چپتر 718: هشداری دیگر
چپتر 718: هشداری دیگر
لومیان و آنتونی فقط مدتِ کوتاهی منتظر ماندند تا اینکه وزیران یکییکی از عمارتِ لذت خارج شدند.
آنها بهسرعت به موران آوینی، وزیرِ صنایع، نزدیک شدند. در حالی که به پرسشهای دیگر روزنامهنگاران گوش میدادند، از تواناییهای بیهمتای خود برای زیر نظر گرفتنِ دقیقِ او استفاده کردند.
پس از گذشتِ کمی بیشتر از ده ثانیه، لومیان به آنتونی رو کرد و سرش را اندکی تکان داد؛ نشانهای از اینکه فعلاً هیچ چیزِ غیرعادی در رودِ سرنوشتِ موران وجود ندارد.
اطمینان داشت که آنتونی، بهعنوانِ یک تماشاگر، پیامِ ناگفتهاش را میفهمد.
آنتونی نیز در پاسخ سرش را نامحسوس تکان داد و به لومیان تأیید کرد که حالتِ چهره و رفتارِ موران آوینی عادی به نظر میرسد.
ناظری که مستقیماً مسئولِ یبوسه با موران آوینی تماس نگرفته؟ یا شاید فرضیهمون غلط بوده؟ ممکنه ناظر با نظارتش متوجهِ مرگِ یبوس نشده باشه؟ یعنی هنوز اوضاعِ یبوس رو کامل درک نکردن؟
در حالی که لومیان به بررسیهایش ادامه میداد، این افکار در ذهنش میچرخید.
دقیقاً به همین دلیل بود که شخصاً به عمارتِ لذت آمده بود تا منتظرِ حضورِ موران آوینی بماند.
تنها با بهدست آوردنِ جدیدترین و موثقترین اطلاعات میتوانست ارزیابی کند که آیا باید با نقشهٔ اصلی پیش برود، آن را تغییر دهد یا موقتاً کنارش بگذارد!
درسته، توی رودِ سرنوشتِ موران آوینی، شاخابهای از ورودش به آینهٔ قدیِ اتاقِ کار هنوز هست که تو هالهای از رنگِ سیاه و غلیظ پوشیده شده...
لومیان بیآنکه نگرانِ تحلیل رفتنِ نیروی روحیاش باشد، تمرکزش را روی هرگونه تغییرِ احتمالی در سرنوشتِ موران آوینی حفظ کرد.
پس از مصاحبهای کوتاه، وزیرِ صنایعِ خوشپوش، در حالی که محافظانش او را احاطه کرده بودند، از پلههای عمارتِ لذت پایین آمد و بهسوی کالسکهٔ شیکِ چهارچرخ و چهارنفرهاش رفت.
وقتی پیشخدمت درِ کالسکه را باز کرد، موران آوینی آینهٔ دستیِ کوچکی از جیب بیرون آورد، انگار میخواست سر و وضعش را وارسی کند.
در جامعهٔ اشرافِ تریر، این اتفاقی عادی بود. لوازمِ آرایش و آراستگیِ مردان از مدتها پیش رواج داشت.
موران آوینی به آینهٔ دستی نگاه کرد. ناگهان مردمکهای خاکستریِ تیرهاش گشاد شد و حالتِ چهرهاش تغییری نامحسوس کرد.
تقریباً در همان زمان، لومیان با چشمانِ نقرهایمشکیاش تغییرِ چشمگیری در شاخابهٔ سرنوشتِ وزیرِ صنایع تشخیص داد.
هیچیک از شاخابهها دیگر نشان از ورودِ موران آوینی به آینهٔ قدیِ اتاقِ کار نداشت!
تمامِ «انتخابهای» مربوط به آن ناپدید شده بود!
