چپتر 687: دست‌یافتن به جاودانگی
چپتر 687: دست‌یافتن به جاودانگی
لومیان ابرو بالا انداخت و نگاهِ هیسوکا را با لبخندی درخشان پاسخ داد.
آن دو نفر در صحنههایی متفاوت، از میانِ خلأِ تار، نگاهی ردوبدل کردند و هرکدام چشم به جهتی مخالف دوختند.
ریازا، ایولیستا و مرد و زنی که تازه به تیزامو رسیده بودند، بهوضوح آدمهای صحنهٔ دیگر را دیدند. از این وضعیتِ غریب و درکناپذیر حیرتزده و مبهوت مانده بودند، اما نمیتوانستند با هم ارتباطی برقرار کنند.
گوربانانِ حاضر در صحنهٔ هیسوکا ظاهراً نیایش میکردند. از تغییراتِ پیرامونشان بیخبر بودند یا چنان رفتار میکردند که گویی هیچ اتفاقِ غیرعادیای نیفتاده است.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و تا حدی وضعیت را درک کرد.
مهم نیست اینجا چقدر واقعی به نظر میرسه، برخوردهای مختلف تا حدِ متفاوتی بازتابِ واقعیتن. در اصل، اینجا هنوزم یه رؤیاست. و تحتِ تأثیرِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه یا اون جنازهٔ سردِ درونش، این منطقه به چندین پارهٔ رؤیا تکهتکه شده. هر بار که گروهِ جدیدی میرسه، یه پارهٔ تازه شکل میگیره...
اگه رسیدنِ من یا آماندینا باعثِ این ناهنجاری نشده بود، محال بود آدمای تو صحنههای مختلف بتونن با هم ارتباط برقرار کنن. نه میتونستن به هم حمله کنن، نه همدیگه رو ببینن، بشنون یا حضورِ هم رو حس کنن.
لابد به همین خاطره که هر بار جشنِ رؤیا شروع میشه، گوربانا غیبشون میزنه.
اونا غیب نمیشن. فقط تو پارههای رؤیاییِ متفاوتی نسبت به شرکتکنندههای جشنِ رؤیا قرار دارن.
با توجه به نتایجِ احضارِ روحِ قبلی، این یه جور پنهانسازیه؟
ولی مقبرهٔ باستانیِ سیاه که هنوز مهرومومش باز نشده...
در حالی که افکارِ لومیان بهسرعت از ذهنش میگذشت، صدای آماندینا که لبریز از وحشت بود، هر لحظه جیغمانندتر میشد.
«درست جلومه! نجاتم بده! نجاتم بده!»
لومیان به آماندینا خیره شد که در تلاش برای فرار از دستِ موجودِ نامرئی عقب میرفت، اما نتوانست پیکری را که او توصیف میکرد ببیند.
در فاصلهٔ کوتاهِ ۱۰ ثانیهای از زمانِ وحشتزدگیِ آماندینا، لومیان از دیدِ روحی، بررسیِ نقطه ضعف، مشاهدهٔ بخت و دیگر تواناییهایش استفاده کرده بود، اما هیچچیزِ غیرعادیای نیافت.
چیزی نمانده بود عینکِ رازکاوی و چشمِ حقیقت را بیرون بیاورد.
لومیان دست در کیفِ مسافر برد. بدونِ درکِ حدودی از وضعیت، نمیدانست چطور آماندینا را که از ترس در هم شکسته بود نجات دهد.
درست وقتی انگشتانش به عینکِ رازکاوی خورد، آماندینا ناگهان جا خورد.
پس از لحظهای، رو به لومیان کرد و با سردرگمی گفت: «اون... اون برگشت و رفت. انگار منو شناخت...»
لومیان که حس میکرد باید وضعیتِ روانیِ آماندینا را تأیید کند، پرسید: «تو رو شناخت؟»
آماندینا گیجومنگ جواب داد: «آره، برام سر تکون داد و رفت.»
به همین خاطره که بعد از شروعِ جشنِ رؤیا، هرکسی که میخواد به مقبرهٔ باستانیِ سیاه نزدیک بشه، باید توسطِ کسی که عطیهٔ مقبره یا جنازه رو دریافت کرده راهنمایی بشه؟ رابرت و پدر کالی هم احتمالاً تو صحنههای مشابه همین نقش رو بازی میکردن، ولی اونا متعلق به مسیرِ شبِ جاوید نیستن و تواناییهای مربوط به رؤیا رو ندارن، برای همین متوجه نشدن... یعنی آدمای تو پارههای رؤیاییِ دیگه هم عطیهٔ مقبرهٔ باستانیِ سیاه یا جنازهٔ سرد رو گرفتن؟ قلبِ لومیان به تپش افتاد و از آماندینا پرسید: «کجا رفت؟ اون پیکر کجا رفت؟»
نگاهِ آماندینا به حاشیهٔ محیطِ اطرافش چرخید.
