چپتر 688: آماده‌سازی‌ها
چپتر 688: آماده‌سازی‌ها
همینطور که لومیان صدای تپشِ قلبش را میشنید، کفِ دستی از درِ بازِ مقبرهٔ باستانیِ سیاه بیرون آمد.
کفِ دست هیچ نشانهای از پوسیدگی یا باندهای زرد نداشت. سطحش پوشیده از طلا بود و زیرِ نورِ کمجانِ ماهِ زرشکی، با رنگولعابی رازآلود میدرخشید.
با دیدنِ دستِ طلایی، لومیان حس کرد نیرویی نامرئی روحش را فشرده میکند و در دم پیوندش را با بدنش میبُرد.
بیدرنگ پس از آن، فهمید بدنش به دیواری سرد و سخت تبدیل شده است که جلوی گسترشِ روانش یا مهارِ آن توسطِ آگاهیاش را میگیرد.
در آن لحظه، روحِ لومیان حس کرد در قفسی گرفتار شده و راهِ گریزی ندارد. فقط میتوانست صحنههای محدودی را با چشمانش ببیند و صداهای نسبتاً بلندی را با گوشهایش بشنود.
همهٔ حاضران به مجسمه تبدیل شدند و سرِ جایشان خشکشان زد.
در مواجهه با این وضعیت، لومیان ناگهان جملهای را به یاد آورد: «بدن قفسی برای قلب است و جهان قفسی برای بدن.»
در آن سکوت، تنها کسی که هنوز حرکت میکرد «هیسوکا» تواناكو بود.
نقابِ طلاییِ روی صورتش درخششی مهآلود ساطع میکرد و او بهسرعت به مقبرهٔ باستانیِ سیاه و دستِ طلاییِ بیرونآمده از آن نزدیک میشد.
با اینکه لومیان نمیتوانست تکان بخورد یا از تواناییهایش استفاده کند، روحش فقط «زندانی» شده بود—این موضوع تأثیری روی افکارش نداشت.
با دیدنِ اینکه «هیسوکا» تواناكو تقریباً هیچ تأثیری از دستِ طلایی نگرفته بود، لومیان بهسرعت چند چیز را استنتاج کرد.
احتمالِ زیادی هست که اون طلایی که هیسوکا از دیوایس—شهرِ معدنِ طلا—دزدید، برای جنازهٔ سردِ توی مقبرهٔ باستانیِ سیاه استفاده شده باشه.
آیتمی که از اهریمنِ خاندانِ نویس گرفت، احتمالاً همین نقابِ طلاییه که الان روی صورتشه.
اولی تلاشی برای احیای جنازهٔ سرد بود. معادلِ همون چیزی که فرانکا دربارهٔ ساختنِ یه بدنِ کامل میگفت. دومی هم تضمین میکنه که هیسوکا بتونه بعد از «رستاخیزِ» جنازهٔ سرد، بدونِ اینکه تحتتأثیر قرار بگیره به هدف نزدیک بشه و به خواستهٔ مشخصی برسه.
یعنی هیسوکا قبلاً نقشه کشیده بود که از این برای مهارِ جنازهٔ سرد استفاده کنه و به قدرتِ در حدِ نیمهخدا برسه؟
وقتی توی دنیای واقعی کشتمش، نسخهٔ توی رؤیاش سعی کرد از این طریق «زنده» بشه؟
آره، قدرتِ شبحِ هیسوکا از همون منبعِ جنازهٔ سرد میاد. شاید راهی باشه که جنازه رو به این باور برسونه که اون روانِ اصلیشه و رهبریش رو بپذیره...
بر اساسِ اطلاعاتی که جمع کردم و اتفاقی که همین الان افتاد، آدمایی که عطیهٔ مقبرهٔ باستانیِ سیاه و جنازهٔ سرد رو گرفتن، میتونن مقبره رو بدونِ بیدار کردنِ جنازه باز کنن. برای بیدار کردنش، یه مزاحم باید از طرفِ یه پیکرِ نامرئی جاودانگی بگیره، به الوهیت برسه و واردِ مقبرهٔ باستانی بشه.
