چپتر 682: گزینش
چپتر 682: گزینش
آماندینا که دیگر نمیتوانست رؤیا را مهار کند، چشمانش را باز کرد و بیدار شد.
در کنارش، پدر کالی از خواب پرید و هیئتِ انسانیاش بارِ دیگر مهآلود و تار شد.
انگار که تمامِ مهارش را از دست داده باشد، غریزی به یک شبح تبدیل شد. حتی موهای سیاه و سیخی روی بدنش رویید.
در چشمانِ پدر کالی، تصویرِ لومیان نقش بست—لویی بری با موهای سیاه، چشمانِ سبز و کلاهِ حصیریِ طلاییاش، هفتتیری در دست داشت که مستقیماً پیشانیِ شبح را نشانه گرفته بود.
بنگ!
لومیان لبخندی زد و ماشه را کشید. گلولهٔ تطهیرِ طلاییرنگی از دهانهٔ لوله شلیک شد و در دم مستقیماً بهسوی رنگپریدگیِ پیشانیِ شبح رفت.
گزینش!
همزمان، لومیان دستِ چپِ خالیاش را برای پدر کالی تکان داد، گویی میگفت: «خداحافظ، دلمون برات تنگ نمیشه!»
گلولهٔ تطهیر منفجر شد و شعلههای طلایی در دم سراسرِ بدنِ اثیریِ پدر کالی را به آتش کشید.
پدر کالی حتی نتوانست جیغ بکشد. افکارِ دردآلودش به شکلِ تندبادی نامرئی درآمد که به بیرون وزید.
لومیان این واکنش را تاب آورد و با لبخندی بیرحمانه تماشا کرد که چطور دشمن در شعلههای تطهیرکننده سوخت و به خاکستری پراکنده تبدیل شد.
لومیان حس کرد معجونِ دروگرش کمی بیشتر هضم شده است.
استفاده از گزینش برای گرفتنِ جانِ دشمنی قدرتمند، یکی از اصولِ بنیادینِ دروگران بود—هرچه ردهشان بالاتر و قدرتشان بیشتر بود، اثرِ روشِ ایفای نقش قویتر میشد.
با افزوده شدنِ گزینش، گلولهٔ تطهیرِ نسبتاً عادی و رایج، تنها با دو ضربه به زندگیِ یک شبح پایان داد.
تماشای خاکستر شدنِ واقعیِ پدر کالی، به طرزِ وصفناپذیری برای لومیان سرگرمکننده بود.
چرا همیشه به پستِ کشیشهای سقوطکردهٔ خورشیدِ فروزانِ ابدی میخورم و باید پاکسازی و تطهیرشون کنم؟
این تاوانِ ایمانِ گذشتهمه؟
لومیان، در حالی که این افکار از ذهنش میگذشت، نگاهی به آماندینای برخاسته انداخت و با لبخند پرسید: «چی گفت؟»
نخستین واکنشِ آماندینا وارسیِ زخمِ روی شانهاش بود. با تعجب گفت: «کاملاً خوب شده، هیچ ردی هم نمونده؟»
اگر لباسهای پاره و دردِ شانهاش نبود، خیال میکرد اصلاً زخمی نشده است.
مادمازل آماندینا، طوری رفتار نکن که انگار هیچی از دنیا ندیدی. با اینکه به خورشیدِ فروزانِ ابدی ایمان داری و تا وقتی بدحال نشی برای درمان سراغِ روحانیهای کلیسای مادرِ زمین نمیری، اما فیناپوتریهای زیادی تو ماتانی هستن. تا حالا باهاشون برخوردِ نزدیک نداشتی؟ لومیان در دل از او انتقاد کرد و بیآنکه پاسخی بدهد، با سردی به آماندینا نگریست.
از سوی دیگر، لوگانو که واکنشِ دخترِ زیبا را دید، با ازخودراضیبودن توضیح داد:
«این قدرتِ یه دکتر از مسیرِ کارندهست.»
آماندینا سپاسگزاری کرد و سپس در حالی که شانهاش را میمالید تا دردِ بهجاماندهاش را تسکین دهد، گفتوگویش با پدر کالی را بازگو کرد.
در پایان، روی نقطهای که خاکسترِ کشیش ریخته بود تف کرد.
«اون سخنگوی اهریمن شده بود و از قدرتش برای تجاوز به رابرت و بقیه استفاده میکرد.»
«خوشبختانه از مردا خوشش میاومد. وگرنه...»
آماندینا با به یاد آوردنِ اینکه در این سالها چطور مدام به کلیسای جامعِ سنت سین رفتوآمد میکرد و دختری با دانشِ محدود و دور از سنِ بلوغ بود، در دل لرزید. با رابرت و دیگران همدردی میکرد، اما در عینِ حال احساسِ خوششانسی هم داشت.
