چپتر 708: تأثیرِ باقی‌مانده
چپتر 708: تأثیرِ باقی‌مانده
این یه عالمِ آینهٔ معمولیه؟
لومیان به مسیرهای تاریک و وهمآلودی که در اطرافش بودند و شبیه پشهای به نظر میرسیدند که روی تارِ عنکبوتی پیچیده نشسته باشد، خیره شد. بیدلیل موجی از ترس را حس کرد، گویی هر لحظه ممکن بود عنکبوتی غولآسا، کجوکوله و قیرگون از اعماقِ این سرزمینِ عجیب بیرون بخزد و او و فرانکا را به درونِ تاریکیای بکشد که نمادِ نابودی بود.
صدای فرانکا ناگهان در گوشِ لومیان پیچید؛ آنقدر نزدیک که صدای نفسکشیدنش را میشنید: «همهٔ این مسیرهای وهمآلود به یه آینه وصلن؟»
همزمان، بوی گرم و شیرینی به مشامِ لومیان خورد. رگهای خونیاش بیدلیل نبض زدند و جسم و ذهنش کمی آرام گرفت.
فرانکا در لحظهای نامعلوم به کنارش آمده بود و با چشمانی که سوسو میزد، محیطِ اطراف را میپایید.
لومیان به نرمی سر تکان داد و گفت: «در تئوری، آره.»
فرانکا گمانهزنیِ خودش را رد کرد: «نه! شایدم به یه فضای جایگزینِ رازآلود وصل باشن.»
لومیان درکِ خود از عالمِ آینه را به یاد آورد و گفت: «درسته...»
نفسش را بیرون داد و یک قدم به جلو برداشت.
«فکر میکنم اون موقعیتها هم باید به آینهها وصل باشن، آینههایی که متعلق به اون فضاهای جایگزینِ رازآلودن.»
بیآنکه منتظرِ جوابِ فرانکا بماند، به مسیرِ تاریک و وهمآلودِ پیشِ رو اشاره کرد و گفت:
«قبل از فهمیدنِ مختصات و موقعیتِ عالمِ آینه، بیگدار به آب زدن و گذشتن از این مکان احتمالاً خیلی خطرناکه. اگه شانس بیاریم، ممکنه فقط سر از یه آینهٔ اشتباه دربیاریم و چارهای جز برگشتن به دنیای واقعی نداشته باشیم. اگه بدشانس باشیم، به آینهای میرسیم که نمادِ یه مکانِ خطرناکه. وقتی خارج بشیم، باید با دشمنای ترسناکی روبهرو بشیم. اگه خیلی خیلی بدشانس باشیم...»
در اینجا، لومیان مکث کرد.
فرانکا خودش را به او چسباند و با صدایی ملایم پرسید: «اگه خیلی خیلی بدشانس باشیم چی میشه؟»
لومیان بر خودش مسلط شد و قدمِ دیگری به جلو برداشت: «مـ... ما برای همیشه از این عالمِ آینه محو میشیم. زنده پیدا نمیشیم و اگه مرده باشیم، جنازههامون گم میشه.»
ناگهان حس کرد مسیرِ تاریک و وهمآلود به گردابی عظیم تبدیل شد که او را به اعماقِ خود میکشید.
فرانکا نیز حسِ مشابهی را تجربه کرد؛ نیروی روحیاش هشدارِ قدرتمندی به او داد.
هر دو همزمان به عقب قدم برداشتند و از کشیدهشدن به درونِ گردابِ سهمگین جاخالی دادند.
فرانکا آهی کشید و گفت: «چقدر خطرناکه. فقط نزدیکشدن به این مسیرهای وهمآلود، بدونِ اینکه جلوتر بری، میتونه باعث بشه تو یه آینهٔ ناشناس سقوط کنی. شاید تو همچین موقعیتی فقط بتونیم رو شانسِ برندهها حساب کنیم. بیا امیدوار باشیم مقصدمون خیلی وحشتناک نباشه. آها، تواناییهای بزرگنمایی یا اجبارِ سرنوشتِ تو باید به کار بیاد.»
لومیان سر تکان داد.
«اولش فکر میکردم عالمِ آینه ارتباطِ نزدیکی با عالمِ ارواح داره و تلپورت اینجا هم جواب میده. اما از چیزی که میبینم، با اینکه ارتباطی هست، اونقدر قوی نیست که بتونم تلپورت کنم. نه اینکه نتونم تلپورت کنما، ولی ریسکش خیلی بالاست. تقریباً صد درصد احتمالِ گمشدن وجود داره.
