چپتر 734: سلاحِ من
چپتر 734: سلاحِ من
لومیان در خروجیِ غارِ معدنِ سنگ ایستاده بود و میخواست با آقای کِی برای مقابله با پرل همکاری کند، اما مطمئن نبود چطور باید پیش برود.
تجربههای گذشته به او نشان داده بود که بدونِ الوهیت، هر اقدامی علیه یک ناظر فقط گریبانگیرِ خودش میشود، بیآنکه اصلاً روی آن نیمهخدا اثری بگذارد.
حالا که نقابِ زرینش را برداشته بود، لومیان فقط میتوانست سرِ جایش بماند و بررسی کند که چه اشیایی در اختیار دارد که ممکن است مفید و مؤثر باشند. چارهای نداشت جز اینکه مثلِ یک تماشاگرِ صرف، مبارزهٔ بین آقای کِی و پرل را تماشا کند.
همزمان، به اطراف نگاه کرد و دنبالِ راهی گشت تا عالمِ آینهٔ فعلی را کاملاً نابود کند.
آنتونی حالتِ خود را حفظ کرد و به نقاشی کشیدن در آلبومِ نقاشیِ خالی که یک صفحهاش کنده شده بود، ادامه داد.
سوژهٔ فعلیاش قرار بود خانمِ شعبدهباز باشد.
لومیان با تماشای حرکاتِ آقای کِی و گوش دادن به هر ضربهٔ شمشیر، حس کرد فسادِ خفیفی دارد به ذهنش رخنه میکند.
برایش عجیب بود که آقای کِی میتوانست تا حدی ناظر را عقب نگه دارد، از اتهاماتش نمیترسید و به سلاحی مجهز بود که میتوانست به او آسیب برساند.
لومیان در دل امیدوار بود که حتی اگر آقای کِی نتوانست پرل را شکست دهد، دستکم بتواند او را فراری دهد.
آقای کِی با جمع کردنِ نیرو از کمر و میانتنهاش، در حینِ فرود آمدن بالاتنهاش را چرخاند و برای سومین بار شمشیرِ پهنِ تاریک را روی سرِ ناظر پرل فرود آورد.
پرل بیحرکت ماند، نه از تواناییای شبیهِ پیمایشِ آینه برای جاخالی دادن استفاده کرد و نه به پهلو غلتید. او محکم کنارِ صخرهٔ بیرونزده ایستاد، بدنش قیرگون شد و در سایهای که مدام در حالِ محو شدن بود، حل شد.
شمشیرِ پهنِ تاریک و رازآلود ناگهان پایین آمد و بیصدا سایهها را به دو نیم کرد.
سایهها بهسرعت صخرهٔ بیرونزده را محاصره کردند، پیوسته در حرکت بودند و دوباره در هم ادغام شدند. آنها به هم میپیچیدند و تقلا میکردند تا دوباره شکلِ ناظر پرل را بسازند.
در جایی که شمشیرِ تاریکی بریده بود، سایهها برای ایجادِ اتصالاتِ مناسب تقلا میکردند و بهزحمت توانستند روی هم قرار بگیرند و شکلِ انساننمایی پر از شکاف و بخشهای نامتوازن بسازند.
آقای کِی بالا پرید، آماده بود تا شمشیرِ پهنِ تاریک را که در شکافِ گشادِ دهانش گرفته بود، تاب دهد.
ناگهان، بدنش بهسرعت کوچک شد و زرهِ سیاه و سردی که او را پوشانده بود، ناپدید شد.
او به شکلِ اصلیاش برگشت، با کلاهِ سیاه و ردای همرنگش.
سایهٔ لرزانی که سرِ هم شده بود، رفتهرفته رنگِ سیاهش را از دست داد و اینچ به اینچ، پوستِ انسان و پیراهنی قرمزرنگ را نمایان کرد.
...
در کلیسای جامعِ سایهوار در مکانی نامعلوم، شبحِ مارِ غولآسای جیوهای که در هوا معلق بود، بهآرامی محو شد.
بازآغاز تمام شده بود.
لوکی که روی صندلیِ دستهدارِ چوبی و سیاهرنگی نشسته بود، ناگهان لاغر و کوچک شد و به یک مجسمهٔ کاغذی تغییر شکل داد.
سپس مجسمهٔ کاغذی و صندلی فرو ریختند و پودر شدند.
لوکی در گوشهٔ دورِ کلیسای جامع ظاهر شد. شعبدهباز که به نظر میرسید هنوز در هواست، بهسرعت نسخهٔ جایگزینی از خودش را پشتِ سرِ او ظاهر کرد.
وقتی لوکی دستش را در خلأ فرو برد تا دستیاری بیرون بکشد، چشمانِ قیرگونش ناگهان آبی شدند.
آبی بهسرعت به سیاهی آغشته شد، سپس دوباره آبی شد و این دو رنگ پیوسته جایشان را به هم میدادند.
لوکی فلج شده بود و نمیتوانست کمکی احضار کند، و این به شعبدهباز اجازه داد دستِ راستش را دراز کند و با تمامِ توان چنگ بزند.