لومیان پرسشِ دیگری در سر داشت.
ممکنه تواناییهای شبحبودنِ هیسوکا هم بهجای عطیهٔ مستقیم از درختِ مادرِ هوس، از جشنِ رؤیا و اون مقبرهٔ سیاه و عجیب سرچشمه گرفته باشه؟
اینطوری چند تا چیز بهتر توضیح داده میشه.
تا جایی که لومیان میدانست، وقتی پیروانِ خدایانِ پلید برای عطیه نیایش میکردند، باید آیینی اجرا میکردند و قربانی میدادند. هرچه سطحِ عطیهای که برایش نیایش میکردند بالاتر بود، شرطِ قربانی سختتر و آیین بزرگتر میشد.
هیسوکا بهعنوانِ یکی از اعضای گروهِ گشتِ پورت پیلوس، میتوانست روی یک یا دو قربانی سرپوش بگذارد، اما پنهان کردنِ تمامِ رویدادهای قربانی دشوار بود. درست همانطور که هیسوکا تنها یک پروندهٔ قتلِ زنجیرهای را در پورت پیلوس به انجام رسانده بود.
پیش از این، لومیان باور داشت که او برای تکمیلِ آیینهای قربانی در مکانهای حتی آشفتهترِ قارهٔ جنوبی، به کمکِ بانوی دیوانه تکیه کرده است. اما حالا به نظر میرسید نیازی به اینهمه دردسر نبوده است. او فقط باید سالی یک بار در طولِ جشنِ رؤیا، جنازهٔ سرد را لمس میکرد.
هیسوکا و پدر کالی دستکم تو پنج جشنِ رؤیا شرکت کردن و مدتیه که شبح شدن، اما از اون موقع پیشرفتی نکردن... دلیلش اینه که جنازهٔ سرد فقط میتونه تا ردهٔ ۵ عطیه بده؟ آیا هیسوکا اون مقدارِ زیادِ طلا و چیزی از اهریمنِ خاندانِ نویس رو به دست آورد تا منتظرِ جشنِ رؤیای امسال بمونه و کارای مربوطهش رو تموم کنه تا عطیهٔ بالاتری بگیره؟ لومیان رو به رابرت کرد که به آن نزدیکی کشیده شده بود و برای تأیید پرسید: «اون یه واسطهٔ ارواحه؟»
آماندینا پاسخ داد: «بله. پدر کالی گفت رابرت هم با لمسِ اون تختهسنگِ سیاه قدرت گرفته. اما چرا من یه کابوسم در حالی که اون یه واسطهٔ ارواحه؟»
قدرتی ترکیبی و سطحبالا... درست همانطور که مادر بزرگ میتواند سه قدرتِ متفاوت را اعطا کند: داروساز، کارنده و شرور... لومیان اصلاً از این وضعیت جا نخورد. کامو و رئا هم به اندازهٔ آماندینا گیج شده بودند.
لومیان حوصله نداشت این مسئلهٔ پیچیده و سطحبالا را توضیح دهد. برگشت و به رئا گفت:
«تصویرِ رؤیای تو باید هنوز وجود داشته باشه. از این به بعد مراقب باش. الان سؤال اینه که آیا مرگِ تصویرِ رؤیاییت روی زندگیت هم تأثیر میذاره یا نه.»
رئا متفکرانه سر تکان داد.
لومیان نگاهش را به رابرت برگرداند و اهریمنی را که به پدر کالی کمک کرده بود، به یاد آورد.
باید همان عضوِ خاندانِ نویس باشد که با هیسوکا ارتباط برقرار کرده بود...
اهریمنها بیدلیل «کارِ خیر» نمیکنند. چه ارتباط گرفتن با هیسوکا باشد و چه پاسخ دادن به آیینِ پدر کالی، حتماً انگیزههای خودش را دارد. هرچند تماشای انحطاطِ تدریجیِ یکی از کشیشهای کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی برای یک اهریمن جالب و ستودنی است، اما دلیلِ کافی برای دخالتِ نزدیکش نیست...
در طولِ جشنِ رؤیا چه میخواهد؟
جنازهٔ سردِ داخلِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه میتواند عطیهای از مسیرِ زندانی اعطا کند، و زندانیها مجاورِ مسیرِ مجرم هستند که اهریمنها بخشی از آناند...
لومیان که کموبیش وضعیت دستگیرش شده بود، با خود زمزمه کرد: «حالا سؤالِ حیاتی اینه که گورکنها تو طولِ جشنِ رؤیا کجا میرن؟ چرا دیگه از مقبرهٔ باستانیِ سیاه محافظت نمیکنن؟»
کسی نتوانست جوابش را بدهد.
آماندینا که دید او به رابرتِ بیهوش خیره شده، پیش از حرف زدن تردید کرد و گفت:
«میشه ولش کنی بره؟ اونم یه قربانیه، نکُشش.»
