چپتر 683: رقص
چپتر 683: رقص
با شنیدنِ حرفهای همراهش، چهرهٔ زنی که پیراهنِ روشن به تن داشت جدی شد.
«منم یه همچین حسی داشتم، اما به وضوحِ حسِ شما نبود.»
مردی که کتوشلوارِ خاکستریِ تیره به تن داشت بهوضوح آرام شد و از روی شانه به پشتِ سر نگاهی انداخت.
«بیاید زودتر بریم به مقصدمون. انگار اینجا چیزای غیرعادیِ زیادی هست که از دستِ ما خارجه.»
زنِ پیراهنروشن در تأیید یک بار سر تکان داد.
پس از اطمینان از مسیرشان، قدم تند کردند و بهسرعت تقاطع را پشتِ سر گذاشتند.
...
لومیان، با کلاهِ حصیریِ طلاییرنگش، آماندینا، رابرت و بقیه را از کنارِ کلیسای جامعِ سنت سین به میدانِ کوچک بازگرداند.
در آن لحظه، کامو پیکرههایی را دید که در گورستانِ آنسوی میدان پرسه میزدند.
جا خورد. نگاهش را متمرکز کرد و فهمید آنها استخوانهای رنگپریده و بیجانی هستند که پارچههایی پاره از آنها آویزان است و اشباحی انساننما از خاکسترِ نرم. بسیاری از سنگقبرهای ایستاده روی زمین افتاده و خیلی از گورها بهوضوح آسیب دیده بودند.
کامو اخم کرد و از آماندینا پرسید: «مردگانِ بیدارشده؟ جشنِ رؤیا میتونه استخونها و خاکسترها رو هم بیدار کنه؟»
فارغ از مرگ و زندگی، آنها هم باید در جشنِ رؤیا شرکت میکردند؟
آماندینا چابک سر تکان داد.
«طبیعی نیست؟ رابرت تو جشنِ رؤیا قدرتهای فرابشریِ مسیرِ مردهبَر رو به دست آورد. اون قلمروی مرگه، پس خودِ جشنِ رؤیا هم همچین... اِهم، ویژگیهایی داره.»
آماندینا در دل از اینکه دانشش در این زمینه از یک عضوِ کارکشتهٔ تیمِ گشت بیشتر بود، احساسِ رضایت میکرد. به کامو دلداری داد: «نگران نباشید. استخونها و سایههای توی گورستان خیلی آرومان. اونا با آدمای توی جشنِ رؤیا کاملاً فرق دارن. تا وقتی بهشون نزدیک نشید، بهتون حمله نمیکنن. فقط دوروبرِ قبرهای خودشون پرسه میزنن.»
لومیان که جلوتر از همه راه میرفت، خندید و گفت: «معلومه که آرومان. اونا معمولاً احساسات یا امیالی برای سرکوب کردن ندارن. تو این رؤیا بازتابِ شدیدی شکل نمیدن.»
مردگان بیاحساس بودند!
البته، بهجز کسانی که با کینه و نفرت جان داده بودند، آنهایی که در گورستانِ کلیسای جامعِ سنت سین دفن میشدند، حتماً تطهیر شده بودند.
«اصلاً خندهدار نیست.» آماندینا میخواست به نامزدِ ساکتش دلداری بدهد، اما پس از دیدنِ بیشرمیِ او و همدستی در قتلِ معشوقهاش، احساس میکرد دیگر چنین حقی ندارد. هرچه میگفت ریاکارانه به نظر میرسید، پس چارهای نداشت جز اینکه بهجای او با لویی بری حرف بزند.
در دل غرولند کرد: هوم، بهعنوانِ نامزدی که تو کلیسا رسمیت پیدا کرده، این حقِ مسلمِ منه که معشوقهٔ نامزدم رو مجازات کنم. یکم زیادهرویه، اما در برابرِ اون کفرگو، اون اهریمنی که یه بچه رو شکار کرده، یکم زیادهروی کردن خودش یه الهام از طرفِ خداست!
هرچه بیشتر به این موضوع فکر میکرد، بیشتر به خودش حق میداد.
لومیان بهسرعت در امتدادِ سایههای کنارِ جاده قدم برمیداشت. پس از کمی فکر گفت: «کسایی که تو جشنِ رؤیا کشته میشن هم بیدار میشن و به مردگانِ متحرک تبدیل میشن؟»
آماندینا به یاد آورد و گفت: «آره، اما خیلی طول میکشه. من فقط نزدیکای آخرِ جشنِ رؤیا باهاشون روبهرو شدم. اونا سرد و پرخاشگرن.»
رئا از فرصت استفاده کرد و پرسید: «جشنِ رؤیا کی تموم میشه؟»
آماندینا با لبخند جواب داد: «دقت نکردید؟ ساعتهای دیواری و ساعتهای جیبی هنوز دارن تیکتاک میکنن. جشنِ رؤیا درست قبل از سپیدهدم تموم میشه.»
