چپتر 711: انتخاب
چپتر 711: انتخاب
از آنجا که پیامآورش را احضار میکرد، لومیان آیین را به نامِ آقای ابله اجرا نکرد. او تنها توبهکار باینفل را فراخواند؛ موجودی با ردای سیاه روحانیان که به جسدی زغالشده میمانست و شعلههای سیاه به بدنش چسبیده بود.
لومیان لبخندی زد و گفت: «میخوام یه قراردادِ دیگه باهات ببندم.»
او بهاختصار دربارهٔ قدرتِ ناگزیری، قراردادِ ویژه، اشتراکِ تواناییها، بهای احتمالی و اثرهای منفی توضیح داد و منتظرِ تصمیمِ باینفل ماند.
باینفل چند لحظه خاموش ماند و سپس با صدایی بم پاسخ داد: «اگه نگرانِ پیامدهای منفیش نیستی، من مخالفتی ندارم.»
لومیان محتاطانه پرسید: «اثراتِ منفی ممکنه چی باشن؟»
در حدقههای خالی و تاریکِ باینفل، شعلههای سیاهی که جای چشمانش بودند، دو بار سوسو زدند.
«بستگی به انتخابِ تو داره. میتونم بذارم قرارداد رو ببندی. وقتی فهمیدی اثرهای منفیش دقیقاً چیه، میتونی تصمیم بگیری که میخوای معامله رو قطعی کنی یا نه.»
انتخابهای مختلف پیامدهای منفیِ متفاوتی دارن؟ چه انتخابهایی؟ لومیان درحالیکه لبریز از کنجکاوی و سردرگمی بود، به زبانِ رازآلودِ سرنوشت سخن گفت. نمادها، واژگان و نقشونگارهای نقرهایمشکی روی پوستبزِ تقلبی نشستند و سندِ قراردادی کوتاه، قدرتمند، رازآلود و شوم ساختند.
از طریقِ پیوندی که زبانِ رازآلودِ سرنوشت ساخته بود، لومیان توانست ویژگیها و تواناییهای باینفل را حس کند.
قدرتهای توبهکار پیوندی تنگاتنگ با سایه و تاریکی داشتند، اما ظاهراً بیشترشان در اعماقی گلآلود فرورفته بودند. لومیان حضورشان را حس میکرد، اما از درکِ ماهیتشان عاجز بود.
دو تواناییِ شناور بر سطح، «جانبخشی به سایه» و «پیمایش دنیای ارواح» بودند. ویژگیِ آنها «جسدِ باستانی» بود.
عالیه، جانبخشی به سایه دقیقاً همون چیزیه که لازم دارم... باینفل احتمالاً این رو مخصوصِ من رو کرده... خیلی منحصربهفرده، کاملاً با موجوداتِ عالمِ ارواح مثلِ عروسِ بیسر، دست آبسهدار و آخوندکِ انساننما فرق داره... ارتباطِ واقعی گرفتن باهاش خیلی سرراستتره... همانطور که لومیان در افکارش غرق بود، به درکِ عمیقتری از جانبخشی به سایه رسید.
این تواناییِ فعالی بود که میتوانست به سایهٔ خود و دیگران جان ببخشد. از سایهٔ خود میشد برای جابهجایی با بدن و گریز از آسیبِ کشنده — در مواقعی که جاخالی دادن ناممکن بود — استفاده کرد. سایهٔ دیگران نیز هدفِ موردنظر را به دام میانداخت و در حرکاتش اختلال ایجاد میکرد، اما نمیتوانست آسیبِ چندانی وارد کند یا حریف را کاملاً از کار بیندازد.
فعالسازیِ سریعش برای ایجادِ اثرهای آنی، بزرگترین نقطهٔ قوتِ این توانایی به شمار میرفت. در غیرِ این صورت، نمیتوانست سپرِ بلای مرگ یا جراحت شود. نقطهضعفش هم این بود که در هر زمان تنها میتوانست جانبخشی به یک سایه را حفظ کند.
اگر سایهٔ جانگرفته بهعنوانِ جایگزین از بین میرفت، لومیان باید تا طلوع یا غروبِ خورشید صبر میکرد تا سایهاش دوباره ظاهر شود. افرادِ بیسایه ترسی مرگبار از نورِ خورشید داشتند و بهطورِ غریزی از آن به وحشت میافتادند.
