چپتر 702: تصاحب‌کننده سرنوشت
چپتر 702: تصاحب‌کننده سرنوشت
پیش از آنکه لومیان فرصت کند چیزی بگوید، فرانکا با اشتیاق ماجراهای مربوط به دائویستِ دنیای زیرین در طولِ جشنِ رؤیا را تعریف کرد.
با هیجان گفت: «تعاملِ بینِ دو دنیای ما خیلی پیچیدهتر از چیزیه که تصور میکردم!»
«کی فکرشو میکرد که غیر از چشمهٔ زنانِ سامری، یه نقطهٔ تعاملِ دیگه هم وجود داشته باشه و همهچیز به اون رودِ خیالی و رازآلود گره خورده باشه.»
فرانکا در سکوت با خود اندیشید،
حیف که هنوز اون مردی رو که فکر میکنیم مالِ دنیای ماست و تو طبقهٔ چهارمِ دخمهها دیده شده پیدا نکردیم... جدی، چرا کارِ ۰۰۷، نه، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی اینقدر طول کشیده؟ اونا حتی اون خائنی رو که با دروغِ آوریل همدست بود هم پیدا نکردن...
وقتی صحبتِ فرانکا تمام شد، لومیان توضیحِ مختصری دربارهٔ منشأ مقبرهٔ باستانیِ سیاه و جسدِ باستانی داد.
هلا که هنوز لباسِ بیوهٔ سیاه به تن داشت، با دقت گوش داد و آرام سر تکان داد.
«دیگه روشنه که رودِ خیالی اشارهای به رودخانهٔ استیکس نیست. باید چیزی خیلی مهمتر از اون باشه.»
لومیان که از حرفِ هلا غافلگیر نشده بود، گفت: «دقیقاً. مقبرهٔ باستانیِ سیاه فقط تجسمِ قدرتِ مسیرِ مرگ نیست؛ نمادِ مسیرهای شبِ جاوید و جنگاور هم هست.»
در جهانِ کنونی، تمامِ افسانههای پیرامونِ رودخانهٔ استیکس با مرگ در ارتباط بود.
لومیان گمان میکرد که این موضوع شاید به موجوداتی مانندِ تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین، درختِ مادرِ هوس و مادرِ بزرگ مربوط باشد که تختهای پادشاهیِ متعددی در ارتباط با مسیرهای گوناگون در اختیار داشتند.
هلا نگاهی به فرانکا انداخت، لحظهای سکوت کرد و سپس گفت:
«اگه سایهٔ زرهپوش درست بگه، دائویستِ دنیای زیرین تو وضعیتِ خطرناکیه. اگه قصد دارید باهاش تعامل کنید، باید خیلی احتیاط کنید و مطمئن بشید که از اون منطقه راهِ فراری دارید.»
سایهٔ زرهپوش دائویستِ دنیای زیرین را چنین توصیف کرده بود که «خود را قربانی کرد تا واردِ رود شود»؛ توصیفی که به معنای قربانی کردنِ شکلِ فیزیکی یا جانِ شخص بود.
فرانکا آهی کشید و گفت: «میفهمم. وقتی به ردهٔ ۵ رسیدم، بیشتر به این موضوع فکر میکنم.»
همزمان با این آه، فکری مغرورانه از ذهنش گذشت،
معجونِ لذت این اواخر تا حدِ زیادی هضم شده. حتی بدونِ فرصتهای بیشتر، میتونم تو دو سه ماهِ آینده برای آیینِ ارتقای زنِ شیطانیِ رنج آماده بشم... باید از همین الان جمعآوریِ موادِ لازمِ معجون رو شروع کنم...
نباید حرفیشو بزنم، اصلاً نباید بگم—نباید بذارم لومیان بفهمه. پُزدادن باعث میشه آدمِ بیملاحظهای به نظر برسم و به ژنا بیاحترامی بشه...
نگاهِ کنجکاوِ لومیان چند بار بینِ هلا و فرانکا چرخید.
