چپتر 701: فرانکای شاد
چپتر 701: فرانکای شاد
در محله کلیسای جامع یادبود، خیابان اوروسای، پلاک ۹، آپارتمان ۷۰۲.
فرانکا که پالتویی کشمیری و شتریرنگ به تن داشت، لرزید و به لومیان گفت: «به محض اینکه پول دستم بیاد، حتماً یه ویلا با گرمایشِ از کف اجاره میکنم!»
امپراتور روزل ایدهٔ گرمایشِ از کف را مطرح کرده بود. با کار گذاشتنِ لولههای فلزی در خانه هنگامِ ساخت، آبِ جوش میتوانست در آنها جریان یابد و گرمایی تابستانی در فضاهای بسته فراهم کند و سرمای هوا را بیرون نگه دارد.
این از امکاناتِ ضروریِ خانههای اعیانیِ کنونیِ تریر بود.
لومیان پوزخند زد: «دیوبانویی مثلِ تو چرا باید از سرما بترسه؟»
نگاهی به ژنا انداخت و متوجه شد پیراهنی نخی و سیاه پوشیده و آرایشی تیره دارد، گویی در جزئیاتِ کوچکِ زندگیِ روزمرهاش نقشِ ساحره یا خونآشامی را بازی میکرد.
فرانکا با لبخند جواب داد: «من که آتشافروز نیستم. شعلههای سیاه دیوبانو هیچ دمایی ندارن!»
لومیان با بیخیالی روی کاناپه لم داد.
«مگه دیوبانوها تو کارِ یخ مهارت ندارن؟ مگه در برابرِ یخبندان و سرما مقاوم نیستن؟»
فرانکا روی صندلیِ راحتیاش لم داد، پتویی کشمیری را بالا کشید و خندید.
«اعتراف میکنم نمایشی که الان دادم یکم اغراقآمیز بود، اما زمستونهای تریر واقعاً سرده. بیشترم به خاطرِ رطوبتِ زیادشه. انگار تو یه دریاچهٔ نیمهیخزده خیس خورده باشی.»
پس از این گپِ کوتاه، فرانکا آهی کشید و گفت: «من اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ موران آوینی و تیمِ امنیتیِ مربوطهش به دست آوردم. میتونیم نقشهٔ دستگیری رو تو دستورِ کار قرار بدیم. و تو، دوستِ من، قراره تو جشنِ رؤیا شرکت کنی. عجب تداخلِ برنامهای.»
حالتِ چهرهٔ لومیان تغییری نکرد و جواب داد: «جشنِ رؤیا تموم شده.»
فرانکا و ژنا جا خوردند: «ها؟»
به همین زودی؟
لومیان هرچه را در جشنِ رؤیا رخ داده بود، از جمله توضیحاتِ بعدیِ خانمِ شعبدهباز، تعریف کرد.
البته، از آنجا که نامِ فارباوتی در هیچ زبانی قابلتلفظ نبود، لومیان او را شهریارِ دیوها نامید و «اهریمنی با نامِ دراز» را جایگزینِ نابوردیسلی کرد.
با شنیدنِ اینکه لومیان نقابِ زرین را به چهره زده و شخصِ مشکوک به دائویست دنیای زیرین را دیده بود، نفسِ فرانکا تند شد. توصیفِ لومیان از پوششِ دائویست دنیای زیرین باعث شد چشمانش چون رقصِ نورِ خورشید بر دریاچه بدرخشد.
خوشبختانه، خودداریاش چشمگیر بود. او تا زمانی که لومیان توضیحِ کلِ ماجرا را تمام کرد دندان روی جگر گذاشت و سپس با اضطراب پرسید: «سالِ دیگه هم جشنِ رؤیا برگزار میشه؟»
لومیان میتوانست افکارِ فرانکا را حدس بزند: «میخوای تو جشنِ رؤیای سالِ دیگه شرکت کنی و مستقیم با دائویست دنیای زیرین تماس بگیری؟»
فرانکا با تأکید سر تکان داد.
