چپتر 720: «یاورِ» غیرمنتظره

واژهٔ «کلاهبردار» در فضا معلق ماند و لومیان و بقیه را در سکوتی بهتزده فرو برد. افکارِ مشابهی در ذهنشان میچرخید.

امکان نداشت تا این حد بدشانس باشن، مگه نه؟

یبوس دربارهٔ احتمالِ برخورد با کلاهبرداران در طولِ معاملهٔ زیرمیزی هشدار داده بود، اما تجربههای قبلیِ فرانکا از معاملهٔ زیرمیزیِ صاحباقتدار همیشه اعتبار داشت. بهعلاوه، این بار انگشترِ طلای خون را پذیرفته بودند.

اگر لومیان شخصاً بر معامله نظارت نمیکرد، از چشمِ فاجعه بهره میگرفت تا احتمالِ نهایی شدنش را بسنجد و دنبالِ راههایی برای مداخله بگردد.

اما فعلاً، آن چهار نفر چارهای جز صبر نداشتند. آنها که پشتِ نورِ تاریک و آبمانند پنهان شده بودند، صحنهای را که در اتاقِ کار رخ میداد از درونِ آینهٔ شیشهای تماشا میکردند.

با گذشتِ شب، لومیان و همراهانش به جیرههایی که او برای لودویگ در کیفِ مسافرش گذاشته بود ناخنک میزدند تا گرسنگیشان را رفع کنند.

نزدیکِ ساعتِ ۱۰ شب، موران آوینی با قدمهای بلند واردِ اتاقِ کار شد و درِ چوبی را کاملاً باز گذاشت. او روی مبلِ دستهداری زیرِ چراغِ گازِ دیواری نشست، کتابی از روی تپهای در همان نزدیکی برداشت و با بیخیالی شروع به ورق زدنِ آن کرد.

تیمِ پالایندگان که وظیفهٔ محافظت از او را بر عهده داشت، طبقِ معمول دمِ در مستقر ماند و هرگز پا به داخل نگذاشت.

موران آوینی همیشه بر این ترتیب اصرار میورزید. او حتی با پالایندگان، اعضای ذهنِ جمعیِ ماشین و تیمِ ادارهٔ ۸ قراردادهایی امضا کرده و پذیرفته بود که حاضر است خطراتِ مرتبط با آن را به جان بخرد.

تیمِ امنیتی این موضوع را درک میکرد. اتاقِ کارِ یک سیاستمدار احتمالاً انواعِ رازهای مشکوک را در خود پنهان میکرد. جلوگیری از ورودِ افراد با قدرتهای فرابشری، راهی برای محافظت از خودش بود.

طبقِ عادت، موران آوینی بهجای بستنِ درِ اتاقِ کار، آن را باز میگذاشت تا مراقبت از هرگونه دردسرِ احتمالی برای پالایندگان سادهتر شود.

موران آوینی هنگامِ مطالعهٔ کتابها، گهگاه به آینهٔ قدی که درست بیرون از زاویهٔ دیدِ پالایندگان قرار داشت نگاهی میانداخت. ظاهراً افکارش فرسنگها دورتر سیر میکرد.

همزمان، چشمانِ لومیان که درونِ آینه پنهان بود، برقی نقرهایمشکی زد.

او از میانِ شیشه نگاه کرد و رودِ سرنوشتِ موران آوینی را سنجید.

با نگاهی دقیقتر، تأیید کرد که وزیرِ صنعت واقعاً چندین شاخابهٔ سرنوشتِ جدید به دست آورده است که شاملِ قدم گذاشتن به درونِ آینهٔ قدی میشد. یکی از آنها حتی در هالهای سیاه و غلیظ پنهان بود.

لومیان از لحظهای که موران آوینی سر پایین انداخت تا مطالعه را از سر بگیرد بهره برد، کفِ دستِ راستش را بهآرامی از آینه بیرون آورد و محکم به شیشه فشرد، گویی فقط یک انعکاس است.

