چپتر 694: یک «معامله»
چپتر 694: یک «معامله»
جشنِ رؤیا یهو تموم شد؟
لومیان ناگهان از جا پرید و فهمید نقابِ زرینِ عجیبی را که از هیسوکا گرفته بود، در دست دارد.
برای لحظهای نمیدانست هنوز خواب است یا نقاب به طریقی از رؤیا به دنیای بیداری دنبالش آمده.
لومیان برگشت تا پشتِ سرش را نگاه کند.
ریازا و ماسلو که در جشنِ رؤیا مرده بودند، وسطِ خیابان دراز کشیده و تازه داشتند به هوش میآمدند.
با استفاده از فرصتی که آنها داشتند حواسشان را جمع میکردند و آرام روی پا میایستادند، لومیان توجهش را روی بختشان متمرکز کرد.
نشانههای واضحِ مرگ را در هر دو میدید. سرنوشتشان در آستانهٔ دگرگونیِ سریعی بود و تاریکی بهطورِ بازگشتناپذیری آن را آلوده کرده بود.
بختِ ریازا، بهویژه، حتی سریعتر و چشمگیرتر تغییر میکرد، مانندِ رودی که ناگهان از صخرهای فرو میریزد تا آبشاری بسازد.
در همان لحظه، ریازا به یاد آورد در جشنِ رؤیا چه بر سرش آمده بود. ترسی مهارناپذیر چهرهٔ رنگپریده و سردش را فرا گرفت.
پاپ، پاپ، پاپ. درست همانطور که لومیان در رؤیا دیده بود، زگیلهای غولآسایی که از آنها مخاط ترشح میشد، در سراسرِ بدنش بیرون زدند.
لومیان با دیدنِ اینکه چشمانِ ریازا دیوانهوار شد و بدنش شروع به فروپاشی کرد، دستِ راستِ آزادش را بالا آورد و آن را مانندِ هفتتیر به سمتِ دهانِ ریازا نشانه گرفت.
گلولهای فشرده از شعلهٔ سفیدِ فروزان از نوکِ انگشتِ لومیان شلیک شد و با ورود به دهانِ ریازا، دندانهایش را خُرد کرد.
بوووم!
سرِ ریازا که در شعلههای غران غرق شده بود، اینچ به اینچ از هم شکافت.
معاونِ کاپیتانِ تیمِ گشتِ پورت پیلوس بهسختی فروریخت، در حالی که بدنش با لباسِ سیاه و نازکی پوشیده شده بود که از بیشمار زگیلِ لزج تشکیل شده بود.
لومیان رو به ماسلو کرد که از دگرگونیِ عجیبوغریبِ ریازا جا خورده بود و از مرگی که در رؤیا تجربه کرده بود، وحشت داشت. لومیان با آرامش پرسید: «اون برای کی کار میکرد؟»
لومیان همانطور که حرف میزد، نقابِ زرین را در کیفِ مسافرش گذاشت و بررسی کرد تا مطمئن شود سمفونی نفرت و دیگر وسایلش هنوز آنجا هستند.
همهچیز سرِ جایش بود، حتی غذایی که به سمتِ لودویگ پرتاب کرده بود.
ماسلو چند ثانیه مکث کرد و بعد جواب داد: «همهٔ ما عضوِ اسقفنشینِ قدسی هستیم.»
اسقفنشینِ قدسی... لومیان خندید: «شما هنوز به مرگ باور دارید؟»
مگه مرگ پیش از این نمرده بود؟
ماسلو لحظهای به سؤال فکر کرد و گفت: «ریازا بهم گفت که مرگ در آستانهٔ بازگشته. اخیراً نشانههایی بوده که نیایشها دوباره دارن مستجاب میشن.»
لومیان با شنیدنِ حرفهای ماسلو، متفکرانه سر تکان داد.
«شما عضوِ کدوم جناحِ اسقفنشینِ قدسی هستید؟»
تا جایی که میدانست، اسقفنشینِ قدسی به جناحهای متعددی تقسیم میشد. جناحِ سلطنتی به رهبریِ نوادگانِ خاندانِ اِگِرز که به دنبالِ بازگرداندنِ فرمانرواییِ امپراتوریِ بالام بودند؛ جناحِ مرگِ مصنوعی که به طریقی خودِ مرگ را بازسازی کرده بود؛ و جناحهای کمنفوذترِ آرامش و جهانِ زیرین.
ماسلو اعتراف کرد: «ما از جناحِ سلطنتی هستیم.»
لومیان با بیتفاوتی پرسید: «عمداً به تیمِ گشت نفوذ کردید؟»
ماسلو سر تکان داد.
«نه، دریاسالار کوئراریل مخفیانه با ما کار میکرده.»