«راهی هست که بشه زودتر از جشنِ رؤیا خارج شد؟» لوگانو نگرانِ این مسئله بود.
آماندینا نگاهی به رابرت که همچنان ساکت بود انداخت.
«هیچ راهی نیست. ما معمولاً میتونیم با خوابیدن تو خونهٔ تواناكو و تحریک شدن تو لبهٔ رؤیا فرار کنیم. وقتی جشنِ رؤیا شروع بشه، فقط میتونیم صبر کنیم تا خودش تموم بشه.»
لوگانو با ناامیدی دهانش را بست و ناخودآگاه دو قدم به لومیان نزدیکتر شد.
کامو قدمهای چابکِ آماندینا را تماشا کرد و چند ثانیه ساکت ماند، سپس پرسید: «نمیخواید برای محافظت از پدر و مادرتون به عمارتِ پالم برگردید؟ نگران نیستید تو جشنِ رؤیا کشته بشن؟»
آماندینا لبهایش را روی هم فشرد و با لبخندی پیچیده گفت: «تو جشنِ رؤیای پارسال، با عجله برگشتم تا ازشون محافظت کنم. انتظار نداشتم که اونا اوقاتِ "خوشی" داشته باشن و تو هیچ خطری نباشن...
«مادرم ترجیح میده پستترین، کثیفترین، اما نسبتاً عضلانیترین بردهها کار رو انجام بدن و در همون حال بهشون ناسزا بگه. نمیدونم این از چه مشکلِ روانیای نشئت میگیره یا چه امیالی رو ارضا میکنه، اما اینطوری بردههای مرد قطعاً نمیکشنش. در عوض، ندیمههای حسودش و بردههای زنی که خیلی بهش نزدیک میشن، اگه جلو بیان مطیع میشن و مجبورشون میکنن که بهشون ملحق بشن.
«پدرم هم با تکیه بر سوابقِ کاریش تو قارهٔ جنوبی تونست نشانِ لژیون دونور رو بگیره. وقتی بیداره، همیشه از حملهها و شورشِ بردهها میترسه. اون چند تا پناهگاه تو عمارت ساخته و کلی غذا و اسلحه انبار کرده. مدام هم تمرینِ مبارزه، تیراندازی و تاکتیکهای نظامی میکنه. حتی تو جشنِ رؤیا هم برای خدمتکارا و بردهها خیلی سخته که از پا درش بیارن. اونا باید از لایههای دفاعیِ مختلفی رد بشن تا اینکه اون به یه پناهگاه عقبنشینی کنه.»
«مگه اینکه یه فرابشر عمداً بره سراغشون، وگرنه کاملاً در امانن. اگه برای محافظت ازشون میموندم، شاید خطرناکتر میشد—منظورم اینه که من خطرناکترم. شاید نمیتونستم 'عشقِ' اون مردا یا حسادتِ اون زنا رو تحمل کنم. دلمم نمیخواد آدمای زیادی رو بکشم.»
آیا ممکن بود بیشتر از این میترسید که در طولِ جشنِ رؤیای بیقیدوبند، کینهٔ پنهان در دلِ خانواده و دوستانش را حس کند؟ ترجیح میداد بیرون پرسه بزند و نیمهٔ تاریکِ دیگران را ببیند تا اینکه خودش آن را تجربه کند؟ لومیان میتوانست منطقِ آماندینا را درک کند.
لومیان بحث را عوض کرد و رو به رابرتِ ساکت پرسید: «احضارِ روحت تو جشنِ رؤیا چقدر با حالتِ عادی فرق داره؟ آیا اون ارواح خشنتر میشن و ارتباط باهاشون سختتر میشه؟»
رابرت که حالا پیراهنی سفید و شلواری مشکی به تن داشت، چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت: «هیچ فرقی نداره.»
آیا ممکن بود احساسات و امیالِ افراطیِ این رؤیای خاص فقط موجوداتِ زنده را هدف بگیرد و ارواح را که معمولاً کنترلی بر خود نداشتند، بیتأثیر بگذارد؟ یا اینکه عالمِ ارواح و ساکنانش جعلی بودند—بخشی از رؤیا که با تخیلِ رابرت همسو شده بود؟ احتمالِ دوم قویتر بود. واسطههای ارواح فقط برای قرض گرفتنِ نیرو با ارواحِ محلی ارتباط برقرار نمیکردند. رابرت نگفت که برخی از احضارها در رؤیا غیرممکن است... لومیان در گیرودارِ افکارش، حدسی زد.
لومیان، کامو و دیگران را از تقاطع گذراند و بهسرعت به خانهٔ تواناكو برگشت.