سپس، نیروی روحیِ باقیماندهاش را آزاد کرد و آن را به رودی خروشان و شبحوار تغییر داد که از فاصلهٔ چند متری بهسوی جریانِ جیوهای که نمادِ سرنوشتِ موران آوینی بود، یورش برد.

تنهٔ اصلیِ سرنوشتِ موران آوینی شاخابههای دیگر را بلعید و به درونِ شاخابهٔ سیاه و غلیظ شتافت.

اجبار سرنوشت!

لومیان با هدایتِ نیروی روحی که با استفاده از تواناییهای ریاضتکشِ خود جمع کرده بود، بهسرعت دستش را عقب کشید تا موران آوینی بویی نبرد.

او به فرانکا و بقیه سر تکان داد و اشاره کرد که هم معاملهٔ زیرمیزی و هم اجبارِ سرنوشتش موفقیتآمیز بوده است.

اما در موردِ اینکه موران آوینی دقیقاً چطور قدم در این مسیرِ محتوم میگذاشت، لومیان چیزی نمیدانست. جزئیات از دیدِ او پنهان میماند.

فرانکا و ژنا آهِ آسودگی کشیدند.

آنها که جرئت نداشتند حرف بزنند مبادا موران آوینی را که تواناییهای مرتبط با آینه داشت هوشیار کنند، درکِ خود را با لبخندهایی حاکی از رضایت و سر تکان دادنهایی آسوده با لومیان در میان گذاشتند.

به موقعیتهای خود عقبنشینی کردند و برای کمینِ پیشِ رو آماده شدند.

درست همان زمان که سرنوشت اجبار میشد، نیروی روحیِ موران آوینی ناگهان هشداری را حس کرد و او را از احساسِ خطری قریبالوقوع لبریز ساخت.

پیامِ آینهای که هنگامِ غروب دریافت کرده بود به ذهنش خطور کرد. به این شک افتاد که دشمنِ ناشناسی که ناظر به آن اشاره کرده بود، در حالِ نقشهکشی برای چیزی است که میتواند جانش را به خطر بیندازد.

موران آوینی که نمیتوانست مقاومت کند، بارِ دیگر به آینهٔ قدی نگاهی انداخت و با خود کلنجار رفت که آیا پیش از آنکه پالایندگان فرصتِ واکنش پیدا کنند، به درونِ آن بگریزد و این مکان را ترک کند یا نه. او مشتاق بود هویتِ فعلیاش را دور بیندازد و از دیدرسِ دشمنِ پنهان کاملاً محو شود.

او با غلبه بر انگیزههایش، سر چرخاند تا به پالایندگانی که دمِ در نگهبانی میدادند نگاه کند.

ممکن بود تلهای پشتِ آینه در کمین باشد. بهترین کار این بود که دعا کند فرابشرانِ رسمی بتوانند از او محافظت کنند!

اینجا تریره و من وزیرِ این کشورم!

درست همان موقع، پیشخدمتش با لیوانی شیرِ گرم در دست، دمِ در ظاهر شد.

نوشیدنِ شیرِ گرم پیش از دوش گرفتن و مسواک زدن، بخشی از برنامهٔ شبانهٔ موران آوینی بود که به خوابیدنش کمک میکرد.

پالایندگان پیش از آنکه به پیشخدمت اجازهٔ ورود به اتاقِ کار را بدهند، بازرسیهای معمولِ خود را انجام دادند.

پیشخدمت با احترام فنجانِ چینیِ سفیدی را که لبالب از مایع بود دراز کرد و گفت: «شیرتون، قربان.»

موران آوینی کمکهای شایانی به رشدِ صنعتیِ اینتیس کرده بود و با دریافتِ نشانِ لژیونِ افتخار، به رتبهٔ شوالیه دست یافته بود.

موران آوینی با تکانِ خفیفِ سر، دستِ راستش را دراز کرد تا لیوان را بگیرد.

