چپتر 70: احضارِ روح
چپتر 70: احضارِ روح
لحظهای که چشمش به «قابله» افتاد، انگار قلبِ لومیان از تپش ایستاد.
هنوز زندهست؟
خودم با چشمای خودم دیدم رایان کشتش و روحش نابود شد!
لومیان بهروشنی به یاد داشت که قابله در نهایت چطور به تکههای ریزِ گوشت بدل شده و روی زمین پخش شده بود. حتی بعضی از اعضایش اصلاً پیدا نشد.
حتماً روحِ لعنتیشه! نه، وایسا، صدای نفس کشیدن میاد! لومیان صحنههایی از رمانهای خواهرش را به یاد آورد و قلبش که از تپش ایستاده بود، به کوبیدن افتاد.
اگر قابله سرگرمِ هرسکردنِ شاخههای درختِ پرشکوفه نبود و نگاهش میکرد، لومیان بیاختیار واکنشی نشان میداد.
تقتق. شاخههای ریزی که نامنظم رشد کرده بودند، روی زمین افتادند و لومیانِ بهتزده را به خود آوردند.
ناخودآگاه قدمی به جلو برداشت و به سوی جایی که لالهها شکفته بودند، رفت.
«قابله» نه جلویش را گرفت و نه حتی سر برگرداند.
لومیان بیاختیار نگاهِ دزدانهٔ دیگری به او انداخت. زن غرقِ هرسکردنِ شاخهها بود. سایهٔ گلها و درختان نیمرخش را تاریک و دلگیر کرده بود.
لومیان که جرئت نداشت بیشتر بماند، چند لاله چید و از قصرِ فرماندار بیرون رفت.
حتی وقتی به دهکده برگشت، قلبش هنوز میکوبید.
لومیان پس از آنکه خودش را آرام کرد، به سوی خانهٔ ریموند گرِگ رفت. هنوز برای اینکه اورور چرخه را فعال کند خیلی زود بود.
آنجا هم ساختمانی دوطبقه بود، اما در مقایسه با خانهٔ لومیان و اورور، بهوضوح قدیمیتر، رنگورورفتهتر و تنگتر به نظر میرسید. لابهلای انبوهِ گیاهانِ سبزی که روی دیوارِ بیرونی خزیده بودند، رنگِ خاکستریِ سنگها به چشم میخورد.
در آن لحظه، درِ خانهٔ گرِگها چهارطاق باز بود؛ طوری که اجاقِ سمتِ چپ، میزِ سمتِ راست و سطلهای چوبیِ انتهای اتاق دیده میشد.
لومیان به یاد داشت که آن بشکههای چوبی برای انبار کردنِ وسایل به کار میرفتند. در فضایی که بشکهها جدا کرده بودند، دو تختِ چوبیِ ساده قرار داشت که مالِ ریموند و خواهرش بود.
لومیان در نزد و مثلِ همیشه یکراست واردِ خانهٔ گرِگها شد.
خواهرِ بزرگتر و کوچکترِ ریموند در تدارکِ شام به مادرشان کمک میکردند. پدرِ ریموند، پییر گرِگ، روی صندلیِ پشتِ میزِ چوبی نشسته بود و با چهرهای درهم شرابِ ارزان مینوشید.
لومیان با چهرهای نگران از پییر گرِگ پرسید: «شنیدم ریموند گم شده؟»
انگار پییر گرِگ یکباره پیرتر شده بود و همان چند چینوچروکِ روی صورتش هم عمیقتر به نظر میرسید.
سر بلند کرد، به لومیان نگریست و با گیجی و تعجب پرسید: «تو خبر نداری؟»
در این لحظه، مادر و دو خواهرِ ریموند دست از کار کشیدند و به سمتِ لومیان برگشتند.
لومیان در کمالِ صداقت گفت:
«سرم به کارای خودم گرم بوده. چند روزیه ریموند رو ندیدم.»
پییر گرِگ پیشتر پرسوجو کرده و فهمیده بود لومیان راست میگوید. وگرنه با این شک که همین پسرهٔ ولگرد ریموند را به فرار از خانه ترغیب کرده، همان بعدازظهر برای بازخواستش میرفت.
