چپتر 695: نگرانی کلوبو
چپتر 695: نگرانی کلوبو
لومیان از حالتِ گیجی بیرون آمد و نگاهی به لودویگ انداخت که خونسردیاش را بازیافته بود. رو به لوگانو که در گوشهٔ تخت کز کرده بود، گفت: «فردا برمیگردیم تریر و یه روانپزشک برات پیدا میکنیم؛ یه روانپزشکِ واقعی و حسابی.»
این تصمیم از سرِ نگرانی برای لوگانو نبود، بلکه چیزی بود که از مدتها پیش در برنامهٔ لومیان قرار داشت. ۰۰۷ باید در ساعاتِ اولیهٔ صبح بازخوردش را ارائه میداد. لومیان، فرانکا و دیگران باید دربارهٔ نحوهٔ برخورد با آدمِ آینه، موران آوینی، بحث میکردند.
علاوه بر این، لومیان قصد داشت از این فرصت استفاده کند تا قدرتِ ترمیبوروس را بیرون بکشد و عطیهٔ تصاحبکننده سرنوشت را به دست آورد.
مهمترین دستاوردش از جشنِ رؤیا، هضمِ چشمگیرِ معجونِ دروگر بود.
او میدانست قارهٔ جنوبی پر از درگیری و فرصتهای نبرد است که به او در هضمِ معجونِ دروگر کمک میکند. با این حال، هرگز پیشبینی نمیکرد که کمتر از دو هفته پس از ارتقا، روندِ هضمِ معجون اینطور سر به فلک بکشد؛ درست مثلِ ستونِ دماسنجِ جیوهای که با لمسِ زیربغلِ یک آدمِ زنده بالا میپرد.
گزینشِ کشیش کالی، تجسمِ رؤیای هیسوکا و نزدیک به ۲۰ نفرِ دیگر که قدرتی معادلِ ردهٔ ۶ یا ردهٔ ۵ به آنها عطا شده بود، لومیان را بهشدت متوجهِ شکنندگیِ زندگی کرد. مثلِ کاهِ زیرِ داس بود که با یک گزینشِ ساده مدام فرومیریخت و با باد پراکنده میشد.
همچنین، پس از تجربهٔ ایفای نقش در چهار ردهٔ اول، لومیان حس میکرد مسیرِ شکارچی ویژگیِ متمایزی در به بار آوردنِ بلا دارد. دروگرها هم از این قاعده مستثنا نبودند.
با این ایفای نقش، او باور داشت که ویژگیهای مخربِ دروگر که بلا به همراه میآورد، آشکارتر شده است.
در عین حال، لومیان از نابودیِ دشمن سودِ زیادی میبرد.
همانطور که ذهنش بهسرعت کار میکرد، اولین اصلِ ایفای نقشِ دروگر را خلاصه کرد: «گزینش یعنی نابود کردنِ هدف و برداشتِ محصول برای خودت.»
اگه سه چهار تا گزینشِ مشابهِ دیگه داشتم، برای هضمِ معجونِ دروگر نیازی به درکِ اصولِ دیگهٔ ایفای نقش و عملی کردنشون نداشتم. اما اینجور خوششانسیها نادره... لومیان در سکوت آهی کشید.
این کار نیازمندِ گردآوریِ بیش از ده فرابشرِ ردهٔ ۶ و ردهٔ ۵ با نقاطِ ضعفِ آشکار بود که بتواند بدونِ دخالتِ دیگران از آنها بهرهبرداری کند.
برآورده کردنِ هر یک از این شرایط دشوار بود، چه رسد به همهٔ آنها بهطور همزمان:
اول از همه، چه آدمها معجون مصرف میکردند و چه از طریقِ عطیهها قدرتهای فرابشری به دست میآوردند، مسیرها و ردههایشان در نقاطِ ضعف متفاوت بود. نمیشد همهٔ آنها مثلِ گورکنهای جشنِ رؤیا گرفتارِ تجسمهای رؤیا باشند، جایی که احساسات و خواستهها با کوچکترین تحریکی منفجر میشدند. حتی اگر عطیهگیرندگان بهشدت تحتِ تأثیرِ خدایانِ شیطانی بودند و تا حدودی مشکلاتِ روانی داشتند، انفجارِ احساسات و خواستهها اجتنابناپذیر نبود. برخی ممکن بود فقط شخصیتهای جهشیافته داشته باشند.