او دربارهٔ احضارِ روح پرسیده بود چون به کاری که قصدِ انجامش را داشت، ارتباطِ نزدیکی پیدا میکرد.
لومیان در طبقهٔ دومِ خانهٔ هیسوکا ایستاد و به رابرتِ سرد و کمی زنصفت گفت: «تا حالا اینجا احضارِ روح انجام دادی؟»
رابرت صادقانه جواب داد: «امتحان کردم. میتونم با ارواحِ اطراف ارتباط برقرار کنم، اما هیچچیزِ خاصی توش نیست.»
آماندینا به میانِ حرفش پرید: «اون تو واقعیت، تو رؤیا و تو جشنِ رؤیا امتحانش کرده.
«همهٔ ما کنجکاویم بدونیم چرا این مکان بیهمتاست و میخوایم دلیلش رو بفهمیم، اما اون ارواح هیچی در موردش نمیدونن.»
لومیان سر تکان داد، ساعتِ جیبیِ طلاییاش را بیرون آورد، نگاهی به آن انداخت و گفت: «دو دقیقهٔ دیگه بیاید پیشم و تو یه احضارِ روحِ مشخص کمکم کنید. همگی میتونید بیاید بالا.»
رابرت آهِ آسودگی کشید، چون فهمید قرار نیست بهتنهایی با این موضوع روبهرو شود.
در طبقهٔ سوم، در اتاقخوابِ هیسوکا، لومیان دستانش را باز کرد و یک بارِ دیگر رقصِ احضارِ مسیرِ رقصنده را اجرا کرد.
پیشتر با استفاده از عینکِ رازکاوی در دنیای واقعی، متوجه شده بود این مکان ارتباطی رازآلود با تختهسنگِ سیاه دارد. همین چند لحظه پیش، پدر کالی اشاره کرده بود که تختهسنگِ سیاه در واقع یک مقبرهٔ باستانی است—سرچشمهٔ قدرتهای فرابشریِ او، رابرت، آماندینا و حتی «هیسوکا» تواناكو، و همچنین خودِ جشنِ رؤیا.
در این صورت، اجرای رقصِ احضار در خانهٔ هیسوکا شاید چیزهای عجیب و خاصی را که به مقبرهٔ باستانیِ سیاه متصل بودند، جذب میکرد. شاید میتوانست اطلاعاتِ مهمی دربارهٔ مقبره یا جسدِ درونش به دست بیاورد.
این کار از استفاده از عینکِ رازکاوی یا رقصیدن پس از رسیدن به مقبره بسیار امنتر بود.
علاوه بر این، لومیان قصد نداشت هیچ موجودِ احضارشدهای را مستقیماً به خودش متصل کند. او از رابرت کمک گرفته بود تا از احضارِ روحی امنتر و مؤثرتر مطمئن شود.
یک واسطهٔ ارواح میتوانست با ارواحِ اطراف یا از طریقِ جهتیابیها و توصیفهای مشخص ارتباط برقرار کند. با این حال، آنها نمیتوانستند مانندِ یک رقصنده، برای جذبِ ارواحِ دورتر و پنهانتر، به رقصِ احضار و بیهمتاییِ یک مکان تکیه کنند. واسطهٔ ارواح میتوانست برای دستیابی به اثرهای ماورایی و ارتباطِ دقیق با ارواح، نیروی آنها را قرض بگیرد. یک رقصنده میتوانست انتخاب کند که یک ویژگی، توانایی، یا پارهای محدود از خاطرات را به دست بیاورد.
در میانِ رقصِ پیچوتابدار، پرطنین و عجیبِ لومیان، نیروی روحیاش با قدرتِ بیهمتای محیط درآمیخت و در همه سو پخش شد. وقتی رقصِ شدید به اوجِ خود نزدیک شد، سرانجام چیزی از زیرِ زمین بیرون آمد و روی پنجرهٔ شیشهای متراکم شد.
سایهای انسانمانند ردایی سیاه به تن داشت و بهطرزِ چشمگیری شبیهِ نگهبانِ مقبرهای بود که لومیان در حاشیهٔ رؤیا دیده بود، هرچند تفاوتهایی هم داشت.
چهرهٔ کلاهدار به نظر میرسید به لومیان خیره شده است؛ مشتاق بود، اما چون مهرومومِ ابله و هالهٔ باقیماندهٔ امپراتورِ خون را حس میکرد، جرئت نداشت واقعاً او را تسخیر کند.
لومیان دستوری را تحمیل نکرد. او رقصِ احضار را ادامه داد تا اینکه رابرت و دیگران رسیدند، سپس آرام گرفت و متوقف شد.
در همین حین، به پیکرِ سیاهپوش اشاره کرد و به رابرت گفت: «زود باش و باهاش ارتباط برقرار کن.»
رابرت سر تکان داد و بطریِ روغنِ عصارهٔ ماهِ کامل را از جیبش بیرون آورد.