«بدونِ درکِ تواناییهای مرتبط با عالمِ آینه، پیشنهاد نمیکنم از این مکان برای کمینکردن سرِ راهِ موران آوینی استفاده کنیم، مگه اینکه یه دیوبانوی ردهبالا یا یه شاگردِ ردهبالا کمکمون کنه.»
لومیان با دیدنِ اینکه فرانکا متفکرانه سر تکان میدهد، آهِ آسودگی کشید و عمداً طعنه زد: «حالت جا اومد؟»
فرانکا لحظهای جا خورد و سپس خجالتش به خشم تبدیل شد: «ها؟ چارهٔ دیگهای هم دارم؟ وقتی از یه آیین استفاده میکنم تا از نخستین کمک بخوام، ناگزیر تحتتأثیر قرار میگیرم. بعضی وقتا وسوسه میشم، بعضی وقتا درد میکشم، و بعضی وقتا دمغ میشم، انگار موقتاً اختلالِ روانی گرفتم. بعضی وقتا هم یه مدت خشکم میزنه، انگار سنگ شدم...»
از زمانِ پیوستنِ رسمیِ فرانکا به فرقهٔ دیوبانو، زنِ شیطانیِ سیاه دانشِ گستردهای از علومِ غریبه را با او در میان گذاشته بود، بهویژه در موردِ نیایش به دیوبانوی نخستین.
در چنین موضوعاتی، زنِ شیطانیِ سیاه توضیح داده بود: از آنجا که او میزبانِ آیین بود، خودِ آیین درجاتی از محافظت را فراهم میکرد. میزانِ تأثیرپذیریِ او از حضورِ لبریزِ نخستین بسیار ناچیز بود. پس از پایانِ آیین، با تحملِ آن به مدتِ ده تا بیست ثانیه، حالش جا میآمد. تنها چیزی که باید مراقبش میبود، امیالِ ناشی از واکنشِ معمولشان به مسحورشدن توسطِ نخستین بود. محوشدنِ آنها نسبتاً تدریجی بود، اما کدام دیوبانو عاشقانِ پرشماری نداشت؟ نیازی نبود بیش از حد نگرانِ این موضوع باشند.
فرانکا هرچه بیشتر حرف میزد، لحنش تندتر میشد و حتی کمی شاکی به نظر میرسید.
«اون یه خدای راستینه. چطور ممکنه بتونم در برابرِ تأثیرِ لبریزِ یه خدای راستین مقاومت کنم؟
«اگه میزبانِ آیین نبودم، نمیتونستم خودم رو کنترل کنم و غرایزِ اولیهام رو رها میکردم.»
فرانکا با اشاره به ذاتِ اولیهاش نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
در عالمِ آینه، او برای جلوگیری از کفرگویی، دیوبانوی نخستین را پیوسته «نخستین» نامیده بود.
لومیان پس از لحظهای تأمل پاسخ داد: «نیایش به یه خدای راستینِ دیگه به هیچچیزِ مشابهی ختم نمیشه، مگه اینکه یکی از حاضرین کفرگو باشه.»
فرانکا از قبل توجیهش را آماده کرده بود: «تقصیرِ نخستینه که تو همچین وضعیتِ افتضاحیه. فکر نکن فقط چون یه ریاضتکشی میتونی در برابرش مقاومت کنی. اگه اونجا بودی و میزبانِ آیین نبودی، فورانِ ذاتِ اولیهات رو به چشم میدیدم.»
در این لحظه، لومیان را برانداز کرد و پوزخند زد.
«اینطور نیست که تو هیچ واکنشی نشون نداده باشی. نگران بودی نتونی خودت رو کنترل کنی، برای همین عمداً دستم رو خوندی و یه موقعیتِ معذبکننده ساختی؟»
ناخودآگاه، تنفسِ فرانکا دوباره به شماره افتاد.
لومیان پوزخندِ تمسخرآمیزی زد.
«وقتی رسیدم اونجا، اثراتِ باقیماندهٔ صحنه کاملاً از بین نرفته بود و یه عطرِ عجیب تو هوا پیچیده بود. اون یه خدای راستین بود. چطور میتونستم حتی در برابرِ کوچکترین ذره از تأثیرِ لبریزِ یه خدای راستین مقاومت کنم؟»
او حرفهای فرانکا را تأیید کرد.