پییر گرِگ با چهرهای درهم گفت: «دو روز پیش طرفای عصر—میگفتن بیستونهمه—ریموند رفت بیرون و دیگه برنگشت. همهجا رو دنبالش گشتیم. دو تا برادرش هنوز بیرون دارن میگردن. به نظرت کجا ممکنه رفته باشه؟»
لومیان مکثی کرد و جواب داد: «همیشه میگفت نمیخواد چوپانی یاد بگیره، ولی پولِ زیادی همراش نیست. محاله بتونه تنهایی جایی بره. بذارید ببینم چیزی جا نذاشته...»
در همین حین، خیلی عادی به سوی بشکههای چوبیِ انتهای طبقهٔ اول رفت و از میانشان گذشت تا به تختِ ریموند برسد.
تخت بسیار ساده بود؛ انگار فقط چند تختهچوب را به هم وصله کرده باشند. با این حال، ملحفهٔ آبیِ مایلبهخاکستری، بالشِ پرشده از کاه و لحافِ وصلهدارش همه تمیز بودند. پیدا بود که مرتب شسته میشوند.
دلیلش این بود که اورور عاشقِ تمیزی بود و اجازه نمیداد در خانه یا روی تنشان شپش پیدا شود. این عادت به لومیان هم سرایت کرده بود. برای همین، وقتی با همبازیهایش میگشت، مدام مجبورشان میکرد نظافتِ شخصی را رعایت کنند. اجازه نمیداد آن بچهها کثیف بگردند و تمامِ روز را با شپش و کک سر کنند.
اگر ریموند و بقیه گاهی تنبلی میکردند و لومیان میفهمید شپش گرفتهاند، قطعاً بلایی سرشان میآورد. چهبسا هلشان میداد توی رودخانه و بهزور مجبورشان میکرد خودشان را بشویند.
پس از چند سال تحملِ این «ستم»، ریموند عادت کرده بود وقتی به خانه برمیگردد، در تمیز کردنِ محیطِ اطرافش کمک کند.
پییر گرِگ که او را تا کنارِ تخت دنبال کرده بود، با چهرهای نگران گفت: «هیچ پیغامی پیدا نکردیم.»
لومیان لبهٔ تختِ ریموند نشست و دست زیرِ بالش برد.
دو چیز پیدا کرد: یک خودنویسِ سرخِ تیره و ترکخورده و یک دفترِ مشقِ پر از نوشته.
ریموند تشنهٔ یادگیری بود، اما فرصتِ چندانی برای درس خواندن نداشت.
در زمانِ امپراتور روزل، دهکدههایی مثلِ کوردو مدرسههای اجباریِ محلی داشتند که در همان ساختمانِ دفترِ فرماندار مستقر بود. آن ساختمان مرکزِ سربازگیریِ ارتش، کمیتهٔ معاینهٔ پزشکیِ مشمولان و نهادهای دیگری را هم در خود جای داده بود، اما در نهایت فقط چند کارمندِ معدود داشت.
در دهههای اخیر، بسیاری از دهکدهها مدرسههایشان را از دست داده بودند. کلیسا برای مناطقِ پرجمعیتتر مدرسههای یکشنبه دایر میکرد، اما کوردو چارهای نداشت جز اینکه به ریشسفیدانِ باسواد تکیه کند تا گهگاه چیزی به بچهها بیاموزند. با گذشتِ زمان، شماری از جوانان دوباره بیسواد شده بودند.
هر وقت لومیان سرِ حال بود، بهانه میآورد که برای خریدِ مشروب پول لازم دارد. به این ترتیب، خودنویسها و دفترهای کهنهاش را به قیمتِ ناچیزی به ریموند، آوا و بقیه میفروخت و لابهلای این کار، چند کلمهای هم به آنها یاد میداد.
ریموند هر درس را به همان اندازه جدی میگرفت که تمریناتِ رزمی و کمک به چوپانها در پنیرسازیِ کوهستان برای کسبِ درآمد را.
مصمم بود سرنوشتش را تغییر دهد.
لومیان خودنویس و دفترِ مشق را بیرون کشید و مدتی طولانی به آنها خیره ماند.
پییر گرِگ آهی کشید و گفت: «از کشیش پرسیدم. گفت اینا فقط یه مشت کلمهٔ سادهن که هیچ جملهای نمیسازن.»
لومیان دفترِ مشق را ورق زد و دید که چطور دستخطِ ریموند از خطی درهموبرهم و زشت، رفتهرفته به چیزی قابلقبول تبدیل شده است.
