چپتر 712: اتهام
چپتر 712: اتهام
لومیان کلاهِ گردِ لبهپهنی بر سر و پالتویی از جنسِ فاستونیِ سیاه بر تن، کنارِ ویلای موران آوینی ایستاده بود. به باغ که چند برگِ پژمردهاش در نسیم خشخش میکرد خیره شد و به فرانکا گفت: «بعداً فاصلهت رو حفظ کن.»
همزمان با این حرف، چشمانِ لومیان بارِ دیگر به رنگِ نقرهایِ مایل به سیاه درآمد تا بتواند شاخابههای سرنوشتِ مربوط به آیندهٔ فرانکا را ببیند.
شاخابهای که به رنگِ سیاه کمرنگی آلوده بود، ربطی به نفوذِ پیشِ رویشان نداشت. با توجه به شرایطِ کنونی، رخنه به ویلای موران آوینی و گذاشتنِ نشانِ آینه روی آینهٔ قدیِ اتاقِ کارش، خطرِ مرگِ چندانی به همراه نداشت.
با این حال، لومیان هوشیارتر از آن بود که احتیاط را کنار بگذارد. پس از چند بار استفاده از چشم فاجعه، دریافته بود که وجودِ تنها یک شاخابهٔ سرنوشتِ سیاه، لزوماً به معنای کمین کردنِ یک بلای مرگِ پنهان نیست.
به گفتهٔ فرانکا، بلاهای مرگِ متعددی در امتدادِ شاخابهٔ سرنوشت پنهان بودند که برای لومیان تارتر از آن مینمودند که بتواند تشخیصشان دهد یا از هم متمایزشان کند.
به بیانِ دیگر، هرچند در حالِ حاضر تنها یک شاخابهٔ سرنوشت با هالهای سیاه و کمرنگ به نفوذشان در ویلای موران آوینی گره خورده بود، اما وقتی فرانکا تصمیمش را میگرفت و برای ورود دست به کار میشد، با تبدیلِ این شاخابهٔ بیخطر به مسیرِ اصلی، چهبسا شاخابهای سیاه که نمادِ بلایی مرگبار بود رخ مینمود.
درکِ عمیقِ لومیان از این موضوع چنین بود: سرنوشتِ آینده متغیر است و پیوسته دگرگون میشود.
البته جنبههایی نیز محتوم و دگرگونیناپذیر بودند. برای نمونه، مرگ سرنوشتِ ناگزیری بود که در انتظارِ بیشترِ آدمیان نشسته بود.
فرانکا که به مهارتهای نفوذش اطمینان داشت، خاطرجمعش کرد: «نیازی نیست نگران باشی، تازهکار که نیستم.»
درسِ اولِ قاتل: نفوذ!
لومیان بیهیچ حرفِ دیگری نشان را فعال کرد و به موجودِ سایهای بدل شد و در سایهٔ گیاهانِ باغ درآمیخت.
فرانکا قدمی به پیش گذاشت و در سایههای لرزان در باد ناپدید شد.
آن دو سریع و بیصدا خود را به کنارِ ویلا رساندند.
در همان زمان، موران آوینی در نشستی با حضورِ وزیران شرکت داشت. همسرش نیز به همراهِ ندیمهٔ خود به یک سالُنِ هنری رفته بود و در ویلا تنها شماری از پیشخدمتها، ندیمهها، باغبانها و آشپزها حضور داشتند.
خاندانِ آوینی آنجا زندگی نمیکردند. تنها خانوادهٔ درجهیکِ وزیرِ صنایع اجازه داشتند اقامتی طولانیمدت در این ویلای دولتی داشته باشند. سه فرزندِ موران آوینی یا پیشتر ازدواج کرده و رفته بودند، یا در محله کلیسای جامع یادبود به دانشگاه میرفتند. آنان تنها آخرِ هفتهها به خانه بازمیگشتند.