«من معتقدم اگه دائویست دنیای زیرین میتونه قدرتِ مسیرِ شبِ جاوید رو به آماندینا بده، منم که، اِهِم، یه دیوبانو هستم نباید مشکلی داشته باشم. بدم نمیاد به عنوانِ استادم قبولش کنم!
«نگران نباش. تا وقتی هوشیار بمونم، تو جشنِ رؤیا غرایزِ حیوونیم رو رها نمیکنم.»
او با خودش شوخی کرد.
در اصل میخواستی بگی که از یه وطنین و دیوبانو نیستی، مگه نه؟
لومیان خندید و گفت: «غیرممکن نیست، اما اول باید یه فرشته بشی.»
فرانکا ساکت شد: «...»
ژنا به فکر فرو رفت و گفت: «یه چیزی رو نمیفهمم. مگه اینطور نیست که بعد از به دست آوردنِ تواناییِ هوشیار موندن تو رؤیای خاص، تصویرِ رؤیاییِ مربوطهش کمکم محو میشه؟ پس چرا مالِ هیسوکا نشد؟»
لومیان از قبل به این پرسش فکر کرده بود.
«شاید این یکی از دلایلی باشه که هیسوکا مجبور شد تیزامو رو ترک کنه.
«تواناییِ هوشیار موندن تو رؤیای خاص نباید دائمی باشه. وقتی تیزامو رو ترک کنی، کمکم از بین میره. برای همین، هیسوکا نه تنها مجبور بود تیزامو رو ترک کنه، بلکه باید سالی دو سه بار و هر بار دستکم یه هفته برمیگشت تا وجودِ تصویرِ رؤیایی رو حفظ کنه.»
پس از بحث دربارهٔ جشنِ رؤیا، فرانکا اطلاعاتی را که شبِ گذشته از ۰۰۷ به دست آورده بود، بهاختصار بازگو کرد.
«خاندانِ موران آوینی تاریخچهٔ درازی دارن. اعضاشون تو دنیای نظامی، سیاسی، هنری و تجاری پخش شدن. با توجه به اطلاعاتی که خانمِ داوری بهمون داد، حدس میزنم این شاخهای از خاندانِ تامارا باشه. چشمانِ خاکستریِ تیرهشون یکی از ویژگیهای بارزِ خونِ تاماراست!
«البته، هر کسی که چشمانِ خاکستریِ تیره داره متعلق به خاندانِ تامارا نیست. بیشتر اینطوره که اعضای خاندان احتمالاً چشمانِ خاکستریِ تیره دارن.
«با توجه به ارتباطِ نزدیکِ شاخهٔ بزرگی از خاندانِ تامارا و فرقهٔ دیوبانو، خیلی محتمله که زن شیطانی سیاه کلاریس هم خونِ خاندانِ تامارا رو داشته باشه.
«طبقِ فرضیهٔ من، زن شیطانی سیاه ممکنه یکی از نوادگانِ دورگهٔ خانواده سورون باشه که به فرقهٔ دیوبانو و خاندانِ تامارا اعلامِ وفاداری کرده.»
این تنها توضیح برای واکنشِ زن شیطانی سیاه کلاریس هنگامِ شنیدنِ نامِ خانواده سورون بود. همچنین تنها دلیلِ مدارای او با براونز سورون محسوب میشد!
لومیان حرفش را قطع نکرد و فرانکا ادامه داد: «ما نه تنها باید با موران آوینی، بلکه با خاندانِ پنهانِ تامارا و جناحِ مردمِ آینه هم روبهرو بشیم. موران آوینی ممکنه خودش قدرتهای فرابشریِ قدرتمندی داشته باشه. علاوه بر این، ادارهٔ ۸، پاککنندگان و ذهنِ جمعیِ ماشین هر روز شیفتی کار میکنن و یه تیمِ فرابشریِ منظم ازش محافظت میکنه.
