چپتر 68: تطهیر
چپتر 68: تطهیر
زنِ ملبس به پیراهنِ سفیدِ مایل به خاکستری، با دیدنِ اینکه رایان ورودیِ برج را با شمشیرِ سپیدهدم بسته بود، شومیِ ماجرا را حس کرد.
بهسرعت قیچیِ غولآسا را چرخاند، دورِ گردنش انداخت و بهآرامی کشید.
همزمان با جیغِ گوشخراشش، فوارهای از خونِ سرخ و روشن بیرون زد. خون چنان به هر سو روان شد که گویی جان داشت و سراسرِ بدنش را در بر گرفت.
گویی زن زرهی تمامتنه و خونین بر تن کرده بود.
در همین حین، رایان شمشیرِ سپیدهدم را با هر دو دست وارونه گرفت و روی یک زانو نشست.
با صدای تَرَق، شمشیرِ پهنِ دودستی را که از نور شکل گرفته بود، در کفِ سنگیِ مقابلش فرو برد.
شمشیرِ پهن متلاشی شد و به ذراتِ نوری شبیهِ خورشیدِ بامدادی بدل گشت.
ذراتِ بیشمارِ نور در هم تنیدند و طوفانِ نوریِ سوسوزن و خروشانی ساختند که همهچیز را بر سرِ راهش در هم میکوبید و پیش میرفت.
طوفانِ نور از هر جا که میگذشت، کفِ سنگی را میتراشید. برخی از پلهها کاملاً صاف شدند و شکافهای عظیمی پدیدار گشت. پیش از آنکه زن بتواند جاخالی دهد، طوفان او را کاملاً در خود بلعید.
زرهِ خونینِ تنش تنها یک ثانیه دوام آورد و سپس کاملاً در هم شکست و در نور ذوب شد.
این بار، او محیطِ خاصِ طبقهٔ سوم را ترک کرده و در مکانی لبریز از نیروی حیات بود. دیگر نمیتوانست از چهرههای رنگپریده و شفاف برای جابهجایی استفاده کند. تنها کاری که از دستش برمیآمد، تماشای پدیدار شدنِ شکافهای ریزِ خونین روی بدنش بود.
شکافها بهسرعت گسترش یافتند و در دم به زخمِ مهیبی بدل شدند که پیکرِ زن را از وسط شکافت.
در میانِ طنینِ جیغهایش، بدنش به تکههای گوشت متلاشی شد. تکههای گوشت و روحش همچنان در چنگالِ طوفانِ نور تکهپاره میشدند تا آنکه طوفان فروکش کرد. گوشتها چرخ شدند و روح از هم پاشید.
هرچند رایان تمامِ تلاشش را کرد تا طوفانِ نور به دیگران آسیبی نرساند، اما هنوز برای مهارِ آن بیش از حد ضعیف بود. بخشِ بزرگی از دیوارهای کناری و پلههای پشتِ سرش را ویران کرد. اگر لومیان، لیا و والانتن از پیش پناه نگرفته بودند، بدونِ شک کموبیش زخمی میشدند.
«واا! واا! واا!»
کودکانِ پرندهپنجالی که از دیوار بالا میرفتند، به وحشت افتادند و زدند زیرِ گریه.
گوشهای لومیان و بقیه زنگ میزد، گویی هدفِ حملهای صوتی قرار گرفته بودند.
رایان چرخید و خودش را به ویرانترین دیوارِ آن حوالی کوبید و گفت: «بریم!»
تَرَق! دیوار فرو پاشید و خرواری از سنگریزه پایین ریخت.
حفرهٔ عظیمی پدیدار شد که انسان میتوانست از درونش بخزد.
وقتی والانتن و لومیان به آن سمت دویدند، رایان هر کدام را با یک دست گرفت و از ارتفاعِ بیش از دهمتری، روی درختی در بیرونِ قصر پرید.
بام! در میانِ زمین و آسمان، لگدی به درخت زد و مورب از قصر دور شد.
لیا خودش پایین آمد؛ با استفاده از برآمدگیهای دیوارهای بیرونیِ قصر بهسرعت پایین رفت و در عرضِ یکیدو نفس روی زمین فرود آمد.
در حالی که درختان بهشدت میلرزیدند، رایان، لومیان و والانتن چند ثانیهای منتظرِ لیا ماندند. پس از ملحق شدن به او، به پشتِ تپه دویدند و پیش از آنکه بقیهٔ خدمتکاران به آنها برسند، آنجا را ترک کردند.
……
کمتر از یک دقیقه بعد، مادام پوآلیس با پیراهنِ پفدارِ آبیخاکستریاش، بیهیچ احساسی در چهره، کنارِ حفرهٔ شکافتهٔ ورودیِ برج ایستاده بود.
کودکانی که روی دیوارها میخزیدند، غریبهها را به وحشیگری و بیرحمی متهم کردند و مادرشان را صدا زدند.
مادام پوآلیس با چهرهای رنگپریده و بیجان، ساکت ماند.
