چپتر 686: توهم و واقعیت
چپتر 686: توهم و واقعیت
لومیان گوشهایش تیز شد و پرسید: «چه جور آدمی؟»
انتظار نداشت توهمِ آماندینا به چنین سرنخهای غیرمنتظرهای برسد.
آماندینا دوباره راست ایستاد، گویی کمی حالش بهتر شده بود. گفت: «نمیتونم واضح ببینمش، نمیتونم. اینطور نیست که خودش تار باشه... فقط نمیتونم جزئیات رو تشخیص بدم.»
لحظهای اندیشید و ادامه داد: «پس من بلافاصله بعد از لمسِ اون تختهسنگِ سیاه—نه، اون مقبرهٔ باستانیِ سیاه—خوابم نبرد. وقتی بیدار شدم، فهمیدم قدرتهای فرابشری به دست آوردم. این وسط یه اتفاقاتی افتاده، ولی اصلاً یادم نمیاد. انگار خوابم برده بود.
«توهماتی که دارم میبینم شاید از اعماقِ ناخودآگاهم سرچشمه گرفته باشن، از خاطراتِ فراموششده. نه، فراموش نشدهان. فقط تو یه خوابِ عمیق فرورفتهان. الان دارن فعال میشن و ذرهذره بیدار میشن...»
آماندینا با دقت وضعیتش را بررسی کرد تا منشأ این ناهنجاری را بیابد.
خیلی باهوشه و ذهنیتِ خوبی هم داره. تونسته خونسردیِ اولیهش رو حفظ کنه...
لومیان در دل او را ارزیابی کرد.
برای کامو، رفتارِ آماندینا ناآشنا مینمود.
در تصورِ او، آماندینا نهتنها زیبا، بلکه شاد، خوشبین و سرزنده بود. از آن دخترهایی بود که میتوانست شادی را به اطرافیانش سرایت دهد. با این حال، به خاطرِ سنِ کمش، هنوز سادهلوح، بچگانه و بیتجربه به نظر میرسید.
اما برخلافِ انتظار، پس از برخوردشان در جشنِ رؤیا، رفتهرفته صراحت، پختگی و آرامشی از خود نشان داد که کامو اصلاً پیشبینی نمیکرد.
آماندینا گیج شده بود.
«چرا رابرت حرفی از خاطراتِ خفته نزد، یا نگفت که من بلافاصله بعد از لمسِ مقبرهٔ باستانی خوابم نبرده؟ پدر کالی هم میگفت همونجا غش کرده و وقتی بیدار شده، قدرتهای فرابشری داشته.
«تعدادِ دفعاتی که اونا تو حالتِ هوشیاری تو جشنِ رؤیا شرکت کردهان و رفتن پیشِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه، حتماً خیلی بیشتر از منه...»
لومیان منظورِ آماندینا را فهمید.
اول اینکه، چرا پدر کالی و رابرت که بارها به مقبرهٔ باستانیِ سیاه رفته بودند، هنوز باور داشتند همانجا غش کرده و با قدرتهای فرابشری بیدار شدهاند؟ چرا توهماتی شبیهِ آماندینا را تجربه نکرده بودند؟
دوم اینکه، رابرت لمس کردنِ مقبره را به دستِ آماندینا دیده بود. آیا نمیدانست او به زمین افتاده است یا نه؟
لومیان چند ثانیه اندیشید و گفت: «شاید همون آدمی که میبینی جلوت ایستاده، باعث شده خاطراتِ مربوط به اون اتفاق تو یه خوابِ عمیق فرو برن. و تو از مسیرِ شبِ جاوید هستی، یه کابوس. برای همین، تو زمینهٔ رؤیا و خوابیدن ویژگیهای خاصی داری. هرچی به مقبرهٔ باستانیِ سیاه نزدیکتر میشی، احتمالِ بیدار شدنِ خاطراتِ خفته بیشتر میشه و همین باعثِ توهم میشه.»
