چپتر 73: ردیابی
چپتر 73: ردیابی
چشمانِ لومیان ناگهان باز شد. دردهایش از بین رفته و نیروی روحیاش بازگشته بود.
از جا پرید، با قدمهای بلند به سمتِ پنجره رفت و پردهها را کنار کشید.
هنوز سپیده نزده بود. ماهِ خونسرخ در غرب پایین میرفت و ستارهها پهنهٔ آسمان را نقطهِنقطه پوشانده بودند. روی درختِ نارونِ همان حوالی، جغدِ بزرگ با آن چشمانِ نافذش دوباره پیدایش شد و از بالا به لومیان چشم دوخت.
لومیان بهجای ترس یا خشم، لبخندی درخشان زد.
با اشتیاقی که کمی زیاده از حد به نظر میرسید، گفت: «برگشتی.» رفتار، لحن و حتی حالتِ چهرهاش طوری بود که طرفِ مقابل دلش میخواست مشتی حوالهاش کند.
جغد چند ثانیه خیره ماند و سپس بال گشود و در تاریکی ناپدید شد.
تقریباً در همان لحظه، اورور از اتاقش بیرون آمد، دستگیره را چرخاند و واردِ اتاقِ لومیان شد.
لومیان بیدرنگ پرسید: «چطور پیش رفت؟»
اورور سر تکان داد.
«کاغذِ سفید دنبالشه.»
چشمانِ آبیروشنش حالا تاریک شده بود و بازتابِ درختان در آنها، هرچه دورتر میرفتند، بزرگتر مینمود.
آینهای جیوهاندود بیرون آورد و روی میزِ لومیان گذاشت. با استفاده از پودری رنگپریده و سفید، وردی خواند تا آنچه را خودش میدید، به او نیز نشان دهد.
لومیان شبحِ جغد را دید. در ارتفاعی پایین دورِ کوردو میچرخید، گویی میخواست تعقیبکنندگانِ احتمالی را گمراه کند. اما کاغذِ سفید، موجودی از عالمِ ارواح، چالاک و بیپروا بود و فاصلهاش را ثابت نگه میداشت.
یکی دو دقیقه بعد، جغد به میدانِ دهکده رسید.
بیدرنگ به سوی گورستانِ کنارِ کلیسای جامع شیرجه رفت.
چرا باز اومد اینجا؟
لومیان در دل آهی کشید. دفعهٔ پیش که این خواهر و برادر میشل گاریگ را زاغسیاه چوب زده بودند، «مارمولکی» هم که از دهانِ معاونِ کشیش بیرون خزیده بود سر از گورستان درآورد و بینِ گورهای مختلف میلولید!
لومیان نگاهی به خواهرش انداخت و گفت: «نکنه مثل تو داستاناست و گورستان همون مخفیگاه یا لونهٔ آدمبدهست؟»
اورور پوزخند زد: «میدونی که هنر از زندگی الهام میگیره، مگه نه؟»
لومیان که توضیحِ این نویسندهٔ حرفهای را پذیرفته بود، کوتاه آمد: «لابد همینطوره...»
در همان لحظه، جغد روی گوری معمولی نشست.
مانند بیشترِ گورهای اینتیس، گودالی عمیق بود که تابوتی را در خود جای میداد و با خاک پوشانده میشد. یکی دو تختهسنگ رویش قرار داشت و سنگگوری در بالاسرش به چشم میخورد.
دستکم حدسِ لومیان این بود؛ از بیرون که گوری کاملاً عادی به نظر میرسید.
جغد روی تختهسنگهایی که گور را پوشانده بودند، جا خوش کرد.
به کمکِ کاغذِ سفید، اورور و لومیان متوجهِ ردهایی مشکوک شدند.
سنگگور خالی بود. تختهسنگی که قاعدتاً باید کثیف و پوشیده از علفهای هرز میبود، چنان تمیز به نظر میرسید که گویی مرتب غبارروبی میشد.