خلأ تاریک تاب برداشت و لوکی را بلعید. سپس، آن دو متلاشی شدند و در نهایت در مغاکی بیانتها دفن شدند.
در تمامِ این مدت، بدنِ لوکی فوراً اثیری و غیرواقعی شد، انگار که یک تصویرِ تابیدهشده یا عروسکی بود که در لحظهای جابهجا شده بود.
گوشهنشین، داوری و شعبدهباز همزمان آهی پر از حسرت شنیدند و دیدند که خودِ کلیسای جامعِ سایهوار هم اثیری شد و بهآرامی فروپاشید.
به نظر میرسید آن هم یک تصویرِ تابیدهشده باشد.
سپس صدایی سالخورده و اثیری از دور به گوش رسید.
«آرزوم اینه که همهٔ نیمهخدایانِ حاضر سه دقیقه گم بشن.»
کلیسای جامعِ سایهوار کاملاً فرو ریخت و تاریکی محیط را فرا گرفت، خالی از نورِ ستارگان یا مرز.
...
در عالمِ آینهٔ خاص، لومیان با فهمیدنِ اینکه آقای کِی دیگر نمیتواند حالتِ نیمهغولِ تقویتشده با الوهیتش را حفظ کند و ناظر پرل هم به بازگشت به شکلِ انسانیاش نزدیک است، اولین غریزهاش این بود که به موجودی سایهای تغییر شکل دهد و از طریقِ شکافِ در حالِ گسترشِ عالمِ آینه فرار کند تا متحدانِ دیگری بیابد.
اما مطمئن نبود آقای کِی هنگامِ ورود از اشیاء رازآلود استفاده کرده است یا نه، و اینکه آیا تغییر شکلِ سایه بهتنهایی اجازهٔ عبور از شکافِ عالمِ آینه را میدهد یا خیر.
وقتی لومیان دید چهرهٔ ناظر پرل کمکم نمایان میشود، در حالی که چشمها و سوراخهای بینیاش هر دو بهصورتِ عمودی نامتوازن بودند، ناگهان چیزی به ذهنش رسید.
من هم میتونم به یه ناظر زخم بزنم...
اگه آقای کِی میتونه، منم میتونم!
سرنوشتِ من با ترمیبوروس گره خورده. تا حدی میشه ما رو یکی دونست. خیلی وقته میدونم که سطحِ فرشتهایِ دروغین دارم!
قدرتها و اشیایی که به کار میبرم الوهیت ندارن و نمیتونن به یه ناظر دست بزنن، اما خودم باید بتونم این کار رو بکنم.
من میشم سلاحِ خودم!
این افکار در ذهنِ لومیان چرخید و لبخندی کمی جنونآمیز روی صورتش نقش بست. خونش گویی به جوش آمده بود، انگار که شعلهور شده باشد.
در یک چشمبههمزدن ناپدید شد و در برابرِ ناظر پرل دوباره ظاهر شد.
چشمانش از قبل رنگی آهنیسیاه به خود گرفته بود و چند نقطهٔ کمرنگ را نشان میداد که نقاط ضعفِ پرل را مشخص میکرد.
یکی از این نقاط درست زیرِ سمتِ چپِ صورتش بود!
پیش از آنکه سایههای پرل بتوانند ناظر را کاملاً بازسازی کنند، انبوهی از شعلههای سفید و درخشان از بدنِ لومیان فوران کرد.
مثلِ جریانی خروشان، از چشمها، گوشها، سوراخهای بینی، دهان، پوست و منافذِ لومیان بیرون ریختند و او را کاملاً در بر گرفتند و به جهنمی خروشان تبدیلش کردند.
بزن بریم!
بذار با هم بسوزیم!
بذار با هم منفجر بشیم!
لومیان که حالا با شعلههای سفیدِ سوزان یکی شده بود، مشتِ راستش را به سمتِ گونهٔ چپِ پرل پرتاب کرد.
در چشمانِ پرل که عموداً نامتوازن بودند، پیش از آنکه متوجهِ ماجرا شود، جرقهای از گیجی نمایان شد.
اما برای اعتراض یا واکنش خیلی دیر بود. او حتی هنوز کاملاً برنگشته بود.
بنگ!
مشتِ راستِ لومیان به گونهٔ چپِ پرل برخورد کرد و آن را در هم کوبید.
همزمان با ضربهاش، زخمِ وحشتناکی روی سینه و شکمِ خودش ظاهر شد، اما بهسرعت در شعلههای سفیدِ سوزان بلعیده شد.
پرل درد را حس کرد، اما ضربهٔ کشندهای نبود.
در آن لحظه، صورتِ لومیان که در شعلههای سفیدِ سوزان پیچیده شده بود، لبخندی شوم و دیوانهوار به خود گرفت.
واقعاً کار میکنه!
واقعاً میتونم از خودم بهعنوانِ سلاح استفاده کنم تا به یه ناظر ضربه بزنم!
بوووم!
