چپتر 703: تواناییِ ترکیب‌شده
چپتر 703: تواناییِ ترکیب‌شده
سیاه... وقتی پای بخت وسط باشه، این رنگ یعنی با یه بلای مرگبار روبهرو میشن... اگه رنگش غلیظ نباشه، یعنی بلا ممکنه کشنده باشه اما میشه ازش قسر در رفت—یعنی شانسی برای پشت سر گذاشتنش هست؟ آره، از این به بعد حواسم به بقیه هست. شاید سیاه غلیظ هم ببینم. شاید معنیش این باشه که اگه شاخابهٔ مربوطهاش انتخاب بشه، سرنوشتِ مرگباری رقم میخوره... لومیان به تماشای سرنوشتِ فرانکا و هلا ادامه داد و فرضیهای در این باره در ذهن پروراند.
از آنجا که شاخابهها مدام جابهجا میشدند، لومیان نمیتوانست سرنوشتِ آیندهٔ هدف را کاملاً درک کند. تنها میتوانست نگاهی گذرا به چند احتمال بیندازد. «نشانِ» سیاه به او اجازه میداد بزنگاههای حیاتی را دقیق مشخص کند.
این موضوع در دانشِ رازآلودی که همراه با قدرتِ تصاحبکننده سرنوشت میآمد، گنجانده نشده بود. لومیان قویاً گمان میکرد که وقتی دیدنِ بخت به دیدنِ سرنوشت ارتقا مییابد، میتواند با بررسی نقطه ضعفِ دروگر ترکیب شود و این تواناییِ بیهمتا را بسازد.
انگار نقاطِ ضعفِ جسمی و روحیِ هدف را برملا میکرد—شاخابهای که به مرگشان ختم میشد!
همونطور که حدس میزدم، تواناییهای دیداریِ مسیرهای شکارچی و ناگزیری با هم ترکیب شدن... لومیان از فرصت استفاده کرد تا رودهای سرنوشتِ هلا و فرانکا را بکاود. دریافت که میتواند پارههایی از سرنوشتِ گذشته و اکنونِ آنها را درک کند، درست مثل زمانی که از عطارد سقوط کرده برای دیدنِ سرنوشتِ دیگران استفاده میکرد.
تفاوت اکنون در این بود که میتوانست آن را بیآنکه نیروی روحیاش را بسط دهد، مستقیم ببیند. با تواناییهای مناسب، میتوانست رودِ اثیری را که با موجهای جیوهمانند میدرخشید و از نمادهای پیچیده بافته شده بود، لمس کند.
به بیانِ دیگر، میتوانست بیآنکه هدف بویی ببرد، بخشی از سرنوشتش را «ببیند».
طبیعتاً، در مقایسه با لمسِ رودِ سرنوشتِ مربوطه از طریقِ تواناییها، تکیه بر بینایی محدودیتهای روشنی داشت. بیشترِ صحنههای زندگی در رودِ جیوه در چنین مواردی کاملاً مهآلود بود. هرچه به اکنون نزدیکتر میشدند، واضحتر مینمودند. به همین ترتیب، هرچه کمتر به مسائلِ ردهٔ بالا مربوط میشدند، روشنتر به نظر میرسیدند.
صحنههای زندگیِ فرانکا و هلا در این زمینه تضادی زنده و چشمگیر را نشان میداد.
پارههای گذشته و اکنون که در موجهای جیوهایِ رودِ سرنوشتِ هلا پدیدار میشدند، گویی در مه پوشیده بودند و برخی دیگر انگار در شب پنهان شده و تشخیصناپذیر بودند. تنها مشتی از آنها قابلدرک بود. برای فرانکا بسیار روشنتر بود. بهویژه در یکیدو هفتهٔ اخیر، لومیان میتوانست همهچیز را ببیند، مگر صحنههایی با موجوداتِ ردهٔ بالا مانندِ ملت شب ابدی، خانمِ داوری و زن شیطانی سیاه.
لومیان در میانهٔ مشاهداتِ کاوشگرانهاش ناگهان جا خورد.
پس از چند ثانیه، آشفته نگاهش را برگرداند.