……
در جنگلِ کنارِ دهکدهٔ کوردو.
لومیان و همراهانش ایستادند و به قصر نگاهی انداختند.
لیا میخواست چیزی بگوید که اخم کرد و گفت: «صدای گریهٔ یه نوزاد رو میشنوم، خیلی نزدیکه!» رو به رایان و بقیه کرد و پرسید: «شما هم میشنوید؟»
لومیان جا خورد و با دقت گوش داد. صدای مبهمی از گریهٔ نوزاد به گوشش رسید، اما اصلاً به آن نزدیکی که لیا میگفت نبود؛ در واقع، دور به نظر میرسید.
رایان صادقانه جواب داد: «من یه کم میشنوم.»
چهرهٔ والانتن تغییر کرد، گویی چیزی به یادش آمده بود.
همزمان، چهرهٔ لیا از درد در هم پیچید و بیاختیار دستش را روی شکمش فشرد؛ جایی که بهوضوح متورم شده بود و وول میخورد.
والانتن بهسرعت به سمتِ لیا رفت و دستش را روی سرِ او گذاشت. واژهای به زبانِ هرمسِ باستانی به زبان آورد که لومیان بهتازگی یاد گرفته بود: «خورشید!»
قطراتِ مایعِ طلایی و نیمهشفافی از هوا شکل گرفتند و روی بدنِ لیا پاشیدند.
بیدرنگ دودِ سیاه و موهومی از بدنِ لیا برخاست و چهرهاش میانِ درهمپیچیدگی و حالتِ عادی در نوسان بود.
سرانجام، شکمش به حالتِ اولیه بازگشت و از وول خوردن افتاد.
لیا آهِ آسودگی کشید و گفت: «پوف... چیزی نمونده بود مادرِ یه هیولا بشم. شانس آوردیم قبل از اینکه ریشه بدوونه، بهموقع کارش رو ساختیم.»
لبخندی بر لب داشت و انگارنهانگار که چنان تجربهٔ عجیب و وحشتناکی را از سر گذرانده بود.
لیا رو به لومیان، رایان و والانتن چرخید.
«میخواید خودتون رو با آبِ مقدس تطهیر کنید؟ نگرانم که نکنه شما هم بیخبر مادر شده باشید.»
لومیان بیدرنگ موافقت کرد: «آره!» اما والانتن اول به رایان نزدیک شد. دستش را روی سرِ رایان گذاشت و واژهٔ هرمسِ باستانی را به زبان آورد: «خورشید!» آبِ مقدس شکل گرفت و پایین ریخت، اما هیچ اتفاقِ غیرعادیای برای رایان نیفتاد.
سپس والانتن خودش را تطهیر کرد و هیچ دودِ سیاهی پدیدار نشد.
بعد به سمتِ لومیان رفت و دستش را روی سرِ شکارچی گذاشت. تکرار کرد: «خورشید!» و قطراتِ مایعی شفاف فرو ریخت. لومیان ناگهان دردِ شدیدی در قلبش حس کرد، گویی ماری درونش میخزید. هر بار که تکان میخورد، تپشِ قلبِ لومیان تند یا کند میشد و آزارِ شدیدی به جانش میانداخت.
لحظهای بعد، لومیان صدای رازآلودی را شنید که انگار از فاصلهای بینهایت دور میآمد اما در عینِ حال نزدیک به گوش میرسید.
صدا به وضوحِ درونِ رؤیایش نبود، بنابراین مانع از آن شد که به حالتِ نزدیک به مرگ فرو برود.
درست وقتی لومیان دیگر نمیتوانست تحمل کند، والانتن تطهیر را متوقف کرد و با سردی سر تکان داد.
«تو هم هیچ مشکلی نداری.»
هوف... لومیان در سکوت آهِ آسودگی کشید. حس میکرد او را از لبهٔ مرگ بیرون کشیدهاند.
در آن لحظه، کموبیش فهمید تازه چه اتفاقی افتاده است.
به گفتهٔ بانوی مرموز، او بهشدت به دستِ خدای پلیدِ پنهانِ خاصی تباه شده بود. تنها با تکیه بر مهرومومِ بهموقعِ آن وجودِ عظیم میتوانست حالتِ عادیاش را حفظ کند.
...
پذیرفتنِ تطهیرِ آبِ مقدس مانندِ دیوی بود که نورِ مقدس را در آغوش بگیرد—بیشک به مشکل برمیخورد.
به بیانِ دیگر، او آلایندهٔ خدای پلیدی بود که باید تطهیر میشد!
خدا رو شکر، خدا رو شکر. اگه والانتن ادامه میداد یا یکم قویتر بود، حتی با مهرومومِ اون وجودِ عظیم هم غیرعادی بودنم لو میرفت... دیگه نمیتونم تو آینده تطهیر بشم. حتی نمیتونم کسی رو پیدا کنم که برام جنگیری کنه. من همون شرّیام که باید جنگیری بشه... لومیان در دل خوشحالی کرد و نگذاشت دردِ باقیمانده در چهرهاش نمایان شود.
