چپتر 723: رازِ جاودانگی
چپتر 723: رازِ جاودانگی
پس از گذشتِ مدتی، آنتونی رید سگِ چروکیده و قهوهایزرد را به غارِ معدنِ سنگی که ورودیِ ثابتی به عالمِ آینه در خود داشت، بازگرداند.
رو به لومیان کرد و گفت: «حالا میتونی طلسم آفرینش حیوان رو باطل کنی.»
لومیان به سگِ غولپیکر که ظاهرِ درنده و بیرحمش را از دست داده بود، نگاهی انداخت. با لبخندی، وردِ باطلکننده را به زبانِ هرمس خواند: «راهب!»
لومیان شخصاً پوستِ سگِ آیینی را ساخته بود. با اینکه از وردِ فعالسازِ کشیش گیوم بنه استفاده کرده بود، وردِ باطلکننده را تغییر داده بود.
در ابتدا، لومیان میخواست از نامِ گرمان اسپارو، یکی از دو اسطورهاش، به عنوانِ وردِ باطلکننده استفاده کند. با این حال، چون گرمان فرشتهٔ رستگاریِ آقای ابله بود، به زبان آوردنِ نامش به زبانِ هرمس ممکن بود پیامدهای نامعمولی داشته باشد و کفرآمیز به نظر برسد. در نتیجه، لومیان این ایده را کنار گذاشت.
از آنجا که اولین پوستِ آیینیِ دستسازش پوستِ سگ بود، لومیان از عبارتِ «راهبان در تعقیبِ سگها» الهام گرفت و واژهٔ «راهب» را برای وردِ باطلکننده برگزید.
نوری تاریک درخشید و موران آوینی را با ظاهری ترحمانگیز نمایان کرد.
موران بیاختیار دست در جیبِ روی سینهاش برد، دستمالی بیرون کشید و خونِ خشکشده، اشک، آبدهان و مخاط را از چهرهاش پاک کرد.
لومیان بهجای اینکه مستقیم سرِ اصلِ مطلب برود، تصمیم گرفت با پرسشهای پیشپاافتاده شروع کند تا اعتبارش را بالا ببرد و اثرِ هیپنوتیزم را به بیشترین حد برساند.
با آمیزهای از تمسخر و آه گفت: «نمیفهمم چرا شما مردمِ آینه اینقدر از همتاهای خودتون توی دنیای واقعی متنفرید.»
موران آوینی پوزخندی زد و جواب داد: «اگه تو هم همیشه توی آینهٔ سرد، تاریک و مهرومومشده حبس بودی، از همتای خودت که زیرِ آفتاب میگرده، از غذا و نوشیدنیِ خوب لذت میبره و غرقِ تفریح و لذته، متنفر میشدی.»
ژنا خاطرنشان کرد: «اما وجودِ شما یه اتفاقِ طبیعی نبود. یه حادثه بود.» او بهسختی جلوی خودش را گرفت تا نگوید آنها هیولاهایی ساکنِ یک عالمِ آینهٔ خاص هستند.
موران آوینی خندید و جواب داد: «این چه ربطی به حسادت و نفرتِ ما داره؟
ما باعثِ اون حادثه نشدیم. حالا که به دنیا اومدیم و نسلمون رو ادامه دادیم، این حق رو داریم که دنبالِ یه زندگیِ بهتر باشیم.»
فرانکا و ژنا که لحظهای حرفی برای گفتن نداشتند، ساکت ماندند.
لومیان با لحنی دوستانه گفت: «شما واقعاً این حق رو دارید. اما این حق نمیتونه شاملِ قتل یا آسیب رسوندن به بدنِ اصلی بشه. چرا با سازمانهای رسمی مثل کلیسای ابله همکاری نمیکنید؟ بعد از فرار از تریرِ دورانِ چهارم، میتونید از این شهر برید و زندگیِ جدیدی رو جای دیگهای شروع کنید.»
موران آوینی پوزخندی زد و گفت: «فکر میکنی ما میتونیم به این سازمانهای آفتابنشین اعتماد کنیم و باهاشون همکاری کنیم؟»
لومیان دستِ موران آوینی را رو کرد و گفت: «مگه همین الان با مکتب حقیقت همکاری نمیکنید؟»
موران آوینی پس از مکثی کوتاه گفت: «ما یه مأموریت داریم. ما بازسازیِ واقعیِ این دنیا رو میخوایم.»
لومیان عمداً او را تحریک کرد: «واقعی؟ چطور ممکنه واقعیت توی یه آینه وجود داشته باشه؟ شما مردمِ آینه فقط شبیهِ آدمهای واقعی هستین. وقتی بمیرید، دوباره به خردهشیشههای آینه تبدیل میشید.»
پس از این تحریک، چشمانِ لومیان به رنگِ نقرهایسیاه درآمد و شاخابهٔ سرنوشتِ موران آوینی را بررسی کرد تا مبادا پاسخی بدهد که جانش را به خطر بیندازد.