برای لومیان و فرانکا، این زمان آسیبپذیرترین حالتِ امنیتیِ مکانِ هدف به شمار میرفت. هرچه بود، شخصِ مهم موران آوینی بود و تیمِ حفاظتِ پنهان بیشک سایهبهسایهٔ او حرکت میکرد.
لومیان از سایههای گوشهای بیرون آمد و به فرانکا گفت:
«همینجا بمون و حواست به هر دردسری باشه.»
فرانکا بیهیچ مخالفتی پذیرفت: «فهمیدم!»
لومیان پیش از آنکه دوباره به موجودِ سایهای بدل شود و بیصدا به درونِ ویلای موران آوینی بخزد، لحظاتی بر شاخابهٔ سرنوشتِ زن شیطانی لذت تمرکز کرد.
او حتی با کمکِ آینه نیز نمیتوانست سرنوشتِ آیندهٔ خود را ببیند. تنها راهِ پیشِ رویش این بود که سرنوشتِ خود را از روی همراهانش استنتاج کند.
فرانکا خود را در سایهها پنهان کرد و صبورانه به انتظار نشست.
طولی نکشید که لومیان به اتاقِ کارِ موران آوینی رسید و چنان در آنجا قدم برمیداشت که گویی خانهٔ خودش است. او بارها دیده بود که موران آوینی برای ورود به عالمِ آینه، از آینهٔ قدیِ آن اتاق استفاده میکند.
آشناییِ او با نقشهٔ ساختمان نیز به لطفِ نقشهٔ امنیتیِ دقیقی بود که ۰۰۷ در اختیارش گذاشته بود.
آفتابِ زمستانی در حوالیِ ساعتِ ۴ عصر کمجان بود. اتاقِ کار آمیزهای از نور و تاریکی بود و حسِ غریبِ غروب را تداعی میکرد. سکوت از دیرباز نوای همیشگیِ این فضا بود.
لومیان از درونِ سایهها با دقت اتاقِ کار را کاوید، اما نه تلهای یافت و نه فردِ پنهانشدهای.
تنها در این هنگام بود که از سایهها بیرون آمد، به هیئتِ انسانیِ خود بازگشت و در برابرِ آینهٔ قدی نمایان شد.
با فعال شدنِ نشانِ سیاه، لومیان کفِ دستِ راستش را جلو برد و روی شیشهٔ سرد و سخت فشرد.
در دم جای دستی به رنگِ خون پدیدار شد؛ وارونهٔ دستِ راستِ لومیان، گویی به شخصِ دیگری تعلق داشت.
جای دستِ وارونه و شومِ خونین بهسرعت رنگ باخت، در آینه حل شد و از بین رفت.
درست در لحظهای که لومیان میخواست دستِ راستش را عقب بکشد و برود، ناگهان دستی از درونِ آینهٔ قدی بیرون آمد و مچش را چسبید.
دست سفید و سالم بود و انگشتانی کشیده و نیرومند داشت.
دست با نیروی سهمگینی او را کشید و لومیانِ غافلگیرشده را به شیشهٔ آینه کوبید.
در نقطهای نامعلوم، آینه کالبدِ مادیِ خود را از دست داده و اثیری شده بود. چشمانِ لومیان سیاهی رفت و سپس روشن شد تا گذرگاههای تاریکِ پرشماری را همچون تارِ عنکبوت پیشِ رویش نمایان کند.
در ناحیهٔ متناظر با آینهٔ کنونی، مردی با چهرهای عادی در گوشهای ایستاده بود. هفتتیرِ برنجیاش را بالا آورد، لومیان را نشانه گرفت و ماشه را کشید.
مرد که کتوشلواری از جنسِ فاستونیِ تیره و کلاهِ سیلندریِ کوتاهی بر تن داشت و دکمهسردستی شیشهمانند به آستینش بسته بود، لبخندِ کمرنگی بر لب داشت؛ گویی لومیان را به تمسخر میگرفت که احتمالِ پنهان شدنِ محافظِ موران آوینی درونِ آینه را پیشبینی نکرده بود.