و مزاحما فقط در صورتی هدفِ حملهٔ پیکرهای نامرئی قرار میگیرن که راهنماهای برکتیافتهٔ جشنِ رؤیا همراهشون نباشن...
بهترین حالت برای یه مزاحم اینه که هوشیار بمونه؟
هیسوکا از کجا میدونست که امسال غریبهها توی جشنِ رؤیا شرکت میکنن و به مقبرهٔ باستانیِ سیاه میرسن؟
اصلاً از اول همچین نقشهای نداشت؟ چون نمیدونست قراره بمیره. اگه نتونه نقشهاش رو توی جشنِ رؤیای امسال تموم کنه، تجلیِ رؤیاش توی چند ماهِ آینده کاملاً از بین میره و آخرین امیدش برای زنده شدن رو از دست میده...
درگیر شدنِ غریبهها براش یه غافلگیریِ خوشایند بود؟
نه، این دیگه خیلی تصادفیه. با عجله اومدنِ ریازا رو میشه اینطوری توضیح داد که فهمیده بود من دارم دربارهٔ جشنِ رؤیا تحقیق میکنم و نگران بود که بعد از امسال دیگه شانسی برای به دست آوردنِ خواستهاش نداشته باشه. اما چرا ایولیستا باید دقیقاً همون موقع برای تحقیق دربارهٔ یه چیزی بیاد به این جنگلِ بدوی؟ چرا دو تا فرابشر که میتونن توی این رؤیای خاص هوشیار بمونن، درست قبل از شروعِ جشنِ رؤیا رسیدن؟
تازه، چرا مکتبِ گلِ سرخ توی چند ماهِ آخرِ سال یکی رو فرستاد ماتانی تا اطلاعاتِ دقیق و روزمره جمع کنه؟
«هیسوکا» تواناكو از اول برنامه ریخته بود که نقشهاش رو توی جشنِ رؤیای امسال تموم کنه. عمداً یه سری اطلاعات و سرنخها رو لو داد تا جناحهای مختلف رو جذب کنه.
اطلاعاتی که این جناحها گرفتن بهاندازهٔ کافی دقیق نبود. چارهای نداشتن جز اینکه از قبل آدمایی رو بفرستن تا تحقیقاتِ مربوطه رو انجام بدن یا به اعضای تیمهای گشتیِ ماتانی رشوه بدن...
این خیلی راحت میتونه حقیقت باشه، حقیقتی که به تصادف متکی نیست. تنها چیزی که هیسوکا پیشبینی نمیکرد، مرگش قبل از شروعِ جشنِ رؤیا بود.
حالا، جشنِ رؤیا آخرین و تنها امیدش برای رستاخیزه.
اگه نتونه نقشهاش رو عملی کنه، بعد از امروز کاملاً میمیره!
جای تعجب نیست که با وجودِ صداقتش دربارهٔ همهچیزِ دیگه توی رؤیا، دربارهٔ تیزامو اینقدر پنهانکاری میکرد...
هیسوکا واقعاً یه دیوِ مکار و ماهر توی بازی دادنِ قلبِ آدماست. اگه اونقدر روی کشتنِ من پافشاری نمیکرد و هویتش بهش فرصتِ خوبی میداد تا موندن توی پورت پیلوس رو انتخاب کنه، گول زدنش اصلاً کارِ آسونی نبود. آره، اگه طبقِ روالِ عادی پیش میرفتم و حسننیتِ یه موجودِ ردهبالا رو نداشتم، ممکن بود به دستش کشته بشم.