«منظورِ دوستم اینه که اگه از فداکاری نمیترسیم، هنوز شانسی برای ترورِ موران آوینی هست. اما زنده گرفتنش یا ارتباط با روحش خیلی سخت و خطرناکه.»
منظورِ واقعیِ ۰۰۷ این بود که پالایندگان به آنها آسان نمیگرفتند و کمکِ آشکاری هم نمیکردند. با این حال، اگر ماهیتِ واقعیِ موران آوینی بهعنوانِ یک آدمِ آینه پس از مرگش فاش میشد، ۰۰۷ راهی پیدا میکرد تا به آنها — قاتلانِ دستگیرشده — فرصتی برای فرار بدهد، درست مثلِ زمانی که ژنا اوگ آرتوآ را کشت. اما اگر نمیخواستند از طریقِ موران آوینی اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ مردمِ آینه به دست بیاورند، بهتر نبود به مقامات خبر بدهند و دستگیری را به آنها بسپارند؟ لومیان لحظهای فکر کرد و به فرانکا گفت: «بیا برای نقشه کشیدن عجله نکنیم. فردا در موردش حرف میزنیم.»
فرانکا در حالی که دسته کاغذهایی را که ۰۰۷ به او داده بود در دست داشت، پرسید: «چرا تا فردا صبر کنیم؟»
لومیان خندید.
«بعد از اینکه یه جای امن پیدا کنم تا ارتقام رو کامل کنم و بشم تصاحبکننده سرنوشت، شاید یه تواناییِ خاص و ترکیبیِ مربوط به سرنوشت ظاهر بشه. اینطوری ممکنه بتونیم ایدههای جدیدی بگیریم و راهحلهای مؤثرتری پیدا کنیم.»
در گروهِ چهارنفرهٔ فعلیشان، پنهان نبود که لومیان قدرتِ مسیرِ ناگزیری را دارد.
فرانکا با تعجب پرید وسطِ حرفش: «به این زودی میتونی یه عطیهٔ جدید بگیری؟»
لومیان لبخند زد: «مگه همین الان نگفتم؟ نزدیکِ ۲۰ تا عطیهگیرندهٔ ردهٔ ۶ و ۵ رو یه جا شکار کردم و معجون رو تا حدِ زیادی هضم کردم.»
فرانکا لب برچید و با چشمانش به لومیان اشاره کرد: ببین، توی چشمام نگاه کن! پر از حسادته!
لومیان رو به آنتونی کرد و پرسید: «منظورت از هویتِ واقعی چی بود؟»
آنتونی که در سکوت گوش میداد و چیزی نمانده بود فراموش شود، بهسادگی توضیح داد: «راستش، این اشارهای از طرفِ خانمِ عدالت بود. اون هویت خیلی عجیبه. پیشینه، تحصیلات و تجربیاتش همگی واقعی هستن، اما در واقعیت همچین آدمی وجود نداره. و کسایی هم که ممکنه این موضوع رو لو بدن، یا خیلی وقته مُردن یا از شهر رفتن، از اون دسته آدمایی که تا سالها برنمیگردن.»
فرانکا بر اساسِ تجربهاش نتیجه گرفت: «به نظر میرسه از سالها قبل با دقتِ تمام بهعنوانِ یه پوشش ساخته شده.»
از آنجا که امروز قرار نبود دربارهٔ نقشهٔ مقابله با موران آوینی بحث کنند، آنتونی زیاد نماند. باید برای ضیافتِ امشب آماده میشد.
ژنا از لومیان پرسید: «کجا میخوای به تصاحبکننده سرنوشت ارتقا پیدا کنی؟ میدانِ قربانگاه توی دخمهها؟»
آنجا به دو خدای رسمی تعلق داشت و میتوانست از کسانی که ارتقا مییافتند در برابرِ دخالتهای اضافی محافظت کند.