آماندینا با پاسخی کوتاه، فرضیهٔ او را دربارهٔ خاص بودنش پذیرفت و با اطمینان به راه افتاد.
دو دقیقه بعد، لومیان ناگهان دستِ راستش را بالا آورد و به نشانهٔ توقف پایین برد. صدایش را پایین آورد و گفت: «همین دوروبر قایم بشید.»
صدای قدمهای نرمی به گوشش خورده بود.
کامو بیدرنگ به پهلو غلت زد و پشتِ یک درختِ نخل پنهان شد. رئا سینهخیز به سمتِ درختِ دیگری رفت و خود را میانِ برگها استتار کرد.
لوگانو نگاهی به جنگل انداخت، جایی که حشرات و مارهای سمیِ بیشماری در کمین بودند. مدام با خود میگفت:
نترس، نترس. اگه نیشم بزنن میتونم خودم رو درمان کنم.
بهسرعت پشتِ کپهای از قارچهای غولآسا و رنگارنگ کز کرد.
آماندینا در پنهان شدن در چنین جاهایی تجربه داشت. آن زمان، رفتنِ تواناكو به سمتِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه را به چشم دیده بود.
با استفاده از تاریکیِ شب و تکیه بر ادراکِ روحیاش، چابک و نرم از میانِ گیاهانِ سبز و کوتاه گذشت و پشتِ درختِ عظیمی در آن فاصله پنهان شد.
ناگهان، تاکِ کلفتی که از درخت آویزان بود جان گرفت و با دهانی خونآلود به سمتِ آماندینا تاب خورد.
مارِ پیتونی به رنگِ سبزِ تیره بود!
آماندینا بیاختیار چشمانش را بست و مشتهایش را گره کرد.
پیتون به خوابی عمیق فرو رفت و لرزشِ ضعیفی در بدنش افتاد. چند بار تلوتلو خورد و سرانجام روی زمین افتاد.
لومیان با دیدنِ اینکه همتیمیهایش پنهان شدهاند، ناگهان ناپدید شد و در سایههای شب درآمیخت.
ده تا بیست ثانیه بعد، پیکری از مسیرِ پیشِ رو گذشت.
آن بالا، رئا از میانِ شکافِ برگها پیکر را دید که ردای سیاه و پرکارِ چندلایهای به تن داشت. کلاهِ سیاه و پشمالویی روی موهایش نشسته بود و پرِ سفیدی که نرم تکان میخورد، از لبهٔ آن بیرون زده بود.
لومیان نیز در هیئتِ موجودِ سایهایِ خود، ظاهرِ کلیِ آن پیکر را دید.
ناگهان ذهنش منقبض شد و سردرگمی در وجودش جوشید.
این ایولیستا اِگِرز نیست؟
چرا این عضوِ جناحِ اعتدال از کلیسای ابله باید تو یه رؤیا پیداش بشه و یکی از شرکتکنندههای جشنِ رؤیا باشه؟
در چند روزِ گذشته، لومیان داخلِ شهر تیزامو، کشتزارهای اطراف و اردوگاههای نظامیِ بیرونِ شهر را کاوش کرده بود. او بهخوبی میدانست چه غریبههایی بهتازگی وارد شدهاند، و ایولیستا در میانشان نبود!
یعنی بعد از شروعِ جشنِ رؤیا رسیده اینجا؟
آره، یه بار گفت مأموریتِ اصلیش این بوده که چیزی رو تو جنگلِ بکرِ اطرافِ پورت پیلوس بررسی کنه. بعد، تو آخرین لحظه دستور گرفته که به حسابِ رابطِ هیسوکا برسه... ممکنه موضوعی که داره روش تحقیق میکنه به مقبرهٔ باستانیِ سیاه ربط داشته باشه؟ جناحِ اعتدال متعلق به مسیرِ زندانیه، و خاندانِ اِگِرز هم از نوادگانِ مرگ هستن. طبیعیه که مقبرهٔ باستانیِ سیاه و اون جسدِ سردِ توش، اِگِرزهای جناحِ اعتدال رو به خودشون جذب کنن...