پس از مشاهدهای سریع که نشان میداد پرسشش خطرِ چندانی در پی ندارد، لومیان چشم فاجعه را غیرفعال کرد تا نیروی روحیاش را حفظ کند.
موران آوینی با لبخندی معنادار گفت: «نه، از یه نظر، چیزی که توی آینه زندگی میکنه واقعیه.
وقتی مأموریتمون رو تموم کنیم، کاملاً به واقعیت برمیگردیم!»
فرانکا که از اعتمادبهنفسِ موران آوینی کنجکاو شده بود، پرسید: «چرا اینو میگی؟»
نگاهِ موران آوینی روی دو دیوبانو چرخید. او که اکنون در دورهٔ بیحسیاش بود، خندید و گفت: «حتی منم نمیتونم دلیلِ اصلیش رو بفهمم. تنها چیزی که میتونم بگم اینه که این موضوع به دیوبانوی آشوبی مربوط میشه که ما توی اعماقِ عالمِ آینه میپرستیمش. اون دیوبانوی نخستینِ واقعیه!
تازه، میتونم یه مثال هم بزنم: هر دیوبانو بعد از اینکه به ساحره تبدیل میشه و با جادوی آینه سروکار پیدا میکنه، خودِ واقعیش توی آینه ساکن میشه.»
موران آوینی با دیدنِ شکوتردیدِ فرانکا و ژنا، مشتاق برای بیانِ افکارش، با لبخندی پرسید:
«میدونید اسمِ ردهٔ ۳ مسیرِ دیوبانو چیه؟»
فرانکا و ژنا همزمان سر تکان دادند و گفتند: «نه.»
موران آوینی سرش را کمی تکان داد و توضیح داد: «به اسمِ اهریمن مونث بیپیری شناخته میشه. جوانیِ ابدی، ماهر در رستاخیز و تولدِ دوباره.
چرا کشتنشون اینقدر سخته و میتونن دوباره زنده بشن؟ چون چیزی که نابود میشه فقط جسمِ ظاهریشونه. خودِ واقعیشون همیشه توی آینه زندانی و مهروموم شده!
اگه نسخههای جعلی بمیرن، میتونن بهسرعت از طریقِ فرافکنیِ خودِ واقعیشون توی آینه زنده بشن!
به این فکر کنید: چطور ممکنه خودِ واقعیِ یه نفر که زندانی و مهروموم شده و بهعنوانِ منبعِ رستاخیز ازش استفاده میشه، از نسخهٔ جعلیِ توی واقعیت متنفر نباشه؟ چرا نباید آرزو داشته باشن از آینه فرار کنن و چیزی که حقشونه رو پس بگیرن؟»
فرانکا ناگهان لحظهای را به یاد آورد که برای نخستین بار وارد عالمِ آینهٔ خاص شده بود.
در آن زمان، با خودِ اصلیِ بدنش روبهرو شده بود؛ همان پسری که پیش از خوردنِ معجونِ ساحره، ابروهای ضخیمِ قهوهای و موهای کوتاه و کتانرنگ داشت. صورتش غرق در خون بود و چشمانش از کینه و نفرت لبریز.
نکنه بعد از خوردنِ معجونِ ساحره و تبدیل شدن به زن، خودِ مردانهام از بین نرفته باشه و به آینه تبعید شده باشه و نتونه فرار کنه؟
فرانکا هم ترسیده بود و هم مشکوک.
ژنا نیز چیزی از گذشتهاش به یاد آورد.
در طولِ فرایندِ ساحرهشدن، در توهمی خودِ دیگرش را دیده بود—خودِ شریر و آینهوارش را. هر دو به درونِ شعلههای سیاه سقوط کرده بودند و او با تقلا بیرون خزیده و به روی یخِ بالای شعلههای سیاه برگشته بود تا ارتقایش را کامل کند. اما آن خودِ شریر را سایهای سیاه شبیهِ مارِ پیتون به درونِ مغاکِ بیانتها کشیده بود.
نکنه این نمادِ دونیمشدنِ خودم بوده؟
نکنه واقعاً بخشی از من داره تو آینه زجر میکشه؟
لومیان با دیدنِ چهرهٔ سردرگمِ دو همراهِ دیوبانویش، به موران آوینی لبخندی زد و گفت: «لزوماً ربطی به حبس کردنِ خود نداره. میشه اینطور تصور کرد که در طولِ فرایندِ تبدیل شدن به ساحره، اونا ارتباطِ عمیقی با خودِ آینهایشون برقرار میکنن که بهشون اجازه میده جادوی آینه رو یاد بگیرن. تا حدی، این امکانِ رستاخیز رو هم براشون فراهم میکنه.»
«خودِ آینهای آلوده به خون، کینه، نفرت و شرارته، چون اونا همیشه تو همین وضعیتن. مدام به خودِ واقعیشون حسادت میکنن، درست مثلِ شما مردمِ آینه از یه دنیای خاص.»
