چپتر 700: بازگشت
چپتر 700: بازگشت
در رؤیای خاص، آماندینا اشاره کرده بود که آن پیکر که به دائویست دنیای زیرین معروف بود، به او سر تکان داده است... گمان میرفت «سایه زرهپوش» چن تو با دائویست دنیای زیرین مرتبط باشد... فرانکا داشت طلا جمع میکرد تا برای چن تو بدنی طلایی بسازد و اطلاعاتِ بیشتری به دست آورد... این افکار در ذهنِ لومیان میچرخید.
با لبخند به آماندینا رو کرد.
«فقط تو جشنِ رؤیا با اون پیکر روبهرو نمیشی.»
آماندینا با تعجب پرسید: «تو حالتِ عادی هم ممکنه؟»
این دیگه چه هوشیه... لومیان در دل ایراد گرفت، سر تکان داد و لبخند زد.
«منظورم اینه که فقط تو تیزامو نیست که میتونی تو یه تاریخِ خاص با اون پیکر روبهرو بشی.»
آماندینا چند لحظه در فکر فرو رفت تا اینکه معنای نهفته در حرفهای لویی بری را فهمید.
«جای دیگهای اون پیکر رو دیدی؟
«فکر میکردم نمیتونی ببینیش و فقط میتونی از طریقِ من تماشاش کنی؟»
خداروشکر اونقدرام خنگ نیستی... لومیان نقابِ زرین را از کیفِ مسافرش بیرون آورد.
«بعد از اینکه اینو گذاشتم تونستم ببینم.»
بیآنکه منتظرِ جوابِ آماندینا بماند، با لبخند افزود: «من جای دیگهای با اون پیکر روبهرو شدم.»
بهجای «دیدار» از واژهٔ «روبهرو شدن» استفاده کرد تا مطمئن شود حرفش از این راستتر نمیتواند باشد.
میخواست بگوید: «حتی اسمش را هم میدانم»، اما حوصله نداشت به آماندینا توضیح دهد چرا برای خطابِ محترمانه به دائویست دنیای زیرین از ضمیرِ «وی» استفاده میکند.
چهرهٔ آماندینا هیجانزده شد. «کجا؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «توی تریر.»
این همان اطلاعاتی بود که میخواست طرفِ مقابل بداند.
«تریر...» آماندینا آمیزهای از شیفتگی و ترس را حس کرد.
بهعنوانِ یک اینتیسی که در قارهٔ جنوبی زاده و بزرگ شده بود، شایعاتِ بیشماری دربارهٔ پایتختِ شادی شنیده بود و سرزندگی و شکوفاییاش را درک میکرد. تریر تقریباً به بهشتِ رؤیاهایش بدل شده بود، اما دورترین جایی که قدم گذاشته بود پورت پیلوس بود و هرگز از ماتانی خارج نشده بود. اگر فرصتِ سفر به تریر پیش میآمد، ترس اولین واکنشش بود.
هرچه باشد، هنوز دختری زیرِ ۱۸ سال بود.
لومیان بیپرده ادامه داد: «در آینده، من کسی رو میشناسم که ممکنه با اون پیکر سروکار داشته باشه. امیدوارم بتونی بهش کمک کنی—از اون کمکهای غیرجنگی.
«برای این کار، میتونم ببرمت تریر و کمکت کنم واردِ منطقهای بشی که ممکنه اون پیکر توش ظاهر بشه. یه مقدار محافظت هم میتونم برات فراهم کنم.
«نظرت چیه؟ میخوای همچین معاملهای بکنی؟»
آماندینا مردد ماند و ناخودآگاه دنبالِ بهانه گشت: «مـ-من... پدر و مادرم الان اجازه نمیدن ماتانی رو به مقصدِ تریر ترک کنم. دستکم باید صبر کنم تا فرصتِ رفتن به دانشگاهِ اونجا برام پیش بیاد.»
