چپتر 716: گلوله‌ها
چپتر 716: گلوله‌ها
یبوس که تازه میخواست معنای «زیرمیزی» را توضیح دهد، غافلگیر شد.
«ما داریم کلی تلاش میکنیم تا کاربوناری رو مهار کنیم و پیشرفتِ قابلتوجهی هم کردیم.»
عضوِ مکتبِ حقیقت با شنیدنِ این حرف خندید.
«اونا دارن سعی میکنن دولت رو سرنگون کنن و نظامِ خودشون رو بسازن. این دقیقاً همون نتیجهایه که ما امیدواریم ببینیم.»
به نظرِ ژنا حرفهای یبوس با هم جور درنمیآمد: «ولی مگه هدفِ شما این نیست که از طریقِ آدمهای طبقهٔ بالا مثل موران آوینی، آرومآروم کنترلِ دولت رو به دست بگیرید؟»
یبوس خندید و لحنی آموزگارانه به خود گرفت.
«یه تاجرِ عاقل همهچیزش رو روی یه سرمایهگذاری به خطر نمیندازه. همین اصل در موردِ جاهطلبهای استثنایی هم صدق میکنه.»
لومیان با شنیدنِ این حرف، ناگهان موضوع را عوض کرد.
«از چیزایی که توصیف کردی، جاهطلبها بیشتر بدن، ادراک و نیروی روحیشون رو تقویت میکنن. به نظر نمیاد ربطی به هوششون داشته باشه؟»
پیش از آنکه یبوس بتواند جوابی بدهد، فرانکا با نیشخندی پاسخ داد:
«کی میگه جاهطلبها به هوش نیاز دارن؟ این با توطئهگر بودن فرق داره. برای جاهطلبها، خودِ جاهطلبی مهمتر از تواناییِ رسیدن به اونه. هوشِ استثنایی پیششرطِ کارشون نیست. ما تو طولِ تاریخ جاهطلبهای احمقِ زیادی دیدیم.»
این پاسکاریِ کلامیِ آن دو، یبوس را بیحرف گذاشت.
خوشبختانه لومیان روی این موضوع توقف نکرد. او بحث را دوباره به کاربوناری کشاند.
«آلبرت گنکور از قبل اومده طرفِ شما؟»
یبوس با تردید جواب داد: «احتمالاً. من با کاربوناری سروکار ندارم.»
لومیان به یادِ ژنرال فیلیپ افتاد و پرسید: «به خاطرِ شما دلالها بود که گروهِ خیریهٔ رؤیاجویان با کاربوناری ارتباط برقرار کرد؟»
یبوس دوباره پوزخند زد: «فیلیپ مردی با آرزوهای بزرگ بود که از مدتها پیش هدفش این بود سازمانهای سرّیِ مختلف رو دورِ هم جمع کنه. ما بهعنوانِ دلال، بازرگانِ سایه و جاهطلب، قطعاً باید بهش کمک میکردیم. متأسفانه با اینکه نقشهش موفقیتآمیز بود، بقیه ازش سوءاستفاده کردن. خودش هم تو اون شهرِ زیرزمینیِ باستانی ناپدید شد. راستی، نمیدونم خبر دارید یا نه، ولی اونجا در واقع تریرِ دورانِ چهارمه.»
فرانکا فکری در سر داشت اما آن را پیشِ خودش نگه داشت. فقط آهی کشید: «شماها...»
تازه آن موقع بود که لومیان دربارهٔ زیرمیزی پرسید: «تو ردهٔ ۵ چه قابلیتهای اضافهای به دست میارید؟»
یبوس چشمانش را روی دو دیوبانو ثابت نگه داشت.