در نتیجه، حتی اگر لومیان نیمی از نیروی روحیاش را مصرف میکرد و اجبارِ سرنوشت را به کار میبست، باز هم نمیتوانست موران آوینی را وادار کند «با میلِ خود» واردِ آینهٔ قدیِ اتاقِ کار شود.
اجبارِ سرنوشت به معنای خلقِ سرنوشت نبود؛ انتخابها باید پیش از اجبار شدن وجود میداشتند!
آنتونی با استفاده از فرصتی که خبرنگاران توجهشان را به جای دیگری معطوف کرده بودند و آن دو آرامآرام در عقب حرکت میکردند، بهآرامی به لومیان گفت: «وقتی موران آوینی تو آینهٔ دستی به خودش نگاه کرد، ترسِ واضحی رو حس کرد.»
لومیان همانطور که بهدنبالِ دیگر خبرنگاران میرفت، به ارزیابیِ موران آوینی ادامه داد و فرضیهای در این باره ساخت.
یکی داشت از عالمِ آینه و اون آینهٔ دستی استفاده میکرد تا پیامی رو به موران آوینی برسونه!
اطلاعاتِ فرستادهشده احتمالاً به مرگِ مرموزِ یبوس لاتا، که وظیفهٔ نگهبانی از آینهٔ قدیِ اتاقِ کار رو داشت، و ناپدید شدنِ جسدش مربوط میشد.
برای موران آوینی، این یعنی یکی داشت علیهش توطئه میکرد. سایه از همین حالا روش افتاده بود، در حالی که منبع و شرایطش نامعلوم بود.
تو چنین شرایطی، ترس ناگزیر بود. برای بیشترِ آدما، احساسات ناگزیر تا حدی تو حالتِ چهره و حرکاتِ بدنشون خودش رو نشون میداد و این کار رو برای تماشاگرها خیلی آسون میکرد.
آره، با توجه به اینکه یبوس دکمه سردستِ آینه داشت، منطقیه فرض کنیم ناظرِ بالادستش هم چیزای مشابهی داشته باشه. حتی ممکنه قابلیتِ اضافهای برای ارتباط از طریقِ عالمِ آینه هم داشته باشن...
لومیان در حالی که به دکمه سردستِ شیشهای که اکنون در دستِ فرانکا بود فکر میکرد، اینها را از خاطر گذراند.
تازه، یبوس فاش کرده بود که موران آوینی به بقیهٔ مردمِ آینه از خاندانِ تامارا دستور داده هویتهای جدیدی بگیرن و جابهجا بشن، و اینطوری خودش تنها رابطِ مکتبِ حقیقت باقی مونده بود.
در نتیجه، وقتی ناظر متوجهِ ناپدید شدنِ بیدلیل و در نهایت مرگِ یبوس شد، نتونست به بقیهٔ مردمِ آینه دسترسی پیدا کنه. اونا فقط میتونستن منتظر بمونن تا جلسهٔ وزرا تموم بشه و به موران آوینی هشدار بدن.
حدسهای قبلیمون تأیید شد. ناظر واقعاً متوجهِ مرگِ یبوس شده. حالا اینکه ناظر به خاطرِ تواناییهاش محدود شده یا مجسمهٔ دیوبانوی نخستین جلوش رو گرفته معلوم نیست، ولی نتونسته فوراً ما رو پیدا کنه و ضدحمله بزنه...
باید نقشهٔ اصلی رو بیخیال بشیم. وادار کردنِ موران آوینی به اینکه «با میلِ خودش» واردِ آینهٔ قدیِ اتاقِ کار بشه دیگه عملی نیست...
لومیان غرق در افکارش، تماشا کرد که موران آوینی آینهٔ دستی را سر جایش گذاشت، سوارِ کالسکه شد و بهسوی خانه رفت.
او و آنتونی با استفاده از فضای هنوز تا حدی آشفته، بیسروصدا عمارتِ لذت را ترک کردند.