لومیان که برایش خندهدار بود، گفت: «از تو نخواستم برای همیشه بری تریر. میتونی شنبه بری و یکشنبه برگردی.»
آماندینا جا خورد: «ها؟»
سفری طولانی را تصور کرده بود، پیادهروی در کوهها و عبور از رودخانهها، و وداعِ همیشگی با خانهاش.
لومیان ابرو بالا انداخت.
«انگار قبلاً تو رؤیا تلپورتت نکردم.»
چشمانِ آماندینا برقی زد: «ا-اما اون فقط یه منطقهٔ کوچیک نبود؟ واقعاً میتونی مستقیم از ماتانی به تریر تلپورت کنی؟»
لومیان بهآرامی سر تکان داد.
«آره، ممکنه لازم باشه تو راه یکی دو بار توقف کنم، اما بازم باعث میشه سریع به تریر برسی.»
«سریع...» علاقهٔ آماندینا برانگیخته شد. مشتاقِ تجربهٔ چنین شگفتیهایی بود.
با این حال، فوراً تصمیم نگرفت.
لومیان عجلهای به خرج نداد.
«نیازی نیست همین الان تصمیم بگیری. دوباره دیدنِ اون پیکر در واقع خیلی خطرناکه. اول باید واقعاً با محفلِ علومِ غریبهٔ ماتانی ارتباط برقرار کنی و اصولِ اولیهٔ فرابشران رو از رئا یاد بگیری. فقط اون موقع باید به فکرِ قبول کردنِ این معامله بیفتی. ممکنه سه ماه، نیم سال یا حتی یه سال طول بکشه.»
آماندینا آهِ آسودگی کشید. «فهمیدم.»
با کنجکاوی پرسید: «دوستت زنه؟»
در حرفهایش به یک زن اشاره کرده بود.
تو قلب و ذهنِ ما که همیشه یه زن بوده. در موردِ اینکه خودش چه هویتی برای خودش قائله، گاهی آره، گاهی نه... لومیان در دل از فرانکا ایراد گرفت و بهآرامی سر تکان داد.
«آره.»
آماندینا با هیجان پرسید: «معشوقهته؟»
لومیان خندید.
«معلومه که نه. چرا همیشه گیر میدی به اینجور مسائل؟»
لومیان حینِ صحبت، تکهکاغذی به همراهِ یک خودنویس از کیفِ مسافرش بیرون آورد. چند خط روی آن نوشت و به آماندینا داد.
آماندینا آن را گرفت و زیرِ نورِ شمعِ کلیسای جامع با دقت خواند:
موجودی که بر فرازِ جهان پرسه میزند،
توبهکاری که از شعلههای درد بیدار میشود،
پیامرسانی که تنها به لومیان لی تعلق دارد.
آماندینا گیج شده بود: «این چیه؟»
لومیان بهسادگی توضیح داد: «پیامرسانِ من. وقتی تصمیمت رو گرفتی یه آیین برپا کن. از این ورد برای احضارِ پیامرسانم استفاده کن و تصمیمت رو به من خبر بده.»
گیجیِ آماندینا بیشتر شد.
«کدوم آیین؟ کدوم احضار؟ مگه این یه پیامرسانِ معمولی نیست؟»
لومیان دوباره ابرو بالا انداخت.
«تا حالا تو حوزهٔ علومِ غریبه چیزی دربارهٔ پیامرسان نشنیدی؟ دربارهٔ آیینهای احضار نمیدونی؟»
آماندینا خجالتزده لبخند زد و گفت: «من پارسال با قدرتهای فرابشری آشنا شدم و از طریقِ رابرت و چند نفر از علاقهمندان به علومِ غریبه یه سری اطلاعات دربارهٔ مسیرهای خدایی جمع کردم. دربارهٔ آیینها میدونم، اما از جزئیاتش مطمئن نیستم.»
سپس، چشمانش برقی زد.
