چپتر 735: گناه کردهام
چپتر 735: گناه کردهام
تأثیرِ عاملِ شفابخش و حرارتِ شعلههای اولیه، خونریزیِ زخمهای لومیان را تا حدِ زیادی بند آورده بود. گوشت و خونِ تنش حتی شروع به رشدِ دوباره کرده و روی پوستش دلمه بسته بود.
لومیان گوشوارهٔ دروغ را به گوش انداخت و سعی کرد سوراخِ هولناکِ روی سینه و شکمش را به نقطهای کمخطرتر منتقل کند. همزمان، به نقاشیِ رنگروغنی که از دیوارِ سنگی آویزان بود خیره ماند و افکار در سرش به تکاپو افتادند.
پرل به عنوانِ یه ناظر، بعیده خودش مستقیم واردِ مبارزه بشه؟
یعنی فرمِ اصلیش تمامِ این مدت تو سایهها قایم شده بوده تا جلوی هر اتفاقِ غیرمنتظرهای رو بگیره؟
ولی اگه خودش شخصاً دخالت میکرد، شاید خیلی وقت پیش شکست خورده بودیم و اصلاً کار به اینجاها نمیکشید...
تازه، به نظر نمیرسه پرل خیلی هم نگرانِ زنده دستگیر کردنِ من باشه. مگه شکستِ نسخهٔ نقاشیش نشون نمیده که معاملهٔ زیرمیزیای که راه انداخته بود، شرایط رو برآورده نکرده؟ قطعاً تو آینده بابتش با عواقبِ سنگینی روبرو میشه.
قرار نیست که کلاهبردار باشه...
با رسیدن به این نتیجه، لومیان ناگهان حدسی زد:
پرل تنها کسی بود که حرف از زنده دستگیر کردنِ من زد. هیچ مدرکِ دیگهای برای اثباتش وجود نداره...
با اینکه این موضوع ممکنه واقعاً درخواستِ طرفِ مقابل تو معاملهٔ زیرمیزی باشه، ولی احتمالاً تنها درخواستش نبوده. چهبسا یکی از چند تا درخواست بوده باشه و کماهمیتترینشون. برای همینه که پرل بعد از ساختنِ اون عالمِ آینهٔ خاص، فوراً این نقاشی رو جا گذاشت تا نسخهٔ نقاشیش با ما سروکله بزنه و خودش رفت سراغِ یه کارِ دیگه.
یعنی رفته تا حیاتیترین و مهمترین شرطِ معامله رو انجام بده؟
به حرفای یه دلال هم نمیشه کاملاً اعتماد کرد...
از لحنش اینطور برمیاومد که موفق شده. این یعنی کاملاً مطمئنه که گرداب داره شکل میگیره. طولی نمیکشه که همه رو تو خودش میبلعه...
ظاهراً اصلاً این دوروبر نبوده. فقط از طریقِ ارتباطش با نسخهٔ نقاشیش، از راهِ دور چند کلمه حرف زد و بعد کاملاً غیبش زد. هیچ راهی برای ردیابیش نداریم.
لومیان حس کرد این نظریه میتواند رفتارِ پرل و برخی جزئیاتِ نبردِ پیشین را توجیه کند. با این فکر، دلش ریخت.
اگر شکش درست بود، گردابِ مکتبِ حقیقت متوقف نشده بود و چیزی تا ظهورش نمانده بود!
با گذشتِ زمان چه اتفاقی میافتاد؟
در همان لحظه، آقای کِی در حالی که نگاهش روی نقاشیِ رنگروغنِ پارهپاره قفل شده بود، به لومیان نزدیک شد.
با صدایی دورگه گفت: «من گناه کردهام. نتونستم توطئهٔ مکتبِ حقیقت رو از قبل برملا کنم و گذاشتم کار تا آستانهٔ فوران بالا بگیره.»
همزمان با حرفزدنش، گوشتِ روی شانههای آقای کِی پیچوتاب خورد و دو بازوی رنگپریده، باریک و مرطوب رفتهرفته از آن بیرون زدند. ردای سیاه که آستینهایش قطع شده بود، دیگر به کار نمیآمد.
آقای کِی بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، سر چرخاند و گفت: «بهزودی متوجهِ درگیریِ اینجا میشن. نباید بمونیم. فردا صبح میبینمت.»
