چپتر 684: دو پاسخ
چپتر 684: دو پاسخ
رابرت با دیدنِ اینکه رقصِ احضارِ عجیبِ لویی بری رو به پایان است، وقت را تلف نکرد. با شتاب مقداری روغنِ عصارهٔ ماهِ کامل در کفِ دستش ریخت و با استفاده از تواناییهایش آن را با نیروی روحیِ خود درآمیخت و بهسرعت پخش کرد.
کامو، آماندینا و دیگران بیدرنگ رایحهای طراوتبخش و روانگردان را به مشام کشیدند. حس کردند روانشان مست شده و چیزی نمانده از بدنشان بیرون بیاید.
صدای رابرت نرم و از دوردست در گوششان پیچید و باعث شد افکارشان دور و دورتر برود. خوشبختانه آنها هدفِ احضارِ روح نبودند، پس توانستند کنترلِ نسبیِ خود را حفظ کنند.
پیکرِ سیاهپوش رفتهرفته از پنجرهٔ شیشهای فاصله گرفت و به رابرت نزدیک شد.
ناگهان سایه ناپدید شد. رابرت سر پایین انداخت، سپس بهآرامی بالا آورد. چهرهاش با آسمانِ شب آمیخته بود اما هالهای آشکارا شوم داشت. چشمانش تاریک بود.
لومیان با دیدنِ این صحنه، رقصِ احضار را به پایان رساند و در سه متریِ رابرت ایستاد.
هرچند قصد داشت رابرت مستقیماً روح را احضار کند تا او سؤالات را بپرسد، اما سایهٔ عجیب در عوض به خودِ رابرت چسبیده بود.
این هم شکلی از احضارِ روح بود؛ بسیاری از واسطههای ارواح اجازه میدادند روحِ هدف از طریقِ دهانشان حرف بزند و به سؤالاتِ افرادِ خاصی پاسخ دهد.
لومیان به چهرهٔ شومِ رابرت خیره ماند. اندکی تأمل کرد و پرسید: «میدونی شش سال پیش چه اتفاقی برای آدمایی که اینجا زندگی میکردن افتاد؟»
قصد داشت ساده شروع کند تا کمترین احتمالِ ایجادِ ناهنجاری را داشته باشد و پیوسته مسیر، لحن و اصطلاحات را بر اساسِ وضعیتِ واقعی تنظیم کند.
رابرت دهان باز کرد و صدایی جیغمانند، کاملاً متفاوت با صدای خودش، بیرون داد.
«تحتِتأثیر قرار گرفتن، آیینی اجرا کردن، همه هلاک شدن.»
این پاسخ دیگران از جمله کامو را گیج کرد. نمیدانستند آیا اطلاعاتِ مهمی در آن پنهان است یا نه.
بهجز لوگانو، همه حدس زدند لویی دربارهٔ آتشی پرسیده که خانوادهٔ تواناكو را در بر گرفته بود و پاسخِ روح به تأثیرِ یک فرقه یا خدایانِ پلید اشاره دارد.
بهعنوانِ یک توطئهگر، اطلاعاتِ مربوطه فوراً در ذهنِ لومیان نقش بست.
احساسات و امیالِ سرکوبشدهٔ همهٔ اهالیِ تیزامو توسطِ رؤیا جذب میشد و رفتهرفته روی هم انباشته میشد تا تصاویرِ رؤیاییِ مربوطه رو شکل بده.
مثلِ گوربانها، این تصاویر تو منطقهٔ پرآشوبِ رؤیا پنهان میشدن و از مقبرهٔ باستانیِ سیاه محافظت میکردن.
تو اکتشافاتِ قبلی، تو پارههای رؤیا گوربانِ سیاهپوش و تصاویری رو دیدم که مقبرهٔ باستانی رو احاطه کرده بودن. یکی از اون تصاویر، پیکرِ باقیموندهٔ «هیسوکا» تواناكو بود.
«هیسوکا» تواناكو سالی دو سه بار و هر بار حدودِ یه هفته به تیزامو برمیگشت.
بعدِ رفتنش، تصویرِ مربوط به اون رفتهرفته محو میشد تا اینکه کاملاً ناپدید میشد.
«هیسوکا» تواناكو بعدِ حادثهٔ آتشسوزی به فرابشری از مسیرِ دیو تبدیل شده بود.
اهریمنِ خاندانِ نویس...
این اطلاعات همزمان در ذهنِ لومیان پدیدار شد، مانندِ گرههای ازهمگسسته در تارِ عنکبوت.
خیلی زود، لومیان حدسی زد.