ناگهان متوجه شد چشمانِ پیشخدمتش تار شده و دردی وصفناپذیر در اعماقشان کمین کرده است.

لحظهای بعد، دهانِ پیشخدمت باز شد و بالا آورد.

چیزی که بیرون ریخت، تکه گوشتِ خونآلود، سفت و درهمپیچیدهای بود که مستقیم به سوی موران آوینی پرتاب شد!

گوشت بهسرعت باد کرد و به ردایی از گوشت و خون بدل شد که دورِ موران آوینی پیچید. ردا به سمتِ داخل میخزید، گویی میخواست بهزور راهش را به درونِ بدنِ وزیرِ صنایع باز کند.

لومیان در آینه مات و مبهوت ماند.

این هاله...

این آقای کِیِ!

چرا یهو از ناکجا پیداش شده بود تا موران آوینی رو ترور کنه؟

با صدای تَرَقِ تندی، موران آوینی که در ردای گوشت و خون پیله بسته بود، به آینهای بدل شد و فروریخت.

تقریباً همزمان، پالایندگانِ دمِ در واردِ عمل شدند. ستونی از نورِ خالص که در شعلههای آتش پیچیده بود، از آسمان فرود آمد و ردا را در خود غرق کرد و باعث شد بهوضوح شروع به ذوب شدن کند.

موران آوینی با دیدنِ این صحنه، بیدرنگ چرخید و به سوی نزدیکترین آینه یورش برد.

او از پیش جایگزینیِ آینهای را به پالایندگان لو داده بود. اگر همهٔ شاهدان را بیهیچ ردی از میان نمیبرد، بیگمان بعدها با بازجوییِ شدیدی روبهرو میشد و محافظتِ قرارداد را از دست میداد.

تنها گزینهاش این بود که از این فرصت بهره ببرد و تا زمانی که پالایندگان با قاتل درگیرند، از طریقِ عالمِ آینه فرار کند!

همانطور که لومیان میدید پیکرِ موران آوینی بزرگتر میشود و به آینهٔ قدی نزدیکتر، ناگهان فکری به ذهنش خطور کرد.

یعنی این سرنوشته؟

فوراً عقب نشست و ناپدید شد.

لحظهای بعد، پیکرِ موران آوینی از آینه گذشت و پشتِ شیشهٔ مهآلود، سایهوار و تقریباً خالی پدیدار شد.

پالایندگانِ بیرون از دیدنِ این صحنه جا خوردند. همزمان، فهمیدند که مشکلی جدی برای هدفِ تحتِ محافظتشان پیش آمده است.

حواسشان برای لحظهای پرت شد. آقای کِی با بهرهگیری از این حواسپرتی، هدفِ چریدن را تغییر داد و از اقامتگاهِ موران آوینی تلپورت کرد.

در فضای پشتِ آینه، موران آوینی درنگ نکرد. او بیدرنگ پیمایش آینه را فعال کرد و بهسرعت تغییرِ موقعیت داد تا هر تعقیبکنندهای را گمراه کند.

درست همان موقع، حس کرد بدنش بهطرزِ غیرقابلتوضیحی سنگینتر شده و حرکاتش بهشکلِ عجیبی محدود شدهاند و او را از لغزیدنِ موفقیتآمیز به درونِ تونلی تاریک و خالی بازمیدارند.

انگار کسی او را چسبیده بود.

درست پس از آن، موران آوینی حس کرد تارهای نامرئی لایهلایه دورِ دستوپایش و بالاتنهاش میپیچند.

او با قدرتهای کلانترِ خود، منبعِ تارهای شوم را دقیقاً شناسایی کرد. نزدیک بودند.

موران آوینی سرش را کمی چرخاند و به گوشهای خالی خیره شد. در چشمانش دو «آذرخشِ» کورکننده درخشید.

نفوذ روانی!

«آذرخش» بیرون جهید و به نقطهٔ خالی اصابت کرد. صدای تَرَقِ تندی به گوش رسید و تکههای آینههای خُردشده را به اطراف پراکند.