یعنی ایولیستا اِگِرز موقعِ گشتن دنبالِ قبیلهٔ بدوی تو جنگل، به جشنِ رؤیا برخورده؟
لومیان همانطور که ظاهرِ ایولیستا را تحلیل میکرد، از میانِ سایهها حالتِ چهرهاش را هم زیرِ نظر گرفت.
در چهرهٔ رنگپریده و بیجانِ عضوِ جناحِ اعتدال، درندگیِ وصفناپذیری دید. چشمانِ قهوهایِ تیرهاش درندگیای شبیهِ جانورانِ وحشی ساطع میکرد که زیرِ درخششِ کمسوی ماهِ سرخ، رنگی از خون گرفته بود.
با اینکه تحتِ تأثیرِ فرافکنیِ رؤیاییِ ناشی از احساسات و هوسهای شدید قرار نگرفته، بازم کنترل کردنِ خود و خویشتنداری تو جشنِ رؤیا سخته... لومیان جا نخورد.
لودویگ و کلوبو نمونههایش بودند.
با توجه به وضعیتِ فعلیِ ایولیستا، لومیان از سایهها بیرون نیامد. صبورانه منتظر ماند تا با دور شدنِ تدریجیِ صدای قدمها، آنجا را ترک کند.
از قرارِ معلوم، اونم داره میره سمتِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه... لومیان دوباره به شکلِ انسان درآمد و در مسیری پوشیده از علفهای هرز ایستاد و به نقطهای که پشتِ ایولیستا در آن ناپدید شده بود، خیره ماند.
دستِ راستش را بالا آورد و بشکن زد.
«حالا میتونید بیاید بیرون.»
کامو، رئا و لوگانو یکی پس از دیگری از مخفیگاههایشان بیرون آمدند. کامو حتی رفت تا آماندینا را بیدار کند.
آماندینا به لومیان نگاه کرد و پرسید: «ادامه میدیم؟»
لومیان بیدرنگ جواب داد: «آره.»
این بار، محتاطانه پیش رفتند و با دقت به اطرافشان توجه میکردند.
سه چهار دقیقهٔ بعد، لومیان که برای رویارویی با ایولیستا و ریازا آماده شده بود، با راهنماییِ آماندینا از شکافِ میانِ چند درختِ غولآسا گذشت.
تختهسنگی سیاه، غولآسا و آشنا پدیدار شد.
در نگاهِ اول شبیهِ تختهسنگی به اندازهٔ یک خانه بود، اما با نگاهی دقیقتر، میشد نقشونگارهایی رویش دید. برآمدگیها و فرورفتگیهای غیرعادی و ترکهای نخمانندی داشت که چشمِ آدمِ عادی نمیتوانست تشخیصشان دهد.
در واقع فقط یک سنگ نبود.
دورِ تختهسنگِ سیاه، ریشههای درختان از زمین بیرون زده و محوطهای به وسعتِ یک میدان را پوشانده بودند؛ درست شبیهِ رگهای خونیِ برجستهٔ بدنِ انسان. با این حال، مدتها از مرگشان میگذشت و خشکیده بودند.
در آن لحظه، آنجا خالی بود و هیچکس حضور نداشت.
ایولیستا نیومد اینجا؟ مگه مقصدِ ریازا اینجا نیست؟ نکنه وسطِ راه گم شدن؟ یا شاید فقط اونایی که عطیهٔ مقبرهٔ باستانی یا یه جنازه رو گرفتن میتونن واقعاً به این منطقه برسن؟ لومیان با گیجی اطرافش را برانداز کرد.
ابروهای آماندینا دوباره در هم گره خورد و بیاختیار دستهایش را به دو طرفِ سرش فشرد.
با لحنی دردمند گفت: «تـ... توهمات واضحتر شدن. دارم... دارم چیزای بیشتری میبینم.