«هیسوکا» تواناكو خارج از زمانِ جشنِ رؤیا یکی دو بار به تیزامو برمیگشت و هر بار یه هفته یا بیشتر میموند؟ این برای این بود که مطمئن بشه تصویرِ رؤیاییاش کاملاً ناپدید نمیشه و به رؤیا اجازه میده مقداری از کینهاش رو جذب کنه؟
آیا تصاویر و گوربانها دورِ مقبرهٔ باستانی میمونن چون مقبره چیزِ خاصی داره که ناآگاهانه روشون تأثیر میذاره، مثلِ خودِ مقبره یا جسدِ سردِ درونش؟
اگه آیینهای قربانی بخشی از دفاعِ مقبره باشن، وقتی جشنِ رؤیا شروع میشه و تصاویر به بدنهاشون برمیگردن، آیا بعضی از آدمایی که عمیقاً تحتتأثیر قرار گرفتن سعی میکنن کارای گوربان رو تقلید کنن و آیینی اجرا کنن؟ اگه شکست بخورن، آیا کلِ خانوادهشون هلاک میشن، خونه رو تباه میکنن و ارتباطی ظریف با مقبرهٔ باستانیِ سیاه شکل میدن؟
آره، این یه احتماله، اما نمیتونم اهریمنِ خاندانِ نویس یا تبدیل شدنِ هیسوکا به فرابشری از مسیرِ دیو رو تو این شبکهٔ اطلاعاتی جا بدم...
اگه اونو وارد کنم چی میشه؟
با در نظر گرفتنِ احتمالی دیگر، قلبِ لومیان به تپش افتاد.
فقط مقبرهٔ باستانیِ سیاه یا جسدِ سردش نبود که رو خانوادهٔ تواناكو تأثیر میذاشت. اهریمنِ خاندانِ نویس هم تحتتأثیر قرار گرفته بود!
شاید اهریمن چشمطمع به جسد یا منبعِ ناهنجاری دوخته بود. به همین دلیل، مخفیانه رو خانوادهٔ تواناكو تأثیر گذاشت و بهشون دانش داد. وقتی جشنِ رؤیا شروع شد، از طریقِ تأثیرش تو دنیای واقعی، امیالِ مربوطهشون رو تو رؤیا بزرگنمایی کرد. همراه با از دست دادنِ کنترل رو خود و کامجوییِ وحشیانهای که جشنِ رؤیا به همراه آورد، خانوادهٔ تواناكو پیشقدم شدن تا روندِ قربانی کردن رو از آیین یا تصویرِ رؤیاییِ دادهشده توسطِ اهریمن امتحان کنن، که منجر به ناهنجاریهای بعدی شد؟
یعنی اهریمن متوجهِ ویژگیِ خاصِ هیسوکا شده بود و اونو به مسیرِ دیو کشونده بود؟
آره، این نشون میده چرا وقتی همه تو رؤیا بازتاب دارن، فقط خانوادهٔ تواناكو همچین کاری کردن و چرا این خونه اونقدر خاصه که میشه توش رؤیای شفاف دید...
کارِ مهمِ بعدی مراقبت در برابرِ اهریمنه. احتمالاً خودش نمیتونه شخصاً وارد بشه، اما نوچههاش حتماً پیداشون میشه...
با عبورِ این افکار از ذهنش، لومیان درکِ عمیقتری از اوضاع پیدا کرد.
به سایهای که رابرت را تسخیر کرده بود نگریست و سؤالش را عوض کرد:
«نگهبانای گور کجان؟ کجا رفتن؟»
چهرهٔ سایهپوشِ رابرت با صدایی جیغمانند جواب داد: «جشنِ رؤیا شروع میشه، گور باز میشه. باید قایم شد.»
باید قایم شد؟ یعنی بعد از شروعِ جشن، گور به طرزِ عجیبی خطرناک میشه یا خطرِ پنهانی برای نگهبانای گور داره؟
لومیان به آماندینا نگاهی انداخت. این بانو، رابرت و پدر کالی در طولِ جشنِ رؤیا به گورِ باستانیِ سیاه رسیده بودند و بهراحتی با لمسِ آن قدرت به دست آورده بودند.
این خطرِ پنهان کجاست؟ چطور خطرناکه؟ و نگهبانای گور کجان؟
حتماً یه جای کار میلنگه.
آماندینا زیرِ نگاهِ لویی بری ترسی وصفناپذیر به جانش افتاد. با صدایی لرزان پرسید: «ایرادی تو این جواب هست؟»
لومیان خندید و گفت: «نگهبانای گور باید قایم بشن. پس چرا شما دو تا قایم نشدید؟»
پیش از آنکه آماندینا بتواند بیشتر به موضوع فکر کند، دید چهرهٔ سرد و تاریکِ رابرت از درد در هم پیچید.
لومیان با دیدنِ این صحنه آهی کشید و گفت: «احضارِ روح رو تموم کن.»
اگر این روند ادامه مییافت، بلایی سرِ رابرت میآمد.
رابرت هنوز ارادهٔ کامل و تا حدودی توانِ حرکتِ خود را حفظ کرده بود. بیدرنگ دو کلمه به زبانِ هرمسِ باستانی بر زبان راند تا روح را از بدنش بیرون براند.