«درسته، هیچ پیامی نیست.» لومیان با پییر گرِگ موافقت کرد و بعد افزود: «اما برام سؤاله که نکنه این یه رمز باشه که بشه به یه جمله تبدیلش کرد. داستانِ مشابهی رو شنیدید، نه؟ اورور این رو برای خیلی از بچههای دهکده تعریف کرده. تو خونه چیزی ازش گفتن؟»
این شاملِ برادر و خواهرِ کوچکترِ ریموند هم میشد.
پییر گرِگ سر تکان داد: «بله، گفتن.»
روستاییانِ کوردو وقتی پولِ رفتن به میخانه را نداشتند، شبها برای گپ زدن، خندیدن و قصهگویی در آشپزخانه جمع میشدند. مهمانانی که برای اولین بار میآمدند باید از هنجارهای اجتماعیِ اینتیس پیروی میکردند و یک بطری شراب با خود میآوردند، حتی اگر ارزان بود.
پییر گرِگ در یکی از همین شبنشینیها داستانِ مشابهی را از کوچکترین پسرش شنیده بود.
لومیان با اطمینان دفترچه را بالا گرفت.
«اینو میبرم پیشِ اورور تا بررسیش کنه و ببینه چیزی پیدا میکنه یا نه.»
پییر گرِگ که فکر نمیکرد چیزِ باارزشی باشد، گفت: «بسیار خوب.»
لومیان پس از ترکِ محوطهای که با بشکههای چوبی احاطه شده بود، به سمتِ در رفت و پییر گرِگ دوباره نشست.
چند قدم بعد، لومیان صدای آهِ پییر گرِگ را شنید که زیرِ لب میگفت: «اگه نمیخواست چوپانی یاد بگیره، میتونست بهم بگه. چرا همینطوری رفت... خانوادهٔ ما بهزودی ثروتمند میشه. دیگه نیازی نبود چوپانی یاد بگیره...»
...
ثروتمند؟ قلبِ لومیان تندتر زد. برگشت و وانمود کرد کنجکاو شده است.
«این شانسِ ثروتمند شدن چیه؟»
پییر گرِگ سرش را بالا نیاورد و همانطور که سرش پایین بود با ناامیدی گفت:
«طالعِ خانوادهمون داره عوض میشه. بختمون باز میشه...»
چی— تنِ لومیان یخ کرد.
پرسید: «کی اینو بهت گفته؟»
پییر گرِگ جوابی نداد و به نالهوزاریاش ادامه داد.
...
لومیان بهمحضِ بازگشت به خانه، فوراً به خواهرش خبر داد که «قابله» هنوز زنده است.
اورور ابروهای بلوندش را در هم کشید: «الزاماً آدمِ زندهای نیست.»
لومیان جا خورد: «ها؟»
...
اورور تأملی کرد و گفت: «مگه قبلاً در این مورد بحث نکردیم؟ مسیرِ مادام پوآلیس ممکنه قدرتِ مهارِ مردگان رو داشته باشه. اون ممکنه یه زامبی باشه.»
لومیان گفت: «غیرممکنه. من بدونِ فعال کردنِ دیدِ روحیام دیدمش. تازه، هیچ اثری از بخیه روی بدنش نبود. اون موقع رایان اون رو به تیکههای خیلی کوچیکی خرد کرده بود.» لومیان به یاد آورد و گفت: «همینطور، صدای نفس کشیدنش رو شنیدم!»
در اینجا، لومیان مکث کرد.
«با این حال، واقعاً کمی کند بود. حالتِ چهرهاش عبوس بود و چشماش بهاندازهٔ کافی سرزنده نبود. تقریباً دقیقاً شبیهِ ناروکا بود! همونی که تو شبِ چرخهٔ قبلیِ قبلی دیدم، وقتی که ناروکا خودش پیشقدم شد تا واردِ پارامیتا بشه!»
ناروکا، که چهرهاش رنگپریده و بیجان بود و چشمانش خالی.
البته، «قابله» آشکارا بیشتر شبیهِ یک آدمِ زنده بود.
اورور سر تکان داد و گفت: «یه حالتِ خاص که بیشتر به مردگان نزدیکه؟»
چون نتوانست پاسخی استنتاج کند، به لومیان اشاره کرد تا چیزِ دیگری بگوید.
لومیان تمامِ حرفهای پدرِ ریموند را با جزئیات تعریف کرد، انگار هیچ اتفاقی در قصر نیفتاده بود.
اورور در سکوت گوش داد و سر تکان داد.
«به نظر میرسه مادام پوآلیس نمیخواد قضیهٔ قصر رو پیگیری کنه. برام سؤاله که چی رو داره پنهان میکنه...