«یادم میدی، مگه نه؟ وگرنه نمیتونم پیکت رو احضار کنم.
«راستی، اسمِ واقعیت لویی بری نیست، لومیان لیه؟
«ت-تو یه قلم و کاغذ از اون کیسهٔ سکه درآوردی. وسایلِ قبلیت رو هم از همون جا برداشتی. این دیگه چه شیءِ رازآلودیه؟
«...»
لومیان بیاختیار به گنبدِ کرویِ زرین نگاه کرد.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان به همراهِ لودویگ و لوگانو متلِ بریو را ترک کرد. آنها از خیابانهایی که هنوز پر از ویرانه بود گذشتند و به کافهٔ بونیا رسیدند.
بونیا، صاحبِ کافه، خجالتِ همیشگیاش را حفظ کرده بود و مؤدبانه پرسید چه میخواهند.
لومیان سه فنجان قهوهٔ کوسا و سه پرس اوکاپا، صبحانهٔ مخصوصِ ماتانی، سفارش داد.
اوکاپا از برنج، مرغ، تخممرغ، سیبزمینی و ادویههای رایجِ محلی که در برگهای درختِ اوکاپا پیچیده شده بود، درست میشد. غذایی سیرکننده و خوشبو بود و اگر کسی شروع به خوردن میکرد، دیگر نمیتوانست دست بکشد.
لومیان به اوکاپای پهنشده نگاه کرد، قاشق و چنگالش را برداشت و یک قاشق در دهانش گذاشت.
عطرِ برگها، زردهٔ تخممرغِ نمکسود، سنگینیِ برنج، لطافتِ مرغ، نرمیِ سیبزمینی و آن بوی غریب و غنی با هم ترکیب شده بودند تا بافتی بیهمتا بسازند.
لومیان همانطور که غذا میخورد، با بیقیدی عابرانِ پیاده و مشتریانِ کافه را در خیابان ورانداز میکرد.
پس از اندوه و ترسِ شبِ گذشته، آنها دوباره آرام شده بودند و دیگر احساساتِ شدیدی بروز نمیدادند. وقتی با دیگران حرف میزدند، همیشه لبخندِ کمرنگی بر لب داشتند.
پس از آنکه لودویگ دومین وعدهٔ صبحگاهیاش را تمام کرد، لومیان گوشهٔ خلوتی یافت، لباسِ زمستانی پوشید و همراه با او و لوگانو از تیزامو ناپدید شد.
این بار، لومیان از تلپورتِ مستقیم پیشِ فرانکا خودداری کرد، چون لوگانو، لودویگ و آن دو دیوبانو با هم آشنا نبودند.
لومیان ورودیِ کماستفادهٔ تریرِ زیرزمینی را در محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود انتخاب کرد. پیکرِ آن سه نفر بهسرعت روی پلههای فولادی نمایان شد.
با بازگشت به سطحِ زمین، لومیان چند دانشجوی دانشگاه را دید که چراغهای کاربیدی و فانوس به دست داشتند. آنها در حالی که از کنارِ این سه نفر میگذشتند و واردِ تریرِ زیرزمینی میشدند، شوخی میکردند.
همین که به نزدیکترین خیابانِ اصلی پیچید، اولین چیزی که لومیان دید مردی با لباسهای نیمهبرهنه و در غلوزنجیر بود. او مانندِ سگ بهآرامی در خیابان میخزید. اگر کسی جرئت میکرد نگاهی به او بیندازد، با خشم خیره میشد و دو بار پارس میکرد.
لحظهای بعد، هنرمندانِ خیابانی در گوشهٔ خیابان آهنگی ریتمیک نواختند. عابران کموبیش با لبخندهایی آسوده و راضی بر لب میرقصیدند. مردی که ادای سگ درمیآورد و در بادِ سرد میلرزید نیز پای عقبش را بالا برد.
این صحنه با خیابانهای محلهٔ بازار بسیار متفاوت بود.
محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود به داشتنِ دانشگاههای متعددش معروف بود.
لومیان نگاهش را از لبخندِ عابران گرفت و لوگانو و لودویگ را به خانهٔ اجارهایِ آنتونی که در همان نزدیکی بود برد.
خانه در طبقهٔ چهارم، نزدیکِ انتهای راهرو بود.
تق! تق! تق! لومیان بیدرنگ در زد.
خیلی زود، آنتونی را دید که لباسهایش با قبل فرق داشت.
با پیراهنِ سفید، پلیورِ کشمیرِ خاکستریِ روشن، پالتوی فاستونیِ سیاه، پاپیونِ سرخِ تیره، عینکِ دورطلایی و کلاهگیسِ زردِ روشن، ریشش را تمیز تراشیده بود و صورتش دیگر چرب نبود. دودهٔ سیاه از منافذِ پوستش پاک شده بود. حالوهوای یکی از اعضای موفقِ طبقهٔ مرفه را داشت.
لومیان به شوخی پرسید: «با کسی تو رابطهای؟»
آنتونی با لبخند جواب داد: «امروز قراره تو یه ضیافت که صنفِ روانپزشکانِ تریر برگزار میکنه شرکت کنم.»
این پیشنیازِ ضروری برای تکمیلِ مأموریتِ خانمِ عدالت بود.
لومیان واردِ اتاق شد و با بیقیدی پرسید: «مجوزِ روانپزشکی گرفتی؟»
آنتونی سر تکان داد.
«یه هویتِ واقعی و سابقهٔ تحصیلی به دست آوردم. موقعِ مصاحبه هم با موفقیت ممتحن رو "قانع" کردم.»
لومیان متفکرانه پرسید: «یه هویتِ واقعی؟ صاحبِ اصلیش کجاست؟»
آنتونی نگاهی به لوگانو و لودویگ انداخت اما جوابِ سؤالِ لومیان را مستقیم نداد.
«کاری از دستم برمیاد؟»
لومیان منظورِ آنتونی را فهمید و موقتاً بیخیالِ سؤال شد. او بهاختصار به وضعیتِ جشنِ رؤیا و عوارضِ از دست دادنِ بازوی لوگانو در رؤیا اشاره کرد.
نگفت که لوگانو چطور بازویش را از دست داده بود.
آنتونی با دقت گوش داد و به لوگانو نگاه کرد.
«اینجور حملههای عصبی راحت حل میشن. راهحلِ سریعتر میخوای یا میخوای کندتر و آرومتر باشه؟»
لوگانو بیدرنگ جواب داد: «سریعتره.»
او مهارِ ساعدِ راستش را از دست داده بود!
نگاهِ آنتونی به سمتِ چپِ لوگانو چرخید و اخم کرد.
لوگانو ناخودآگاه به سمتِ چپِ خودش چرخید و نگاهِ او را دنبال کرد.
در همان لحظه، آنتونی از ناکجا خنجری بیرون کشید و ضربهای به ساعدِ راستِ لوگانو زد.
لوگانو بهسرعت دستش را عقب کشید و با دستپاچگی گفت: «داری چیکار میکنی؟!»
آنتونی خنجرش را غلاف کرد و آرام جواب داد: «درمان تموم شد.»
«ها؟» لوگانو با گیجی به دستِ راستش نگاه کرد و متوجه شد که بدونِ هیچ مانعی تا روی سینهاش «عقب کشیده» شده است.
لومیان خندید و به لوگانو گفت: «حواست به لودویگ باشه. یادت نره براش غذا آماده کنی.»
بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ لوگانو بماند، به سمتِ آنتونی چرخید. «حالا بیا بریم فرانکا و ژنا رو پیدا کنیم.»
آنتونی نگاهی به لومیان انداخت و عینکِ دورطلایی را که به آن عادت نداشت، روی صورتش جابهجا کرد. «باشه.»