لومیان گفت: «فهمیدم.» سپس به همراهانش که در سایهها پنهان شده یا از نامرئی بودنِ روانی استفاده کرده بودند نگاهی انداخت و نامحسوس سر تکان داد.
او نیز قصد داشت هرچه زودتر به خانهٔ امن برود تا از حملاتِ تصادفیِ فرابشرانِ رسمی در امان بماند.
با تلپورتِ آقای کِی و رفتنش، فرانکا، ژنا و آنتونی از مخفیگاه بیرون آمدند.
لومیان با قاطعیت گفت: «همین الان باید برگردیم به خانهٔ امن.»
فرانکا سر تکان داد و با حسرت و اندوه گفت: «نمیدونم زره غرور کجا فرستاده شد. خیلی حیف میشه اگه واقعاً از دستش داده باشیم.»
اگر زره غرور به نسخهٔ نقاشیشدهٔ ناظر پرل اصابت نکرده بود، پرل مجبور نمیشد فرمِ حیاتش را تغییر دهد و مجریانِ کیفرِ دگرگونشده نیز بهطور غیرمستقیم ناپدید نمیشدند. در آن صورت، حتی اگر لومیان راهی برای بیرونکشیدنِ کلاهبردارِ جزیرهای، مونت، پیدا میکرد، باز هم از مراحلِ بعدی جان به در نمیبردند. در آن حالت، او نهتنها با مجازاتِ پرل، بلکه با مجریِ کیفرِ آنتونی نیز روبرو میشد.
زره غرور برای لومیان و بقیه عملکردی استثنایی داشت؛ شیءِ مهرشدهای با ارزشِ فراوان بود و هیچکس دلش نمیخواست آن را از دست بدهد.
لومیان آهی کشید و در حالی که با دستِ چپ شانهٔ آنتونی را میگرفت، گفت: «اگه آدم بود و عقل داشت، راهِ برگشت رو پیدا میکرد. اما حالا...»
ناگهان نورِ خیرهکنندهٔ ستارگان از دلِ خلأ پدیدار شد و بهسرعت دروازهای رؤیاگونه شکل داد.
دروازه باز شد و خانمِ شعبدهباز، خانمِ داوری و خانمِ گوشهنشین از آن بیرون آمدند.
خانمِ شعبدهباز با بررسیِ صحنه متوجهِ وضعیتِ وخیمِ لومیان و دستِ قطعشدهاش شد. با حالتی عجیب پرسید: «بهتون حمله شد؟»
همزمان با حرفزدنِ او، غارِ معدنِ سنگ که تنها با نورِ چراغِ کاربیدی روشن بود، تاریک شد؛ گویی پردهای نامرئی دورش کشیده بودند.
فرانکا به جای لومیان که تنها توانسته بود خود را از مرگِ حتمی نجات دهد، جواب داد: «بله.» و سپس کلِ ماجرا را خلاصه تعریف کرد.
خانمِ شعبدهباز برای تأیید پرسید: «کسی که بهتون حمله کرد نسخهٔ نقاشیشدهٔ پرل بود و فرمِ اصلیش رفته تا کارِ دیگهای انجام بده؟»
لومیان جواب داد: «ظاهراً همینطوره.»
خانمِ شعبدهباز نگاهی با خانمِ داوری و خانمِ گوشهنشین ردوبدل کرد. چشمانشان بیآنکه سردرگمیشان را پنهان کند، به هم گره خورد.
پس از مکثی کوتاه، خانمِ شعبدهباز هیچ توضیحی نداد. نورِ ستارگان در چشمانش جمع شد، گویی داشت الگویی را ترسیم میکرد.
بارانِ ملایمی بارید، بدنِ لومیان را خیس کرد و زخمهایش را کاملاً شفا داد.
فرانکا و بقیه با طراوتِ این باران، حس کردند خستگی از تنشان بیرون میرود.
خیلی شبیهِ قدرتیه که مادامِ شب تو رؤیا به کار برد... لومیان در ذهنش این دو را به هم ربط داد.
خانمِ شعبدهباز سر تکان داد و دستور داد: «فردا جزئیات رو کتبی بهم بدید.»
با این حرف، او به همراهِ خانمِ داوری و خانمِ گوشهنشین ناپدید شد.