فرانکا با کنجکاوی و نگرانی پرسید: «چی شده؟ اگه ترجیح میدی تواناییهای خاصت رو لو ندی، مشکلی نیست.»
تازه آنوقت فهمید که برای پرسیدن دربارهٔ وضعیتِ تصاحبکننده سرنوشت و تواناییهای احتمالیاش در حضورِ مادام هلا بیش از حد اشتیاق نشان داده است.
لومیان بیاختیار آبِ دهانش را بهسختی قورت داد. به خودش مسلط شد و با نگاهِ هلا روبهرو گشت.
«چیزی نیست که نتونم بگم.
«دیگه فقط نمیتونم بخت رو ببینم. میتونم رودِ سرنوشتِ مربوط به هر کدومتون رو مستقیم درک کنم. از مسیرِ اصلی تا شاخابهها رو در بر میگیره، اما بیشترش نامفهومه. فقط وقتی فعالانه از تواناییِ شکارِ سرنوشتم استفاده کنم میتونم واضح تشخیصش بدم، و محدودیتِ زمانی هم داره.
«راستش، بینِ شاخابههای رودِ سرنوشتی که دیدم، یکیشون احتمالاً به مرگ ختم میشه...»
لومیان نظریهٔ اولیهاش را خلاصه بازگو کرد و رنگِ چشمانش رفتهرفته به حالتِ عادی برگشت.
فرانکا با تمرکز بر معنای نمادینِ «سیاه» گفت: «اگه مرگ ناگزیر نیست، باید بهش گفت بلای مرگبار.»
بلای مرگبار؟ لومیان و هلا رو به فرانکا کردند و منتظرِ توضیح ماندند.
فرانکا خندهای معذب سر داد.
«ساده بگم، اگه از یه فاجعه، بحران یا حادثهای که میتونه باعثِ مرگ بشه عبور کنی، ممکنه زنده بیرون بیای.»
که اینطور... لومیان اندکی تأمل کرد و گفت: «پس اسمِ این توانایی رو میذارم چشم فاجعه—چشمایی که میتونن بلاهای مرگبار رو درک کنن.»
نامش برای او اهمیتِ چندانی نداشت. کاراییاش در درجهٔ اول بود.
سپس لومیان دانشِ رازآلودی را که همراه با قدرتِ تصاحبکننده سرنوشت واردِ بدنش شده بود، جذب کرد.
هستهٔ اصلیِ یک تصاحبکننده سرنوشت در واقع در سرنوشتدزدی نهفته بود که به سه توانایی تقسیم میشد.
اولی سرنوشتدزدی بود. با لمسِ رودِ سرنوشتِ هدف، میتوانست سرنوشتِ دلخواه را تصاحب و استخراج کند.
این تا حدودی با تواناییهای عطارد سقوط کرده تفاوت داشت. برای تصاحبِ سرنوشتِ هدف نیازی به کشتنِ او نبود، اما به زمان نیاز داشت. هرچه سرنوشتِ مربوطه سبکتر بود، این فرایند سریعتر پیش میرفت و برعکس.
سنگینیِ یک پارهٔ سرنوشت نشاندهندهٔ اهمیتِ آن در سرنوشتِ کلیِ هدف بود.
طبیعتاً، لومیان میتوانست با کشتنِ هدف نیز پارهای از سرنوشتش را تصاحب کند. افزون بر این، سرنوشتِ کلیِ هدف بدونِ تغییرِ دیگری قفل میشد. زمانِ لازم برای تکمیلِ تصاحب بسیار کوتاه بود.
لومیان بهعنوانِ یک تصاحبکننده سرنوشت، میتوانست دو پارهٔ سرنوشت را درونِ خود فشرده کند که از تکپارهٔ عطارد سقوط کرده فراتر میرفت.
معمولاً میشد سه پاره داشت، اما لومیان نه رقصنده بود و نه نقشِ راهب صدقهگیر را بازی کرده بود. حتی مجموعهٔ کاملی از قراردادهای ویژه را امضا نکرده بود. بدین معنا که در سهگانهٔ آغازینِ دامنهٔ ناگزیری، در زندگیِ روزمره بهندرت به عطاکنندهٔ قدرت نزدیک شده بود. همجوشیاش با قدرتها نسبتاً ضعیف بود.