بنگ!
گلولهای که با نورِ سبزِ شبحواری میدرخشید، بهسوی لومیان شلیک شد.
پیکرِ لومیان ناگهان ناپدید شد. گلوله به تصویرِ بهجامانده از او برخورد کرد و به درونِ یکی از تونلهای تاریک و خالی رفت.
لحظهای بعد، لومیان بهسرعت پشتِ سرِ مهاجم ظاهر شد و بیدرنگ هارومف کرد.
دو پرتوِ نورِ سفید از بینیاش بیرون زد و به مهاجم برخورد کرد.
چشمانِ مهاجم روی هم افتاد و نقشِ زمین شد.
میانِ زمین و هوا، چشمانش چرخید و از حالتِ گیجی بیرون آمد.
تاپ! محکم به زمین خورد و بدنش را به سایه تبدیل کرد.
سایه متلاشی شد، به هر سو پخش شد و به درونِ تونلهای تاریکِ گوناگون خزید.
بیدرنگ، مهاجم پنهانی در گذرگاهی خالی ظاهر شد؛ پیکرش در مِهِ سفیدِ کمرنگی پوشیده شده بود.
تصویرِ لومیان در چشمانِ مهآلودش بازتاب یافت. پیش از آنکه لومیان چیزی حس کند و برگردد، مهاجم به زبانِ عجیبی که میتوانست نیروهای طبیعت را برانگیزد گفت: «تو گناهکاری!»
لومیان هرگز این زبان را نشنیده بود، اما معنایش را بهروشنی فهمید. بدنش ناگهان خشک شد، گویی در بندی نامرئی گرفتار شده باشد.
مهاجم دوباره دهان باز کرد:
«ای کفرگو!»
ناگهان سراسرِ عالمِ آینه خشک شد و گذرگاههای تاریک و اثیری به حشراتِ کهرباییِ کوچکی بدل شدند.
لومیان بارِ دیگر صدای سهمگینی را شنید که گویی از فاصلهای بینهایت دور میآمد.
در هالهای از ابهام، سه پیکر را «دید».
هر سه چهارزانو نشسته بودند؛ یکی رو به چپ، یکی مستقیم به روبهرو و دیگری رو به راست. دستانشان در حالتهای متفاوتی قرار داشت.
یکی سنگین، یکی واقعی و دیگری اثیری بود. در سه حالتِ گوناگون بودند و پیوسته پیرامونِ حلقهای نقرهای حرکت میکردند، دگرگون میشدند و جایشان را با هم عوض میکردند.
صدایی پرشکوه و رسا طنین انداخت. ذهنِ لومیان به زنگ درآمد و هوشیاریاش را از دست داد.
در میانِ دردی مبهم اما زنده، لومیانِ گیجومنگ سوزشِ آشنایی را روی سمتِ چپِ سینهاش حس کرد. کفِ دستِ راستش نیز پیاپی میسوخت و یخ میزد.
رفتهرفته هوشیاریاش را بازیافت.
در تونلِ تاریکی که جامد شده بود، مهاجم دید که زگیلهای نقرهایسیاهی از بدنِ لومیان بیرون زدند و نقشونگارهای شومی شبیه به مایعی لزج از خود ساطع کردند. در همان لحظات، بادِ سرد و عجیبی در محیط پیچید. تاریکی در اعماقِ تونلهای مختلف در هم میلولید، گویی هیولایی میخواست از آن بیرون بخزد.
بدنِ مهاجم خشک شد و هر لحظه کُندتر میشد؛ مِهِ سفیدِ کمرنگی بهسختی در درونش به چشم میخورد.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، مرد سرانجام از خطرناکترین لحظه جان به در برد. دوباره بدنش را حس کرد و بینایی و شنواییاش بازگشت.
