به تیزامو واقعاً به این خاطره که مشکلِ اینجا رو فهمیدن. از قرارِ معلوم، راهی هم پیدا کردن که تو این رؤیای خاص، هوشیار و منطقی بمونن.»

چهرهٔ مرد سرد بود. سر تکان داد و گفت: «اما هنوز چیزِ زیادی نمیدونن. دارن تو مسیرِ اشتباهی پیش میرن.»

«راه بیفتیم.» زنِ کلاهپردار جلوتر از مرد بهسوی در رفت.

آن دو پشتسرِ هم و شتابان از پلهها پایین رفتند.

هنگامِ عبور از طبقهٔ دوم، زنِ لباسروشن ناگهان ایستاد و زمزمه کرد: «صدای عجیبی میشنوی؟»

مردِ کلاهسیلندری چند ثانیه با دقت گوش سپرد و سپس صدای ضعیفِ جویدنی را شنید که از اتاقی در انتهای راهروی طبقهٔ دوم میآمد.

صدا بیوقفه ادامه داشت.