او بازوی راستش را منفجر کرد و از شعلههای سفیدِ درخشانی که از قبل تزریق کرده بود برای انفجارش بهره برد.
مشتِ راستش، با نیروی موجِ شدید و سوزانِ شعلههای سفید، گونهٔ چپِ پرل را شکافت و در جمجمهاش فرو رفت.
گزینش!
تَرَق! عالمِ آینهٔ خاص، با سدِّ تاریک و ترکهای پرشمارش، صدای خُردشدنی داد. بهسرعت متلاشی شد و فروریخت.
سرِ لومیان ضربهای نامرئی خورد، جمجمهاش فرو رفت و دندانهایش ریخت.
او که بازوی راستش را از دست داده بود، در هوا پرتاب شد، در حالی که تمامِ بدنش در شعلههای سفیدِ سوزان پیچیده شده بود.
صورتش از درد در هم رفت، با این حال چشمانش از خوشحالی میدرخشید.
موفق شدم!
او زخمِ وحشتناک و خونسرخی را در سمتِ چپِ صورتِ ناظر پرل دید. درونِ زخم، مِهی رنگپریده و سفید با مغزِ خاکستریسفید در هم آمیخته بود. مشتِ خُردشده آن را از هم دریده و به آتش کشیده بود.
با محوشدنِ شعلههای سفیدِ سوزان، چشمِ راستِ باقیماندهٔ ناظر پرل بیفروغ شد و بدنش بهآرامی مچاله شد.
قفسی که فرانکا و ژنا را زندانی کرده بود بهسرعت متلاشی شد.
آقای کِی که این صحنه را میدید، با تأیید سر تکان داد.
لومیان هم مثلِ منه!
سبکِ مبارزهمون خیلی شبیهه!
تنها ایرادش اینه که موقعِ ضربهٔ آخر با صدای بلند سرور رو ستایش نکرد.
همزمان، سرِ لومیان زنگ زد و نزدیک بود از هوش برود. روی زمین افتاد، در آستانهٔ بیهوشی.
تنها به این دلیل توانست بیدار بماند که معجونِ دروگر را تا حدِ زیادی هضم کرده بود. احساس میکرد گزینشِ عظیمِ دیگری را کنارِ مقبرهٔ باستانی در طولِ جشنِ رؤیا به پایان رسانده است.
چـ...
لومیان ابتدا هیجانزده شد، اما بعد در حالی که شوکه و مشکوک بود، بهزور خودش را روی پا نگه داشت.
میدانست هضم باید نتیجهٔ گزینشِ ناظر پرل باشد، اما مگر یک نیمهخدا برای هضمِ کاملِ معجونِ دروگر کافی نبود؟
لومیان شعلههای سفیدِ درخشانی را که درون و بیرونش میسوختند خاموش کرد. با دستِ چپش، عامل شفابخش و گوشواره دروغ را که از یبوس گرفته بود از کیفِ مسافرش بیرون آورد و همزمان جسدِ ناظر پرل را وارسی کرد.
درست در همان لحظه، عالمِ آینهٔ خاص کاملاً فروریخت و آنها خود را دوباره در واقعیت یافتند، داخلِ غارِ معدنِ سنگ که ورودیِ ثابتی به عالمِ آینه داشت.
کنارِ صخرهٔ برجستهای که پرل ایستاده بود، نه جسدی دیده میشد و نه مِهِ سفیدی.
لومیان نقاشیِ رنگروغنی را دید که روی دیوارهٔ صخرهایِ همان قسمت آویزان بود.
نقاشی پاره و خراب به نظر میرسید، اما بهسختی میشد تشخیص داد که زمانی زنی با پیراهنِ سرخ را به تصویر میکشیده است.
پرل؟
ما با ناظرِ واقعی روبهرو نبودیم، بلکه با پیکرهای نقاشیشده طرف بودیم که اون با استفاده از یکی از اشیاءِ مسیرِ پری ساخته بود؟
این نقاشیِ رنگروغن به نیمهخدای به تصویر کشیدهشده عمری کوتاه میبخشه، اما آزادیِ حرکت نه؟
برای همینه که پرل هرگز از جاش تکون نخورد و همیشه حملات رو مستقیم دریافت کرد؟
در میانِ سردرگمیاش، لومیان عامل شفابخش را که یبوس از پیروانِ مادر بزرگ به دست آورده بود نوشید تا مطمئن شود از ساعتِ ۶ صبح زنده میماند.
در آن لحظه، صدای خندانِ پرل از اعماقِ نقاشیِ رنگروغنِ خُردشده طنین انداخت.
«انتظار نداشتم آدمِ نقاشیِ من شکست بخوره.
اما مهم نیست. مهم اینه که گرداب داره ظاهر میشه. طولی نمیکشه که رسماً بلعیده میشید.
همه گرفتارِ اون میشن...»
صدای پرل رفتهرفته در اعماقِ نقاشیِ رنگروغن محو شد و تلاشِ آقای کِی را برای ردیابیِ او از طریقِ تلپورت ناکام گذاشت.