حس کرد مادام هلا حرفِ مهمی برای گفتن به فرانکا دارد، اما از بیانش خودداری میکند.
بهندرت پیش میآمد لومیان حس کند مادام هلا چیزی در ذهن دارد. نگاهِ او به فرانکا و چند ثانیه سکوتش، حسِ تردید را به لومیان القا کرد.
متأسفانه فرانکا معمولاً آدمِ بیخیالیه و زیاد به جزئیات دقت نمیکنه. وگرنه شاید میتونست با سؤالپیچ کردن، یه اطلاعاتی ازش بیرون بکشه...
ذهنِ لومیان بهسرعت به کار افتاد و به این نتیجه رسید که اگر مادام هلا در این لحظه تصمیم گرفته چیزی نگوید، حتماً دلایلِ خودش را دارد. از این رو، کنجکاویاش را سرکوب کرد و به جلوی کاخِ مخروبه اشاره کرد.
«من آیین رو آماده میکنم.»
فرانکا با اشتیاق جواب داد: «فکرِ خوبیه.»
گرچه او شاهدِ به دست آوردنِ قدرتهای ریاضتکش توسطِ لومیان بود، اما آن اتفاق در تریرِ دورانِ چهارم رخ داده بود. خطراتِ بیشماری در هم تنیده شده و او را از ترس به لرزه انداخته بودند. مجبور بود مدام مراقبِ اطرافش باشد و نمیتوانست با آسودگیِ کنونی، وضعیت را «تماشا کند».
لومیان پس از لحظهای تأمل، قوطیِ فلزیِ کوچکی را از جیبِ مخفیاش بیرون آورد و برای فرانکا پرتاب کرد.
«اگه بعداً اوضاع برام بد پیش رفت، با زور دیوارِ نیروی روحی رو بشکن و اینو بنداز جلوم یا روم.»
فرانکا در حالی که لبخندی روی لبانش نقش بسته بود، پرسید: «درشو هم برات باز کنم؟»
لومیان ابرویی بالا انداخت: «تو چی فکر میکنی؟»
فرانکا با همان لبخندِ پابرجا جواب داد: «معلومه. فقط میخوام فضا رو عوض کنم. دلم میخواد خیالت راحت باشه.»
«ممنونم!» لومیان برگشت و بهسوی صندلیِ سنگیِ عظیم در اعماقِ کاخِ باستانی به راه افتاد.
شهودش میگفت که آن صندلیِ سنگیِ عظیم و لکهدار شاید ارتباطی با آقای ابله داشته باشد.
این کار به او امکان میداد در طولِ آیینِ پیشِ رو، توجهِ آقای ابله را جلب کند.
همانطور که فرانکا و هلا تماشا میکردند لومیان اقلامِ مربوطه را روی صندلیِ سنگی میچیند، آن را به شکلِ محراب درمیآورد و پوندِ طلای لوئن را با احترام جلوی شمعِ سفیدِ مایل به خاکستریِ نمادِ ایزد میگذارد، هلا با آرامش گفت: «نگرانِ جواب نگرفتن نباشید. رازها پنهان میمونن، در حالی که بقیهٔ چیزها آشکار میشن.»
لومیان خنجرِ نقرهایِ آیین را تقدیس کرد و با برپاکردنِ دیوارِ نیروی روحی، احساسِ آرامش کرد.
صدای فرانکا و هلا در پسزمینه محو شد، گویی از فاصلهای بسیار دور به گوش میرسید.
لومیان بهجای شتابزدگی در انجامِ آیین، صدایش را پایین آورد و پیشدستانه ترمیبوروس را تحریک کرد.
«قراره یه بارِ دیگه قدرتت رو بیرون بکشم. نظری در این باره نداری؟»
هدفش این بود که ترمیبوروس را تا حدودی خشمگین کند. تنها در آن صورت ممکن بود ترمیبوروس ناخواسته در پاسخِ خود مسائلِ پنهان را فاش کند و به لومیان اجازه دهد بفهمد آیا این فرشتهٔ ناگزیری مخفیانه نقشهای در سر دارد یا نه.