دوم اینکه فرابشرانِ ردهٔ ۶ و ردهٔ ۵ نادر بودند، بهویژه دومی که ستونِ فقراتِ جناحهای مختلف را تشکیل میدادند. حتی بدونِ جناح هم میتوانستند تیمهای خودشان را بسازند و مثلِ دریاسالارانِ دزدِ دریایی بر یک منطقه مسلط شوند. گردآوریِ بیش از ده تا بیست فرابشرِ اینچنینی کارِ آسانی نبود.
علاوه بر این، اگر یک حادثهٔ بزرگ باعث میشد دو شرطِ اول برآورده شوند، ممکن بود نقاطِ ضعفِ مشترکِ فرابشران توسطِ لومیان و اشیاءِ رازآلودش قابلمقابله نباشد.
در نهایت، در طولِ نبرد، یک فرابشرِ ردهٔ ۵ که عضوِ کلیدیِ جناحهای مختلف بود، ممکن بود توجهِ نیمهخدای مربوطه را جلب کند.
یک رویدادِ علومِ غریبه مثلِ جشنِ رؤیا، با محدودیتهای ذاتی و مشکلاتِ طبیعیاش، بهطورِ غیرعادی برای لومیان مناسب بود. شاید در نزدیک به یک هزاره، تنها یک رویدادِ اینچنینی در قارههای شمالی و جنوبی رخ داده بود.
آه... لومیان بیاختیار دوباره آه کشید.
در آن لحظه، لوگانو از شنیدنِ اینکه میتواند سحرگاه به تریر برگردد، هیجانزده شد. بهسرعت جواب داد: «باشه، باشه!»
در تریر، رئیسش همراهانِ قابلاعتمادِ بیشتری داشت. احتمالاً دیگر نیازی نبود از لودویگ مراقبت کند!
لومیان لحظهای فکر کرد و نگاهی به پردههایی انداخت که نورِ ماهِ خونین از آنها ساطع میشد. با لحنی عادی از لوگانو پرسید: «برای فرمولِ معجونِ کاهن برداشت و موادِ مربوطهش بهاندازهٔ کافی پول جمع کردی؟»
لوگانو جا خورد.
«نه، هنوز یه کم برای پولِ فرمولِ معجون کسر دارم.»
بیشترِ «پسانداز» فعلیاش از طرفِ لومیان بود که به حدودِ ۱۵,۰۰۰ ورلدور میرسید. بر اساسِ دانشِ او، فرمولِ معجونِ ردهٔ ۷ معمولاً بینِ ۱۶,۰۰۰ تا ۲۰,۰۰۰ ورلدور قیمت داشت.
لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«من حواسم به فرمولِ معجونِ کاهن برداشت و موادِ لازم برات هست. اگه پول کم آوردی، مابهالتفاوتش رو میدم. این رو سهمی از غنائمِ این ماجراجویی حساب کن.»
لوگانو لحظهای مات و مبهوت ماند و بعد اشک در چشمانش حلقه زد و دیدش را تار کرد.
انتخابِ درستی کردم!
آیندهام واقعاً پیشِ رئیسه!
با کمی نگرانی پرسید: «اما اون یه ماجراجویی تو رؤیا بود. میشه غنائم رو به دنیای واقعی برگردوند؟»
لومیان توضیحِ بیشتری نداد. نقابِ زرینِ هیسوکا را از کیفِ مسافرش بیرون آورد.
ممکنه... بعضی اشیاءِ خاص ممکنه؟ لوگانو احساسِ آرامش کرد.
