چپتر 713: میانِ سفید و سیاه
چپتر 713: میانِ سفید و سیاه
با هشدارِ ترمیبوروس، لومیان حس کرد مشکلی در کار است.
مهاجم آهسته در حالِ خروج بود. گویی نگران بود حرکتِ سریع، لومیان را پیش از موعد از این وضعیتِ غیرعادی باخبر کند. عجیب اینکه هیچ گردابِ عظیمی از اعماقِ تونلِ تاریک و خالی پدیدار نشد تا مهاجم را که پیشتر وارد شده بود، متوقف کند و نگذارد به درونِ آینهای دیگر کشیده شود.
لومیان همانطور که رفتنِ او را تماشا میکرد، نگاهی به سایهاش که به حالتِ اول برگشته بود انداخت. هفتتیرِ برنجیِ غنیمتگرفته از دشمن را کنار گذاشت و دستکشهای بوکس فلوگ را از کیفِ مسافرش بیرون کشید. آنها را با حرکاتی شمرده به دست کرد.
لحظهای بعد، شعلههای سفید و فروزان بدنِ لومیان را در بر گرفت. او به نیزهای آتشین بدل شد که بهسوی پشتِ مهاجم یورش برد.
ترسهای مهاجم به حقیقت پیوست. او بهسرعت جاخالی داد و آماده شد تا به سایه بدل شود و با پنج بدلِ خود به اعماقِ تونلِ تاریک بگریزد. سپس پیمایش آینه را فعال میکرد و با بازگشت به آینهای که از پیش انتخاب کرده بود، کاملاً دور میشد.
درست در همان لحظه، وقتی شعلههایی که نیزهٔ سفیدِ سوزان را شکل میدادند پراکنده شدند، لومیان پدیدار شد.
سایهٔ مهاجم جان گرفت و بدنی را که هنوز کاملاً به سایه بدل نشده بود گرفتار کرد. این کار برای لحظهای کوتاه مانع از تقسیمِ آن به شش شکلِ مجزا شد. او مجبور شد در جای خود بماند.
لومیان پیش رفت و به مقابلِ مهاجمِ وحشتزده یورش برد. او مشتهای پیاپی حواله کرد و شلاقزنی را آغاز کرد.
بنگ!
مشتِ اولِ لومیان ترسِ مهاجم را تشدید کرد و هدف بهزحمت خود را از چنگِ سایهاش رها ساخت.
بنگ!
مشتِ بعدیِ لومیان بیدرنگ ترسِ انباشتهٔ دشمن را شعلهور ساخت.
این تصادفی نبود؛ ترسِ مهاجم در این وضعیت آشکارا از حدِ معمول فراتر رفته بود. چشمانِ لومیان نقرهایمشکی شد. آیندهٔ مربوطه را پیشبینی کرد و از این آسیبپذیری بهره برد. همزمان با مشت زدن، ترس در ذهنش نقش میبست.
بدین ترتیب، مشتِ اول وضعیت را وخیمتر کرد و مشتِ دوم احتمالات را بهطورِ چشمگیری بالا برد و ترس را با موفقیت برانگیخت.
مهاجم خشکش زد و قلبش برای لحظهای از ترسِ منفجرشده از حرکت ایستاد. ذهنش خالی شد و خون از بینیاش سرازیر شد.
با دیدنِ این صحنه، لومیان پوستِ گوسفندِ آیینی را از کیفِ مسافرش بیرون آورد و آن را روی سرِ مهاجم انداخت.
بلافاصله پس از آن، وردِ فعالسازی را به زبانِ هرمس خواند: «گوسفند!»
در میانِ درخششی تاریک، مهاجم به گوسفندی با پشمهای سفید و خاکستریِ روشن بدل شد.
لومیان با چشمانی خونگرفته به گوسفندِ وحشتزده خیره ماند. دستکشهای بوکس فلوگ را درآورد و به کیفِ مسافرش برگرداند. پوزخندی زد و گفت:
«پس فکر میکنی بهخاطرِ یه تفنگِ ناقابل ولت میکنم؟»
سپس خم شد، گوسفندِ شلوول را برداشت و به سمتِ آینهٔ اتاقِ کارِ موران آوینی برگشت تا خارج شود.
از آنجا که قادر به ورود یا خروج از آینهها نبود، اطمینان نداشت که بتواند به همین سادگی آنجا را ترک کند. اگر نمیشد، از نشانِ آینهٔ ازپیشآمادهشده و پیمایش دنیای ارواح استفاده میکرد تا مستقیماً به خروجیِ بیهمتا و دائمیِ عالمِ آینه در تریرِ زیرزمینی برود. سپس تلپورت میکرد تا فرانکا را پیدا کند. این کار از هرگونه مشکلی در پشتِ آینه جلوگیری میکرد.
دیدِ لومیان تاریک و روشن شد و همراه با گوسفندِ وحشتزده در اتاقِ کارِ موران آوینی پدیدار شد.