در همان لحظه، ژنا که پیراهنی سیاه و کلاهی نقابدار به تن داشت، پشتِ سرِ موران آوینی ظاهر شد و هفتتیرِ کوچک و ظریفی را در دست فشرد.

بنگ!

ماشه را کشید و جلیقهٔ موران آوینی را نشانه گرفت.

گلولهٔ زرد که در شعلههای سیاه و بیصدا پیچیده شده بود، از فاصلهٔ نزدیک با دقت به بدنِ هدف برخورد کرد.

تَرَق! موران آوینی بارِ دیگر جایگزینیِ آینهای را به کار گرفت.

در حالی که آینههای شکسته فرو میریختند، پیکرش در گوشهٔ دیگری از فضای مهآلود دوباره ظاهر شد. فرانکا و ژنا بیهیچ ردی ناپدید شدند.

موران آوینی که حس میکرد تارهای ناملموس او را در بر میگیرند، کفِ دستِ راستش را جلو برد و به زبانِ هرمسِ باستانی زمزمه کرد: «نامرئی شدن در اینجا ممنوع است!»

لحظهای که واژهٔ آخر را به زبان آورد، تارهای عنکبوتِ شفافِ بیشماری در سراسرِ محیط موج برداشتند، شبیه به جلبکهای دریایی که بخشی از اقیانوس را پوشانده باشند. فرانکا که در لباسِ قاتل بود و ژنا که جامهای تیره به تن داشت، بهترتیب چرخیدند یا پیش رفتند، و آمادهٔ ضربهای دیگر شدند.

موران آوینی که فهمید دو دشمن در این لحظه نمیتوانند به او دست بزنند و تارِ عنکبوتِ نامرئی هنوز تنگ نشده است، وقتی برای ضدحمله نداشت. او بیدرنگ کوشید از پیمایش آینه برای فرار از آنجا استفاده کند.

ناگهان چشمانِ موران آوینی از حدقه بیرون زد و چهرهاش با شرارتی درهمپیچید.

بدنش بارِ دیگر خُرد شد و شکلِ آینهای به خود گرفت.

کمی آنطرفتر، آنتونی رید که لباسِ کهنهکارها را به تن داشت، «پدیدار شد».

او تازه جنون را روی موران آوینی اجرا کرده بود!

قانونِ ممنوعیتِ نامرئی شدن او را محدود نمیکرد، چراکه نامرئی نبود. با این حال، خودِ موران آوینی به سمتِ آنتونی نگاه نکرده بود!

موران آوینی پس از چند بار استفاده از جایگزینیِ آینهای، در سوی دیگرِ فضا دوباره ظاهر شد و بینِ خودش و فرانکا، ژنا و آنتونی فاصله انداخت.

او که فهمید دشمنِ دیگری هم واردِ میدان شده است، با شتابِ بیشتری گریخت.

درست زمانی که موران آوینی آماده بود پیمایش آینه را فعال کند، فرانکا کلاهش را پایین کشید و چهرهٔ درخشان و ظریفش را نمایان کرد.

با این کار، گردنبندِ الماسی که گردنش را آراسته بود، درخششِ محوی از خود ساطع کرد.

گردنبندِ بئاتریس!

بدنِ موران آوینی از گرما برافروخت. نگاهش مسحورِ چشمانِ آبیِ دریاچهایِ فرانکا، پلِ بینیِ بلند و ظریفش، پوستِ روشن و بینقصش و لبانِ پُر و سرخش شد. برای لحظهای، میل به فرار از ذهنش پرید.

فعال شدنِ گردنبندِ بئاتریس تهدیدِ مستقیمی برای جانِ موران آوینی به شمار نمیرفت، در نتیجه نتوانست جایگزینیِ آینهای را به کار بیندازد. موران آوینی هم وقت نداشت خودش آن را فعال کند. هوسهایش دیگر از مهار خارج شده بودند!