دریاسالار کوئراریل، حاکمِ واقعیِ ماتانی، ارتباطِ نزدیکی با جناحِ سلطنتیِ اسقفنشینِ قدسی داره... در کنارِ کلیسای مادرِ زمین و جناحِ باقیماندهٔ اینتیس، حتماً منظورِ فرانکا از رقصیدن روی سه تخممرغ همین بوده. با توجه به اوضاع، پس ریازا خائن نبوده... جای تعجب نیست که دریاسالار کوئراریل نیروی کمکی نفرستاد. اگه اسقفنشینِ قدسی و کلیسای ابله نتونن مشکل رو حل کنن، مهم نیست چقدر آدم بفرسته... لومیان که حالا ذهنش روشن شده بود، پرسید: «شرکت تو این جشنِ رؤیا دستورِ مستقیمِ ردههای بالای جناحِ سلطنتی بود؟»
ماسلو به جسدِ ریازا که حالا دیگر شباهتی به انسان نداشت نگاه کرد و گفت: «بله. ظاهراً دستور مستقیماً از طرفِ امپراتریس اومده.»
امپراتریس... امپراتریسِ رنگپریدهٔ جناحِ سلطنتیِ اسقفنشینِ قدسی؟ لومیان غریزی اطرافش را از نظر گذراند.
ناگهان فکری به ذهنش رسید. شمشیرِ راستی را که در پورت سانتا خریده بود بیرون کشید، لباسهای ریازا را برداشت و بهسرعت وسایلی را که به جا گذاشته بود گشت.
از نقابِ زرینِ خوردهشده با مرگ یا جمجمهٔ بلورین هیچ اثری نبود.
با وجودِ اینکه جمجمه در رؤیا به بز تبدیل شده بود و نقابِ زرین در رودِ آرام فرو رفته بود، لومیان استدلال کرد که هر چه باشد، آنجا هنوز رؤیا بود. هر چقدر هم که غیرعادی بود، در نهایت فقط یک رؤیا بود. وقتی کسی میمرد، در واقعیت هم میمرد، اما ممکن بود این موضوع برای اشیاء صادق نباشد. شبیهِ این بود که چطور بخشی از غذایی که لودویگ در رؤیا خورده بود، دوباره در کیفِ مسافر ظاهر میشد.
حتی اگه قرار بود وسایل ناپدید بشن، باید بعداً این اتفاق میافتاد. فعلاً قطعاً باید به دنیای واقعی برمیگشتن!
با این حال، ریازا هیچچیز همراهش نداشت.
سرمایی در ستونِ فقراتِ لومیان دوید. صدایش را پایین آورد و پرسید: «ترمیبوروس، تو متوجهِ چیزی شدی؟»
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید: «تازه الان ترس رو شناختی؟»
لومیان «تچ»ی کرد. حسِ وحشتی ماندگار را در خود احساس میکرد، اما نگذاشت در چهرهاش نمایان شود. «امپراتریسِ رنگپریده داشت تماشا میکرد؟»
ترمیبوروس با لحنی بم جواب داد: «فقط اون نیست.»
اون؟ امپراتریسِ رنگپریده یه فرشتهست؟ لومیان بر خودش مسلط شد و دوباره توجهش را به ماسلو معطوف کرد.
درست وقتی ماسلو داشت با خودش فکر میکرد که چرا لویی بری دارد با خودش حرف میزند، طرفِ مقابل ناگهان پرسید: «چرا ریازا تو رو کشت؟»
ماسلو ساکت ماند و هیچ جوابی نداد.
لومیان تکخندهای کرد و پرسید: «بهش خیانت کردی؟»
لبهای ماسلو لرزید، اما کلمهای به زبان نیاورد.
لومیان بیخیال لبخند زد و گفت: «مهم نیست. اگه نمیخوای جواب بدی، نده. بههرحال زیاد زنده نمیمونی.»
وقتی ماسلو به پیامدهای مرگش در طولِ جشنِ رؤیا فکر کرد، چهرهاش خاکستری شد.
لومیان سر تکان داد و افزود: «برو هر کاری دلت میخواد بکن. فقط کارِ بدی نکن. باعث میشه زودتر بمیری.»
با این حرف، لومیان نگاهی به جنازهٔ ریازا انداخت که داشت ویژگیِ فرابشری تولید میکرد. طمع در درونش جوشید، اما با خویشتنداریِ یک ریاضتکش آن را سرکوب کرد.
تصمیم گرفت که فارغ از اینکه ریازا خائن بوده یا نه، ویژگیهای فرابشریاش باید برای کامو و گروهِ گشتِ ماتانی بماند.
لومیان برای اینکه تسلیمِ طمع نشود و چون مسئلهٔ مهمی به یادش آمده بود، حالتِ چهرهاش نامحسوس تغییر کرد. نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد و با تلپورت از آنجا رفت.
ماسلو به خیابانی که تا لحظهای پیش خالی بود و چراغهایی که بر اثرِ انفجار تکان خورده بودند خیره ماند، گویی روح از بدنش جدا شده بود. با چهرهای گیج و ناامید، برگشت و بهسوی جنگلِ بیرونِ تیزامو به راه افتاد.
...
در سوئیتِ طبقهٔ دومِ متلِ بریو.
همان لحظه که لوگانو بیدار شد، فهمید نمیتواند ساعدِ راستش را تکان دهد.