لومیان رو به لودویگ کرد که به نظر میرسید اسباببازیِ عزیزی به دست آورده است و کمی سر تکان داد.
«میتونی بری دوباره بخوابی.»
لودویگ که کلاهِ خوابِ آبیرنگی به سر داشت، پلک زد و دست برد تا شکمش را بمالد.
غاروغور. شکمش بهشدت به هم میپیچید.
لومیان پوزخندی به خود زد و همان سهمِ غذایی را که لودویگ در رؤیا خورده بود بیرون آورد؛ از جمله کیکِ خامهایِ بادام و پسته، شکلاتِ مغزدارِ مشروب، شیرینیِ اکلر و چیزهای دیگر.
وقتی لودویگ غذاخوردنِ «آرامِ» خود را شروع کرد، لومیان به اتاقش برگشت و گلولهآتشینِ سفید و درخشانی احضار کرد. نامه را گشود، خودنویسی برداشت و نامهای برای خانمِ شعبدهباز نوشت.
این کار بر رسیدگی به کارهای دیگر اولویت داشت.
لومیان حینِ نوشتن، به چیزی میاندیشید.
اگه همهٔ ریشسفیدهای نگهبانانِ گور رو میکشتم، قبیلهٔ بدوی بازم میتونست به مردهها حمله کنه و از بین ببرتشون؟
یا اینکه تو دنیای واقعی هنوز زندهن و منتظرن تا وقتِ حمله به تیزامو، اونایی رو که از قبل مردهن با خودشون پایین بکشن؟
یا شایدم مردهها راهِ دیگهای برای فرار پیدا میکردن، مثل همون آتیشی که خانوادهٔ تواناکو رو بلعید؟
...
در طبقهٔ سومِ ادارهٔ پلیسِ شهرکِ تیزامو.
کامو از رشتهٔ افکارش بیرون پرید و ناخودآگاه به تختِ موقتِ روبهرویش نگاهی انداخت. متوجه شد پتو کنار رفته و کلوبو غیبش زده است.
هنوز دارم خواب میبینم؟ هنوز تو جشنِ رؤیام؟ کامو با احتیاط نیمخیز شد و صدایی از نزدیکِ در، گوشهٔ اتاق شنید.
در تاریکی، زیرِ نورِ ماهِ خونین که از لای پردهها به تو میتابید، کلوبو را دید که آنجا چمباتمه زده، در خود مچاله شده و میلرزد.
کامو صدایش را پایین آورد و ملایم پرسید: «چی شده؟»
صدای کلوبو میلرزید: «آسمون داره میریزه پایین! آسمون داره میریزه پایین!»
آسمون داره میریزه پایین؟ کامو خندهاش گرفت و به کلوبو نگاه کرد.
«نکنه الهامت رو اشتباه تعبیر کردی؟»
آخه آسمون چطور ممکنه بریزه پایین؟
...
بیرون از تیزامو، در حاشیهٔ جنگلِ بدوی.
ماسلو، با چهرهای آغشته به رنگِ سفید، آرام به درونِ جنگل پیش میرفت.
آگاهی از مرگِ قریبالوقوع و گریزناپذیرش احساسِ وحشتناکی بود.
از خیانت به اسقفنشینِ قدسی پشیمان بود، اما چارهای نداشت. اندکی پس از ورود به تیزامو، مخفیانه تحتِ کنترلِ تواناکو که برای «تعطیلات» برگشته بود، درآمده بود. او به یکی از سقوطکردگان تبدیل شده بود تا وضعیتِ پدر کالی و تیزامو را زیر نظر بگیرد.
پس از آن، با اینکه میدانست تواناکو کشته شده، تصویرِ او در رؤیایش ظاهر شده و گفته بود که ماجرا هنوز تمام نشده است.
ماسلو قدمبهقدم پیش میرفت؛ در حسرتِ آن بود که به جنگل بازگردد و درست مانند نیاکانش، خوراکِ درختی شود.
در حینِ راه رفتن، دید که نزدیک به ۲۰ نفر از پادگانِ مجاور بیرون میآیند.