با محو شدنِ زگیلها و نقشهای لومیان، مهاجم غریزتاً ترسی ماندگار را در وجودش حس کرد.
چطور کفر گفت؟
به کدوم خدا کفر گفت؟
چرا مهارش رو از دست نداد؟
تا حالا با همچین وضعیتی روبهرو نشده بودم!
قدرتهای فرابشریِ مهاجم به او اجازه میداد جرائمِ هدف را تشخیص دهد و او را به اتهاماتِ گوناگونی «متهم» کند. آسیب و اثراتِ جرائمِ مختلف کاملاً با هم فرق داشت و متهمکننده نمیتوانست آنها را از پیش حدس بزند. فقط میتوانست بر اساسِ تجربهاش از «پروندههای» پیشین گمانی ببرد.
این نخستین باری بود که مهاجم با چنین وضعیتی روبهرو میشد؛ پس از آنکه گناهکار به سزای کفرگوییاش توسط یک خدا مجازات شد، خودش هم چیزی نمانده بود تسلیمِ نفوذِ سرریزِ آن خدا شود!
خوشبختانه پیش از هدف به خود آمد.
مهاجم بارِ دیگر هفتتیرِ برنجی را بالا آورد و لومیان را که از درد به خود میپیچید، نشانه گرفت.
درست همان دم که ماشه را کشید، سرِ لومیان بالا آمد؛ چهرهاش از خشم و درندگی در هم رفته بود.
بنگ!
گلولهای درخشان از نورِ ستارگان از لولهٔ سلاح شلیک شد و روی بدنِ هدف قفل کرد.
تقریباً همزمان، سایهٔ لومیان جان گرفت و به سمتِ بالا چرخید.
تَرَق!
سایهٔ سیاه همچون آینه خرد شد. همراه با نورِ ستارگان در هم فروریخت و محو شد.
لومیان پس از ناپدید شدنی کوتاه، پشتِ سرِ مهاجم ظاهر شد و بارِ دیگر هارومف کرد.
او بهموقع از جانبخشی به سایه استفاده کرده بود و سایه جایگزینیِ آینهایِ فرانکا را به کار انداخته بود!
به همین دلیل بود که لومیان از فرانکا خواسته بود به ویلا نفوذ کند و بیرون بماند. استفاده از جایگزینیِ آینهای نیازمندِ حفظِ فاصلهای مشخص بود.
معلوم شد سایهاش هم میتوانست در جایگزینیِ آینهای شریک شود!
دو پرتوِ نورِ سفید بیرون زد و باعث شد مهاجم دوباره چشمانش را ببندد.
این بار لومیان به دشمن فرصتِ بیداریِ زودهنگام نداد. پای راستش را دراز کرد و سدِ راهِ دشمن شد تا از افتادنش جلوگیری کند.
همزمان، هفتتیرش را کشید و روی پیشانیِ هدف فشار داد.
چشمانِ مهاجم چرخید و با حسِ فشارِ سهمگینِ لولهٔ سلاح به خود آمد.
لبخندِ زورکی زد، هفتتیرش را تحویل داد و زمزمه کرد: «این رو میدم به شما. میشه ولم کنید؟»
افکارِ لومیان در هم میدوید. هفتتیر را گرفت و سر تکان داد: «باشه.»
سپس هفتتیرش را در غلاف گذاشت.
مهاجم لبخندِ فروتنانه و چاپلوسانهاش را حفظ کرد، چرخید و به اعماقِ تونلِ تاریک رفت.
ناگهان، لومیان صدای پرشکوهِ ترمیبوروس را شنید.
«بهتره ولش نکنی.»
ها... چشمانِ لومیان باریک شد؛ بیدرنگ حس کرد یک جای کار میلنگد.
چرا همین الان اون معامله رو قبول کردم؟
آخه چرا باید ولش میکردم؟