چپتر 709: سرآشپز
چپتر 709: سرآشپز
طعمِ ترشِ لیمو، بافتِ لطیفِ ماهی، عطرِ سوزان و شیرینیِ پنهان با رگههایی از طعمِ ماهی و روغن در دهانِ لومیان پیچید. مزهاش از انتظارش فراتر میرفت.
انتظار داشت چنین غذاهایی مثلِ معجون بدمزه و زننده باشند، اما هرگز فکر نمیکرد واقعاً لذیذ از آب درآیند.
وقتی حقِ انتخاب داره، لودویگ واقعاً غذاهای لذیذ رو ترجیح میده و سرِ خودش کلاه نمیذاره... لومیان هفت یا هشت تکه ماهی را جوید و فرو داد.
سوزشِ ملایمی از گلو تا معدهاش دوید که نوشیدنِ لیوان مشروبی را به یاد میآورد.
این حس بهسرعت محو شد و هیچ اتفاقِ غیرعادیای نیفتاد.
لومیان نگاهی به لودویگ انداخت و پرسید: «همین؟ اثر کرد؟»
لودویگ سر تکان داد.
«دو سه دقیقهٔ دیگه بهش وقت بده تا معدهت جذبش کنه.»
فرانکا با تعجب پرسید: «به این زودی؟»
فرانکا به علومِ غریبه احترام میگذاشت، اما چون پیشتر معجون خورده بود، میدانست اثرشان آنی است. با این حال، ظاهراً غذاهای لودویگ به هضم و جذب در معده نیاز داشتند؛ چیزی که با کارکردِ معمولِ این عضو در تضاد بود.
گذشته از این، معده که همهچیز را جذب نمیکرد!
لودویگ با جدیت جواب داد: «چیزایی که یه سرآشپز درست میکنه، میتونه خیلی زود تو معده جذب بشه.»
سرآشپز... لومیان در فکری عمیق سر تکان داد.
به یاد آورد که لودویگ مدام مثلِ یک خوراکشناس دربارهٔ چیزهای مختلف نظر میداد.
لودویگ بیآنکه توضیحِ بیشتری بدهد، سرش را در قابلمهٔ سوپِ جلویش فرو برد و فیلههای باقیماندهٔ ماهیِ لیمویخی را تا ته خورد.
ژنا و بقیه بیدرنگ تکههای ماهیِ توی بشقابهایشان را تمام کردند.
دو دقیقه بعد، لومیان حس کرد بدنش گرم میشود و پوست و گوشتش مورمور میکند.
تأثیرش روی او ناچیز مینمود. این حس در برابرِ نوشیدنِ معجون هیچ بود، چه رسد به دردِ سوزاندنِ خودش با شعلههای آتش.
چیزی نگذشت که لومیان به حالتِ عادی برگشت، بیآنکه حالتِ چهرهاش تغییری کند.
با شیطنت نگاهی به فرانکا، ژنا و آنتونی انداخت و منتظر ماند تا ببیند فیلهٔ ماهیِ لیمویخی چه تأثیری بر آنها میگذارد.
یک دقیقه بعد، ژنا و بقیه ناگهان سرخ شدند؛ گویی غذایی بهشدت تند از ارتفاعاتِ پادشاهیِ فیناپوتر خورده بودند.
لوگانو که نفسش میسوخت، با درد نفس را بیرون داد: «فسسس...»
این حس از درونِ بدنش نشئت میگرفت و حتی اگر میخواست هم نمیتوانست درمانش کند.
لایهای از یخ بدنِ فرانکا را پوشاند؛ گویی میخواست دردِ پوست و گوشتش را تسکین دهد.
سودی نداشت.
ژنا و آنتونی چهره در هم کشیدند، اما حرکتِ اضافهای نکردند. ناراحتی را تاب آوردند و منتظر ماندند تا کارِ فیلهٔ ماهیِ لیمویخی در تغییرِ بدنشان تمام شود.
این وضعیت ده تا بیست ثانیه طول کشید تا اینکه حالتِ چهرهٔ این چهار نفر آرام شد.
لومیان با لبخند پرسید: «چطوره؟»
فرانکا ناخودآگاه آن حس را به یاد آورد و گفت: «انگار وجببهوجبِ پوست و گوشتم سوخته بود. هوم، نه تا اون حد شدید... نسبتاً ملایم بود...»
همانطور که حرف میزد، قوطیکبریتی از کیفِ مسافرش بیرون آورد و برای آزمایش دو کبریت روشن کرد. شعلهها را کمی زیرِ پشتِ دستِ چپش گرفت.
چهرهٔ فرانکا رفتهرفته در هم رفت. دردِ دستِ چپش را لحظهای تحمل کرد و بعد آن را عقب کشید و تکان داد.
قوطیکبریت روی زمین افتاد.
فرانکا از میانِ دندانهای کلیدشدهاش نتایجِ آزمایش را به لومیان و ژنا گزارش داد: «هنوز هم درد داره!»
لودویگ با عجله جواب داد: «درد رو کم نمیکنه.»