قبلاً احساسات و هوسهام بیثبات بودن، حالا ترس از نورِ خورشید هم داره بهشون اضافه میشه؟ اگه در آینده با فرابشرانِ ردهٔ میانیِ مسیرِ خورشید روبهرو بشم، از شدتِ ترس حتی جرئت نمیکنم چشمهام رو باز کنم؟ جای شکرش باقیه که این نقطهضعف فقط بعد از نابودیِ سایهٔ جایگزین فعال میشه. دائمی نیست... لومیان به باینفل نگاه کرد و با لحنی صادقانه پرسید: «چه قربانیای میخوای؟ یا بهتر بگم، چه بهایی باید بپردازم؟»
تا به آن لحظه، هنوز از پیامدهای منفیِ بستنِ قرارداد با باینفل سردرنیاورده بود.
توبهکار باینفل، درحالیکه تنها لایهٔ نازکی از پوستِ زغالشده به استخوانهایش چسبیده بود، پاسخ داد: «هر شیءِ رازآلودی که در اختیار داری.»
هر کدوم... این همون انتخابِ کذاییه؟ یعنی انتخابِ شیءِ رازآلود برای تقدیم کردن، مستقیماً پیامدهای منفیِ نهایی رو شکل میده؟ لومیان درحالیکه اشیاءِ رازآلودِ همراهش را بررسی میکرد، به این درکِ ناگهانی رسید.
اولین چیزی که به ذهنش خطور کرد، زره غرور بود. بههرحال در حالِ حاضر نمیتوانست استفادهٔ مفیدی از آن شیءِ مهرشده ببرد. با این حال، وقتی به جسدِ زغالشدهٔ باینفل نگریست، حس کرد این کار صرفاً قربانی کردنِ یک شیء نیست، بلکه تلاشی برای سر به نیست کردنِ پیامآورش است. گذشته از این، هرچند خودش فعلاً قادر به استفاده از زره غرور نبود، فرانکا، ژنا و آنتونی میتوانستند از آن بهره ببرند. لومیان پیشتر ترفندهای استفاده از آن را به آنها آموخته بود.
اصلِ اساسیِ همهٔ آن ترفندها یک شعارِ واحد بود: خودت آن را نپوش. فقط بگذار هدف پیامدهای منفی را فعال کند و از همانها بهره ببر!
اما در موردِ فعالسازیِ پیشدستانهٔ پیامدهای منفیِ سطحبالاتر برای ایجادِ آسیبِ محیطیِ کورکورانه، راهی برای آموزش وجود نداشت. این کار باید بسته به محیط و ویژگیهای دشمن در لحظه تدبیر میشد. بههرحال، دیوبانوها احتمالاً عاشقِ این روش بودند. این ترفند برای قلدرمآبی در برابرِ اهدافی که تواناییهای جایگزینی نداشتند، بهشکلی بیرحمانه کارساز بود!
عینکِ رازکاوی، دستکشهای بوکس فلوگ، چشمِ حقیقت، گوشواره دروغ، انگشتِ آقای کِی، فلوتِ استخوانیِ سمفونی نفرت، سنجاق سینه خشم دریا، کیف مسافر، بقایای بندنافِ اومبلا، سکههای طلای بدبیاریِ باطلشده و اسکناسهای شوم، ویژگیِ فرابشریِ قاتل سریالی... لومیان این اقلام را یکییکی در ذهن مرور کرد.
با کنار گذاشتنِ اقلامِ غیررازآلود و اشیایی که در آن لحظه بسیار به کارش میآمدند، لومیان در نهایت تصمیم گرفت از میانِ عینکِ رازکاوی و چشمِ حقیقت یکی را برگزیند.
تواناییهای این دو تا حدودی همپوشانی داشت. نگهداشتنِ یکی از آنها کفایت میکرد.
پس از لحظهای تأملِ کوتاه، لومیان تصمیم گرفت چشمِ حقیقت را به باینفل تقدیم کند.