اورور گفت: «یه جای کارِ این گور میلنگه.»
هنوز حرفش تمام نشده بود که تختهسنگهای روی گور فروریختند.
نه، فرونریختند؛ باز شدند.
رو به داخل، همچون دری گشوده شدند و تاریکی و پلههایی سنگی را نمایان کردند که به اعماق میرفت.
لومیان با شگفتی گفت: «عجب، چقدر بزرگه!»
اصلاً شبیه آن گورِ معمولی که در ذهن داشت نبود، بلکه بیشتر به مقبرهای پهناور شباهت داشت.
کوردو همچین جایی داره...
اورور گمان میکرد شش سال زندگی در این دهکده باعث شده همهچیز را دربارهٔ کوردو بداند، اما اینجا روزبهروز عجیبتر میشد.
در همان حین که خواهر و برادر گرمِ صحبت بودند، جغد به اعماقِ مقبره پر کشید.
بزرگیِ این فضای زیرزمینی اصلاً اغراقآمیز نبود. کاغذِ سفید در پیِ جغد، واردِ حجرهٔ آرامگاه شد.
حجره که تقریباً هماندازهٔ آشپزخانهٔ لومیان بود، تابوتی سیاه را در مرکزِ خود جای میداد.
تابوت بسته نبود. درِ آن به بدنهاش تکیه داده و روی زمین رها شده بود.
جغد پر کشید و روی لبهٔ تابوت نشست.
لومیان که بدنش منقبض شده بود، پرسید: «جادوگرِ مردهست؟»
اورور با کلماتی کوتاه تأیید کرد و به کاغذِ سفید دستور داد تا به تابوت نزدیک شود و نگاهی به داخلش بیندازد.
تقریباً در همان لحظه، چشمِ لومیان به شبحی افتاد که در گوشهای از آرامگاه کمین کرده بود.
پیش از آنکه بتواند از خواهرش بخواهد آن را بررسی کند، نگاهِ کاغذِ سفید به داخلِ تابوتِ باز افتاد.
با صدای بلندی، آینهٔ جیوهایِ پیشِ رویشان خرد شد و اورور فریادی خفه از سرِ درد کشید.
لومیان بهسرعت به سمتِ خواهرش چرخید و دید چشمانش را محکم بسته است. اشکهایی آغشته به خون روی گونههایش رد انداخته و عضلاتِ چهرهاش چنان منقبض شده بود که گویی هر لحظه ممکن بود از هم بشکافد.
اورور بیآنکه منتظرِ واکنشِ این شاگردِ نیمهبیسوادِ علومِ غریبه بماند، عودِ کوتاهی از جیبِ مخفیاش بیرون کشید و با کبریت روشنش کرد.
رایحهای ملایم، دوردست و محو در هوا پیچید که جسم و جان را تسکین میداد.
درهمرفتگیِ چهرهٔ اورور آرام گرفت. سرانجام نفسش را بیرون داد و اشکهایش را با دستمالی پاک کرد.
لومیان با نگرانی پرسید: «حالت خوبه؟»
چشمانِ اورور همچنان بسته ماند.
«چیزِ مهمی نیست. یکم بخوابم خوب میشم. شانس آوردیم کاغذِ سفید ضعیفه. بعضی وقتا ضعف خودش یه مزیته!»
این را با لحنی شادمان گفت.
لومیان که متوجه نشده بود، گفت: «ها؟»
اورور پوزخندی به خودش زد.
«خلاصه بگم، چیزی رو دیدم که نباید میدیدم، اما کاغذِ سفید ضعیفتر از اونی بود که بتونه تحملش کنه. فقط یه لحظه چشمش بهش افتاد و بعد چنان آسیبِ شدیدی دید که مجبور شد به عالمِ ارواح عقبنشینی کنه. برای همین، تأثیرش روی منم خیلی کمتر شد. وگرنه اصلاً به این راحتی نمیشد اوضاع رو کنترل کرد. ممکن بود حسابی دردسرساز بشه.»