او بهسرعت به سمتِ پنجره رفت و با احتیاط آن را باز کرد. همانطور که انتظار میرفت، فرانکا از سایهها بیرون آمده بود و کنارِ طاقچهٔ کوچکِ پنجره انتظار میکشید.
فرانکا با پی بردن به اینکه جایگزینیِ آینهایِ لومیان در هم شکسته است، بیدرنگ تصمیم گرفت موضوع را بررسی کند و ببیند آیا شریکش به کمک نیاز دارد یا نه.
فرانکا زمزمه کرد: «حالت خوبه؟»
لومیان گوسفند را به سمتش انداخت و گفت: «بعداً در موردش حرف میزنیم.»
فرانکا بیدرنگ گوسفند را گرفت و همراه با آن در سایهها ناپدید شد.
لومیان که عجلهای برای رفتن نداشت، دستکش به دست کرد و آثارِ مختلفی را که از خود به جا گذاشته بود پاک کرد.
طولی نکشید که فرانکا بازگشت. او با استفاده از مجسمهٔ دیوبانوی نخستین، آینهاش و جادوی سیاه دیوبانو، بخشِ ضدِّغیببینی و ضدِّپیشگویی را مدیریت کرد.
...
در تونلی متروکه نزدیک به ورودیِ دائمیِ عالمِ آینه در تریرِ زیرزمینی،
فرانکا که اکنون لومیان او را کاملاً در جریان گذاشته بود، به گوسفندِ لرزان چشم دوخت و با اشتیاق پرسید: «چطور باید ازش بازجویی کنیم؟ مثلِ دفعهٔ قبل یه ماشینتحریرِ مکانیکی آماده کنم؟»
«ولی سرم حقیقتمون تموم شده.»
آنتونی، بدونِ عینکِ دورطلایی و در لباسِ کهنهکاران، پیش از آنکه جواب دهد چند ثانیه به گوسفند خیره ماند: «من باهاش حرف میزنم.»
ژنا از روی احتیاط پرسید: «بهتر نیست اول ما بریم بیرون؟»
آنتونی با تکانِ سر موافقت کرد.
«من مشکلی با تماشاکردنتون ندارم، اما اون با آدمهای کمتر احساسِ راحتیِ بیشتری میکنه و این ارتباط رو آسونتر میکنه.»
نگرانه حضورمون بترسوندش و روی هیپنوتیزم تأثیر بذاره؟
لومیان متفکرانه چرخید و همراه با فرانکا و ژنا از تونلِ تاریک و مهرومومشده خارج شد.
طولی نکشید که گوسفند همراه با آنتونی ظاهر شد و دیگر آنقدر ترسیده و مضطرب نبود.
آنتونی با لبخند به لومیان گفت: «میتونی طلسم آفرینش حیوان رو باطل کنی. فهمیده که ما صلاحش رو میخوایم و حاضره کمک کنه. به این شرط که از بحثهایی که به ایمانش به یک ایزد لطمه میزنه و مستقیماً روی زندگیش تأثیر میذاره دوری کنیم، صادقانه و دوستانه حرف میزنه.»
گوسفند با جدیت سر تکان داد و حرفهای آنتونی را تأیید کرد.
لومیان رو به فرانکا و ژنا کرد و احساساتِ مشابهی را در چشمانشان دید.
یه هیپنوتیزور واقعاً ترسناکه!
یه تماشاگر واقعاً ترسناکه!
واقعاً همینه... لومیان در دل فکر کرد.
به گوسفند نگاه کرد و وردِ هرمس را به زبان آورد: «عالیجناب.»
با سوسویی تاریک، پوستِ گوسفند خودبهخود ناپدید شد و مردِ کمینکننده در حالتِ نیمخیز پیشِ روی لومیان و بقیه پدیدار گشت.
لومیان پوستِ گوسفند را کنار گذاشت و با لبخند پرسید: «اسمت چیه؟»
مردِ کمینکننده بیخیال و انگار که با رفیقش حرف میزند، جواب داد: «یبوس لاتا.»
لومیان در حالی که چراغِ کاربیدی را در دست داشت، با گرمی پرسید: «تو داشتی از موران آوینی محافظت میکردی؟»
یبوس لاتا صادقانه جواب داد: «آره. بیشتر برای این بود که خودم رو پشتِ آینه پنهان کنم و بیرون رو بپام. همینطور برای اینکه جلوی اتفاقاتِ ناگوارِ عالمِ آینه رو بگیرم و مطمئن بشم وقتی موران آوینی ازش استفاده میکنه تا کارهای خاصی رو تو جاهای مختلف انجام بده، لو نمیره و کسی بهش شبیخون نمیزنه.»