چشمانش از ترسی ماندگار و هیجان گشاد شد. کفِ دستش را بالا آورد و به پارهٔ رؤیایی که مرد و زن در آن بودند اشاره کرد.
«رفت اونجا.
«عبور کرد! عبور کرد!»
با توضیحِ آماندینا، لومیان و دیگران حس کردند مقبرهٔ باستانیِ سیاه دارد جامدتر و سنگینتر میشود. کلِ منطقه با شدتِ بیشتری لرزید.
همزمان، لومیان سوزشی آشنا را روی سمتِ چپِ سینهاش حس کرد، اما هیچ هذیانی که گویی از فاصلهای بینهایت میآمد، نشنید.
در حالتی گیجومنگ، گردابی عظیم و فیروزهایرنگ دید، دهکدهای تاریک که در مِهِ خاکستری پوشیده شده بود، و پیکرهایی درونِ دهکده.
چوپان پییر بری که به ناگزیری باور داشت، و دوستِ لومیان، آزما لیزیه، بازوهای سفید و رنگپریدهشان را بالا آوردند، گویی در سکوت فریاد میزدند.
لومیان خانهٔ دوطبقه و نیمهزیرزمینیاش را نیز دید و اورور را که دستبهسینه، آرام روی بامِ نارنجی نشسته بود.
لومیان دیگر در برابرِ این توهم مقاومت نکرد.
او تقریباً فهمید چه اتفاقی دارد میافتد.
با ورودِ پیکر به دیگر پارههای رؤیا، ناهنجاریِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه شدت میگرفت. این مقبره حاویِ قدرتِ قلمروی مرگ بود و روستاییانِ کوردو را درونِ مهروموم «بیدار» میکرد.
این روستاییان از پیش مرده بودند و تنها پارههایی از روحشان باقی مانده بود. طبیعتاً تحتِ تأثیرِ قدرتِ قلمروی مرگ قرار میگرفتند.
این درک باعث شد لومیان درد، اندوه و تلخیای را حس کند که مدتها بود تجربه نکرده بود.
او اورور را «تماشا کرد»؛ با لباسی آبیروشن، موهای بلوندِ پرپشت و بلند و چشمانی آبیروشن. او هیچ تلاشی برای مقاومت در برابرِ قدرتِ نامرئیِ مرگ نکرد.
آماندینا وظیفهشناسانه ادامه داد: «رفت سمتِ اون زن.»
کدام زن؟ کامو، رئا و لوگانو نگاهشان را به پارهٔ رؤیای مربوطه دوختند.
بانویی که پیراهنی به رنگِ روشن به تن داشت و تازه همان شب به تیزامو رسیده بود، حرفهای آماندینا را نشنید. فقط میدانست گروهِ گشت دارند نگاهش میکنند.
نیروی روحیاش خبر از اتفاقی شوم میداد. شتابان رو به همراهش کرد و پرسید: «دواژو، هیچ سوءنیتی حس میکنی؟»
مردی به نام دواژو که کتوشلواری به رنگِ خاکستریِ تیره به تن داشت، آرام سر تکان داد و گفت: «هیچی.»
در پارهٔ رؤیایی که لومیان و بقیه حضور داشتند، آماندینا با شور و هیجان توضیح داد: «اون... اون پیکر... دستش رو دراز کرد! دستش رو گذاشت... روی سرِ اون زن!»
درست همان لحظه که حرفِ آماندینا تمام شد، دواژو دید همراهش، یعنی همان بانوی پیراهنروشن، ناگهان روی زانوهایش فروافتاد. حالتِ چهرهٔ زن خشک شده و صورتش بهشکلی غیرعادی رنگپریده و بیجان بود.
اووو!
در همهٔ پارههای رؤیا، بادی به سردیِ یخ زوزه کشید.
لومیان «دید» اورور روی بامِ نارنجیرنگ ایستاد. با چهرهای مبهوت به آسمان خیره شده بود، گویی چیزی را حس میکرد.
دهان باز کرد و تقریباً غریزی به حرف آمد.
لومیان آن زبان را نمیشناخت، اما پیشتر چیزی شبیهبه آن شنیده بود.
همان زبانی بود که سایه زرهپوش چن تو به کار میبرد؛ زبانی که فرانکا هم گهگاه یکیدو کلمه از آن میپراند!
با آنکه معنای کلمات را نمیفهمید، اما شاید بهخاطرِ پیوندشان در سطحِ روح، بهطورِ مبهم دریافت خواهرش چه میگوید.
اورور با خودش زمزمه کرد: «جاودانهای بر تاجِ من برکت فرستاد و موهبتِ زندگیِ ابدی را به من بخشید.»
