چپتر 727: ورود
چپتر 727: ورود
وقتی فرانکا آیین را آماده میکرد، گزینههایش را سنجید و به لومیان گفت: «مختصاتِ آینهٔ ناظر توصیفنشدنیه و فقط از راههای رازآلود میشه به دستش آورد. طلسم احضار روح آینه جادویی از پسِ این کار برنمیاد. بهجاش میخوام از احضارِ روحِ معمولی استفاده کنم.»
هرچند طلسم احضار روح آینه جادویی که خودش ساخته بود، زمانِ احضار و تعدادِ پرسشهایی را که روح پاسخ میداد بسیار طولانیتر میکرد، اما تکیه بر آینه بهعنوانِ واسطه، محدودش میکرد و فرصتِ انواعِ دیگرِ تعامل را از بین میبرد.
لومیان لحظهای فکر کرد و گفت: «احضارِ روحِ معمولی اطلاعاتی رو که میتونیم جمع کنیم خیلی محدود میکنه... برای سؤالِ اول، باید ازش بخوایم مختصاتِ آینهٔ ناظر رو بده. دوم، دربارهٔ جای اون آینهٔ نقرهایِ کلاسیک بپرس که برای آیین و ارتباط با رهبر استفاده میشه. سوم، هویت و مکانِ مردمِ آینهای رو که باهاش در تماسان بپرس، به ترتیبِ اهمیت.»
بهمحضِ پاسخ به سؤالِ سوم، آیینِ احضارِ روح به پایانِ طبیعیِ خود میرسید. لومیان گمان میکرد موران آوینی شاید وقت نکند تکتکِ آدمهای آینهٔ تحتِ فرمانش را «معرفی» کند. از این رو، خواست بر اساسِ اهمیتِ نقش و وظایفشان اولویتبندی شوند.
فرانکا با گیجی پرسید: «یه آینهٔ نقرهایِ کلاسیک؟»
لومیان کوتاه توضیح داد: «آره، موران آوینی آینهای شبیهِ همون آینهٔ نقرهایِ کلاسیک داره که قبلاً مالِ تو بود. برای ارتباط با روزلِ آینهای حیاتیه.»
همانطور که حرف میزد، چمباتمه زد و جیبهای موران آوینی را گشت.
از بختِ بد، وزیرِ صنایع فقط چند اسکناسِ درشت و کمی پولِ خرد به همراه داشت که روی هم ۳۲۱۲ ورلدور میشد.
غیر از پول، یک ساعتِ جیبیِ مکانیکیِ طلایی و زیبا، یک دستمالِ باظرافت گلدوزیشده، و کیفپولی دستسازِ یک طراح و صنعتگرِ خصوصی هم بود.
اما حتی یک شیءِ آغشته به قدرتهای فرابشری پیدا نمیشد!
لومیان نتوانست جلوی خودش را بگیرد و فکرِ درونیِ فرانکا را تقلید کرد:
مفلسِ بیچاره!
فهمید موران آوینی بهعنوانِ وزیرِ صنایعِ فعلی، زیرِ نظرِ فرابشرانِ رسمی است. بعید بود اشیاءِ رازآلود، سلاحهای فرابشری، یا هر چیزی به همراه داشته باشد که غیرعادی بودنش را لو بدهد.
بهعنوانِ ردهٔ ۵، شوالیهٔ کیفر از مسیرِ دادور، فاش کردنِ این موضوع برای دو کلیسا پرسشهای دشواری دربارهٔ نحوهٔ بهدستآوردنِ فرمولِ معجون و ویژگیهای فرابشری در آن سطح به وجود میآورد. هنگامِ امضای قرارداد، او در بهترین حالت اعتراف میکرد فرابشری از یک مسیرِ مرتبط است، بیآنکه ردهاش را مشخص کند. این کار فرصتِ تهیهٔ علنیِ اشیاء را از او میگرفت و مجبورش میکرد به دلالها تکیه کند—چیزی که فرابشرانِ رسمی نباید از آن بویی میبردند.
موران آوینی برای دسترسی به اشیاءِ رازآلود نیازی به کمکِ ناظر در معاملهٔ زیرمیزی نداشت، چرا که مردمِ آینه میتوانستند اشیاء را از طریقِ آینهها منتقل کنند. اگر واقعاً برای هدفی خاص به شیئی نیاز داشت، میتوانست با همدستانش در عالمِ آینه تماس بگیرد تا آن را برایش «بفرستند» و پس از استفاده بیدرنگ پسش بدهد.
لومیان آهی کشید، پولِ نقد، ساعت و دیگر وسایل را در جیب گذاشت و از جا برخاست.
با پایانِ آمادهسازیِ احضارِ روحِ فرانکا، لومیان رو به ژنا کرد که هنوز داشت نامهاش را مینوشت و پرسید: «قبلاً بدونِ تردید شلیک کردی. اصلاً برات سنگین نبود؟ این نبرد نبود. ما مدتی بود داشتیم دوستانه با موران آوینی گپ میزدیم. حتی داشتم حس میکردم داریم با هم دوست میشیم.»