ژنا با نگرانی پرسید: «زخمش چطوره؟»
فرانکا فوراً پشتِ دستِ چپش را وارسی کرد و روی پوستِ رنگپریدهاش فقط ردِ سوختگیِ خفیفی دید که آسیبِ فیزیکیِ ناچیزی داشت.
چهرهٔ فرانکا باز شد و گفت: «اثر داره، هرچند از همون اول دمای شعله اونقدرها هم بالا نبود...»
آن سوی میزِ غذاخوری، آنتونی پیش از حرف زدن کلماتش را با دقت سنجید: «فکر کنم یه کم بیشتر از حدِ معمول کجخلق شدم، اما تو حدِ معقولیه.»
ژنا اضافه کرد: «منم عصبیام، اما نه خیلی شدید.»
فرانکا و لوگانو هم تأیید کردند که همین حس را دارند.
لودویگ فیلهٔ ماهیِ لیمویخی را فرو داد و توضیح داد: «طبیعیه. تأثیرگذاری با فساد همراهه.»
ژنا و فرانکا به لومیان رو کردند.
لومیان با لبخند دستهایش را از هم باز کرد و گفت: «من هیچ فرقِ خاصی حس نمیکنم.»
برای او، فسادِ فیلهٔ ماهیِ لیمویخی ناچیز بود.
فرانکا مطمئن نبود که باید حسادت کند یا دلسوزی. پس از لحظهای تأمل گفت: «این شبیهِ نسخهٔ ملایمتری از پیمانکار بودنه؛ تحملِ یه سری اثرهای منفی در ازای ویژگیهای فرابشریِ مربوط بهش. البته، اثرهاش به وضوح ضعیفتره، اما خوبیش اینه که غیرفعاله. تازه، اثرهای منفیش هم خیلی کمه.
«از این به بعد، وقتی موادِ اولیهٔ مشابهی گیرت میاد، باید اثرهای دائمی و منفیش رو مشخص کنی. نمیتونی همینطوری همهچیز رو بخوری. باید انتخاب کنی. وگرنه ممکنه خیلی راحت اوضاع خراب بشه.»
لومیان نگاهی به لودویگ انداخت و گفت: «بستگی به آدمش داره.»
شاید یک سرآشپز، یا مسیرِ خوراکشناس، ردههایی داشت که تأثیرِ مربوطه را کاهش میدادند؛ شبیهِ راهبانِ گدا و ریاضتکشانی که پیمانکار بودند.
فرانکا منظورِ لومیان را فهمید و با هیجان ادامه داد:
«غذاها و معجونهایی که اثرِ دائمی ندارن، مثلِ داروهای مختلفِ مسیرِ داروساز هستن.»
«همیشه به پیمانکارها حسادت میکردم. دلم میخواست این آزادی رو داشته باشم که تواناییها رو با هم ترکیب کنم و یه مجموعه تواناییِ بیهمتا برای خودم بسازم. حالا، بدونِ اینکه عطیهٔ یه خدای پلید رو بپذیرم، بالاخره یه فرصت دارم، هرچند ضعیفتر.»
قلبِ ژنا تند میزد و دو دیوبانو با چشمانی درخشان به لودویگ خیره شدند.
در نگاهِ آنها، او دیگر آن بچه هیولای شکمپرستی نبود که لومیان توصیف کرده بود، بلکه سرآشپزِ فرابشریای بود که ارزشِ مراقبت و توجهشان را داشت.
لودویگ تمامِ حواسش را به خوردنِ فیلهٔ باقیماندهٔ ماهیِ یخیِ لیمویی داده بود و واکنشِ دیگری نشان نداد.
...
در غارِ یکی از معادنِ سنگ در تریرِ زیرزمینی.
فرانکا، ژنا و آنتونی آنسوی دیوارِ نیروی روحی ایستاده بودند و اجرای آیینِ لومیان را برای کسبِ تواناییهای جدیدِ پیمان تماشا میکردند.
لومیان که اطلاعاتِ خانمِ شعبدهباز دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح را زیرورو کرده و به لطفِ عطیه، دانشِ موجوداتِ عجیب را هم در اختیار داشت، خیلی زود دو هدفِ احتمالیِ پیمان را که تواناییِ پیمایشِ آینه داشتند، شناسایی کرد.
اولی موجودی در عالمِ ارواح به نامِ جکِ خونین بود. طبقِ اطلاعات، در جنوبِ پادشاهیِ لوئن، شماری از علاقهمندان به علومِ غریبه و پژوهشگرانِ فرهنگِ عامه سرگرمِ یک بازیِ غیببینی بودند که در آینه پیکرِ محوی را دیدند؛ غرق در خون و با تبری بزرگ در دست. این پیکر از آینه بیرون میآمد، به حاضران یورش میبرد و همه را قتلعام میکرد.
دومی کرمهای الماسِ داراترا بودند که در دانشِ علومِ غریبهٔ پیمانکار به آنها اشاره شده بود. آنها میتوانستند در ازای قربانی کردنِ یک شهابسنگِ متبلور، پیمایشِ آینه را به او ببخشند. بهایش این بود که بدنِ شخص متراکمتر و کوتاهتر میشد.
