چپتر 699: مقصر کیست؟
چپتر 699: مقصر کیست؟
دود و غبارِ ناشی از شهابسنگ تا حدِ زیادی پراکنده شده بود و هیاهوی خیابان رفتهرفته فرومینشست. مجروحان با درمانِ سریع عمدتاً از خطر جسته بودند، اما برخی همچنان جان میباختند و گهگاه فریادهای دردآلودی به هوا برمیخاست.
درونِ کلیسای جامعِ سنت سین، کشیش کالی توبهاش را به پایان رساند. برخاست و رو به لومیان چرخید که در ردیفِ اولِ نیمکتها ساکت نشسته بود و تماشایش میکرد.
لومیان خندهای کرد و با بیقیدی پرسید: «توبه هنوزم فایدهای داره؟»
بیآنکه منتظرِ جواب بماند، از روی عادت افزود: «خودت باید بدونی که سرنوشتت محتومه. بیشتر از چند روز زنده نمیمونی.»
رنگپریدگی از زیرِ پوستِ قهوهایِ تیرهاش نمایان شد. آرام جواب داد: «اگه توبه کارساز بود، دیگه توبهٔ واقعی نبود.»
انگار این حرف اندکی آرامش به او بخشید.
«توبه کردم چون خودم میخواستم، نه برای اینکه سرِ درک شدن یا رستگاری چونه بزنم. وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم واقعاً اشتباهاتِ زیادی کردم. تشنهٔ جایگاهِ بالاتر و تأییدِ شما شمالیها بودم. اون میل کورم کرد و تسلیمِ وسوسههای اهریمن شدم.»
لومیان با شنیدنِ این حرف پوزخند زد.
«واقعاً اینطوره؟ واقعاً میل و هوس عقلت رو زایل کرد؟»
لومیان با دیدنِ چهرهٔ سرگشتهٔ کشیش، به پشتیِ نیمکت تکیه داد و به نشانِ مقدسِ خورشید چشم دوخت.
«آیا جاهطلبیت برای اعتبار و تأییدِ شمالیها مجبورت کرد با تواناكو همدست بشی؟ مجبورت کرد بهعنوانِ کشیشِ خورشیدِ فروزانِ ابدی به یه شبح تبدیل بشی؟ باعث شد پذیرای فریبندگیِ اهریمن بشی، یا وادارت کرد از اون پسرها سوءاستفاده کنی؟ نه، خودت با پای خودت این مسیر رو انتخاب کردی.»
لبهای کشیش کالی لرزید، گویی میخواست اعتراض کند، اما کلمهای نیافت.
لومیان لبخندی زد و ادامه داد: «خیلیها تو این دنیا هنوزم تشنهٔ جایگاهِ بالاتر و تأییدِ گروههای خاصی هستن. بیشترشون فقط سخت کار میکنن تا سهمی داشته باشن و با تمامِ توان با پلیدی میجنگن. اونا هرگز با اهریمنها نشستوبرخاست نمیکنن و امیدوارن از راههای درست به اهدافشون برسن. حتی در برابرِ شکستهای پیدرپی هم به مغاک سقوط نمیکنن.»
«اونا همون امیال رو دارن، اما بر خودشون مسلط میمونن، کاری که تو نتونستی بکنی. هوس عقلت رو زایل نکرد، ذهنِ خودت بود که تباهی رو انتخاب کرد.»
کشیش کالی ساکت شد و حرفی برای گفتن نداشت.
لومیان با لبخندی آه کشید.
«یه بار یکی از بستگانم بهم گفت: "میلِ شدید موتورِ محرکِ پیشرفتِ بشره، اما همون اهریمنی هم هست که انسانها رو به مغاک میکشه. خوب یا بد، نور یا تاریکی، همهچیز به خودمون بستگی داره، به همون یک فکر تو لحظهای سرنوشتساز."»
چهرهٔ کشیش کالی که هر لحظه رنگپریدهتر میشد، درهم رفت. سر به زیر انداخت و با صدایی خشن گفت: «من گناه کردم...»
لومیان دستی بر سینهاش گذاشت و چهرهاش آرام گرفت.
به کشیش کالی نگاه کرد و با تمسخرِ خودش خندید.
«منم امیالِ شدیدی دارم. همه دارن. اگه داشتنِ میلِ شدید گناهه، پس تو گناهکاری و منم همینطور. همهٔ ما مقصریم.»
حالتِ چهرهٔ کشیش کالی لحظهای خشک شد و سپس آرام چرخید.
دوباره مقابلِ محراب زانو زد، به نشانِ مقدس و عظیمِ خورشید چشم دوخت و با صدایی بم گفت: «تو بیگناهی. میل بهخودیِخود گناه نیست، اما من گناهکارِ واقعیام.»
سر فرو آورد و پیکرش رفتهرفته اثیری و شفاف شد.
بهاینترتیب، کشیش کالی در برابرِ نشانِ مقدس به شکلِ یک شبح ظاهر شد.
هالهای یخی و شوم از او ساطع شد که واکنشی از سوی نشان و محراب برانگیخت.
