چپتر 710: ارتباط
چپتر 710: ارتباط
وقتی دستِ خیس مچش را گرفت، لومیان جا نخورد.
حتی خندید و گفت: «بد نیست. فقط مچم رو کثیف کردی، کلِ بازوم رو فاسد نکردی.»
همانطور که حرف میزد، با تمامِ توان خود را به عقب کشید. نیروی سنگین و غیرعادیای را در برابرش حس کرد.
عضلاتِ لومیان متورم شد و ظاهراً بدنش کمی بزرگتر شد.
سرانجام دید پیکرِ خونین با آن ژاکت از آینهٔ خالی بیرون کشیده شد.
مِهی آبیمایلبهسیاه پدیدار شد و در پوستِ بزِ مصنوعی که حاویِ قراردادِ شوم بود، رخنه کرد.
قرارداد خودبهخود شعلهور شد و به نمادها و کلماتی نقرهایمایلبهسیاه تغییر شکل داد. آنها از ابتدا تا انتها به هم متصل شدند و نقشِ پیچیده و وهمآلودی ساختند که ناگهان از لباسش عبور کرد و بینِ سینه و شکمِ لومیان جای گرفت.
با بیرون کشیدنِ جکِ خونین از آینه، لومیان درخواستِ طرفِ مقابل را برآورده کرده بود و قرارداد خودبهخود اجرا شد!
در همان لحظه، جکِ خونین که تعادلش را جلوی محراب به دست آورده بود، سر بلند کرد.
همانطور که تبرِ خونچکان را با دو دست بالا میبرد، چهرهٔ مثلهشدهاش به سمتِ لومیان چرخید.
چشمانِ لومیان که هالهای آهنیمایلبهسیاه داشت، پیکرِ دورنگِ جکِ خونین را بازتاب میداد.
یکی قرمزیِ تند بود که هر شکاف از بدنِ جکِ خونین را در بر میگرفت و در هر اینچ از فضا رخنه میکرد. دیگری سفیدیِ رنگپریدهای بود، نه بزرگتر از یک شست. این یکی در شکمِ جکِ خونین قرار داشت و لایههایی از قرمزیِ روشن آن را پوشانده بود.
«درست مثلِ کشیش کالی تو حالتِ تبدیلنشدهٔ شبحش، از سر تا پا فقط یه نقطه ضعف داره، اما تو پیکرِ روحش نیست؛ تو فرمِ فیزیکیش پنهان شده... انگار از خونِ غلیظ تشکیل شده. مهم نیست چقدر آسیب ببینه یا خون از دست بده، تا وقتی هستهاش سالم بمونه، هیچیش نمیشه... یه شباهتهایی به اسقفِ گلِ سرخ از مسیرِ التماسکننده رازها داره، ولی قابلیتهای مربوط به آینه داره...» همانطور که لومیان نگاه میکرد، این افکار با آرامش از ذهنش گذشتند.
چشمانِ قرمز و عنکبوتمانندِ جکِ خونین حالتی بیرحم و تشنه به خون داشت. تبرش را بالا برد و به سمتِ بدنِ لومیان تاب داد.
«معامله تموم شد. حالا میکشمت!»
بنگ!
تبر به لومیان نخورد و به زمینِ غارِ معدنِ سنگ برخورد کرد. شکافی عمیق پدید آورد و شن و خاک را به هوا فرستاد.
لومیان با انعطافی پیچخورده که از مرزهای انسانی فراتر میرفت، به پشتِ جکِ خونین رفت.
با حرکتی سریع، با مشتِ راستش ضربهای زد.
شعلههای سفید و فروزان زبانه کشیدند. دُمی درخشان مشتش را در بر گرفت و دورِ ساعدش پیچید.
پفف! لومیان حس کرد مشتش در باتلاق فرو رفته است. هرچه عمیقتر میرفت، گلآلودتر و چسبناکتر میشد.
غرمب! شعلههای سفید و فروزانِ دورِ مشتش را منفجر کرد و گذرگاهی را باز کرد.
مشت و ساعدش در حفرهٔ بدنِ جکِ خونین فرو رفت و روی نقطهٔ سفیدِ رنگپریده متوقف شد.
درست وقتی جکِ خونین میخواست برگردد و تبرش را تاب دهد، خشکش زد. بدنش بهسرعت متلاشی شد و به خونِ لختهشدهای تبدیل شد که روی زمین ریخت.
لختههای خون به هم پیچیدند و دوباره جکِ خونین را شکل دادند، اما هنوز شکافی در شکمش بود که پر نمیشد.
با دیدنِ این صحنه، بدنِ لومیان با شعلهای سفید و فروزان مشتعل شد و آماده بود تا با تمامِ توان حمله کند.
جکِ خونین فوراً اثیری شد و به درونِ آینهٔ روی محراب عقبنشینی کرد.
لومیان خندید و دست از تعقیب برداشت و آیینِ احضار را با سرعتی ملایم به پایان رساند.
هدفش محقق شده بود. او تواناییِ قراردادی را به دست آورده بود: نشانِ آینه!