هرچه زودتر متوجهِ آن میشد، زودتر میتوانست به آن رسیدگی کند و راهِحلی بیابد!
صدای پرهیبتِ ترمیبوروس طنین انداخت.
«هرچه جلوتر بری، به پایان نزدیکتر میشی. این یه ناگزیریه—برگشتناپذیر.»
لومیان رفتارِ مرموزِ ترمیبوروس را به سخره گرفت و گفت: «اینطوری خودت رو تسلی میدی؟»
صدای ترمیبوروس در بدنِ لومیان پیچید.
«عطیهها عطیهگیرنده رو به بخشنده نزدیکتر میکنن. شاید فکر کنی داری قدرتم رو بیرون میکشی، اما در حقیقت، داری پیوسته سرنوشتت رو با سرنوشتِ من همراستا میکنی و رفتهرفته بیشتر شبیهم میشی.
«این به من اجازه میده از دریچهٔ چشمها و سرنوشتِ تو نگاهی گذرا بندازم.
«من و تو فقط حشراتی هستیم که تو تلهٔ سرنوشت گیر افتادیم. بهجز عظیمترینِ موجودات، همهٔ جانداران تو این ویژگی مشترکان.
«در آیندهٔ نزدیک، خواهی فهمید: "مرگ پایانِ همهچیزه و جنون نغمهای ابدی."»
این اساساً فرقی با هیچی نگفتن نداره... یعنی ترمیبوروس داره اشاره میکنه که تو آیندهٔ نزدیک قراره به مانع بربخورم؟ لومیان خندید و گفت: «عمداً اینا رو میگی تا وقتی قدرتِ سرنوشتدزد رو به دست میارم، زیرِ بارِ نگرانی و ترس باشم و امیدوار باشی همینجا بمیرم؟
«نگران نباش. مرگ و جنون جلودارم نمیشن.»
لومیان بیآنکه منتظرِ پاسخِ ترمیبوروس بماند، نگاهش را به شعلهٔ شمع دوخت و با صدایی بم و رسا خواند:
قدرتِ ناگزیری!
تو گذشته، اکنون و آیندهای؛
تو علت، معلول و فرایندی؛
...
با پیشرویِ آیین، فرانکا و هلا شاهدِ دگرگونیِ تمامِ اشیای روی محراب بودند. سنگها نرم شدند، شمعها باد کردند و زمین پوسید و به باتلاق بدل شد. حشراتِ عجیبِ بیشماری در خلأ پدیدار شدند.
تاریکیِ بیرونِ کاخِ مخروبه شدت گرفت. مایعی نقرهایسیاه از سینهٔ لومیان جاری شد و او را همچون جیوهای فاسد در بر گرفت.
لومیان از درد به خود پیچید. در طولِ این فرایند، بدنش بینِ پیچخوردگی و حالتِ عادی در نوسان بود و گاه به حالتهایی درمیآمد که با کالبدشناسیِ انسان در تضاد بود. گویی استخوان نداشت و پوست و گوشتش با جیوه آمیخته بود.
فرانکا جا خورد و دردی غیرقابلتوضیح و وهمآلود را تجربه کرد.
در میانِ آن دردِ طاقتفرسا و آشنا، چشمِ لومیان به اورور افتاد.
اورور با آن موهای بلوندِ پرپشت و بلندش، داشت طلسمِ احضارِ روح را اجرا میکرد!
لومیان قدمی به جلو برداشت و مداخله کرد تا جلوی اورور را بگیرد.
درست همان دم که با این باور که مشکل در نطفه خفه شده و اورور دیگر به شخصیتِ پلیدِ روش لویی سانسون تجزیه نمیشود، در دل شادی میکرد، با وحشت دریافت که بدنِ خواهرش دگرگونیِ شدیدی یافته است. او در وضعیتی خونآلود، باد کرده و به هیولایی با سه سر و شش بازو بدل شده بود که چهارزانو نشسته بود.