در پارهٔ رؤیایی که دواژو در آن حضور داشت، کلاهِ بانوی پیراهنروشن که ناخودآگاه روی زانوهایش فروافتاده بود، ناگهان از سرش پرید.
روی گردن، پشتِ دستها و سطحِ صورتش، منافذِ پوست یکییکی باز شدند و پرهای سفیدی آغشته به لکههای کمرنگِ زرد از آنها بیرون زد.
دواژو با چهرهای جدی این صحنه را زیرِ نظر گرفت. تلاشی برای متوقف کردنِ وضعیتِ غیرعادیِ همراهش نکرد و در عوض چند قدمِ محتاطانه به عقب برداشت.
نمیفهمید چه اتفاقی در جریان است. با آنکه هیچ سوءنیتی نسبتبه خودش حس نکرده بود، محتاطانه از آن پدیدهٔ غیرعادی فاصله گرفت.
چشمانِ لاجوردیِ بانوی پیراهنروشن تمرکزش را از دست داده و بهشکلی غیرعادی خالی و بیجان شده بود.
در یک چشمبههمزدن، پرهای سفیدِ آغشته به لکههای روغنیِ زردِ کمرنگ، گویی جان گرفتند و آگاهیِ مستقلی یافتند. دیوانهوار از میانِ شکافهای پارچهٔ لباس بیرون میزدند.
تنها در چند لحظه، بانوی پیراهنروشن کاملاً در پرهای سفیدِ آغشته به لکههای روغنیِ زردِ کمرنگ پوشیده شد.
بدنش سبک شد، رفتهرفته در هوا شناور گشت و هر لحظه وهمآلودتر میشد.
چشمانِ لاجوردیاش روی دواژو قفل شد و با صدایی توخالی و آشفته فریاد زد: «من خدا شدم! به جاودانگی رسیدم!»
هیولای سفیدپر بر فرازِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه شناور ماند و بیوقفه فریاد میکشید: «من خدا شدم! به جاودانگی رسیدم!»
در پارهٔ رؤیایی دیگر، لومیان شنید که اورور حرفش را عوض کرد.
با چهرهای وحشتزده زمزمه کرد: «عروجِ جاودانه...»
لحظهای بعد، هیولای وهمآلود که سراپا پوشیده از پرهای سفید بود، در آن پارهٔ رؤیا بهسمتِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه پرواز کرد.
از دیوارِ سنگیِ روی مقبره گذشت و ناپدید شد.
ناگهان بادِ سرد از وزش ایستاد و همهچیز یخ بست.
مقبرهٔ باستانیِ سیاه بهوضوح لرزید. از درِ مقبره که با ترکهایی مویین مشخص شده بود، صدای سایشِ خفهای به گوش رسید؛ گویی کسی از درون تقلا میکرد در را به بیرون هل دهد و باز کند.
اورور در «مقابلِ» لومیان و کوردوی «پیرامونشان» رفتهرفته محو شدند، گویی پاککنی داشت آنها را از صفحهٔ روزگار پاک میکرد.
لومیان نگاهی به درِ مقبره که بهآرامی باز میشد انداخت و رو به «هیسوکا» تواناكو کرد که در پارهٔ رؤیای دیگری حضور داشت.
آن تصویرِ رؤیا از این وضعیتِ غیرعادی جا نخورد و هیچ ترسی هم بروز نداد. در عوض، نگهبانانِ خاموشِ گور در اطرافش از جا برخاستند.
در میانِ صدای وهمآلودِ آب، درِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه کاملاً باز شد.
همزمان با این تغییر، تمامِ پارههای رؤیا که در آن فضای مهآلود پدیدار شده بودند، گویی تحتتأثیرِ نیرویی نامرئی بهسمتِ هم کشیده شده و در یکدیگر ادغام شدند.
دواژو، ریازا، ایولیستا، هیسوکا تواناكو و نگهبانانِ گور، درست مقابلِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه و در نزدیکیِ لومیان و بقیه تجسم یافتند.
«هیسوکا» تواناكو لبخند زد؛ گویی از پیش میدانست که یکی از غریبهها قرار است به «خدا» تبدیل شود و درِ مقبرهٔ باستانی دقیقاً در همین لحظه باز خواهد شد.
او یک نقابِ طلایی از درونِ ردای سیاهش بیرون کشید.
نقاب گویی از طلای خالص ساخته شده بود. چشمها و صورتش با رنگِ سیاه و سفید لکهدار شده و ظاهری دلهرهآور به آن بخشیده بود.
تواناكو نقابِ طلایی را به چهره زد و برخلافِ دیگر نگهبانانِ گور، عقب ننشست. در عوض، بهسمتِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه و درِ بازش خیز برداشت.
تاپ! تاپ! تاپ!
لومیان صدای واضحِ ضربانِ قلبی را شنید.
صدا از درونِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه میآمد.