لومیان بیشک میخواست جکِ خونین را احضار کند، اما مطمئن نبود تواناییِ مشابهی با پیمایشِ آینه داشته باشد.
لومیان به سه شمعِ روشن خیره شد، دو قدم عقب رفت و به هرمسِ باستانی خواند:
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد.
پناهت را تمنا میکنم.
توجهت را خواستارم.
من!
به نامِ ابلهِ بزرگ، احضار میکنم:
موجودِ عجیبی که در ناشناختهها پرسه میزند،
سلاخِ پنهان در آینه،
جک از دنیای خونین...
شعلهٔ آبیمایلبهسیاهِ شمع در دم قد کشید و در میانِ مِهِ خاکستریِ وهمآور و فراگیر، دری وهمی با نقشونگارهای مرموز شکل داد.
در رفتهرفته باز شد. تاریکی از آن بیرون ریخت و آینهای را که لومیان روی محراب گذاشته بود، در بر گرفت.
آینه ناگهان در هوا شناور شد و رو به لومیان چرخید. درونش، پیکری محو با نیمتنهای کهنه و خونآلود، تبرِ عظیمی را روی زمین میکشید.
لومیان دهان باز کرد، گلو و سینهاش را به ارتعاش درآورد و به زبانِ رازآلودِ سرنوشت سخن گفت.
واژگانی نقرهایسیاه شبیهِ نمادها در هوا پدیدار شدند، روی پوستبزِ مصنوعی در لبهٔ محراب فرود آمدند و قراردادی کوتاه و شوم را شکل دادند.
با شکلگیریِ قرارداد، لومیان با جکِ خونین ارتباط گرفت و تواناییها و ویژگیهایش را دریافت. او خواستههایش را «شنید».
جکِ خونین سه توانایی و ویژگیِ مرتبط با آینه داشت که لومیان آنها را نشانِ آینه، پنهانسازیِ آینهای و پیمایشِ آینه نامید.
نشانِ آینه میتوانست بهطورِ نامرئی آینهای را علامتگذاری کند؛ علامتی وارونهٔ واقعیت، تا هدفی را ردیابی کند. پنهانسازیِ آینهای به کاربر اجازه میداد درونِ تونلهای تاریک پنهان شود و از کشیدهشدن به آینهای دیگر در امان بماند. پیمایشِ آینه نیز عبورِ سریع از تونلهای وهمی را ممکن میکرد.
خواستهٔ جکِ خونین قربانی کردنِ ۹۹ انسانِ زنده بود.
لومیان کمی سبکسنگین کرد و به این نتیجه رسید که نشانِ آینه بهترین انتخاب است. ردیابیِ اهداف در اولویت بود و پیمایشِ دنیای ارواح میتوانست جایگزینِ پیمایشِ آینه شود. وقتی میتوانست مستقیماً به مقصد برسد، دیگر نیازی به سفرِ سریع از طریقِ آینه نبود.
چشمانش ناگهان درخششی نقرهایسیاه گرفت و رودِ سرنوشتِ جکِ خونین را بازتاب داد.
او به دنبالِ اطلاعاتی دربارهٔ جکِ خونین نبود. بلکه در پناهِ آیین، میخواست چیزی را بیازماید.
لومیان پس از نگاهی گذرا، زبانش را به هرمسِ باستانی تغییر داد و از جکِ خونین پرسید: «میتونم خواستهت رو عوض کنم؟»
مطمئن نبود جکِ خونین حرفش را بفهمد یا جوابی بدهد، اما پرسیدنش ضرری نداشت. اگر جواب نمیداد، مجبور میشد به خانمِ شعبدهباز نامه بنویسد و دربارهٔ دیگر موجوداتِ آینهایِ مناسب بپرسد.
لومیان بهمحضِ پرسیدن، سرنوشتِ بزرگنماییشده را به کار گرفت و دیدِ واضحتری از سرنوشتِ جکِ خونین در ده ثانیهٔ آینده پیدا کرد.
با تظاهر به اضطراب، دستِ راستش را بالا آورد، گویی میخواهد صورتش را لمس کند.
او یک شاخابهٔ سرنوشت را بزرگنمایی کرد!
دو سه ثانیه بعد، افکارِ جکِ خونین از طریقِ پیوندی که با زبانِ رازآلودِ سرنوشت شکل گرفته بود، به لومیان رسید.
«منو از آینه بکش بیرون!»
لومیان ابرو بالا انداخت، دو قدم جلو رفت و دستِ راستش را بهسوی آینهای که بالای محراب شناور بود دراز کرد.
لحظهای که انگشتش آینهٔ شیشهای را لمس کرد، حس کرد آینه در نیستی حل شد.
همین که لومیان کفِ دستش را کامل درونِ آینه فرو برد، دستی سرد، مرطوب و بهشدت چسبناک ناگهان مچش را چسبید.