لومیان دید که اورور از هلا کمک میخواهد. با بیمیلی به او یاری رساند و نگذاشت خواهرش این ماجرا را فراموش کند. اما وقتی هلا رسید، اورور با وجودِ اجرا نشدنِ آیینِ نهایی، از قبل به هیولای غولآسای سهسر و ششبازو تبدیل شده بود.
اورور در مراحلِ مختلفِ زندگیاش پیشِ روی لومیان ظاهر شد. آنها در آستانهٔ گرفتنِ تصمیماتی سرنوشتساز بودند.
لومیان با استیصال کوشید سرنوشتِ اورورها را تغییر دهد و نگذارد به مغاک سقوط کنند. اما هر بار با وجودِ موفقیت در هدایتِ سرنوشت به شاخابهای دیگر، روح و جسمِ اورور در نهایت فرومیریخت و او را به هیولایی با سه سر و شش بازو بدل میکرد.
این ناگزیریه؟ این یه نتیجهٔ برگشتناپذیره؟ لومیان در حالی که تلاشهایش هر لحظه بیثمرتر میشد، چشمانش به خون نشست.
در آن لحظه، بوی لطیف و شیرینی به مشامش رسید و زمزمهای آرامبخش در گوشش طنین انداخت.
لومیان بیدرنگ حواس و روشنیِ ذهنش را بازیافت.
اورورهای پیشِ رویش ناگهان ناپدید شدند و تنها شعلههای آرامِ شمعها بر جای ماندند.
لومیان غریزی به پشتِ سرش نگاهی انداخت و متوجه شد فرانکا و هلا همان نزدیکی هستند. دیوارِ نیروی روحی در هم شکسته بود.
فرانکا همزمان رنگهای نقرهای و سیاهِ آهنیِ لرزان را در چشمانِ لومیان دید که پیش از آمیختن و بدل شدن به رنگِ نقرهایسیاه، سوسو میزدند.
لومیان نفسش را بیرون داد و دریافت که از خطر جسته و با موفقیت قدرتِ سرنوشتدزد را به دست آورده است.
با این حال، حسِ عمیقی از استیصال و ناامیدی در وجودش باقی مانده بود.
آنچه در توهم تجربه کرده بود، ظاهراً فرجامِ نهاییِ خواستهاش برای زنده کردنِ اورور را پیشگویی میکرد.
پس از ده بیست ثانیه، لومیان سرانجام خود را از قیدِ آن احساسات رها کرد و عزمش را بازیافت.
چطور میشه بدونِ اینکه حتی تلاشی بکنی تسلیم بشی!
فرانکا آهِ آسودگی کشید، درپوش را سر جایش بست و با لبخند پرسید: «چطور پیش رفت؟ تواناییِ جدیدی هم به دست آوردی؟»
واقعاً خودت رو غریبه نمیدونی. چطور میتونی اینقدر بیخیال دربارهٔ قدرتهای فرابشریِ جدیدِ یکی دیگه بپرسی؟ لومیان در دل از فرانکا انتقاد کرد و با دقت دگرگونیاش را سنجید.
چشمانش که تازه به حالتِ عادی برگشته بود، بارِ دیگر نقرهایسیاه شد و تصویرِ فرانکا و هلا را بازتاب داد.
سپس رودِ وهمآلودِ جیوهایرنگی را که به آن دو بانو تعلق داشت درک کرد. نورِ درخشانی را دید که نمایانگرِ تنهٔ اصلیِ رودِ گذشته و اکنونشان بود و شاخابههای پرشماری که از زمانِ حال منشعب شده بودند.
رودِ وهمآلود بهآرامی پیش رفت، تمامِ شاخابهها را بلعید و تنها یکی را باقی گذاشت و آن را به تنهٔ اصلی بدل کرد. تنهٔ اصلی همچنان به شاخابههای جدیدی تقسیم میشد...
لومیان متوجه شد یکی از شاخابهها، فارغ از اینکه به فرانکا تعلق داشت یا هلا، رنگمایهای سیاهِ کمرنگ از خود ساطع میکرد.