انگار متوجهِ چیزِ مشکوکی شده بودند و میخواستند اطرافشان را وارسی کنند.
در آن لحظه، ماسلو حس کرد شب ناگهان روشن شد.
ناخودآگاه سر به آسمان بلند کرد و تختهسنگی شعلهور را دید که با دُمی از آتشِ سرخ به پایین سقوط میکند.
در یک چشمبههمزدن، تختهسنگِ شعلهور تمامِ میدانِ دیدِ ماسلو را پر کرد.
سنگ درست در محوطهٔ بینِ حاشیهٔ جنگل و پادگان فرود آمد.
غرمب!
باد و گردوخاکی که از برخوردِ شهابسنگ به پا شده بود، بهسرعت فضا را پر کرد، به هوا برخاست و پخش شد و ماهِ خونین و نورِ ستارگان را پوشاند.
غرمب!
گویی زلزلهای سهمگین سراسرِ تیزامو را لرزاند. ساختمانها بهشدت تکان خوردند و شیشهها خرد شدند.
چند خانه که پایههای سستی داشتند بهسرعت فروریختند و ساکنانشان را زیرِ آوار دفن کردند.
کامو با هزار زحمت تعادلش را حفظ کرد. وقتی لرزشِ ساختمان متوقف شد، بهسرعت خود را به پنجرهٔ خردشده رساند و به بیرون نگاه کرد.
دید که «آسمان» خاکستری و کدر شده است؛ آنقدر نزدیک که اگر میپرید میتوانست لمسش کند.
آسمون واقعاً ریخته پایین... به دلیلی نامعلوم، این فکر در ذهنِ کامو جرقه زد.
...
در سوئیتِ طبقهٔ دومِ متلِ بریو.
لومیان در حالی که نامه و خودنویس را در دست میفشرد، با حالتی سرگرم دود و غبارِ بیرون را تماشا میکرد و «ضربهٔ سنگین» را در همان نزدیکی حس میکرد.
از تهِ دل آه کشید: «چقدر مستقیم...»
شهابسنگی از آسمان فرود آمده بود!
از قرارِ معلوم، این فاجعه احتمالاً بیشترِ مردهها را از بین برده بود.
لومیان برگشت و به دری که بر اثرِ لرزشِ ساختمان باز شده بود نگاه کرد. لودویگ هنوز غرقِ غذا خوردن بود.
از آن کوهِ غذا هیچچیز روی زمین نیفتاده بود.
لومیان پس از فرستادنِ لوگانو برای کمک به مجروحان، به اتاقش برگشت و به نوشتن ادامه داد.
پس از اتمامِ نامه، بیدرنگ آیینی برپا کرد و پیامرسانِ «عروسک» را احضار کرد.
پیامرسانِ «عروسک» همین که از شعلهٔ قدکشیدهٔ شمع بیرون آمد، ناگهان خودش را جمع کرد.
آرام به چپ و راستش نگاهی انداخت. وقتی مطمئن شد مشکلی نیست، پاورچینپاورچین و با احتیاط به نامهٔ لومیان نزدیک شد.
لومیان تا به حال چنین رفتاری از پیامرسانِ «عروسک» ندیده بود. با گیجی و خنده نگاهش میکرد که چطور مثلِ دزدها نامهٔ تاشده را برداشت. عروسک برایش دست تکان داد و بهسرعت به درونِ شعلهٔ شمع عقب نشست.
لومیان خندید و سر تکان داد؛ دیگر به کارهای پیامرسانِ «عروسک» فکر نکرد.
دستکم بیخطر به نظر میرسید و خودش هم چند کار برای انجام دادن داشت.
لومیان از اتاقخواب بیرون رفت، واردِ راهرو شد و به طبقهٔ اول رفت. یقهٔ صاحبِ متل را که تازه بیدار شده و برای بررسیِ اوضاع بیرون آمده بود گرفت و پرسید: «اون خانم و همراهش که امشب رسیدن تو کدوم اتاقن؟»