کلِ کلیسای جامع لرزشی خفیف کرد. درخششی خیرهکننده، همچون نورِ خورشید، از محراب، نشان، شیشههای رنگی و دیوارنگارههای مذهبی تراوش کرد و بهسرعت در سقفِ گنبدی به هم پیوست.
ستونِ نوری خیرهکننده و طلایی، همراه با نوای سرودِ روحانی، بر کشیش کالی فرود آمد.
کشیش در هیئتِ شبح لرزشِ خفیفی کرد، اما جاخالی نداد.
زیرِ نورِ سوزانِ مقدس، پیکرش متلاشی شد و به خاکستر بدل گشت.
لومیان بیهیچ حالتی در چهرهاش این صحنه را تماشا کرد؛ نه احساسِ شادی میکرد و نه اندوه.
وقتی درخششِ مقدسِ گنبد محو شد و تنها نورِ شمعها برای روشن کردنِ کلیسا باقی ماند، لومیان همچنان در ردیفِ اول نشسته بود و در سکوت به نقطهای که کشیش کالی در آن تطهیر شده بود، میاندیشید.
پس از مدتی نامعلوم، کامو و رئا که کارِ امدادرسانیشان تمام شده بود، واردِ کلیسای جامع شدند.
کامو با دیدنِ لویی بری در ردیفِ اول، آهِ آسودگی کشید.
لبخندی زد و گفت: «ما هنوز خونسردیِ لازم رو نداریم و وقتی بلایی نازل میشه، زود دستپاچه میشیم. اونقدر درگیرِ کمک به مجروحان و گرفتارها بودیم که اصلاً پیشبینی نمیکردیم مردِ نفرتانگیزی مثلِ کشیش کالی یهو دیوونه بشه و بخواد بقیه رو هم با خودش پایین بکشه. شانس آوردیم که شما اینجا بودید.»
رئا نگاهی به اطراف انداخت و پرسید: «کشیش کالی کجاست؟»
لومیان به روبهرو، به محراب خیره شد و ساده جواب داد: «بعد از توبه، از نیروی روحیِ انباشتهشدهٔ کلیسا و ویژگیهای بیهمتای نشانِ مقدس استفاده کرد تا خودش رو تطهیر کنه.»
رئا ساکت شد. پس از چند ثانیه، آغوش گشود و اعلام کرد: «ستایش بر خورشید!»
سپس در ردیفِ اولِ نیمکتها در سمتِ مخالف نشست، دستهایش را در هم گره کرد، سر به زیر انداخت و با شور و حرارت به نیایش پرداخت.
برای لحظهای، کامو مطمئن نبود که بنشیند یا ایستاده بماند.
لومیان به او رو کرد و پرسید: «ویژگیِ فرابشریِ ریازا رو پس گرفتی؟»
کامو پیش از پاسخ دادن مکثی کرد: «بله.»
لومیان نگاهش را به نشانِ مقدس برگرداند و پرسید: «و مالِ ماسلو رو؟»
کامو جواب داد: «جاش معلوم نیست.»
لومیان با آرامش گفت: «باید تو منطقهٔ برخوردِ شهابسنگ باشه.»
کامو جا خورد. «هدفِ شهابسنگ این بود که بیشترِ مردهها رو ببره؟ قدرتِ جشنِ رؤیا واقعاً اینقدر عظیمه؟»
لومیان طوری که انگار داشت دربارهٔ آبوهوای روزِ بعد حرف میزد، جواب داد: «قویتر از چیزی که فکر میکنی. ریازا و ماسلو عضوِ جناحِ سلطنتیِ اسقفنشینِ قدسیان. دریاسالار کوئراریل از هویتشون خبر داره و میدونه که ریازا برای انجامِ مأموریتی که مافوقهای جناحِ سلطنتی بهش داده بودن، به تیزامو اومده بود.»
حالتِ چهرهٔ کامو تغییر کرد و نفسش را آهسته بیرون داد.
«حتی اگه این رو هم نمیگفتی، باز هم کینهای از کاپیتان ریازا به دل نمیگرفتم. اون چند بار جونم رو نجات داد و این بار هم آشکارا به من خیانت نکرد، بلکه به تیمِ گشت خیانت کرد. حسِ تعلقِ من به تیم اونقدرها هم قوی نیست.
«الان فقط خیالم راحته که اون خائن نیست.»
لومیان لبخندِ تحریکآمیزی زد و گفت: «به نفعِ تو هم هست. الان یه پستِ خالی برای معاونِ کاپیتان تو تیمِ گشتِ پورت پیلوس هست و رقیبت هم که مرده.»
کامو فریب نخورد و در عوض لبخندِ تلخی زد.
«قصد دارم ماتانی رو ترک کنم.
«به لطفِ سخاوتمندیِ شما، تقریباً اونقدر پول جمع کردم که به ردهٔ ۶ ارتقا پیدا کنم. برگشتن پیشِ خانوادهام و تماس با شاخهٔ اصلی، امنتر و سادهتر از جستوجو تو دنیای بیرونه.