امنیتش حسابی بالاست. هیچ نقطه ضعفِ تابلویی نداره... فرانکا این را زیرِ لب گفت و پیشقدم شد تا افسونِ زن شیطانی لذتِ خود را به نمایش بگذارد. با پوزخند پرسید: «عضوِ کدوم سازمانی؟»
چشمانِ یبوس به فرانکا خیره ماند و بیاختیار جواب داد:
«مکتب حقیقت.»
لومیان ابرو بالا انداخت و پرسید: «حقیقت؟»
یبوس رو به او نکرد و نگاهش بینِ دو دیوبانو در چرخش بود.
«آره، حقیقت.»
چهرهاش جدی شد و با لحنی تبلیغی فرانکا و ژنا را خطاب قرار داد: «به نظرتون پسزمینهٔ این دنیا چیه؟»
بیآنکه منتظرِ جوابِ دیوبانوها بماند، ادامه داد: «سفید یا سیاه نیست. نور یا تاریکی هم نیست.
«خاکستریِ بینِ سفید و سیاهه، مِهِ بینِ نور و تاریکی. سایهها، جریان و آشوبه!»
ویژگیهای مسیرِ مربوطهست؟ لومیان که در علومِ غریبه تبحر داشت، متفکرانه مسیرِ بحث را عوض کرد.
«از هویتِ موران آوینی خبر داری؟»
این اکنون بزرگترین اولویتشان بود.
یبوس خیلی عادی سر تکان داد، انگار که با دوستی گپ میزند.
«خبر دارم. اون عضوِ خاندانِ تاماراست، اما با یه آدمِ آینه از تریرِ زیرزمینی عوض شده.»
فرانکا کاوشگرانه پرسید: «پس چرا هنوز باهاش همکاری میکنی؟»
یبوس خندید.
«مگه الان نگفتم؟
«پسزمینهٔ این دنیا سفید یا سیاه نیست، خاکستریه. اگه همکاری با مردمِ آینه باعث میشه به هدفم برسم، چرا که نه؟»
لومیان بهسرعت پرسید: «مکتب حقیقت دنبالِ چیه؟»
یبوس به چهره و چشمانِ آبیرنگِ فرانکا خیره شد و گفت: «ما میخوایم از موران آوینی و بقیهٔ نخبگان بهره ببریم تا آرومآروم کنترلِ دولتِ اینتیس رو به دست بگیریم و کاری کنیم که این کشور در عینِ داشتنِ نظم، سایه هم داشته باشه، بهعلاوهٔ مجرایی برای ارتباطِ منظم و سایهها.
«ما به قانون احترام میذاریم، اما این مانع نمیشه که رخنههای قانونی رو پیدا نکنیم و از روشهای خاصی برای حلوفصلِ مسائل پیش از کشیدهشدن به دادگاه استفاده نکنیم.
«آرمانِ ما اینه.»
به نظر میرسید یبوس دارد برای دیوبانوها موعظه میکند.
چه جاهطلبانه... ژنا در دل آه کشید.
لومیان با لبخند پرسید: «چرا میخواید دولت رو کنترل کنید؟»
یبوس با تعصب جواب داد: «برای تمرین و نزدیکشدن به حقیقت، آیینی برای خشنودکردنش. تازه، ما باید از دولتِ اینتیس و بقیه استفاده کنیم تا جای سه چیز رو پیدا کنیم.»
فرانکا با کنجکاوی پرسید: «چه سه چیزی؟»
یبوس با کمالِ میل به او جواب داد:
«اول، سرنخهایی از بهشتِ سقوطکرده. توی اون شهرِ مهرشدهٔ باستانیِ زیرزمینیه. فقط با کنترلِ دولتِ اینتیس میتونیم مهرومومش رو کاملاً باز کنیم.»
بهشتِ سقوطکرده... این دیگه چیه؟ لومیان، فرانکا، ژنا و آنتونی نگاهی ردوبدل کردند و فهمیدند هیچکدامشان تا به حال این اصطلاح را نشنیدهاند.
یبوس ادامه داد: «دوم، آخرین مقبرهٔ روزل.»
مقبرهٔ امپراتور روزل؟ مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد.
فرانکا مشتاقانه پرسید: «سرنخی هم دارید؟»
یبوس صادقانه سر تکان داد: «نمیدونم. دستکم من هیچ سرنخی از مقبرهٔ روزل ندارم. نمیدونم ناظران چیزی پیدا کردن یا نه.»
ناظر... لومیان و بقیه این لقب را به خاطر سپردند.
یبوس نگاهی به فرانکا و بعد به ژنا انداخت و دوباره به فرانکا خیره شد.
«سوم، یه چراغ. چراغِ جادوی آرزو.»
چراغِ جادوی آرزو؟ لومیان نگاهی به فرانکا انداخت و دید زن شیطانی لذت هم گیج و بیخبر به نظر میرسد.
یبوس با لبخند و حالتی خودنمایانه اضافه کرد: «چراغِ جادوی آرزو یه شیءِ مهرشدهست. شمارهاش اینه: ۰-۰۵!»