دنیای علومِ غریبه پر از خطره...
لومیان حالا واقعاً معنای ندیدنِ چیزهایی را که نباید دید، درک میکرد.
منتظر ماند تا خواهرش کمی حالش جا بیاید و سپس پرسید: «کاغذِ سفید چی دید؟ چرا اینقدر خطرناک بود؟»
اورور که جرئت نمیکرد به یاد بیاورد، گفت: «یه لکهٔ نورِ نقرهایسیاه دیدم. در موردِ چیزایی که فقط با نگاه کردن میتونن آسیب بزنن، بینهایت احتمال هست. شاید شیئی باشه که الوهیت رو نشون میده، یا هیئتِ اساطیریِ یه فرابشرِ ردهبالا، یا چیزی پر از نفرین و کینه...»
«هیئتِ اساطیری؟» لومیان پیش از این هرگز با این اصطلاح برخورد نکرده بود.
اورور با لحنی عادی توضیح داد: «ماهیتِ مسیرِ خدایی اینه که فرابشرها رو به ایزد تبدیل کنه. تو ردهٔ ۴ میتونیم هیئتِ اساطیریِ خودمون رو به خود بگیریم، هرچند ناقص. برای اونایی که زیرِ ردهٔ ۴ هستن، فقط دیدنِ این هیئت میتونه آسیب بزنه. حتی ممکنه مهارشون رو از دست بدن.»
قدیسها اینقدر قدرتمندن؟ با فرابشرهای زیرِ ردهٔ ۴ زمین تا آسمون فرق دارن... جای تعجب نیست که تو ردهٔ ۴ بهشون میگن نیمهخدا... لومیان بیدرنگ به نادانیِ خود پی برد. سادهلوحانه باور داشت که لقبِ نیمهخدا در اساس هیچ تفاوتی با فرابشرانِ ردهپایینتر ندارد.
سپس گفت: «اورور، وقتی کاغذِ سفید به تابوت نزدیک شد، فکر کنم کسی رو تو گوشهٔ مقبره دیدم، ولی نتونستم تشخیص بدم کی بود، چه شکلی بود یا چی پوشیده بود.»
اورور جا خورد: «یکی دیگه هم اونجا بود؟»
لومیان سر تکان داد.
«پس، اونی که تو تابوته جادوگرِ مردهست یا اونی که تو گوشهست؟»
اورور که هنوز چشمانش بسته بود، کمی فکر کرد و ادامه داد: «فکر کنم اونی که تو تابوته. اونی که تو گوشهست یا عروسک و زیردستشه، یا یه فرابشرِ دیگه. اونا دارن جسدِ جادوگر رو کنترل میکنن.»
لومیان به اختصار حرفش را تأیید کرد.
«این یعنی مشکلِ جادوگر هنوز کاملاً حل نشده. شاید همین علتِ اصلی باشه که داره کمکم کوردو رو تباه میکنه.»
این کشف او را هم خوشحال کرد و هم درمانده.
از اینکه تحقیقاتشان پیشرفتِ چشمگیری کرده بود خوشحال بود، اما از اینکه تنها یک نگاهِ گذرا به جسدِ جادوگر میتوانست به آنها آسیب بزند، دلسرد شد. از دست دادنِ مهار احتمالِ بالایی داشت. چطور میتوانستند برای تأییدِ بیشتر و اقداماتِ بعدی به مقبره برگردند؟
اورور نیز به این موضوع فکر کرد.
«فعلاً به مقبره نریم. تمرکزمون رو میذاریم رو زیرِ کلیسا. شاید بتونیم اونجا سرنخهای مهمی پیدا کنیم که برای حلِ قضیهٔ مقبره کمکمون کنه.»
لومیان که از پیش برنامهریزی کرده بود تا در سپیدهدم دربارهٔ کاوش در زیرزمینِ کلیسا با آن سه غریبه صحبت کند، گفت: «باشه.»