«زیرمیزی تنها قابلیتمونه، اما دو راه برای استفاده ازش هست:
«اولیش اینه که تو مبارزه و موقعیتهای اضطراری، یه فضای زیرمیزیِ نامرئی و آروم ایجاد کنیم. میتونی با پیشنهاد دادنِ چیزای باارزش به دشمن، خواستههات رو بهزور برآورده کنی، اما نمیتونی بهشون صدمه بزنی یا به هیچ شکلِ دیگهای روی وضعیتشون تأثیر بذاری. علاوه بر این، باید رفتارت عادی باشه. وگرنه دشمنی که با این معاملهٔ زیرمیزی "موافقت کرده"، بهراحتی میتونه بفهمه یه جای کار میلنگه و به خودش بیاد.
«هیچ تضمینی نیست که اینجور معاملاتِ زیرمیزی جواب بدن. تمایل و تجربهٔ هدف تو قلمروی خاکستری، میزانِ موفقیت رو تعیین میکنه. قابلیتِ ادراکِ خاکستریِ ردهٔ دلال میتونه این رو بسنجه. اگه مقابلِ یه بیسایه از مسیرِ خورشید قرار بگیری، حتی بدونِ سرکوبِ الوهیت هم موفقیت تقریباً غیرممکنه.»
بیسایه به ردهٔ ۴ مسیرِ خورشید اشاره داشت.
لومیان متوجهِ چیزی شد: «قبلاً هم با یه همچین معاملهٔ زیرمیزیای مجبورم کردی ولت کنم؟»
یبوس رکوپوستکنده گفت: «درسته. تو تجربهٔ گستردهای تو قلمروی خاکستری داری و تمایلت هم تو این زمینه زیاده.»
فرانکا از طرفِ لومیان از یبوس تعریف کرد و گفت: «تو آدمشناسی استعداد داری!»
یبوس با لحنی که ظاهراً واقعبینانه مینمود، لاف زد: «ادراکِ خاکستری شاید قابلیتی باشه که تو ردهٔ ۹ دلال به دست میاد، اما فوقالعاده مفیده.»
ژنا پافشاری کرد: «و اون یکی معاملهٔ زیرمیزی؟»
یبوس با لبخند جواب داد: «اون یکی به یه مقدار زمان نیاز داره. برای مبارزه یا موقعیتهای اضطراری مناسب نیست.
«اگه بخوام ساده بگم، ما از یه فضای نیمهمهرومومشده بهعنوانِ هدفِ عملیات استفاده میکنیم تا یه سناریوی واقعیِ زیرمیزی بسازیم. ما یه طرفِ این معاملهٔ زیرِ میز میشیم. موجودِ رازآلود یا موجودیتِ خطرناکی که تو سایهها و تاریکی پنهان شده، طرفِ دیگه قرار میگیره، اما ما از قبل هویتش رو نمیدونیم. در طولِ معامله هم نمیتونیم حس کنیم طرفِ مقابلمون کیه. ممکنه موجودیتی باشه که قبلاً باهاش سروکار داشتیم یا چیزی از دلِ ناشناختهها.
«اساساً تو این حالتِ زیرمیزی، که نه طرفِ مقابلت رو میشناسی و نه میدونی نیازت چطور از طریقِ معامله برآورده میشه، میتونی با بیانِ درخواستت و پیشنهادِ چیزی که طرفِ مقابل میخواد، به نتیجهٔ دلخواهت برسی. اینکه چطور این اتفاق میافته اهمیتی نداره.»
ژنا کنجکاوانه پرسید: «معامله فقط میتونه بینِ دو طرف باشه؟»
یبوس در به اشتراک گذاشتنِ دانشِ علومِ غریبهاش خساست به خرج نداد: «نه، میتونه یه معاملهٔ سهطرفه، چهارطرفه یا حتی بیشتر باشه. فقط باید از قوانینِ معاملهٔ زیرمیزی پیروی کنی. معامله ممکنه موفقیتآمیز هم نباشه. بستگی به سختیِ کار و محدودیتهای اقلامِ ارائهشده داره. ضمناً، فکر نکن اون موجوداتِ رازآلود و موجودیتهای خطرناک به قولشون عمل میکنن. بینشون کلاهبردار کم نیست؛ کسایی که میتونن راههایی برای دور زدنِ محدودیتهای زیرمیزی پیدا کنن.»