با محوشدنِ تاریکیِ اطرافشان، لومیان متوجه شد به خانهٔ امن در محلهٔ اداری برگشتهاند؛ همانجایی که ژنا پیکِ خانمِ داوری را احضار کرده بود.
آنتونی در حالی که مجموعهٔ نقاشیهای خالی را جمع میکرد، افکارش را به زبان آورد و گفت: «خانمِ شعبدهباز و بقیه از این گیج شده بودن که چرا خودِ نقاشیشدهٔ پرل به ما حمله کرد.»
لومیان سر تکان داد و جواب داد: «چیزی که عجیبه نباید حملهٔ پرل به ما باشه. برای یه ناظر که یه زیرمیزی تو مرکزِ کاراش داره، اصلاً عجیب نیست که همچین کاری بکنه.»
ژنا و فرانکا نتوانستند جوابی پیدا کنند: «پس از چی گیج شده بودن؟»
آنتونی سعی کرد اوضاع را تحلیل کند.
«اونا از خودِ حملهٔ پرل گیج نشدن، بلکه از این تعجب کردن که چرا دقیقاً نسخهٔ نقاشیشدهش ما رو هدف گرفت.
«به نظر میرسه فکر میکنن پرل نباید مستقیماً به ما حمله میکرد. اینکه همچین قصدی داشته یا عملیش کرده، اصلاً ربطی نداره.»
لومیان و بقیه غرق در فکر شدند.
ناگهان فرانکا با تعجب گفت.
او در حالی که با حیرت به لومیان و بقیه نگاه میکرد، دستش را بهآرامی از کیفِ مسافرش بیرون کشید.
«زره غرور اینجاست. برگشته!»
یعنی خانمِ شعبدهباز کمک کرد پیداش کنه؟ همین که این فکر از ذهنِ لومیان گذشت، متوجهِ حرکاتِ فرانکا شد.
بیدرنگ فریاد زد: «وایسا!»
نمیتوانست اجازه دهد فرانکا زره غرور را بیرون بیاورد!
اینجا یه اتاقِ بستهست و منم حضور دارم!
حالتِ چهرهٔ فرانکا خشک شد و فوراً حرکتِ آرنجش را متوقف ساخت.
...
در عالمِ آینهای که از تونلهای تاریکِ خلأ ساخته شده بود، ناظر پرل پیوسته از آینهای به آینهٔ دیگر میرفت و مقصدِ نهاییاش را جستجو میکرد.
حالتِ چهرهاش آرام ماند، اما از اینکه آن بلا در عوض شکلگیریِ گرداب را سرعت بخشیده بود، هیجان در دلش میجوشید.
در سوی دیگرِ تونلِ تاریک و خالی، گلولهنخی خوشرنگ بیصدا او را تعقیب میکرد و مسیری پنهان از خود به جا میگذاشت.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان پس از فرستادنِ نامه برای خانمِ شعبدهباز، به مقرّ روانپزشک رسید و آقای کِی را در زیرزمین دید.
دستوپای هر دویشان کاملاً ترمیم شده بود.
آقای کِی که ردای سیاه و کلاهِ بزرگی بر سر داشت، اعتنایی به این موضوع نکرد. با صدایی خراشیده به لومیان گفت: «با من بیا یه جایی.»
«برای چی؟» رفتارِ لومیان با آقای کِی پس از همکاریِ شبِ گذشتهشان راحتتر شده بود.
آقای کِی سر تکان داد و توضیح داد: «اول اینکه میخوام برای این اتفاق کفاره بدم. دوم، میخوام از طریقِ بُت به سرور اطلاع بدم که تو رشد کردی و میتونی فرستادهٔ وی باشی. وی هر وقت زمانش برسه، مقدمات رو فراهم میکنه. به سرور ایمان داشته باش و کاملاً به وی اعتماد کن.»
فقط رفتن به جایی که بُتِ آفریدگارِ راستین اونجاست؟ این که مشکلی نیست... اگه واقعاً مجبور میشدم با یه خدا روبهرو بشم دردسرساز میشد... لومیان متواضعانه سر خم کرد و گفت: «باعثِ افتخارمه.»
آقای کِی به او نزدیک شد، بازویش را گرفت و با تلپورت او را به عالمِ ارواح برد.
آن دو پس از عبور از لایههای متراکمِ رنگها و بیشمار موجودِ شفافِ توصیفناپذیر، به کلیسای جامعی رسیدند.