او بر این باور بود که در صورتِ محدود بودنِ زمانِ استفاده، پیامدهای منفیِ عینکِ رازکاوی از چشمِ حقیقت کمتر است. گذشته از این، چشمِ حقیقت تنها میتوانست حقیقت را نشان دهد. اما از عینکِ رازکاوی دستکم میشد برای کشیدنِ نقاشیهای فراطبیعی و تغییرِ چهره استفاده کرد. لومیان پس از رسیدن به ردهٔ زاهد، میتوانست هنگامِ به چشم زدنِ عینکِ رازکاوی، میلِ به نقاشی کشیدن را بهخوبی مهار کند. او قادر بود هر زمان که نیاز داشت نقاشی کند یا از آن دست بکشد.
لومیان چشمِ حقیقتِ عجیبوغریب را بیرون آورد و به باینفل داد.
درست وقتی باینفل آن عینک را که انگار با گوشت و رگهای خونی در هم تنیده بود گرفت، لومیان ناگهان جنبهٔ منفیِ امضای قرارداد را حس کرد.
در صحنههایی که پیوندِ نزدیکی با گذشتهٔ باینفل داشتند، او حقایقی را میدید که بهتر بود پنهان بمانند.
(ولی اگه این اثرات فقط وقتی پیش بیاد که پای پیشینهٔ مرموزِ این پیامرسان در میون باشه، مشکلی نیست. وگرنه آیینِ امروز رو نیمهکاره میذاشتم و بعد از پیدا کردنِ یه شریکِ قراردادِ مناسب، انتخابِ تازهای میکردم... به قولِ اورور و فرانکا، دیدنِ چیزی که نباید دید، یعنی حکمِ اعدام...) لومیان لحظهای درنگ کرد و با صدایی بم به باینفل جواب داد: «قرارداد پابرجاست.»
بهمحضِ اینکه حرفش تمام شد، قراردادِ کوتاه و شوم بدونِ شعله آتش گرفت و به نمادها، واژهها و نقشونگارهایی نقرهای-سیاه تبدیل شد که روی بازوی لومیان داغ خوردند.
لومیان به سایهاش نگاه کرد و دید که خودبهخود کجومعوج میشود، گویی رقصی پرقدرت را اجرا میکرد.
لبخندی بر چهرهٔ لومیان نشست.
حدودِ ده ثانیه بعد، سایهاش آرام گرفت.
لومیان از باینفل تشکر کرد و با پایان دادن به احضار، تمامِ اشیای روی محراب را جمع کرد.
فرانکا مشتاقانه پرسید: «تموم شد؟»
نه اینکه شک داشته باشد لومیان از پسِ پیامرسانش برنمیآید، بلکه نگران بود ماهیتِ تواناییهایش با نیازهایشان همخوانی نداشته باشد یا شرطوشروطِ زیادی به همراه بیاورد.
لومیان سر تکان داد و وضعیتِ جانبخشی به سایه را کوتاه شرح داد.
همانطور که بهسمتِ خروجیِ غارِ معدنِ سنگ میرفت، به فرانکا، ژنا و آنتونی گفت: «حالا میتونیم برای مقابله با موران آوینی نقشه بکشیم.
«فرانکا، با زنِ شیطانیِ سیاه تماس بگیر و بهش خبر بده که میخوایم دستبهکار بشیم. با این حال، برای اینکه خاندان و نیروهای پنهانِ پشتِ موران آوینی رو نترسونیم، فعلاً نیازی نیست از نزدیک نظارت کنه. فقط ازش یه طلسمِ کمکِ اضطراری بخواه که اگه مردمِ آینه متحدانِ پنهانی داشتن، بشه از طریقِ آینه باهاش تماس گرفت. آره، این یه فرصتِ طلاییه تا موضعِ زنِ شیطانیِ سیاه رو در قبالِ خاندانِ تامارا و مردمِ آینه بسنجیم. در ضمن، به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی هم خبر بده که آماده باشن تا کمی بهمون آزادیِ عمل بدن.
«ژنا، به خانمِ داوری نامه بنویس و نقشهمون رو بهش بگو تا اگه زنِ شیطانیِ سیاه با مردمِ آینه دستش تو یه کاسه بود، در جریان باشه.
«آنتونی...»
ذهنِ لومیان بهسرعت کار میکرد؛ جزئیاتِ مختلف را در نظر میگرفت و مأموریتها را میانِ همراهانش تقسیم میکرد.
فرانکا، ژنا و آنتونی فقط منفعلانه وظایفشان را نمیپذیرفتند. آنها فعالانه ایدههایشان را در میان میگذاشتند و به لومیان کمک میکردند تا کاستیها را برطرف کند و نقشههایش را صیقل دهد.