پیش از این، رودِ سرنوشتِ جکِ خونین را تماشا کرده بود، نه برای جمعآوری اطلاعات دربارهاش، بلکه برای اینکه تأیید کند آیا این موجودِ عجیب از دنیای خونین الوهیت دارد یا نه!
اگر جکِ خونین الوهیت نداشت، لومیان میتوانست معاملاتِ پرخطری با او انجام دهد تا شرطِ ۹۹ قربانیِ زنده را دور بزند. اگر جکِ خونین الوهیت داشت، لومیان بیشک دچارِ واکنشِ متقابل میشد. با این حال، او تحتِ محافظتِ آیین و نظارتِ مِهِ خاکستریِ آقای ابله بود، پس آسیبِ چندانی نمیدید.
دقیقاً به خاطرِ آگاهی از همین موضوع بود که لومیان جرئت کرد بپذیرد جکِ خونین را از آینه بیرون بکشد و بگذارد دیگر محدود به آیین نباشد.
معلوم شد تا زمانی که طرفِ قرارداد بتواند عادی ارتباط برقرار کند، بهایی که هنگامِ امضای قرارداد باید پرداخت شود، بسیار کمتر خواهد بود.
البته، هیچ راهی برای فرارِ کامل از اثرهای منفی وجود نداشت. هرچند لومیان نشانِ آینه را به دست آورد، اما این توانایی او را در برابرِ جذبِ اتفاقاتِ غیرعادی و خطرهای عجیبِ مربوط به آینهها آسیبپذیرتر میکرد.
وقتی شکافی که جکِ خونین ایجاد کرده بود به دیوارِ نیروی روحی رسید و باعث شد رفتهرفته متلاشی شود، فرانکا از فرصت استفاده کرد تا با کنجکاوی دربارهٔ اتفاقی که تازه افتاده بود بپرسد.
لومیان شرحِ مختصری از «مذاکرهاش» با جکِ خونین داد و لبخند زد.
«خیلی زحمت کشیدم تا به ردهٔ ۵ برسم که این موجوداتِ پلید بتونن با آرامش باهام ارتباط برقرار کنن.»
فرانکا نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد. «به اون میگی آرامش؟»
آهی کشید و گفت: «اگه برای مقابله با موران آوینی نبود، نشانِ آینه انتخابِ عاقلانهای به حساب نمیاومد. تو حالتِ عادی زیاد به کارت نمیاد. انگار یه جایگاهِ قرارداد رو هدر داده باشی.»
این به دلیلِ نداشتنِ تواناییهای مرتبط با آینه در لومیان بود. بدونِ ورودیِ ثابتِ عالمِ آینه، نمیتوانست از درونِ آینهها بگذرد، چه رسد به اینکه از نشانِ آینه برای ردیابیِ هدفش استفاده کند.
لومیان از این بابت ناراحت نبود.
«شیءِ مهرشدهٔ مربوط به ویژگیِ فرابشریِ هیسوکا ممکنه تواناییِ تبدیل شدن به شبح رو داشته باشه. نشانِ آینه میتونه مکملش باشه.»
فرانکا آهی کشید و گفت: «امیدوارم همینطور باشه. به خاطرِ همینه که پیمانکارها نمیتونن با راهبرها رقابت کنن. وقتی یه قرارداد میبندی و یه توانایی به دست میاری، دیگه گیرش میافتی. حتی اگه اون توانایی بیفایده بشه، بازم یه جایگاه رو اشغال میکنه و اثرهای منفیِ مربوط به خودش رو میاره.»
بسیاری از تواناییهای قراردادی برای برطرف کردنِ نیازهای خاصی در مدتی محدود به دست میآمدند. پس از آن مدت، اغلب بیفایده میشدند. مثلاً، چهرهٔ نیزِ لومیان پس از اینکه او گوشوارهٔ دروغ را به دست آورد، تنها گاهی در مبارزهها بهعنوانِ توهم به کار میآمد.
لومیان لبخند زد: «کی میگه نمیتونم از شرش خلاص بشم؟»
«اِ...» فرانکا جا خورد.
لبخندی درخشان روی لبهای لومیان نشست.
«هدفِ قرارداد رو بکش، قرارداد خودبهخود باطل میشه.»
فرانکا و ژنا در دل یکه خوردند.
پس از لحظهای، فرانکا به شوخی گفت: «خیلی خوبه. همین لبخند رو حفظ کن. این لبخندِ یه قاتلِ روانیه... نه، لبخندِ یه دروگره.»
ژنا متفکرانه سر تکان داد: «بیدلیل نبود که همین الان جکِ خونین رو نکشتی و فقط فراریش دادی. نگران بودی که تواناییهای تازهبهدستاومده فوراً ناپدید بشن. نگفته بودی که این بار قصد داری سه تا توانایی رو قرارداد ببندی؟ به اون دوتای دیگه فکر کردی؟»
لومیان برای اجرای آیینِ دوم عجلهای نداشت. راحت و خودمانی گفت: «آره. یکیش برای تقویتِ دفاع یا تواناییهای جایگزینیِ منه، اون یکی هم برای مقابله با موجوداتِ نامیراست. البته برای دومی باید بعداً فکر کنم.»