ژنا پرسید: «بعد از استفاده از زیرمیزی برای انجامِ یه کارِ خیلی سخت، خطراتِ دیگهای هم وجود داره؟» و به معاملهٔ زیرمیزیِ صاحبِ اقتدارِ خودش فکر کرد.
یبوس با جدیت سر تکان داد.
«بله، بستگی داره کدوم موجودِ رازآلود یا موجودیتِ خطرناکی بهتون کمک کرده باشه و اینکه آیا نیتِ شومی داره یا نه. من یه بار یه هفته بدبیاری آوردم و نزدیک بود به دستِ پالایندگان دستگیر بشم.»
ژنا متفکرانه سر تکان داد و در دل اندیشید: به نظر میرسه معاملهٔ زیرمیزیِ صاحبِ اقتدار یه نسخهٔ متفاوت از تواناییِ استانداردِ زیرمیزیه. بهجای اینکه طرفِ مقابل درخواستی بکنه، این ماییم که چیزِ ارزشمندی رو پیشنهاد میدیم. با این حال، فقط میتونه مسائلِ پیچیده رو ساده کنه و کارهای سخت رو آسونتر. نمیتونه مستقیماً کارها رو انجام بده. محدودیتهای بزرگی داره...
بهای استفاده ازش، روبهرو شدن با معاملهایه که پای اهریمنها و موجوداتِ شومِ دیگه در میون باشه...
لومیان وقتی دید بحثِ زیرمیزی رو به پایان است، سؤالِ تازهای پرسید: «دربارهٔ ناظرها چه اطلاعاتی داری؟»
یبوس آشفته به نظر میرسید و جوابی نداد.
لومیان با دیدنِ این واکنش، موضوع را عوض کرد: «چه چیزهایی همراهت داری؟»
یبوس نگاهی به فرانکا انداخت و چند شیءِ مختلف را از جیبِ مخفیاش بیرون آورد.
«این یه عاملِ شفابخشه که از پیروانِ مادرِ بزرگ به دست اومده. اینها هم گازِ بیهوشی، گازِ بیداری و معجونِ اعتراف هستن که از پیروانِ درختِ مادرِ هوس گرفتم...»
عاملِ شفابخش، آرامبخش، نمکِ بویاییِ علومِ غریبه و سرمِ حقیقت. همهشون چیزای باارزشیان... لومیان به چهار قوطیِ فلزی با برچسبهای مختلف، تکانِ کوچکی به سرش داد.
سپس نگاهش به کفِ دستِ دیگرِ یبوس کشیده شد؛ جایی که شش گلوله قرار داشت.
هر شش گلوله برنجی بودند، اما نقشونگار و رنگِ سطحشان تفاوت داشت. یکی عادی به نظر میرسید، یکی نوکِ درخشانی داشت و دیگری انگار با اسیدی قوی خورده شده بود. یکی با نوری سبزِ تیره سوسو میزد، یکی نورِ درخشانِ ستارهای ساطع میکرد و آخری درخششِ مات و ضعیفی داشت، گویی بارها ساییده شده بود.
یبوس با اشتیاق آنها را معرفی کرد: «اینها گلولهٔ بارداری، گلولهٔ زهر، گلولهٔ پوسیدگی، گلولهٔ تضعیف، گلولهٔ درونشکافی و گلولهٔ محرومیت هستن. اینا رو از پیروانِ ایزدانِ مختلف معامله کردم.»
فرانکا که کنجکاو شده بود، از دور به گلولهٔ عادی اشاره کرد: «این گلولهٔ بارداریه؟»
یبوس با رگهای از ترس در صدایش گفت: «دقیقاً. آدما و حیوونایی که باهاش هدف قرار بگیرن، ناگزیر باردار میشن و علائمِ مربوط به اون بهسرعت خودش رو نشون میده.»
فرانکا پرسید: «یعنی بیهیچ فرقی هم روی مردا اثر میذاره هم زنا؟»
یبوس با اطمینان گفت: «بله.»