رایان با دیدنِ اینکه همراهانش پاک شده و تمامِ خطرها برطرف شدهاند، بیدرنگ پیشنهاد داد: «اگه الان خودمونو به حاشیهٔ دهکده برسونیم، چرخه رو فعال میکنیم. در صورتی که مادام پوآلیس سرنخی پیدا کنه و بهمون برسه، میتونیم سعی کنیم فرار کنیم و چرخه رو از نو راه بندازیم.»
رایان با دیدنِ چهرهٔ گیجِ والانتن افزود: «نگرانم اگه طیِ یه چرخه بمیریم، وقتی چرخه برداشته میشه عواقبی داشته باشه. بنابراین بهتره تو این لحظه کشته نشیم.»
لیا پیش از آنکه والانتن بتواند ایدههای افراطیاش را وسط بیندازد، موافقت کرد: «فهمیدم.»
والانتن با دیدنِ اینکه دو همراهش به نتیجهٔ یکسانی رسیدهاند، فقط سر تکان داد.
در آن لحظه، لومیان نگاهی به آنها انداخت، دستش را تکان داد و اعلام کرد: «شماها برید. من میرم خونه!»
رایان با گیجی ابرو در هم کشید و پرسید: «نگران نیستی که مادام پوآلیس بیفته دنبالت؟»
لومیان نیشخند زد و جواب داد: «من مثلِ شماها نیستم. بهمحضِ اینکه واردِ برج شدم، سعی کردم از نگاهِ بچههیولاها دور بمونم. اونا منو ندیدن، و قابلهای هم که منو دید به دستِ شما کشته شد. ظاهراً حتی احضارِ روح هم بیفایده است. مادام پوآلیس چطور میتونه شک کنه که تیمِ نفوذِ قدرتمندی مثلِ شما، آدمِ عادیای مثلِ منو همراهش داشته؟»
«بهش فکر کنید. قبل از رسیدنِ شما به کوردو، هیچکس سعی نکرده بود به قصر نفوذ کنه. بهمحضِ اینکه رسیدید، فوراً یه اتفاقی افتاد. به جز شماها به کی میشه شک کرد؟»
...
«اگه باهاتون فرار کنم، پای منم باهاتون گیر میافته!»
رایان، لیا و والانتن زبانشان بند آمد.
این آشکارا عملیاتی بود که لومیان سرهم کرده بود. چرا در نهایت طوری به نظر میرسید که انگار هیچ ربطی به او نداشته است؟
آیا قرار بود تمامِ تقصیرها به گردنِ آنها بیفتد؟
لومیان دستش را تکان داد و به سمتِ حاشیهٔ جنگل دوید: «خداحافظ! اگه مادام پوآلیس جرئت نکنه با فرابشرانِ رسمیای مثلِ شما روبهرو بشه و چرخه از نو راه نیفته، فردا تو میخانهٔ کهنه میبینمتون!» و به آنها یادآوری کرد: «مراقبِ خودتون باشید، کلمهای من!»
بهمحضِ اینکه از جنگل خارج شد، چهرهٔ لومیان جدی شد.
توضیحی که برای فرار نکردن با رایان و بقیه آورده بود، تنها دلیلش نبود. بیشتر شبیهِ بهانه بود.
هدفِ اصلیاش این بود که فوراً به خانه برگردد و با اورور دیدار کند.
درست در همان روزی که اورور مادام پوآلیس را برای چایِ عصرانه دعوت کرد، کسی به قصر نفوذ کرده بود، و آنها مظنونانِ اصلی بودند.
لومیان باید به خواهرش خبر میداد که اگر مادام پوآلیس برای بازجویی و ساکت کردنش آمد، او باید آن سه غریبه را لو بدهد و به زندانی شدن به دستِ مادام پوآلیس تن بدهد. او میتوانست بهانهای بیاورد که رازِ ارزشمندی را کشف کرده و با آن مادام پوآلیس را مدتی معطل کند، و مانع از آن شود که کسی را درجا اعدام کند.
تنها با زنده ماندن شانسی وجود داشت!
حتی در چرخه هم لومیان نمیتوانست بهراحتی بمیرد، مبادا وقتی چرخه به پایان رسید اتفاقِ فاجعهباری بیفتد!
گذشته از این، وقتی مادام پوآلیس به لیا و بقیه میرسید، اگر پیروز میشد، یکی از میانِ رایان و آن دو نفر چرخه را فعال میکرد و خاطراتشان را پاک میکرد. اگر هم شکست میخورد، دیگر جای چه نگرانیای بود؟
لومیان دندان به هم سایید و با تحملِ دردِ ساقِ پایش، از مسیرِ دهکده به سمتِ خانه دوید.
با دیدنِ اورور که کاملاً صحیح و سالم دمِ در ایستاده بود، آهِ آسودگی کشید.
«همهچیز روبهراهه؟»
«همهچیز روبهراهه؟»
خواهر و برادر همزمان پرسیدند.