چشمانِ آبیِ دریاچهایِ فرانکا به شکلی تهدیدآمیز تنگ شد، گویی به چالش کشیده شده بود: «واقعاً؟ فقط به خاطرِ عطرِ باقیموندهست؟»
نورِ آبگونِ چشمانش دوباره پدیدار شد و همچون تکههای نورِ خورشید درخشید.
لومیان نفسش را بیرون داد و به پهلو گام برداشت و بازوی فرانکا را گرفت.
«اول تو رو میفرستم برگردی. ژنا منتظرته.»
فرانکا با تعجب پرسید: «همین الان برمیگردیم؟ نمیخوای عالمِ آینه رو بیشتر بگردی و ببینی چطور میشه از این مکان استفاده کرد؟»
«نقشهای دارم.» لومیان فرانکا را از تاریکیِ عنکبوتمانندِ تونلِ توهمی بیرون کشید.
وقتی به غارِ معدنِ سنگ برگشتند، فرانکا که حواسش پرت شده بود، پرسید: «چه نقشهای؟»
لومیان در حالی که سعی میکرد نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کند، بیتفاوت جواب داد: «تواناییِ قرارداد.»
قصد داشت با یک موجودِ فرابشری که تواناییِ پیمایشِ عالمِ آینه را داشت قرارداد ببندد تا ویژگیهای مربوط به آن را به دست آورد!
به هر حال، هنوز تصمیم نگرفته بود این بار با چه سه تواناییای قرارداد ببندد. این میتوانست یکی از آنها باشد.
فرانکا به هیجان آمد: «راست میگی، تواناییِ قرارداد...»
سپس متوجه شد لومیان هنوز بیحرکت است. با درکِ موضوع، در گوشش زمزمه کرد: «مگه نمیخواستی تلپورت کنی؟ چرا نرفتیم؟ فعال کردنِ پیمایش دنیای ارواحِ تو همیشه اینقدر طول میکشه، یا داری چیزی رو تحمل میکنی؟»
همانطور که جملهٔ فرانکا به پایان رسید، آن دو از غارِ تاریکِ معدنِ سنگ ناپدید شدند.
...
آن عصر، در آپارتمانِ اجارهایِ لومیان، ماهیِ آتشینِ فورت که تقریباً یک متر طول داشت، روی میزِ غذاخوری قرار گرفته بود.
لودویگ با استفاده از چاقوی غذاخوریِ کودکانه، پوستِ زغالی و سفتِ ماهی را شکافت و گوشتِ سفید و لطیفِ آن را تکهتکه کرد.
لومیان نگاهی به فرانکا انداخت که لباسِ شکارِ روشن پوشیده بود و متوجه شد نگاهِ زن شیطانی لذت گریزپا و لبریز از خجالت است.
به نظر میرسید دارد زار میزند: منو بکشید! این خیلی خجالتآوره. دیگه نمیخوام زنده بمونم!
لومیان که خودش هم کمی احساسِ خجالت میکرد، لبخند زد.
او بیصدا به فرانکا گفت: «روشنبینیِ بعد از شهوت واقعاً چیزِ عجیبیه.»
با اینکه فرانکا نمیتوانست لبخوانی کند، اما باز هم تمسخرِ لومیان را حس کرد.
لذت مخربه! لذت مخربه! فارغ از جنسیت، وقتی افکارِ لذتجویانه ذهنِ آدم رو تسخیر میکنه، آدم ناگزیر دست به کارایی میزنه که باعثِ نابودیِ خودش میشه!
چقدر تحقیرآمیزه!
نمیخوام زنده بمونم!
در آن لحظه، فرانکا آرزو میکرد زمین دهان باز کند و او را ببلعد.
آنتونی که در سکوت پشتِ میزِ غذاخوری نشسته بود، نگاهی به لومیان و سپس به فرانکا انداخت و بعد نگاهش را دزدید.
سرانجام، لودویگ بخشهای غیرقابلخوردن را جدا کرد و فیلههای ماهی را در سه قابلمهٔ سوپ برید.
فرانکا یکی از قابلمهها را با یخ مهروموم کرد و آن را برای استفادهٔ بعدی در کیسهٔ مسافرِ خود گذاشت. لودویگ قابلمهٔ دیگر را به سمتِ لوگانو هل داد و با لحنی کودکانه گفت: «میشه امشب فیلهٔ ماهی و آبگوشتِ خامه و صدف بخوریم؟»
لوگانو بیدرنگ موافقت کرد: «حتماً.»