سایهٔ متصل به او هیچ واکنشی نشان نداد و درد در چهرهاش شدت گرفت.
رابرت بهآرامی خنجری بیرون کشید و نوکِ انگشتش را برید.
قطرههای خونِ سرخ و روشن، آمیخته با نیروی روحیِ واسطهٔ ارواحِ او، همچون رشتهای از مهرهها به سمتِ پنجره پاشید.
همزمان، رابرت به زبانِ هرمسِ باستانی فریاد زد: «برو!»
سایهٔ سیاهپوش از بدنِ رابرت جدا شد، خون را دنبال کرد و از قابِ شیشهایِ پنجره ناپدید شد.
لومیان با دیدنِ این صحنه، تمرکزش را از دستِ راستش برداشت و دیگر برای ایجادِ صدای «خُرخُر» آماده نشد.
آهِ آسودگی کشید و رو به کامو، آماندینا و بقیه گفت: «طبقهٔ دوم منتظرم بمونید.»
آماندینا در حالی که برمیگشت تا از پلهها پایین برود، زیرِ لب گفت: «حالا چی میشه...»
تنها کمی بیشتر از ده ثانیه طول کشید تا سکوت دوباره بر طبقهٔ سوم حاکم شود.
لومیان موادِ لازم را از کیسهٔ مسافرِ خود بیرون آورد و آیینی برپا کرد تا پیکِ خانمِ شعبدهباز را احضار کند.
اما متأسفانه، چون در رؤیا بودند، آیین به نتیجه نرسید.
لومیان که از قبل چنین چیزی را پیشبینی میکرد، چندان سرخورده نشد. هرچند آغازِ زودهنگامِ جشنِ رؤیا مانع از گزارشِ آخرین وضعیت به خانمِ شعبدهباز میشد و خطراتِ بزرگی به همراه داشت، اما بروزِ چنین مشکلاتی اجتنابناپذیر بود. او از نظرِ روانی آمادگیاش را داشت.
شکارچیها با وجودِ اینکه دوست داشتند از پیش برنامهریزی کنند، هرگز از نبرد باکی نداشتند.
لومیان حتی اندکی هیجانزده بود و این تنها به دلیلِ تأثیرِ محوِ جشنِ رؤیا نبود.
لومیان پس از جمع کردنِ وسایلش، به طبقهٔ دوم رفت و بیمقدمه رو به رابرت و آماندینا گفت: «کدومتون منو میبره پیشِ تختهسنگِ سیاه؟»
او وضعیتِ آنها را تحلیل کرده و دریافته بود که آماندینا، رابرت و پدر کالی همگی با راهنماییِ کسانی که تختهسنگ را لمس کرده بودند، بهراحتی به گورِ باستانیِ سیاه رسیده و قدرت به دست آوردهاند.
البته، آنها بیش از یک وجهِ اشتراک با هم داشتند.
رابرت ساکت ماند. میخواست بگوید «مگه قول ندادی بعد از اینکه کمک کردم ولم کنی؟» اما جرئت نکرد حرفی بزند.
آماندینا نگاهی به رابرتِ ساکت انداخت، لبهایش را روی هم فشرد و رو به لومیان گفت: «من!»
سپس افزود: «میخوام ببینم میتونم قدرتهای فرابشریِ بیشتری به دست بیارم یا نه.»
لومیان سر تکان داد و به رابرت گفت: «میتونی بری.»
رابرت نگاهی به لومیان و سپس به آماندینا انداخت و بیهیچ حرفی، از خانهٔ تواناكو بیرون رفت.
پس از رفتنِ رابرت، آماندینا یکباره گفت: «وای، نکنه فکر کنه من تو رو آوردم کلیسا تا حسابِ پدر کالی رو برسی و اونو سکهٔ یه پول کنی. وایِ من، آخه من بودم که تو رو آوردم اونجا.»
رئا که تا آن موقع بیشترِ تیرهایش را جمع کرده بود، با لحنی جدی دلداریاش داد: «اما تو کلیسا رو برای خدا تطهیر کردی. ستایش بر خورشید!»
آماندینا نیز دستانش را گشود و گفت: «ستایش بر خورشید!»
پس از گفتگوی آنها، لومیان رو به کامو و رئا گفت: «قدمِ بعدیِ من رفتن به گورِ باستانیِ سیاهه. تصمیم با خودتونه که میخواید بیاید یا نه.»
لوگانو خواست چیزی بگوید: «من...» اما لومیان با لبخندی حرفش را برید: «تو که باید بیای.»
لوگانو دهانش را بست.
کامو و رئا نگاهی به هم انداختند و یکصدا گفتند: «منم میآم.»
لومیان اصرارِ بیشتری نکرد و تنها سر تکان داد: «پس همین حالا راه میافتیم.»