به نظر میرسید کلیسای جامع در درهای عمیق قرار دارد. سطحش سیاهِ آبکی بود و با استخوانهای انسانیِ فراوانی تزئین شده بود. سقفش به کلیسای جامعِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی شباهت داشت و شکلی نیمکرهای پدید آورده بود.
آقای کِی در حالی که پشتش کمی خمیده بود، بیصدا از درِ باز وارد شد.
لومیان نیز از نزدیک به دنبالش رفت.
سپس، سالنِ نیایشِ پهناور اما کمنور و صلیبِ سیاهِ غولآسایی را دید که در اعماقِ کلیسای جامع ایستاده بود.
بُتِ مردِ برهنهای وارونه از صلیب آویزان بود. میخهای آهنیِ زنگزده از بخشهای مختلفِ بدنش بیرون زده بود و هر میخ به خونِ سرخِ روشنی آغشته بود.
این بُتِ آفریدگارِ راستینه؟ قلبِ لومیان تندتر زد و بهسرعت نگاهش را برگرداند.
آنچه در کلیسای ابله، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین دیده بود، فقط نشانهای مقدس بودند. هیچ بُتی وجود نداشت. او گمان کرده بود منظورِ آقای کِی از بُت، همان نشانِ مقدس است.
آقای کِی جلو رفت تا اینکه در چهارپنجمتریِ بُت متوقف شد.
لومیان کمی عقبتر از او ایستاد.
همانطور که از ورودی به سمتِ داخل میآمد، نگاهِ واضحی به چهرهٔ بُتِ آویزان انداخته بود.
بینی، دهان و گوشهایش کاملاً تار بودند و تنها طرحی کلی داشتند. با این حال، چشمانش بسیار واضح و محکم بسته بودند، گویی تمامِ درد و گناه را تحمل میکردند.
آقای کِی روی سینهاش صلیب کشید و با صدایی خشن فریاد زد: «ستایش بر شما! ستایش بر شما که همهچیز رو آفریدید! ستایش بر شما که گناهانِ جهان رو به دوش کشیدید!»
لومیان نیز به پیروی از او به ستایش پرداخت.
ناگهان سرش چرخید و چشمانش از حسِ آشنایی سوخت.
چـ... شهودِ روحیِ لومیان به او هشدار داد که اثرهای منفیِ قراردادِ باینفل فعال شده است. اثرِ آن این بود: در صحنههایی که ارتباطِ نزدیکی با گذشتهٔ باینفل داشتند، حقایقی را میدید که بهتر بود ناشناخته رها شوند.
اینجا ارتباطِ نزدیکی با گذشتهٔ باینفل داره؟ یعنی قبلاً روحانیِ آفریدگارِ راستین بوده؟ لومیان در حالی که همچنان به زمین خیره مانده بود، کنجکاویاش را سرکوب کرد.
ناگهان چشمانش روی نقطهای ثابت ماند.
موجودِ مارمولکمانندِ تاری را دید.
همان پریِ مارمولکمانندی بود که در رؤیایش دربارهٔ کوردو ظاهر شده بود. همان که از دهانِ اورور بیرون خزیده بود!
شاید همون روی اورور تأثیر گذاشته و نذاشته بهموقع از هلا کمک بخواد!
در پایانِ ماجرای درختِ سایه نیز، پریِ مارمولکمانند خودی نشان داده بود.
چرا الان اینجاست، تو کلیسای جامعِ آفریدگارِ راستین؟
در حالی که آقای کِی روی زمین پهن شده بود و صورتش را محکم به آجرهای سنگیِ سیاهِ آبکی فشار میداد، لومیان بیاختیار سرش را بالا آورد.
او دید که صلیبِ سیاهِ غولآسا به شکلی وهمآلود درمیآید، گویی بر فرازِ قلهٔ رشتهکوهی سایه انداخته بود. روی پیکرِ نامشخصی که وارونه آویزان بود، پریهای مارمولکمانند به درون و بیرون میخزیدند، میچرخیدند و میرقصیدند...
لومیان مبهوت به این صحنه نگاه میکرد و در همان حال صدای کمی خفهٔ آقای کِی در گوشش طنین میانداخت.
«اوه، پدرِ بخشنده، برای گناهانی که مرتکب شدم، از شما طلبِ بخشش میکنم.»
پایانِ جلد—گناهکار