«همینطور، کشفِ تو ثابت میکنه که بخشی از ناهنجاریِ دهکده به اون مربوطه، اما به نظر نمیرسه تو چرخه دخالتی داشته باشه...»
منظورش این بود که دخالتِ مادام پوآلیس در این ناهنجاری عمدتاً به باروری، مرگ، روح و پارامیتا مربوط میشد و ربطی به چرخهٔ زمان نداشت.
لومیان که در طولِ کاوشهایش چنین حدسی زده بود، گفت: «منم همینطور فکر میکنم. به نظر میرسه کسی که پشتِ کشیش و دارودستهشه، بهاحتمالِ زیاد مادام پوآلیس نیست.»
او با اشاره به حرفهای پدرِ ریموند حدس زد:
«همونی که این خبر رو پخش کرده که انجام دادنِ یه کاری میتونه روی طالع تأثیر بذاره و بختِ نیک بیاره؟»
اورور با کلمهای کوتاه تأیید کرد.
«فردا بررسیش میکنیم و میبینیم امشب میتونیم روحِ ریموند رو احضار کنیم یا نه.»
...
پس از شام، اورور که دید وقتش رسیده، شروع به برپا کردنِ محراب کرد.
او داشت به خودش نیایش میکرد، پس فقط یک شمع گذاشت، اما آن شمع با شمعِ دیگری که از گلهای خواب و موادِ دیگر ساخته شده بود جایگزین شد.
اورور یک خنجرِ نقرهای را تقدیس کرد و دیواری از نیروی روحی ساخت. سپس، عصارهای را که از وانیلِ شب و گلهای ماه ساخته شده بود، روی شعلههای نارنجی چکاند و مِهی غبارآلود به پا کرد.
اورور با دیدنِ اینکه مقدمات کامل شده، نگاهی به دفترچهٔ روی محراب انداخت و یک قدم به عقب برداشت. او به زبانِ هرمسِ باستانی گفت:
من!
با به زبان آوردنِ این کلمه، چشمانش تاریک شد، گویی بادی نامرئی در اطرافش میچرخید.
من به نامِ خودم احضار میکنم:
این دومین جملهای بود که گفت و آن را به هرمس تغییر داد.
چون نمیدانست روحِ ریموند کجاست، نمیتوانست مستقیماً با آن ارتباط برقرار کند. او فقط میتوانست احضارش را امتحان کند. بهعنوانِ یک فرابشرِ آزاد، جرئت نمیکرد به درگاهِ الههٔ شبِ جاوید که مسئولِ این قلمرو بود نیایش کند. او فقط میتوانست به خودش تکیه کند. شانسِ موفقیت بالا نبود، مگر اینکه روحِ ریموند واقعاً جایی در کوردو و بسیار نزدیک میبود.
اورور به خواندن ادامه داد:
روحی که در دهکدهٔ کوردو پرسه میزنی،
مردی به نامِ ریموند گرِگ،
صاحبِ این دفترچه...
شعلهٔ نارنجیِ شمع ناگهان تاب خورد، مِهِ اطراف را در خود کشید و کمی بزرگتر شد.
نورش موج برداشت و به رنگِ آبیِ تیره درآمد.
همانطور که اورور شروع به وام گرفتنِ نیرو از موادِ مختلف کرد، دانههای عرق روی پیشانیاش نشست.
در میانِ زوزهٔ باد، پیکری بالای شعلههای آبی ظاهر شد.
لومیان که از قبل دیدِ روحیاش را فعال کرده بود، پیکری نیمهشفاف را دید. او موها و چشمانی قهوهای داشت و کاملاً معمولی به نظر میرسید. او ریموند گرِگ بود.
او واقعاً هنوز در دهکده بود.
بدنِ ریموند ورم کرده بود، چهرهاش رنگپریده و بیجان بود و اشکهایی به رنگِ خون از گوشهٔ چشمانش میچکید.
چـ— اورور آشکارا بهتزده بود.
پس از آغازِ دوبارهٔ چرخه، ریموند فقط گم شده بود و غرق نشده بود. چطور روحش به این روز افتاده بود؟
درست است. اگر غرق نشده بود، چطور میتوانست به یک روح تبدیل شود؟
اینها با هم در تناقض بودند...
اورور در میانِ سردرگمیاش پرسید: «ریموند گرِگ، چرا ناپدید شدی؟»
حالتِ چهرهٔ ریموند ناگهان درنده شد و با فریادی تند گفت: «اونا منو غرق کردن!»