در حاشیهٔ میدانی که با مجسمهها و ستونهای هرمی تزئین شده بود، لومیان اطرافش را از نظر گذراند. پس از اینکه مطمئن شد کسی آن دوروبر نیست، خطاب به آنتونی زمزمه کرد: «فکر میکنی چی موران آوینی رو ترسوند؟»
او پیش از این نظریهاش را با آنتونی در میان گذاشته بود.
آنتونی با تکیه بر دیدگاهِ تماشاگرش، کوشید وضعیتِ روانیِ مکتب حقیقت و موران آوینی را تحلیل کند.
«بدونِ داشتنِ اطلاعات از دشمن، بعیده که مکتب حقیقت، یعنی یه سازمانِ سرّی که ایزدی پلید رو میپرسته، مأمورای نیمهخدای بیشتری رو برای محافظت از مردمِ آینه به نزدیکیِ موران آوینی بفرسته. اونا برخلافِ یه کلیسای رسمی، نمیتونن بیگدار به آب بزنن و مدام درگیریشون رو بیشتر کنن. باید این احتمال رو در نظر بگیرن که گروهی که یبوس رو دستگیر کرده، به همون اندازه قدرتمنده و چهبسا یه نیمهخدا هم بینشون باشه. حتی ممکنه شک کنن که این یه مأموریتِ مخفی از طرفِ پالاینده، ذهنِ جمعیِ ماشین یا یه یگانِ زبده از ادارهٔ ۸ باشه.
«در واقع، ناظر به موران آوینی میفهمونه که الان دیگه تنهاست. اونا حمایتِ غیرمستقیم میکنن، اما نمیتونن مستقیم دخالت کنن.
«شاید فرقههای دیگه با جنون، افراطگرایی و بیمنطقی واکنش نشون بدن و همچنان از موران آوینی دفاع کنن. اما با توجه به عقایدِ یبوس، مکتب حقیقت از این کارها پرهیز میکنه.»
لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «همین توضیح میده که چرا موران آوینی نتونست ترسش رو پنهان کنه. این کارشون دستکمی از رها کردنش نداره.»
آنتونی به تحلیلش ادامه داد:
«باید ویژگیِ منحصربهفردِ موران آوینی رو هم بهعنوانِ یه آدمِ آینه در نظر بگیریم.
«مردمِ آینهای که قبلاً باهاشون روبهرو شدیم، نهتنها دنبالِ جاهطلبیهای خودشون بودن، بلکه نوعی تعصبِ خاص هم نسبت به رهبر و اهدافِ کلیشون نشون میدادن.
«بر اساسِ مشاهداتم، با اینکه موران آوینی بیشک وحشت کرده بود، اما تونست تا حدی خودش رو کنترل کنه. وقتی سوارِ کالسکه میشد، قاطع و مصمم به نظر میرسید.»
لومیان متوجه شد و گفت: «داره به فدا کردنِ خودش فکر میکنه؟ فوراً به بقیهٔ مردمِ آینه خبر میده و ازشون میخواد سریع پنهان بشن. در موردِ خودش هم، چون تحتِ محافظتِ شدیدِ مأمورای رسمیه، فرار براش غیرممکنه. تنها گزینهش اینه که همونجا بمونه و جلوی چشمِ دشمن باشه، به این امید که بخت یاریش کنه و محافظتِ مأمورا مؤثر واقع بشه.
«هه هه، تو همچین مواقعی، محافظت خودش میشه یه جور حبس.»
آنتونی بحث را عوض کرد و پرسید: «بعد از تغییرِ سرنوشتِ موران آوینی، کدوم شاخابه سیاه شد؟»
لومیان سر تکان داد: «فعلاً هیچکدوم. این یه وضعیتِ کاملاً استثناییه. معنیش اینه که فقط وقتی موران آوینی انتخابِ جدیدی بکنه و واردِ یه شاخابهٔ سرنوشتِ جدید بشه، خودش رو نشون میده.»