اورور در پاسخ افزود: «اگه کاملاً خوب بشم، باهات میام کلیسا.»
لومیان دو ثانیه درنگ کرد و سپس رضایت داد.
در این مقطع، باید تمامِ توانشان را برای یافتنِ امید بسیج میکردند!
اورور در حالی که هنوز چشمانش بسته بود، پرسید: «به نظر میاد آیینت موفقیتآمیز بوده. چه حسی داری؟»
لومیان تمامِ فرایندِ آیین و دستاوردهایش را بازگو کرد، اما توصیفِ دقیقِ آن وجود را از قلم انداخت.
«وقتی عطیه رو گرفتم، نزدیک بود مهارم رو از دست بدم. بعدش تثبیت شد و بدنم هیچ تغییرِ غیرعادیای نکرد. شاید چون ردهم بهاندازهٔ کافی پایینه.»
اورور با چشمانی بسته لبخند زد.
«رقصی که موجوداتِ غیرعادیِ اطراف رو احضار میکنه و اجازه میده بدنت رو تسخیر کنن، خیلی جالبه.
«من رو یادِ یه قابلیتِ افسانهای تو سرزمینِ مادریمون میندازه، مشتزنِ روحی!»
لومیان که چیزی نمیفهمید، گفت: «ها؟»
اورور خندید و جواب داد: «شاملِ این میشه که از موجوداتِ در سطحِ نیمهخدا بخوای تا حدی تسخیرت کنن تا بتونی از قدرتِ رزمیشون استفاده کنی.»
لومیان حدس زد: «این کار به بدن، روح و ذهنِ فوقالعاده قویای نیاز داره، نه؟»
اورور دیگر بحث را ادامه نداد و به برادرش گفت: «کمکم کن برگردم تو اتاقم. باید استراحت کنم.»
همانطور که لومیان زیرِ بازوی خواهرش را گرفته بود و به سمتِ اتاقخوابش میرفتند، با لحنی عادی پرسید: «چیزی که تو اون آیین برام عجیبه اینه که بدونِ رضایتِ صاحبِ نشانِ آبیمشکی، یکم از قدرتِ مهروموم رو بیرون کشیدم. ممکنه وی تمامِ مدت داشته من رو تماشا میکرده؟ غیرممکنه. چطور میتونه اینقدر وقتِ آزاد داشته باشه؟»
اورور پیش از پاسخ دادن، لحظهای به آن فکر کرد: «گفتی توصیفِ اون زنِ مرموز از نامِ مقدس مبهم و نادقیق بود تا توجهِ وجودِ مربوطه رو جلب نکنه.»
لومیان بلندبلند فکر کرد: «ممکنه خارهای سیاه و نشانِ آبیمشکی یه جور اقتدارِ مشترک داشته باشن؟ شاید هر دوشون تو قلمروی سرنوشت قدرت دارن. و وقتی از یه نامِ مقدسِ مبهم استفاده میکنی، ممکنه فقط به صاحبِ خارهای سیاه اشاره نکنه، بلکه به صاحبِ نشانِ آبیمشکی هم اشاره داشته باشه.
«تو شرایطِ عادی، این موضوع اهمیتِ چندانی نداره، اما چون نشانها و قدرتِ مربوطه رو روی محراب داری، اونا به این تحریک واکنش نشون میدن و اون وجود متوجهِ کارهات میشه. و از اونجا که بانوی مرموز راهنماییت کرده بود، راحت تونستی اجازه بگیری.
«پس وقتی خوندنِ همهٔ نامهای مقدس رو تموم میکنی و به تباهیِ داخلِ بدنت اشاره میکنی، برای بیرون کشیدنِ یکم قدرت هیچ مانعی وجود نداره. درِ پشتی از قبل باز شده.»
«چه طراحیِ آیینِ هوشمندانهای... حتماً کارِ یه متخصصِ سوءاستفاده از باگهاست.»
لومیان که بالاخره قضیه را فهمیده بود، گفت: «آها، که اینطور.»