چون در آن لحظه نمیشد به حقیقت پی برد، لومیان ترجیح داد روی این موضوع توقف نکند و سعی کرد تقصیر را به گردنِ دیگران بیندازد.
گذشته از این، موران آوینی بهعنوانِ یک آدمِ آینه، ذاتاً تمایل به جانبداری داشت. حرفهایش را باید با احتیاط میپذیرفتند و از منظری متفاوت تحلیل میکردند.
با شنیدنِ توضیحِ لومیان، چهرهٔ فرانکا و ژنا کمی آرام شد. موران آوینی پوزخند زد: «خودفریبی نمیتونه حقیقت رو پنهان کنه.»
لومیان که متوجه شد مقدماتِ اولیه تقریباً کامل شده است، تصمیم گرفت مسیرِ گفتگو را به موضوعِ اصلی برگرداند.
در آغاز، هدفشان مربوط به مردمِ آینه بود، اما حالا لومیان حس میکرد که ماجرای مکتبِ حقیقت اهمیت و فوریتِ بیشتری دارد. باید اول در آن باره پرسوجو میکرد.
چشمانش بارِ دیگر به رنگِ نقرهایمشکی درآمد. به موران آوینی خیره شد و پرسید: «با ناظرِ مکتبِ حقیقت قرارداد بستید؟»
موران آوینی با غرور جواب داد: «البته که بستیم. وگرنه چطور میتونستیم همکاری کنیم؟ همهٔ ما برای قرارداد ارزش قائلیم.»
لومیان خندید.
«نکنه همون لحظهای که قرارداد رو امضا کردید، مخفیانه شرایطش رو تغییر داده باشه؟»
موران آوینی با اطمینان جواب داد: «نه، من حواسم به اینجور مسائل هست. همونطور که میدونید، من در علومِ غریبه یه قاضی هستم.»
لومیان بیشتر کاوید: «تا حالا ناظر رو دیدید؟»
موران آوینی سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«اون اول قرارداد رو امضا کرد و بعد زیردستش رو فرستاد تا تحویلش بده. ما هیچوقت همدیگه رو ندیدیم.»
لومیان با احتیاط پرسید: «ناظر این اواخر مشغولِ چه کاری بوده؟»
موران آوینی خندید.
«من فقط یه مهرهٔ کوچیک تو شبکهٔ سیاه و عظیمِ زیرمیزیِ اونم. فقط کمک میکنم تا از طریقِ معامله، کارای خاصی انجام بشه. خبر ندارم این کارا به چی اشاره دارن یا چه انگیزهای پشتشونه.»
«آره، یه بار گفت که میخواد از آدمایی مثلِ من استفاده کنه تا یه گردابِ نامرئی و عظیم ببافه. اینطوری میتونه قویترین خواستههاش رو بهش تزریق کنه و به نتیجه برسه.»
«چند روز پیش، همینطوری گذرا گفت که گرداب داره شکل میگیره.»
گرداب داره شکل میگیره...
لومیان همچنان تغییراتِ شاخابهٔ سرنوشتِ موران آوینی را زیرِ نظر داشت. پس از کمی تأمل پرسید: «شما و ناظر معمولاً چطور با هم ارتباط میگیرید؟ برای مواقعِ اضطراری برنامهٔ خاصی دارید؟»
این چیزی بود که باید هرچه سریعتر از آن مطمئن میشد. حملهٔ ناگهانی به موران آوینی، وزیرِ صنعتِ اینتیس، و ناپدید شدنِ رازآلودش خبرِ مهمی بود. طولی نمیکشید که این خبر همهجا میپیچید. وقتی این اتفاق میافتاد، ناظر بیشک از ماجرا باخبر میشد و فوراً مسیرِ ارتباطیِ اصلیاش را قطع میکرد.
...
در ویلای موران آوینی.
آنگولم دو فرانسوا، کاپیتانِ تیمِ سیارِ پالایندگان که مستقیماً زیرِ نظرِ اسقفنشینِ تریر کار میکرد، از پیش آماده بود و بهسرعت خود را به صحنه رساند.
پس از شنیدنِ گزارشِ پالایندگانِ حاضر و بررسیِ صحنه، آنگولم اخم کرد.
«یکی از اعضای سازمانِ سپیدهدم؟»
تیغهٔ پنهان و بقیه نیستن؟
دارن چه نقشهای میکشن!
پس از لحظهای تأمل، آنگولم دستور داد:
«اول جلوی پخشِ خبرِ حادثهٔ موران آوینی رو بگیرید تا افراد و جناحهای پشتِ این ماجرا بویی نبرن. اینطوری شاید هنوز فرصتی برای پیدا کردنِ سرنخ و ادامهٔ تحقیقاتمون داشته باشیم.»
این برآمده از تجربهاش بود؛ رویهای که پالایندگان از پیش با آن آشنایی داشتند.