در این لحظه، لومیان نفسش را آرام بیرون داد و گفت: «فعلاً فرصتِ دیگهای نمیبینم. خوب میشد اگه ناظر بیگدار به آب میزد و از موران آوینی محافظت میکرد. زن شیطانی سیاه باید منتظرش باشه. هوم، بهتره اول بریم سراغِ ژنا و فرانکا.»
...
در غارِ معدنِ سنگ که ورودیِ دائمیِ عالمِ آینه در آن قرار داشت، فرانکا که صبورانه منتظر مانده بود، دید موهای سیاه دوباره از آینه بیرون آمدند و رشتهرشته پایین ریختند.
زن شیطانی سیاه کلاریس ظاهر شد و نرم گفت: «در حالِ حاضر، هیچ فرابشری پشتِ آینهٔ مربوطه پنهان نشده. حتماً موران آوینی رو رها کردن.
«الان نمیتونم کمکی بکنم. باید تو نقشهتون تجدیدنظر کنید و راهی پیدا کنید تا موران آوینی رو که تحتِ محافظتِ شدیدِ فرابشران رسمیه، بدونِ ورود به عالمِ آینه دستگیر کنید.»
راهِحلی تو ذهنتون هست؟ فرانکا میخواست این را بپرسد، اما از ترسِ رنجاندنِ زن شیطانی سیاه خودداری کرد. در عوض، فقط پاسخ داد: «فهمیدم.»
...
در خانهای امن در محلهٔ اداری، ژنا به لومیان و آنتونی خبر داد: «خانمِ داوری بهمون دستور داده که فعلاً دست از اقدامِ بیشتر برداریم. ایشون باید دربارهٔ اطلاعاتی که از یبوس به دست اومده، با بقیهٔ دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم مشورت کنن.»
با بانو زاهد؟ لومیان در سکوت اندیشید و غرق در افکارش شد.
او آرام سر تکان داد و گفت: «بریم فرانکا رو پیدا کنیم.»
پس از دیدار با فرانکا در غارِ زیرزمینیِ معدنِ سنگ و در میان گذاشتنِ یافتههایشان، لومیان آهی کشید و اعلام کرد: «فعلاً چارهای نداریم جز اینکه دست از تلاش برداریم.»
همین که فرانکا و بقیه بهنشانهٔ موافقت سر تکان دادند، لومیان ناگهان صدایی طنینانداز شنید.
«فکر نمیکنی خیلی زود داری تسلیم میشی؟
«متوجهِ هیچ مشکلی نشدی؟»
ترمیبوروس... چرا داره راهنماییم میکنه؟ تازه مسئلهٔ فوریای هم نیست که اونو تهدید کنه؟ لومیان بیاختیار اخم کرد.
صدای ژرفِ ترمیبوروس ادامه داد: «به این فکر کن. اگه تو یه ناظر بودی، تو همچین موقعیتی چیکار میکردی؟»
لومیان زیرِ لب زمزمه کرد: «طبیعتاً نیروهاشون رو کم میکنن و پنهان میشن تا نذارن دشمن سرنخی پیدا کنه و تعقیبشون کنه... غیر از این، دیگه چیکار میتونن بکنن؟ چطور میتونن غیرمستقیم به موران آوینی کمک کنن؟»
فرانکا، ژنا و آنتونی لومیان را که با خودش زمزمه میکرد تماشا کردند و منتظرِ توضیحِ نهاییاش ماندند.
ناگهان احتمالی به ذهنِ لومیان خطور کرد.
به سه همراهش خیره شد و با لحنی آرام و جدی گفت: «معاملهٔ زیرمیزی!»
«محافظت از موران آوینی از طریقِ یه معاملهٔ زیرمیزیِ سطحبالا!»
«برای همینه که هرکدوم از ما به دلایلِ مختلفی از نقشه دست کشیدیم. حتی رودِ سرنوشت هم در حالِ حاضر هیچ بلای مرگی رو برای موران آوینی نشون نمیده!»