اگر روحیهٔ بنیادینِ یک ریاضتکش را در خود نپرورده بود، چهبسا میتوانست تنها یک پارهٔ سرنوشت را ذخیره کند.
تواناییِ دوم، مبادلهٔ سرنوشت بود؛ جایی که سرنوشتِ انباشتهشدهٔ شخص با سرنوشتِ مشخصی از هدف معاوضه میشد.
در حالتِ آرمانی، سنگینیِ پارههای سرنوشت باید با هم همخوانی میداشت. سبک در برابرِ سبک، سنگین در برابرِ سنگین. در غیرِ این صورت، مبادله بسیار کند پیش میرفت و شاید پنج تا شش دقیقه طول میکشید.
اهمیتِ پارهٔ سرنوشت یک جنبه بود و اهمیتش برای آن شخص جنبهای دیگر. این دو در کنارِ هم بر سرعتِ مبادله اثر میگذاشتند. با این حال، رویهمرفته از تصاحبِ مستقیمِ سرنوشتِ مربوطه سریعتر بود—مگر اینکه آن را از هدفی کشتهشده تصاحب میکرد.
چه در تصاحبِ سرنوشت و چه در مبادلهٔ سرنوشت، محدودیتهایی وجود داشت که مانع میشد تا پیش از پایانِ کار، به هدف حمله کند.
از این نظر، راحتی و انعطافپذیریِ عطاردِ سقوط کرده را نداشت.
تواناییِ سوم اجبارِ سرنوشت بود. این توانایی نیازمندِ صرفِ مقدارِ عظیمی نیروی روحی بود تا آیندهٔ هدف را مستقیماً بهسوی یک شاخابه بکشاند.
در اصل، این توانایی اینطور عمل نمیکرد. پیشتر، سرنوشتِ آیندهٔ هدف را بیشتر از طریقِ آیینها، نفرینها و روشهای دیگر تغییر میداد. اما پس از ترکیب با ویژگیِ دروگر، میتوانست سرنوشتها را مستقیماً مجبور کند.
این ترکیب با چشمِ فاجعه به لومیان اجازه میداد تا احتمالاتِ خاصی را تشخیص دهد.
طبیعتاً پس از ارزیابیِ دقیق، نتیجه گرفت که نیروی روحیِ دوگانهاش بهعنوانِ یک دروگر و تصاحبکنندهٔ سرنوشت، تنها اجازهٔ دو بار اجبار را به او میدهد.
لومیان ارزیابیِ کلیاش را انجام داد: تواناییهای اصلیِ یه تصاحبکنندهٔ سرنوشت، عمیقتر کردن و سادهسازیِ طلسمِ انتقالِ شانسه...
پس از تبدیل شدن به تصاحبکنندهٔ سرنوشت، سقفِ قراردادهایی که میتوانست بهعنوانِ یک پیمانکار تحمل کند به دوازده رسیده بود. استقامتِ ناشی از ریاضتکش بودنش نیز بهطرزِ چشمگیری افزایش یافته بود.
این امر لومیان را بر آن داشت تا به فکرِ امضای دو تا سه تواناییِ قراردادیِ دیگر در آینده بیفتد تا سبکِ مبارزهاش را تنوع بخشد و برگهای برندهٔ مربوط به آن را تقویت کند.
با این حال، قصد نداشت واقعاً هر دوازده یا حتی ده قرارداد را امضا کند. این کار از حدِ تحملِ یک ریاضتکش فراتر میرفت. لومیان هیچ تمایلی نداشت که مانندِ کشیش گیوم بنه به یک فرابشرِ شبهپست تبدیل شود که ضعفهایش بهراحتی قابلدرک و کارهایش قابلپیشبینی باشد.
تغییرِ چشمگیرِ دیگر در یک ریاضتکش، انباشتِ پارههای سرنوشتِ بیرونی بود. این امر واقعاً به جزءِ حیاتیِ یک تصاحبکنندهٔ سرنوشت تبدیل شده بود. در موردِ آیینهایی مانندِ طلسمِ آفرینشِ حیوان نیز، اکنون امکانِ سادهسازی وجود داشت. برای نمونه، پیشتر لومیان مجبور بود پوستِ گوسفندِ آیینی را روی هدف بیندازد تا با خواندنِ ورد، او را به گوسفند تبدیل کند. اکنون میتوانست از پوستِ گوسفندی نمادینتر برای پوشاندنِ طرفِ مقابل استفاده کند تا پیشنیاز را برآورده سازد.