اهریمنِ خاندانِ نویس هم برای جنازهٔ سردِ توی مقبرهٔ سیاه نقشه داره و میخواد از جشنِ رؤیا استفاده کنه. برای همین، وقتی هیسوکا توی رؤیاش به جشنِ رؤیا اشاره کرد، بلافاصله هدفِ حملهٔ سایه قرار گرفت... بینِ حاضرین، کی نوچهٔ اهریمنه؟
یا شاید اهریمنِ خاندانِ نویس هنوز نرسیده و میخواد تا آخر کار، وقتی اوضاع روشن شد، دست به کار بشه و برداشت رو تموم کنه؟
اگه این فقط یه تصویرِ توی رؤیاست و بدنِ اصلی همراهش نیست، باید یه رخنهٔ بزرگ تو نقشهٔ هیسوکا باشه. اون رخنه کجاست؟
لومیان که در بدنش گرفتار شده بود، نمیتوانست جلوی هیسوکا را بگیرد. درمانده نگاه میکرد که چطور هیسوکا به سمتِ درِ بازِ دخمهٔ باستانیِ سیاه میدود.
صبر کن...
حالا که این دخمهٔ باستانیِ سیاه منو یادِ چشمهٔ زنانِ سامری میندازه، میتونم اون روش رو امتحان کنم...
لومیان بیدرنگ دست به کار شد و توجهش را بر دستِ راستِ پیکرِ روحش متمرکز کرد.
هالهٔ باقیماندهٔ آلیستا تودور فقط در بدنش رخنه نکرده بود!
و امپراتورِ خون پیوندِ نزدیکی با چشمهٔ زنانِ سامری داشت!
بدنِ هیسوکا که نقابِ زرین بر چهره داشت، بیاختیار رو به اثیریشدن رفت.
درست وقتی میخواست دستِ جنازهای را که از دخمهٔ باستانیِ سیاه بیرون زده بود بگیرد، ناگهان حس کرد هالهای بینهایت سهمگین، جنونآمیز و خشن پشتِ سرش پدیدار شده است. هاله انفجاروار به آسمان رفت و محیطِ اطراف را درنوردید.
درخششِ ماهِ سرخ کمرنگ شد. بدنِ «هیسوکا» تواناكو غریزی خشکش زد و بهشدت به لرزه افتاد.
شالاپ!
صدای وهمآلودِ آب از دخمهٔ باستانیِ سیاه طنین انداخت. انگار نیرویی ناشناخته کفِ دستِ طلایی را دوباره به داخلِ دخمه میکشید.
حسِ حبسشدنِ ارواحشان درونِ بدنهایشان از بین رفت. لومیان شتابان جلوی پخششدنِ هالهٔ امپراتورِ خون را گرفت.
اگرچه آماندینا، کامو، دواژو و دیگران غریزی احساسِ ترس میکردند، حبسِ روانها و ثابتماندنِ خطِ دیدشان مانع از آن میشد که منبعِ آن هالهٔ چیرهشونده را پیدا کنند.
ایولیستا با آن چشمانِ وحشی، بیخیالِ جستوجو برای یافتنِ منشأ هالهٔ سهمگین شد و در پیِ میلِ غریزیاش، شیئی را از جیبِ مخفیِ خود بیرون کشید.
عروسکی پارچهای به اندازهٔ کفِ دست بود. لباسِ گوتیکِ سیاهی به تن داشت که تاکهای ترسناکی به دورش پیچیده بودند. موهای طلاییِ بلند و چشمانی به رنگِ خون داشت.
عروسک شوم بود. لومیان تنها با دیدنش مورمورِ بدنش را زیرِ پوستش حس کرد.
تاپ! تاپ! تاپ!
صدای ضربانِ قلب در دخمهٔ باستانیِ سیاه شدت گرفت و در فضا طنین انداخت.
کنارِ درِ دخمه، «هیسوکا» تواناكو سرمایی را در امتدادِ ستونِ فقراتش حس کرد؛ گویی موجودی پلید او را هدف گرفته است.
غریزی چیزی را به یاد آورد.