«بههرحال، تیمِ گشت سازمانِ کوچیکیه. ردهٔ ۶ سقفشه. برای رسیدن به ردهٔ ۵، باید روابطِ نزدیکی با اسقفنشینِ قدسی، مکتبِ گلِ سرخ، ادارهٔ ۸ اینتیس، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی یا کلیسای مادرِ زمین برقرار کنم، یا اینکه معتمدِ دریاسالار کوئراریل بشم. با توجه به نامِ خانوادگیِ کاستیا که دارم، انتخابم روشنه.»
اگه خانوادهٔ سلطنتیِ کاستیا واقعاً تو رو بپذیرن، تواناییت خیلی بیشتر از این حرفا میشه... لومیان خندید و گفت: «فکر میکردم به خاطرِ یه عشقِ نافرجام داری این ماتمکده رو ترک میکنی.»
آبِ دهانِ کامو ناگهان در گلویش پرید و چند بار سرفه کرد.
رئا پس از پایانِ نیایش، همراه با کامو کلیسای جامع را ترک کرد.
لومیان در ردیفِ جلو ماند و از تنهایی لذت برد.
مدتی بعد، آماندینا در حالی که لباسِ شکارِ سیاه به تن داشت، در ورودی ظاهر شد.
دختر در حالی که نگاهش به اینسو و آنسو میچرخید، انگار که دنبالِ چیزی میگشت، زمزمه کرد: «چرا اینجا تنهایی؟»
لومیان با بیتفاوتی پرسید: «تو چرا اومدی؟»
آماندینا کنارش نشست و خندید.
«میخواستم ببینم رابرت میاد دنبالِ کشیش کالیِ در حالِ مرگ بگرده یا نه، اما در کمالِ تعجب، فقط تو اینجایی.»
لومیان صادقانه جواب داد: «کشیش کالی خودش رو تطهیر کرد. بعید میدونم رابرت اومده باشه اینجا.»
آماندینا احساسِ ناامیدی کرد: «که اینطور... اگه واقعاً میاومد تا با کشیش کالی روبهرو بشه، به این معنی بود که هنوز مَرده...»
لومیان سکوت کرد.
آماندینا رو به محراب و نشانِ مقدس کرد و نیایشِ کوتاهی خواند.
وقتی کارش تمام شد، با اشتیاق به اطراف نگاه کرد و پرسید: «سالِ دیگه هم جشنِ رؤیا برگزار میشه؟»
لومیان چیزی را پنهان نکرد: «آره.»
شادی فوراً در چهرهٔ آماندینا نمایان شد.
«اون مقبرهٔ باستانیِ سیاه هنوز اونجاست؟ میتونم با لمس کردنش دوباره قدرتهای فرابشری به دست بیارم؟»
لومیان در حالی که لبخند میزد، به او رو کرد و گفت: «البته. اما غریبههایی که سالِ دیگه تو جشنِ رؤیا شرکت میکنن، حتی از عروسکِ پارچهایِ پلید، جمجمهٔ بلورین و مردِ پوستانسانی که باهاشون روبهرو شدی هم قویتر و ترسناکترن.»
حالتِ چهرهٔ آماندینا در هم رفت.
«واقعاً؟ در این صورت، یه بهونه پیدا میکنم تا تو جشنوارهٔ سالِ دیگه تو پورت پیلوس بمونم و پدر و مادرم رو هم با خودم ببرم.»
لومیان پرسید: «برگشتی عمارتِ نخل؟»
آماندینا آهی کشید و لبخند زد.
«یه سرِ کوتاه رفتم. چون نمیخواستم ظاهرِ عاشقانهشون رو خراب کنم، دوباره اومدم بیرون.»
مکثی کرد و چشمانش از روی کنجکاوی درخشید.
«بهجز لمس کردنِ مقبرهٔ سیاه، راهِ دیگهای هم هست که بتونم ردهام رو ارتقا بدم؟»
لومیان دانشِ مربوط به علومِ غریبه را بدونِ هیچ پنهانکاری فاش کرد: «میتونی فرمول بخری و معجون بنوشی تا تو یکی از سه مسیرِ بیخواب، مردهبَر یا جنگاور پیشرفت کنی.» پس از کمی فکر افزود: «در ضمن، اون مقبرهٔ سیاه نبود که بهت قدرتهای فرابشری داد. اون پیکر بود...»
لومیان ناگهان گیج شد.
چه ارتباطی بینِ آماندینا، رابرت و دائویستِ جهانِ زیرین بود؟
معمولاً ایزدان یا فرشتگان عطیهها رو به پیروانشون میدادن، اما آماندینا و رابرت هیچ ایمانی به دائویستِ جهانِ زیرین نداشتن. اونا حتی از وجودِ وی خبر هم نداشتن.
با توجه به رسومِ سازمانهای سرّیِ مختلف و آدابی که فرانکا گاهی ازشون حرف میزد، آماندینا باید دائویستِ جهانِ زیرین رو «استاد» صدا میکرد!