انعطافپذیریاش بهعنوانِ یک رقصنده نیز بیشتر شده بود. لومیان اکنون میتوانست حرکاتی هولناک و باورنکردنی انجام دهد. اگر مردمِ عادی تنها نگاهی گذرا به سایههایی که او میانداخت میانداختند، او را هیولا میپنداشتند.
علاوه بر این، نیروی روحیِ لومیان بهشدت بالا رفته بود. ابتداییترین معیار این بود که میتوانست تا ۱۷ بار از پیمایشِ دنیای ارواح استفاده کند.
با این وجود، هم تصاحبکنندهٔ سرنوشت و هم دروگر تأثیرِ ناچیزی بر قدرتِ بدنیاش داشتند.
لومیان پس از بررسیِ دگرگونیاش، از مادام هلا تشکر کرد و پیش از بازگشت به دنیای واقعی همراه با فرانکا، پرسید که نشستِ بعدیِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری چه زمانی خواهد بود.
او پس از پس دادنِ سکهٔ طلای ابله به ژنا، تواناییهای یک تصاحبکنندهٔ سرنوشت را بهاختصار شرح داد و گفت:
«با توجه به اینکه میتونم بعضی از پارههای سرنوشت رو مستقیماً ببینم، بعد از اینکه موران آوینی رو از نزدیک زیرِ نظر گرفتم، دربارهٔ نقشهٔ دقیق تصمیم میگیرم.»
فرانکا که از هر گامی برای کاهشِ خطر کاملاً حمایت میکرد، گفت: «باشه.»
لومیان برخاست و به فرانکا و ژنا گفت:
«پس من اول میرم. یادتون نره تو گردهماییهای علومِ غریبهتون پرسوجو کنید که فرمولِ معجونِ کاهنِ برداشت و موادِ فرابشریِ مربوط بهش پیدا میشه یا نه.»
فرانکا در حالی که لومیان را بدرقه میکرد، گفت: «فهمیدم.» سپس با سردرگمی رو به ژنا کرد: «چرا رفتارش یه خرده عجیبه؟ مگه معمولاً قبل از رفتن رو اعصابِ بقیه راه نمیرفت و تیکه نمیپروند؟»
ژنا نیز این رفتار را غیرعادی یافت و در فکری عمیق فرو رفت.
ناگهان حالتِ چهرهاش دگرگون شد.
ژنا نگاهی به کتابِ توی دستش انداخت و متفکرانه گفت: «شاید چون تازه قدرتِ عطیه رو گرفته، وضعیتش پایدار نیست. باید زودتر برگرده و استراحت کنه.»
فرانکا با درکِ موضوع سر تکان داد: «حرفِ منطقیایه.»
دیگر روی این موضوع درنگ نکرد و به خودش زحمت نداد. شب زیبا بود و نمیتوانست آن را بر سرِ چنین مسائلِ پیشپاافتادهای هدر دهد.
بلوارِ بزرگ، بیرونِ اتاقِ کنفرانسِ رُزِ شانزلیزه.
خبرنگارانِ بسیاری جلوی فوارهٔ زرینِ سرپوشیده و نمادینِ هتل ایستاده بودند و انتظارِ ورودِ وزیرِ صنایع، موران آوینی را میکشیدند که مذاکراتش را با هیئتِ نمایندگیِ پادشاهیِ لوئن به پایان رسانده بود.
لومیان پالتوی فاستونیِ سیاه و کلاهِ سیلندریِ نیمهای را که از پیش آماده کرده بود، پوشیده بود. دوربینِ سیاهوسفیدِ جدید و اجارهایِ بدونِ سهپایهای در دست داشت. با آن ظاهرِ معمولی و رهگذرگونهاش، بهعنوانِ خبرنگاری جعلی میانِ این افراد بُر خورده بود.