تو چشمِ تو من یه روانیِ قاتلم؟ لومیان با لحنی سرگرم جواب داد: «تا وقتی رابرت دنبالِ انتقام نباشه و نخواد به تلافیِ مرگِ پدر کالی منو بکشه، نیروی روحیم رو براش هدر نمیدم.»
آماندینا آهِ آسودگی کشید و در حالی که شانهاش را میمالید، زیرِ لب گفت:
«خیلی خونسردی. فکر کردم برای اینکه حسابِ پدر کالی رو برسی منو میکشی. اون گلوله درد داشت، میدونی؟»
لومیان پوزخند زد.
«بینِ اینکه یه شبح تا حدِ مرگ تسخیرت کنه و اینکه گلوله بخوری، کدوم رو ترجیح میدادی؟»
«برام مهم نیست چی فکر میکنی یا چه فداکاریهایی لازمه، من برای نجات دادنت انتخابِ درستی کردم، مگه نه؟»
آماندینا که فقط از روی عادت غر میزد، با شنیدنِ جوابِ لومیان با علاقه پرسید: «پس حاضری فداکاریهای بزرگی بکنی و برای کمک به آدمهای مهم انتخابهای درستی داشته باشی؟
«اگه، و منظورم فقط یه اگهست، یه اهریمن هوسهام رو شعلهور کنه و اگه خالیشون نکنم تبدیل به هیولا بشم، حاضری برای کمک به من خودت رو فدا کنی؟»
لومیان خندید و گفت: «از من همچین انتظاراتِ غیرواقعبینانهای نداشته باش. اما نگران نباش، یه نفرِ دیگه رو پیدا میکنم که حاضر باشه این فداکاری رو برات بکنه.»
نگاهش روی کامو، لوگانو و رابرتِ بیهوش چرخید.
آماندینا فقط زیرِ لب گفت: «چقدر بیمزه...»
کامو در دل آهی کشید و حس کرد از آن دنیای رؤیاییِ زیبا فرار کرده است.
لومیان دوباره به رابرت نگاه کرد و به آماندینا گفت: «بیدارش کن و باهاش حرف بزن. یه کاری باهاش دارم.»
اگر رابرت مخالفت میکرد، کامو که متخصصِ بازجویی بود، آنجا حضور داشت تا متقاعدش کند.
آماندینا با لحنی قاطع جواب داد: «باشه.» سپس رابرت را تکان داد تا بیدار شود و نامزدش را از مخمصهای که در آن گرفتار بودند، باخبر کرد.
او عمداً از مرگِ پدر کالی حرفی نزد تا این توهم را حفظ کند که شبح فرار کرده است.
رابرت در حالی که بهسختی روی پاهایش میایستاد، با احتیاط پرسید: «اگه کمکت کنم، میذاری برم؟»
لومیان به کامو و رئا اشاره کرد. «شاید به من اعتماد نداشته باشی، اما به تیمِ گشت که اعتماد داری؟»
رابرت لحظهای سکوت کرد و بعد پرسید: «چه کاری؟»
لومیان خندید. «برو به خونهٔ تواناكو و یه کاری برام انجام بده.»
...
متلِ بریو، طبقهٔ دوم.
مردی که کتوشلوارِ خاکستریِ تیره به تن داشت و زنی که کلاهِ پردار سرش بود، صدای ملایمِ جویدنی را از راهرو شنیدند؛ تضادی آشکار با فریادها، گریهها و نالههایی که در متل میپیچید، گویی چنین چیزی نباید در طولِ جشنِ رؤیا اتفاق میافتاد.
ناگهان صدای جویدن قطع شد.
تقریباً در همان لحظه، مردِ کتوشلواری طوری از جا پرید که انگار میلهای آهنی و گداخته را در پهلویش فرو کرده باشند.
با چهرهای منقبض و دانههای عرقی که روی پیشانیاش نشسته بود، به سمتِ طبقهٔ اول دوید و در یک چشمبرهمزدن تمامِ پلهها را طی کرد.
او تمامِ مسیر را تا بیرونِ متلِ بریو دوید و سرِ تقاطع ایستاد؛ چهرهاش از ترس و وحشتی ماندگار در هم رفته بود.
زنی که پیراهنی روشن به تن داشت، ناگهان با حالتی گیج و جدی کنارش ظاهر شد و پرسید: «چی شده؟»
مردِ کتوشلواری بهشدت نفسنفس میزد.
«هوف، هوف، هوف، حسش نکردی؟ اون کینهٔ وحشتناک رو!
«اون حسی که انگار قلبم رو بیرون کشیدن، زبونم رو کندن و مغزم رو هم زدن تا شبیهِ یه سوپِ غلیظ بشه...»