ژنا همانطور که روی سنگِ برجستهٔ دیوارِ غار مینوشت، نگاهی به لومیان انداخت. نرم خندید و گفت: «نگرانی آشفتگیِ احساسیم رو تو خودم بریزم و بعداً دردسر درست کنم؟ نقشه کشیدی نقشِ روانپزشک رو بازی کنی و بهم مشاوره بدی؟»
آنتونی رید که در سکوت نظارهگر بود و بهخوبی نقشِ خود را بهعنوانِ یک تماشاگر ایفا میکرد، با خجالت بینیاش را خاراند.
ظاهراً این کارِ او بود.
با این حال، میتوانست تشخیص دهد ژنا و فرانکا نیازی به مشاوره ندارند.
لومیان مستقیم به سؤالِ ژنا نپرداخت. با لبخندی گفت: «خودت هم تا حالا جونِ آدمهای زیادی رو نگرفتی.»
ژنا در حالی که لبخندی روی لبانش نقش بسته بود، جواب داد: «اگه ما ماشه رو نمیکشیدیم، خودت دستبهکار میشدی؟ با وجودِ اینکه حس میکردی با موران آوینی دوست شدی، فکر کنم برای متلاشی کردنِ سرش اصلاً پلک هم نمیزدی.»
لومیان با تمسخر پوزخند زد و گفت: «من مثلِ تو نیستم. بیشتر از اونی که بتونم بشمرم آدم کشتم.»
ژنا دوباره با نگاهش روبهرو شد و گفت: «موران آوینی به جنایتهاش اعتراف کرد. موران آوینیِ واقعی رو کشوند تو آینه، زندانیش کرد و بعد بیرحمانه به زندگیش پایان داد. برای اعدامِ یه آدمِ گناهکار هیچ عذابوجدانی نداشتم.»
لومیان آهی اغراقآمیز کشید و به طعنه گفت: «عوض شدی... یه زمانی برای مجازاتِ آدمبدها به پلیس و مقامات تکیه میکردی.»
ژنا فرصتِ پاسخ پیدا نکرد، چرا که احضارِ روحِ فرانکا به پایان رسیده بود.
در نورِ لرزانِ شمعِ سبزِ تیره، روحِ موران آوینی بالای جسدش شکل گرفت؛ روحی که برای کسانی که دیدِ روحیِ خود را فعال کرده بودند، قابلمشاهده بود.
فرانکا بیدرنگ دستبهکار شد. دکمه سردست آینه شیشهمانند را از آستینش بیرون کشید و روحِ موران آوینی را خطاب قرار داد: «مختصاتِ آینهٔ ناظر رو بهم بده.»
چهرهٔ تار و تهدیدآمیزِ موران آوینی از درد در هم رفت.
اما حالا که جان در بدن نداشت، دیگر از آن خویشتنداریِ پولادین برای مقاومت در برابرِ کششِ فرماندهندهٔ احضارِ روح خبری نبود. دستِ راستش را دراز کرد و به فرانکا اشاره کرد که دکمهسردستِ آینه را به او بدهد.
فرانکا که انتظارش را میکشید، دکمهسردستِ آینه را به او داد.
همین که روحِ موران آوینی دکمهسردست را در مشت گرفت، نوری سایهوار روی پیکرش سوسو زد و به درونِ آن وسیلهٔ شیشهمانند کشیده شد.
با بازگشتِ دکمهسردستِ آینه، فرانکا نفسش را با آسودگی بیرون داد.
حالا که هدفِ اصلی به دست آمده بود، وقتش بود که پاداشهای بیشتری درو کنند!
فرانکا که روحیهاش بالا رفته بود، با کنجکاوی از موران آوینی پرسید: «آینهٔ نقرهایِ کلاسیکی داری که کار کنه... وایسا...»
ناگهان متوجه شد که این خودش یک سؤال محسوب میشود، پس با شتاب جملهاش را عوض کرد: «آینهٔ نقرهایِ کلاسیکی که ناظر برای ارتباط با رهبرتون استفاده میکرد کجاست؟»
لومیان پیش از این مطمئن شده بود که موران آوینی آن را همراهِ خودش ندارد.
روحِ موران آوینی با خشکی و سردی جواب داد: «دستِ گریفیثه. وقتی لازمش دارم، میگم از طریقِ آینه برام بفرستدش.»
خوشحالیِ اولیهٔ فرانکا بهسرعت جایش را به دشنامی از سرِ کلافگی داد.
«لعنتی!»
تازه فهمید که نمیتواند مختصاتِ آینهٔ گریفیث را از موران آوینی بیرون بکشد.
از احضارِ روح فقط یک سؤال باقی مانده بود. او باید از موران آوینی دربارهٔ مردمِ آینهای که بهعنوانِ رابطِ آنها عمل میکردند و هویتِ واقعیشان میپرسید. درخواستِ مختصاتِ آینه اصلاً جای بحث نداشت!