لومیان با لحنی سرگرمکننده این پیشنهاد را رد کرد: «میترسم یه ممنوعیت رو بشکنم و با نورِ خورشید تطهیر بشم. ارتقا به توطئهگر با ارتقا به تصاحبکننده سرنوشت فرق داره.»
یکی به مسیرهای خدایی تعلق داشت و دیگری متعلق به قلمروی یک خدای پلید بود!
لومیان از قبل مکانِ ارتقایش را انتخاب کرده بود.
ملت شب ابدی!
رفتارِ مطیعانهٔ ترمیبوروس لومیان را نگران میکرد که مبادا وی منتظرِ فرصتی برای دردسرسازی باشد. و از آنجا که یک تصاحبکننده سرنوشت شروع به درگیر کردنِ تواناییهای اصلی در قلمروی ناگزیری میکرد، بسیار محتمل بود که ترمیبوروس در این رده دستکاری کند.
بنابراین، لومیان باید محتاط میبود. او قصد داشت در مکانی امن ارتقا یابد که بتواند بسیاری از تأثیراتِ بیرونی را از بین ببرد.
در میانِ آنها، ملت شب ابدی بهترین انتخاب بود. علاوه بر این، لومیان قصد داشت در یکی دو روزِ آینده با هلا تماس بگیرد تا اطلاعاتِ مربوط به دائویست دنیای زیرین و جشنِ رؤیا را با او در میان بگذارد.
فرانکا با حالتی که انگار تازه متوجه شده بود، به لومیان نگاه کرد: «میخوای توی گردهماییِ علومِ غریبهٔ ما ارتقا پیدا کنی؟»
لومیان بهآرامی سر تکان داد: «آره.»
فرانکا که حسابی سرحال بود، برای کمک پیشقدم شد: «من کمکت میکنم نامه رو بنویسی!»
وقتی فرانکا واردِ اتاقخواب شد و در را بست، لومیان به ژنا نگاه کرد و گفت: «امروز خیلی ساکتی.»
ژنا لبخند زد: «یه بازیگرِ تئاترِ عالی باید بدونه چطور مثلِ یه بانو رفتار کنه.»
لومیان نگاهی به درِ اتاقِ فرانکا انداخت.
«به نظر میرسه مادام چکمههای سرخ امروز خیلی سرحاله. داره چپوراست شوخی میکنه.»
ژنا صادقانه جواب داد: «راستش این اواخر خیلی خوشاخلاق شده.»
لومیان متفکرانه سر تکان داد و دیگر کنکاش نکرد.
لبهای ژنا به لبخندی باز شد: «چرا بیشتر نمیپرسی؟»
لومیان به مبل تکیه داد و با تمسخرِ خودش خندید.
«خواهرم یه بار بهم یاد داد که نیازی نیست دربارهٔ بعضی مسائل خیلی عمیق پرسوجو کنم. اگه خیلی بدونم، ممکنه پشیمون بشم. حتی ممکنه مجبور بشم با مشکلاتی روبهرو بشم که دلم نمیخواد باهاشون روبهرو بشم.»
ژنا با دقت گوش داد، دستش را روی گونهاش گذاشت و با لبخند پرسید: «از چی میترسی؟»
لومیان با زیرکی جرعهای چای سیاه نوشید و گفت: «ترس نیست؛ احترامه.»
ژنا به او خیره شد و ناگهان زد زیرِ خنده.
او دیگر پافشاری نکرد و دربارهٔ جزئیاتِ تیزامو با لومیان گپ زد.
طولی نکشید که فرانکا در را باز کرد و با لبخند گفت: «برای امشب ردیف شد!»
...
ساعت ۱۰ شب، در کاخِ باستانی و مخروبهٔ ملت شب ابدی، لومیان و فرانکا بهسرعت ظاهر شدند و هلا از قبل منتظرشان بود.