هاه... فرانکا صدایی درآورد که آمیزهای از تحقیر، ترس و شیفتگی بود.
ژنا با نگرانی پرسید: «شبیهِ یه گلولهٔ معمولیه. اگه قاطی بشه چی؟»
یبوس سر تکان داد.
«همچین اشتباهی نمیکنی. وزنش سبکه، انگار از چوب یا خاک ساخته شده باشه.»
هوف... لومیان و آنتونی آهِ آسودگی کشیدند.
لومیان به گلولهٔ مات اشاره کرد: «این گلولهٔ محرومیته؟ کارش چیه؟»
تأثیرِ گلولههای دیگر سرراست به نظر میرسید، اما لومیان از کاربردِ گلولهٔ محرومیت مطمئن نبود.
یبوس صادقانه جواب داد: «کسایی که این گلوله بهشون بخوره یا حتی خراششون بده، توی یه ربع یکی از قدرتهای فرابشریشون رو از دست میدن. اینکه کدوم قدرت باشه، غیرقابلِ پیشبینیه.»
این میتونه مکملِ تواناییهای تصاحبکنندهٔ سرنوشت برای تعیینِ محرومیت باشه... لومیان یبوس را برانداز کرد و پرسید: «چیزِ دیگهای هم داری؟ بهعنوانِ یه بازرگانِ سایه، هیچ شیءِ رازآلودی نداری؟»
یبوس با خجالت توضیح داد: «اخیراً عطیهٔ زیرمیزی رو دریافت کردم. برای اجرای آیینِ مربوطهش و جلبِ رضایتِ حقیقت، تمامِ چیزایی رو که به دست آورده بودم معامله کردم و فقط همینا برام موند.»
«قانونِ یه بازرگان اینه که میتونی همهچیز رو بخری و بفروشی!»
فرانکا با ناامیدی و تمسخر گفت: «بیچارهٔ مفلوک...»
سپس به یبوس گفت: «همهٔ اینا رو بده به ما. همینا دلیلِ اصلیِ اینن که مدام گرفتارِ خطر و درگیریهای سطحِ ایزدی شدی. تحویلشون بده تا آزاد بشی. وقتی جات امن شد، میتونی از نو شروع کنی.»
درست مانندِ واکنش به کلماتِ خوابآورِ آنتونی، یبوس تصمیم گرفت این حرف را باور کند و همهچیز را به فرانکا داد.
پس از آنکه فرانکا اشیاء را در جای امنی گذاشت، لومیان نگاهی به اطراف انداخت و پرسید: «مقرِّ مکتبِ حقیقت کجاست؟ به کدوم ناظر گزارش میدی؟»
با شنیدنِ این دو سؤال، ژنا، فرانکا و آنتونی بیسروصدا به کنارِ لومیان رفتند.
یبوس چند ثانیه درنگ کرد و تازه میخواست جواب بدهد که ناگهان چهرهاش در هم پیچید.
لومیان با دیدنِ این صحنه، بیدرنگ به فرانکا گفت: «مجسمه رو بنداز اونور!»
فرانکا همین کار را کرد. مجسمهٔ استخوانیِ دیوبانوی نخستین را از کیفِ مسافرِ خود بیرون آورد و بهسوی یبوس پرتاب کرد.
همزمان، او، آنتونی و ژنا شانهها، بازوها و جاهای دیگرِ بدنِ لومیان را گرفتند.
در لحظهٔ بعد، هر چهار نفر ناپدید شدند.
بوووم!
یبوس از درون به بیرون منفجر شد و گوشتِ متلاشیشدهاش با مِهِ سفیدرنگ و کمجان درآمیخت و به مِهِ خونینِ عجیبی تبدیل شد.
مِهِ خونین بهآرامی پایین آمد، دورِ مجسمهٔ استخوانیِ دیوبانوی نخستین چرخید و سپس در خاک نفوذ کرد.
پس از چند ثانیه، لومیان و بقیه با تلپورت برگشتند.