او تلاش میکرد نگاهش را از فرانکا و ژنا، آن دو دیوبانو، برگیرد، چرا که معتقد بود این کار بیاحترامی به رئیسش است.
از دیدگاهِ او، این دو دیوبانو احتمالاً معشوقههای رئیس بودند.
بیاختیار در دل شگفتزده شد.
از رئیس جز این هم انتظار نمیره. اون واقعاً دیوبانوها رو به عنوانِ معشوقه داره، اونم دو تا!
اون زمان، امپراتور روزل فقط یکی داشت.
لودویگ پس از ریختنِ مقدارِ زیادی آبلیمو در قابلمهٔ فیلههای ماهی، آن را به سمتِ لومیان هل داد.
مقصودش روشن بود. او به خونِ یک فرابشرِ ردهٔ میانی از مسیرِ شکارچی نیاز داشت.
لومیان پرسید: «چقدر نیاز داری؟»
لودویگ طوری که انگار این کمترین مقدارِ ممکن بود، جواب داد: «اونقدر که بشه همش زد.»
ژنا اخم کرد و پرسید: «هر نفر چقدر باید بخوره تا اون تأثیرِ دائمی رو به دست بیاره؟»
لودویگ معصومانه جواب داد: «بدنها و ردههای مختلف به مقدارِ متفاوتی نیاز دارن. فقط وقتی بخوریش میفهمی.»
لومیان ابرو بالا انداخت و باقیماندهٔ خونِ گاردنر مارتن را در قابلمهٔ سوپ ریخت.
وقتی دید هنوز کافی نیست، با یک خنجرِ نقرهٔ آیینی دستش را برید و ۲۰ تا ۳۰ میلیلیتر خون در آن چکاند.
لودویگ با اشتیاق تماشا میکرد.
لومیان با پوزخندی پرسید: «نگرانِ تباهی نیستی؟»
لودویگ سر تکان داد: «مقدارش اینجا خیلی زیاد نیست.»
فرانکا تمامِ تلاشش را کرد تا عادی رفتار کند و با لحنی سرگرم گفت: «بحث کردن در موردِ سمی بودن بدونِ در نظر گرفتنِ دوزِ مصرفی، فقط مغلطه کردنه.»
لودویگ با فرانکا موافقت کرد: «دقیقاً.» و تکههای ماهی را در سوپ با قاشق هم زد.
رفتهرفته، ماهیِ سفید و لطیف، خونِ ظاهراً سوزان را به خود جذب کرد و بهآرامی شروع به قهوهای شدن کرد.
لودویگ به فرانکا و ژنا دستور داد: «کمی یخ اضافه کنید.»
آن دو دیوبانو هماهنگ برخاستند و دستانشان را به سوی قابلمهٔ سوپ دراز کردند.
قطراتِ برفکِ سفید متراکم شدند و همچون باران فروریختند و روندِ قهوهای شدنِ ماهی را بهطورِ محسوسی کند کردند، تا اینکه کاملاً متوقف شد.
لودویگ از روی صندلیاش پایین پرید و به سمتِ آشپزخانه دوید و با چند بشقابِ نقره برگشت. او بینِ هفت تا هشت فیلهٔ ماهیِ یخیِ لیمویی به هر کدامشان داد.
ژنا با لبخندی متعجب پرسید: «همش همین؟»
لودویگ با جدیت جواب داد: «اگه کافی نیست، میتونی دو سه تا دیگه هم برداری.»
ژنا بیاختیار میخواست چیزی بگوید، اما با دیدنِ رفتارِ کودکانهٔ لودویگ خودداری کرد.
او به بشقابهایشان اشاره کرد و گفت: «اینهمه از خونِ لومیان خواستی فقط برای اینکه یه ذره ماهی بخوری؟ چرا کمتر درست نکردی تا نصفِ دیگهٔ قابلمه رو برای فردا نگه داری؟»
لودویگ قابلمهٔ سوپِ جلویش را بغل کرد و فریاد زد: «مالِ منه!»
«...» ژنا ناگهان احساس کرد شبیهِ ساحرهای است که دارد آبنباتِ یک بچه را میدزدد.
قطعاً داره از قدرتش سوءاستفاده میکنه... لومیان نگاهی به لودویگ انداخت و با حالتی سرگرم سر تکان داد: «حداقل وقتی پای غذا وسط میاد یکم عقل تو کلهته.»
با این حرف، لومیان تمامِ فیلههای ماهیِ یخیِ لیموییِ توی بشقابش را تا ته خورد.