«اون پیکر اومد سمتم، دستش رو دراز کرد و فشارش داد رو سرم!
«اون... اون یه کلاهِ عجیب سرشه...»
کامو، رئا و بقیه حرفِ آماندینا را قطع نکردند تا ببینند آیا میتواند چیزهای بیشتری به یاد بیاورد یا خاطراتِ خفتهٔ بیشتری را بیدار کند.
آماندینا با خودش زمزمه کرد: «یعنی اینطوری قدرتهای فرابشری گرفتم؟»
لومیان همانطور که به حرفهای آماندینا گوش میداد، نگاهش را به تختهسنگِ سیاهی که میگفتند مقبرهای باستانی است، دوخت.
حسِ آشنایی به او دست داد.
لومیان بهعنوانِ یک توطئهگر، بهسرعت خاطراتش را برای یافتنِ منشأ این آشنایی زیرورو کرد.
خیلی زود به جواب رسید.
مقبرهٔ باستانیِ سیاه او را به یادِ چشمهٔ زنانِ سامری میانداخت، زمانی که هنوز رنگپریده و بیجان نشده بود!
واقعاً ارتباطِ نزدیکی با قلمروی مرگ داره... لومیان هالهٔ بهجامانده از امپراتورِ خون را در دستِ راستش بررسی کرد و مطمئن شد که تحتِ تأثیر قرار نگرفته یا نشانهای از فعال شدن ندارد.
در آن لحظه، سکوتی غیرعادی همهجا را فرا گرفت.
خشخشِ جنگل، زوزهٔ جانورانِ وحشی، و صدای شلیکها و جیغهای تیزامو انگار ناپدید شده بودند. شبِ تاریک در سکوتی مطلق فرو رفت.
آماندینا سرش را بالا آورد و با وحشت فریاد زد: «حالا یادم اومد. یادم اومد. وقتی قدرتهای فرابشری رو به دست آوردم، اینجا همینقدر ساکت بود. اصلاً شبیهِ جشنِ رؤیا نبود!»
لحظهای بعد، مردمکِ چشمانِ آماندینا گشاد شد.
«اون... اون... اون پیکر... اون پیکر ظاهر شد!»
هان؟ رئا، کامو و لوگانو با چهرههایی جدی و گیج به مقبرهٔ باستانیِ سیاه نگاه کردند. هیچکس یا هیچچیزِ غیرعادیای ندیدند.
صدای آماندینا جیغمانند شد.
«نمیبینیدش؟ اون... اون داره میاد سمتم... داره میاد سمتم!»
برای لحظهای، لومیان و همراهانش نتوانستند تشخیص دهند که آیا توهمِ آماندینا آنقدر واضح است که تقریباً واقعی به نظر میرسد، یا واقعاً اتفاقی افتاده است.
آماندینا در حالی که به فضای خالیِ روبهرویش خیره شده بود، با چهرهای درهمشکسته فریاد زد: «نه! نیا جلوتر!»
با این فریاد، لومیان حس کرد تمامِ منطقه لرزشِ خفیفی کرد و محیطِ اطرافش تار شد.
در میانِ این تاری، صحنههایی پدیدار شدند؛ مانندِ پارههای مختلفِ یک رؤیا.
مرکزِ این صحنهها مقبرهٔ باستانیِ سیاه بود، اما آدمهای متفاوتی کنارش ایستاده بودند.
در برخی صحنهها، ریازا با کتوشلواری نازک و سیاه ایستاده بود. در صحنههایی دیگر، ایولیستا با کلاهی پردار حضور داشت. مرد و زنی شانهبهشانه نزدیک میشدند، و عدهای دیگر آدمهایی با ردای سیاه را محاصره کرده بودند.
یکی از آدمهای سیاهپوش با لبخند به لومیان برگشت.
پوستش قهوهایِ روشن بود و چشمانِ کتانرنگش هالهای از سبزِ تیره داشت. او کسی نبود جز «هیسوکا» تواناكو.