لومیان و آنتونی بلافاصله دلیلِ کلافگیِ فرانکا از دستِ خودش را فهمیدند، اما کاری از دستشان برنمیآمد. برخی سؤالها به جوابهای قبلی بستگی داشتند و مختصاتِ آینه را نمیشد از طریقِ طلسمِ احضارِ روحِ آینهٔ جادویی منتقل کرد.
فرانکا به خودش مسلط شد و نگاهش را به روحِ موران آوینی دوخت. افکارش را مرتب کرد و گفت: «اسمِ مردمِ آینهای رو که باهات در تماسان بگو. تو دنیای واقعی چه نقشی دارن؟ از اونایی شروع کن که بالاترین رتبه و مسئولیت رو دارن.»
چهرهٔ شبحوار و تارِ موران آوینی بارِ دیگر در هم رفت. با وجودِ مقاومتش، با لحنی بریدهبریده جواب داد: «اول گریفیثه که نفرِ دومِ منه. اون در اصل یکی از مهرههای کلیدیِ سازمانِ ریاضتِ موسی بود. با کمکِ ما، داره پیوسته جایگاهش رو تو سازمان بالا میبره. آرزوش اینه که این سازمانِ سرّی در نهایت به ائتلاف بپیونده تا مُهرِ تریرِ دورانِ چهارم رو باز کنن...»
سازمانِ ریاضتِ موسی... همون گروهی که با سپیدهٔ عناصر، به رهبریِ فرزندِ ارشدِ امپراتور، برنادت، درگیر شد؟ اگه درست یادم باشه، اونا بیشتر شاملِ فرابشرانِ مسیرِ رازکاو میشن... برام سؤاله که آیا جمعیتِ پژوهشی هم عضوی از این دو جناح داره یا نه. حتماً آدمای دیگهای هم مثلِ من هستن که تو چند تا انجمنِ سرّی عضو باشن... فرانکا با دقت گوش میداد و جرئت نمیکرد حرفِ موران آوینی را قطع کند.
موران آوینی به سراغِ دومین آدمِ آینه رفت.
«کاراتانزا تامارا، عضوی از خاندانِ تامارای شاخهٔ ماست. اون تو ارتش ثبتنام کرد و الان درجهٔ سرهنگی داره. با کشتنِ یه جاسوسِ پادشاهیِ لوئن و تصاحبِ فرمولِ معجون و ویژگیهای مسیرِ دادورشون، به قدرتهای فرابشریِ خودش مشروعیت بخشید...
«پالیا، که در اصل یه دانشورِ سنگِ معدنه. اون به انجمنِ غارهای تریر نفوذ کرد تا تلاشهای ما رو برای پیدا کردنِ نقطه ضعفِ مُهر پنهان کنه...
«اسپورت، معاونِ کمیسرِ پلیسِ تریر و عضوِ کمیتهٔ پلیس. خودِ اصلیاش تو یه عملیات عمداً تباه شد. بعدش، گریفیث و کاراتانزا یه کمین ترتیب دادن، اون رو به درونِ آینه کشیدن و اجازه دادن اسپورتِ عالمِ آینه بیرون بیاد و جاش رو بگیره...»
در این لحظه، روحِ موران آوینی هر لحظه کمرنگتر میشد و در آستانهٔ محو شدن بود.
در همان لحظه، ژنا نامهاش را تمام کرد و رو به لومیان چرخید: «الان پیکِ خانمِ داوری رو احضار میکنم.»
هنوز حرفش تمام نشده بود که صدایی اثیری، که انگار از فاصلهای بسیار دور میآمد، در گوشِ ژنا، لومیان و بقیه پیچید.
«نیازی به احضار نیست.»
حسی مشترک لومیان، فرانکا، ژنا و آنتونی را واداشت تا توجهشان را به گوشهای از غارِ معدنِ سنگ معطوف کنند.
در نورِ کمجانِ غار، که تنها از چراغهای کاربیدی و شمعها تأمین میشد، نورِ خیرهکنندهٔ ستارگان در خلأ به هم پیوست و بهسرعت طرحِ دروازهای مسحورکننده را رسم کرد.
دروازه بیصدا باز شد و کالسکهٔ کدو تنبلِ غولآسایی را نشان داد که انبوهی از موشهای خاکستری آن را میکشیدند.
سه زن درونِ کالسکه نشسته بودند. یکی خانمِ شعبدهباز بود، در پیراهنی بژ با یقهای بلند و مزین به گلدوزیهای طلایی که میدرخشید. دیگری خانمِ داوری بود؛ موهای کتانِ تا روی شانهاش با لباسِ شوالیهایِ سفید و خاکستریاش، که با زرهِ چرمیِ قهوهای تزئین شده بود، همخوانی داشت.
زنِ سوم پیراهنی ارغوانی با نقشی مرموز به تن داشت. یک کُرهٔ آسمانی و خرتوپرتهای مختلفی از کمرش آویزان بود و عینکی ظریف روی بینیاش نشسته بود.
در دستِ چپش چراغی عجیب را محکم گرفته بود؛ سطحش مثلِ کتری طلاییرنگ بود و با طرحهایی رازآلود تزئین شده بود.