سالها پیش، نگهبانانِ گورستان قلبِ پلیدِ نیمهپژمردهای را نزدیکِ دخمهٔ باستانیِ سیاه پیدا کرده بودند.
نگهبانانِ گورستان گمان میکردند جنازهٔ باستانیِ درونِ دخمه به دلیلِ نوعی جهش قلبش را از دست داده است. به هر حال، ویژگیهای قدرتش یکسان بود و سطحشان مشابه به نظر میرسید. از این رو، قلب را دوباره به داخلِ دخمه برگرداندند.
درست چند لحظه پیش، آن قلبِ مدتها مرده به تپش افتاده بود، اما حالا قویتر و سریعتر میتپید!
در فاصلهٔ نهچندان دوری از ایولیستا، ریازا نیز دست به کار شد.
نقابی بیرون آورد.
آن نقاب هم از طلا بود و شباهتِ چشمگیری به نقابِ هیسوکا داشت. سایههای مختلفی از رنگِ سفید و سیاه چشمها و صورتش را پوشانده بود!
تفاوتِ دو نقابِ زرین این بود که نقابِ دستِ ریازا تیرهتر بود؛ گویی مرگ لمسش کرده باشد.
سپس، ریازا جمجمهٔ انسانی تراشیدهشده از بلور را بیرون آورد.
نقابِ زرینِ تیره را روی صورتِ جمجمهٔ بلورین گذاشت.
بادِ سردی وزید و جمجمهٔ بلورین را در گردابی عظیم فرو برد. جمجمهٔ بلورینِ مزین به نقابِ زرین در هوا شناور شد؛ گویی بدنی نامرئی از جنسِ باد درآورده بود.
سرمای شدیدی به هر سو پراکنده شد و لایهای از برفک روی زمین نشاند.
مردی به نامِ دواژو دست به پشتِ سر برد و چیزی را میانِ موهایش چنگ زد.
با کششی ناگهانی، پوستش را به همراهِ کتوشلوارِ خاکستریِ تیرهاش کَند.
دواژو ظاهرِ متفاوتی پیدا کرد. موهای سیاه، چشمانِ قهوهای، چهرهای سرد و گونههای برجستهای داشت. مردی سیچهلساله بود و پیراهنی سفید با شلوارِ سیاه به تن داشت.
پوستِ انسانِ در دستش را برگرداند و نقشونگارِ خونیِ متراکم و سرگیجهآوری را در زیرش نمایان کرد.
دواژو دهان باز کرد و چند جرعه خون بیرون تف کرد که بوی شدیدِ گوگرد میداد.
خون از پوستِ انسان بیرون زد و مردی چشمسبز با کتوشلوارِ خاکستریِ تیره شکل داد.
«مرد» با لبخندی شیطنتآمیز به دخمهٔ باستانیِ سیاه نزدیک شد.
لومیان بهسرعت نگاهی به اطراف انداخت. پلکهایش سه بار پرید.
بیاختیار تو دلش غر زد: همهتون قدرتهای در سطحِ الوهیت دارین که ازش استفاده کنین؟ هرچند به نظر میرسه همهشون یکبارمصرف باشن... چون من ندارم دارین بهم زور میگین؟
لومیان با وجودِ غرغرهایش، بهسرعت نامِ مقدسی را به زبانِ هرمسِ باستانی خواند.
نامِ مقدسِ خانمِ شعبدهباز بود.
با این حال، نتوانست به این رؤیای خاص و پنهان رخنه کند.
لومیان دلسرد نشد. هدفش دخمهٔ باستانیِ سیاه نبود، جنازهٔ سرد یا قلبِ تپندهاش هم نبود.
حالا که میدانست طلای هیسوکا کجاست، فقط یک کار میخواست بکند.
تصویرِ هیسوکا در رؤیا را از بین ببرد، نقابِ زرین را بردارد و بگذارد برای همیشه نابود شود!