اولی ضعفِ دفاعِ فیزیکیاش را برطرف میکرد و دومی کمبودِ امکاناتش برای مقابله با اشباح و موجوداتِ نامیرا را جبران میساخت.
فرانکا با لبخند گفت: «تواناییهای جایگزینی... کافیه با یه شبح یا روحی که از مرگِ یه دیوبانو یا یه فرابشرِ ردهٔ میانیِ غیببین به وجود اومده، قرارداد ببندی.»
لومیان پوزخند زد.
«فکر میکنی بهش فکر نکردم؟ اما غیر از اون روحِ پلیدِ دیوبانو که احتمالاً یه قدیسه، هیچچیزِ دیگهای مربوط به دیوبانوها یا غیببینها وجود نداره. من تو سطحِ فعلیم قطعاً نمیتونم از پسِ اثرهای منفیِ قرارداد با یه نیمهخدا بربیام.»
چشمانِ فرانکا برقی زد و گفت: «شاید بشه مدیریتش کرد. شاید اثرهای منفیش فقط جنسیتت رو تغییر بده.»
«منظورت از 'فقط' چیه؟» لومیان میخواست فرانکا را به خاطرِ طرزِ فکرِ «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنیم» دست بیندازد، اما پیشِ ژنا خودش را کنترل کرد.
ناگهان فکری به ذهنِ فرانکا رسید: «فقط میتونی با موجوداتِ عالمِ ارواح یا موجوداتِ عجیبوغریب قرارداد ببندی؟ میتونی با یه انسان قرارداد ببندی؟ من میتونم تواناییِ جایگزینیِ آینهای رو باهات شریک بشم.»
این اولین باری بود که لومیان به این سؤال فکر میکرد. پس از لحظهای تأمل گفت: «دانشِ مربوط به علومِ غریبه این رو منع نمیکنه... اما بیخیال. قراردادِ ناگزیری ممکنه تباهی یا تأثیرِ پنهانی داشته باشه.»
فرانکا همچنان منطقی برخورد کرد: «راست میگی.»
همانطور که جواب میداد، سؤالِ دیگری در ذهنش جرقه زد.
اگه واقعاً باهاش قرارداد ببندم، چه نوع اثرهای منفیای به لومیان تحمیل میکنم؟
ژنا به اندازهٔ فرانکا تیزهوش نبود، بنابراین فقط میتوانست روی مسائلِ عملیتر تمرکز کند. پرسید: «چرا تواناییِ مقابله با نامیراها باید صبر کنه؟»
لومیان خندید: «چون موجوداتِ عالمِ ارواح و موجوداتِ عجیبوغریب از تطهیرِ نورِ خورشید میترسن و تواناییِ مشابهی ندارن، فقط میتونم به فکرِ گرفتنِ این توانایی از دامنهٔ مرگ باشم. اونجا یه هدفِ قراردادِ خوب هست.»
فرانکا متوجه شد: «سایه زرهپوش؟ نگران اینی که دادنِ طلای بیش از حد بهش باعث بشه ارتباطاتِ آینده غیرقابلکنترل بشه؟»
لومیان سر تکان داد و پاسخ داد: «علاوه بر این، منتظرِ شیءِ مهرشدهای هستم که از ویژگیِ فرابشریِ هیسوکا ساخته میشه. اگه مربوط به یه شبح باشه، دیگه به تواناییِ قراردادیِ مربوط بهش نیازی ندارم.»
پس از کمی گپ زدن، لومیان دیوارِ نیروی روحی را بازسازی کرد و احضارِ دومش را آغاز کرد.
این بار، او احضار کرد:
موجودی عجیب که بر فرازِ جهان پرسه میزند،
هستیِ استواری که در خیال نمیگنجد،
موجودی غولآسا که هرگز نمیآرامد.
پس از خواندنِ ورد، «قلهای» ساختهشده از لایههای گوشت در دروازهٔ رازآلود پدیدار شد.
ارتفاعش نامعلوم بود، اما نمیتوانست کاملاً بیرون بیاید و باعث میشد دروازهٔ وهمانگیز و رازآلود بلرزد.
لومیان پس از سخن گفتن به زبانِ رازآلودِ سرنوشت، اطلاعاتِ مربوطه را به دست آورد.
این «کوهِ گوشت» در واقع تواناییِ تقویتِ دفاع را داشت. میتوانست بدن را همچون فولاد یا سنگ سخت کند، اما نقطه ضعفش این بود که سرعتِ حرکت را به کندیِ یک لاکپشتِ معمولی میرساند.
لومیان چارهای جز دست کشیدن از آن نداشت.
هدفِ جایگزینش پیامرسانِ خودش، توبهکار باینفل بود.
طبقِ اطلاعاتی که خانمِ شعبدهباز دربارهٔ پیامرسان داده بود، باینفل این توانایی را داشت که سایهاش را زنده کند و در لحظاتِ بحرانی، جای آن را با بدنِ خودش عوض کند.