پس از بازگشت به آپارتمانِ ۷۰۲ در خیابانِ اوروسای، پلاکِ ۹، آنتونی زودتر جیم شد تا ظاهرِ قضیه را در صنفِ روانپزشکانِ تریر حفظ کند. در این میان، ژنا پیراهنی سیاهرنگ و رداگونه به تن کرد و از فرصت بهره برد تا نقشِ ساحره را بازی کند.
خیلی زود، فقط لومیان و فرانکا در اتاقنشیمنِ آپارتمان ماندند.
فضا معذبکننده شد و سکوتی طولانی در هوا معلق ماند.
لومیان طوری یخِ سکوت را شکست که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
«وضعیتِ ژنا تو هضمِ معجونِ ساحره چطوره؟»
فرانکا آهِ آسودگی کشید و گفت: «بد نیست. قلقِ ایفای نقشِ ساحره دستش اومده. تو محلهٔ بازار پرسوجو کنی، پچپچهایی میشنوی دربارهٔ ساحرههایی که تو دلِ شب ظاهر میشن تا مستهای پردردسر رو مجازات کنن. بعضیا ادعا میکنن افتادن تو رودخونهٔ یخزده. بعضیا روزِ بعد با بدندردِ شدید بیدار میشن، در حالی که یه عدهٔ دیگه دمِ غروب سردردِ وحشتناکی میگیرن و دیگه جرئت نمیکنن لب به مشروب بزنن. نقطهٔ مشترکشون اینه که همهشون با کسی روبهرو شدن که لباسِ ساحرهها رو پوشیده بوده. آره، حتی بعضی از مستها دود شدن و رفتن هوا...»
صدای فرانکا رفتهرفته ضعیف شد و جایش را به لحنی داد که برازندهٔ تعریف کردنِ داستانهای ارواح بود.
لومیان با توجه به شناختی که از ژنا داشت، با لبخند حدس زد: «اونایی که غیبشون زده، جرمهای سنگینی مرتکب شده بودن؟ بقیه هم گناهشون کتک زدنِ خانوادهشون، آزار دادنِ رهگذرا و دستمالی کردنِ زنا بوده؟»
فرانکا با لبخندی درخشان سر تکان داد: «دقیقاً.»
لومیان لحظهای به فکر فرو رفت و پرسید: «نگران نیستی زنِ شیطانیِ سیاه بویی از این شایعه ببره و کسی رو برای تحقیق بفرسته؟»
فرانکا احساسِ غرور کرد و به خودش اشاره کرد.
«داری بهش نگاه میکنی! من! تو فرقهٔ دیوبانو، من کسیام که به امورِ مربوط به محلهٔ بازار رسیدگی میکنه!»
سپس آهی کشید و گفت: «ژنا استعدادِ ذاتی داره. تو کمتر از یه ماه، یه برنامهٔ بینقص برای ایفای نقش جور کرد. شاید قبل از اینکه من به ردهٔ رنج ارتقا پیدا کنم، بتونه معجونِ ساحره رو هضم کنه.»
لومیان با او همعقیده بود: «اگه اون اتفاقا نیفتاده بود، الان یه بازیگرِ ستاره بود. بازیگری تو خونشه.»
هر دو دوباره ساکت شدند.
چند ثانیه بعد، فرانکا به خودش جرئت داد و گفت: «امم، ببین، نباید دربارهٔ کارایی که نزدیکِ محراب تو عالمِ آینه کردم یا حرفایی که زدم، به ژنا یا هیچکسِ دیگهای کلمهای بروز بدی!»
لومیان با گیجی پرسید: «مگه اونجا حرفِ عجیبی زدی یا کارِ غیرعادیای کردی؟
«چیزی یادم نمیاد...»
فرانکا لحظهای جا خورد و بعد لبخندی حاکی از درک و تفاهم زد.
با پوزخندی بیخیال از جا برخاست و بهسمتِ لومیان رفت. با قدردانی به شانهاش زد و گفت: «دمت گرم داداش!»
حس کرد تمامِ معذب بودنش دود شده و به هوا رفته است.
...
چند روز بعد، هنگامی که موران آوینی در جلسهای بینوزارتی شرکت کرده بود، لومیان نزدیکِ ویلای دولتیاش ظاهر شد.