لوگانو درحالیکه دردِ ساعدِ راستش را تحمل میکرد، سعی کرد به خودش دلداری بدهد: چیزی نیست، چیزی نیست. با یکی دو جلسه درمانِ روانپزشکی خوب میشم. مردمِ تیزامو میتونن با مراسمِ مذهبی شفا پیدا کنن و نیازی به اثرهای فرابشری ندارن...
درست همان موقع، صدای قدمهای شتابانی را از اتاقنشیمنِ بیرونِ در شنید.
تَرَق!
درِ اتاقخوابِ لوگانو با شتاب باز شد. در نورِ ماهِ خونین که از پنجره به داخل میتابید، لودویگ ظاهر شد؛ با لباسخوابی آبی با ستارههای زرد و کلاهخوابی ستشده. او قلبی نیمهپژمرده، خونآلود و سرخِ تیره را در چنگ میفشرد.
تاپ! تاپ!
لوگانو صدای تپشِ قلبِ خودش را میشنید و حس میکرد از شدتِ وحشت روحش دارد از بدنش جدا میشود.
آیا لودویگ چون زود بیدار شده و در رؤیا سیر نشده بود، برای وعدهٔ دوم برگشته بود؟
لحظهای بعد، لوگانو دید که پیکری شناور از درگاه وارد شد.
پیکر نیمهشفاف بود و پیراهنِ سیاه، پرزرقوبرق و مجللی به تن داشت. روی گردنش هیچ سری نبود، فقط برشی تمیز به چشم میخورد. در دستش، چهار سرِ بلوندِ یکسان با چشمانِ سرخ و اجزای زیبای چهره را نگه داشته بود.
«اونو...» «به...» «من...» «پسبده...»
چهار سر واژههای متفاوتی را به زبانِ فیساکیِ باستان به زبان آوردند و جملهای کامل ساختند.
تصویرِ لودویگ در هشت چشمِ زرشکیشان بازتاب یافت.
لودویگ بهسمتِ تختِ لوگانو دوید و چرخید. فریاد زد: «مالِ منه!» به نظر میرسید میخواهد قلب را به دهانش ببرد، اما انگار مردد بود.
چهار سری که پیکرِ نیمهشفاف نگه داشته بود، یکییکی گفتند: «احمق...» «داری...» «مغزِ...» «خودتو...» «میخوری...»
«اون...» «قلبِ...» «من...» «هست...»
«اگه...» «اونو...» «پس...» «ندی...»
«تبدیلت...» «میکنم...» «به...» «خوک...»
تقریباً در همان لحظه، لومیان کنارِ لودویگ ظاهر شد، صحنه را از نظر گذراند و آن کلمات را شنید.
لومیان نگاهی به بانوی عجیبوغریب انداخت و بعد به لودویگ که چهرهای مصمم داشت، گویی میخواست تا پای جان از غذایش دفاع کند. لومیان پس از لحظهای تأمل گفت:
«مادام، شاید بتونید موادِ دیگهای رو که نیروی روحیِ غنی دارن باهاش مبادله کنید.»
در وضعیتِ فعلیِ لودویگ، لومیان جرئت نمیکرد سعی کند آن شیء را بهزور از او بگیرد.
بانوی سیاهپوش با آن پیراهنِ پرزرقوبرق که چهار سرِ بلوند و چشمسرخ را در دست داشت، ساکت شد.
پس از مدتِ کوتاهی، یکی از سرهایش سکهٔ طلای درخشانی را از دهان بیرون انداخت و آن را بینِ دندانهایش نگه داشت.
سکهٔ طلا؟ میخواید با یه سکهٔ طلا بخرینش؟ لودویگ به پول اهمیت نمیده... لومیان تازه میخواست این موضوع را به بانو گوشزد کند که ناگهان متوجه شد سکهٔ طلا برایش آشناست.
یک سکهٔ طلای لوئن بود، به ارزشِ ۱ پوند.
اوه... لومیان نگاهی به لودویگ انداخت.
لودویگ مردد شد.
پس از چند ثانیه، سرانجام دستانش را دراز کرد و قلبِ سرخِ تیره و نیمهپژمرده را به سرِ زن داد.
سرِ بلوند و چشمسرخ سکه را رها کرد تا در دستِ لودویگ بیفتد. سپس بهسرعت دندانهایش را در قلبِ سرخِ تیره و نیمهپژمرده فرو برد.
بانوی نیمهشفاف قدمی به عقب برداشت و از اتاقخوابِ لوگانو ناپدید شد.
لودویگ با شتاب سکهٔ طلای لوئن را در دهانش انداخت، گویی میخواست آن را در معدهاش پنهان کند. اما بعد انگار نظرش عوض شد و آن را بیرون کشید. سکه را با لباسخوابش پاک کرد و با دقت در جیبش گذاشت.
همونطور که فکر میکردم، مثلِ سکهٔ طلای خوششانسیِ ژناست... یه سکهٔ طلای لوئن که ارتباطِ نزدیکی با آقای ابله داره؟ لومیان که تازه متوجهِ ماجرا شده بود، با خودش سر تکان داد.
رگهای از ناامیدی در وجودش دوید.
دو نفر از نزدیکانم سکهٔ طلای خوششانسی گرفتن. چرا من یکی ندارم؟