چپتر 738: چیدمانِ اولیه
چپتر 738: چیدمانِ اولیه
خانمِ شعبدهباز کوتاه موافقت کرد و گفت: «مشکلی نیست. فوریتِ قضیه رو درک میکنم. وقتی من و آقای مردِ آویخته زمان رو قطعی کردیم، شما رو به اونجا میبرم.»
لومیان لحظهای سکوت کرد و بعد گفت: «ممنونم.»
خانمِ شعبدهباز لحظهای درنگ کرد و به او یادآور شد: «اما خیلی عجله نکنید. امپراتور روزل یک بار گفت: "شتابِ بیشتر، سرعتِ کمتر."
«فقط به این خاطر نیست که بیطاقتی کورتون میکنه و روی قضاوتتون اثر میذاره و باعث میشه تو خیلی از مسائل انتخابهای اشتباهی بکنید. بلکه به این خاطرم هست که خوردنِ معجون برای ارتقا، نیازمندِ وضعیتِ روانیِ خاصیه. خودتون باید اینو خوب بدونید.»
لومیان با آهی گفت: «میدونم.»
خانمِ شعبدهباز نگاهی به اطراف انداخت و به شوخی گفت: «همین الانشم خیلی مضطرب بودید. تمامِ این مدت داشتیم حرف میزدیم، اما حتی یادتون رفت به من تعارف کنید بشینم.
«بله، گردابِ مکتبِ حقیقت مشخصاً به نیروهای ردهبالاتر مربوط میشه. ما تحقیقاتِ بعدی رو به عهده میگیریم. مأموریتِ اصلیِ شما اینه که طبقِ چیزایی که موران آوینی گفت، مردمِ آینهٔ نسبتاً مهم رو پیدا کنید. گمان میکنم چیزی در عالمِ آینهٔ خاص، بخشِ مهمی از گرداب باشه.
«این بار اطلاعاتِ حیاتیای به دست آوردید. ما اعضای آرکانای اعظم تو دادنِ پاداش خسیسبازی درنمیاریم. البته این پاداش برای گروهتونه، نه فقط شخصِ شما. نحوهٔ دقیقِ تقسیمش با خودتونه.»
با شنیدنِ جملهٔ آخر، لومیان ناگهان در بهت فرو رفت. زیرِ لب با خودش زمزمه کرد: «دوباره...
«اینم همون چیزیه که سرنوشت عطا کرده؟»
خانمِ شعبدهباز با لبخندی کنایهآمیز جواب داد: «نمیتونم با اطمینان بگم که اینطور نیست. وضعیتِ روانی و ذهنیتون از چیزی که انتظار داشتم بهتره. هنوز به نقطهای نرسیدید که دوباره به درمان نیاز داشته باشید، اما به نظر میرسه از عوارضِ آسیبِ روانیای به اسمِ "موهبتِ سرنوشت" رنج میبرید. هر چیزی که میبینید، انگار با دستِ سرنوشت چیده شده.»
بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، افزود: «راستش هیچ مشکلی تو این قضیه نیست. هوشیار بودن خوبه، اما فشارِ زیادی به خودتون نیارید. ذهنِ شما مثلِ یه کش میمونه. اگه خیلی تحتِ تنش باشه، پاره میشه. میتونید در موردِ جزئیات هوشیار باشید، اما باید آروم بگیرید. بهش فکر کنید. در هر حال نمیتونید در برابرِ یه چیدمانِ واقعی مقاومت کنید. پس چرا کاری کنید که نتونید خوب بخوابید، خوب غذا بخورید و هر روز عصبیتر بشید؟»
«بله.» لومیان چارهای نداشت جز اینکه بپذیرد حق با خانمِ شعبدهباز است.
خانمِ شعبدهباز از تواناییِ لومیان در مهارِ خودش ابرازِ رضایت کرد.
«البته، هر وقت چیدمانهایی رو کشف کردید که مشخصاً مشکلسازن، یادتون باشه با خوندنِ نامِ مقدس، فوراً بهم خبر بدید.
«برای پاداشِ این دفعه، فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ مسیرِ شکارچی رو هم میذارم تا جستوجوتون برای پیدا کردنِ اشیاء تو انتقامجوی آبی راحتتر بشه. در موردِ پاداشهای دوی جام، هفتِ جام و چهارِ شمشیر، منم چیزی نمیدونم. بیشتر بستگی به این داره که خانمِ داوری، خانمِ گوشهنشین و بقیه چی پیشنهاد بدن.»
لومیان هیچ مخالفتی با این ترتیب نداشت. حتی اگر خانمِ شعبدهباز حرفی از آن نمیزد یا معتقد بود اطلاعاتِ مربوط به گرداب و مردمِ آینه ارزشِ فرمولِ معجونِ سطحِ نیمهخدا را ندارد، خودش پیشقدم میشد و درخواست میکرد طرفِ مقابل اول فرمول را بدهد تا بعداً سهمِ مشارکتِ ازدسترفتهاش را جبران کند.
همینطور که لومیان آرامشش را بازمییافت، سؤالی از ذهنش گذشت.
«مادام، آقای کِی از سازمانِ سپیدهدم قبلاً مشارکتهای منو جلوی بُتِ آفریدگارِ راستین بازگو کرده و از وی خواسته منو بهعنوانِ نامزدِ غیبگویی معرفی کنه. وقتی یکی از غیبگوهای رسمی به خطر بیفته، من نامزدِ اصلیِ جایگزینیش میشم. وقتی اون زمان برسه، آیا واقعاً میشم یکی از آقایونِ سازمانِ سپیدهدم؟
«علاوه بر این، آقای کِی قولِ پاداشهای مادی تو چند روزِ آینده رو هم داده.»
خانمِ شعبدهباز آرام سر تکان داد و گفت: «ساختارِ سازمانیِ سازمانِ سپیدهدم خیلی عجیبه. با اینکه غیبگوها مستقیماً یه قدیس بالای سرشون دارن، بیشترشون میتونن هذیانها و دستوراتِ وی رو مستقیماً بشنون و این بهشون استقلالِ زیادی میده. بله، اونا همچنان از دستوراتِ قدیسهای مافوقشون پیروی میکنن و تو بیشترِ مسائل بهشون گزارش میدن، اما چند تا مسئله هست که کاملاً مافوقها رو دور میزنه. پیشنهادِ نامزدِ غیبگویی یکیشه.
«غیبگوی خدا فقط میتونه از وحیِ خدا سرچشمه بگیره.»
خانمِ شعبدهباز پس از آهی کوتاه، خندید و گفت: «تا وقتی مشکلِ بزرگی تو ارزیابی نباشه، راحت باشید و پاداشهای مادی رو قبول کنید. شما تا همین الانم بهاندازهٔ کافی از عطایای سرنوشت دریافت کردید. بیشتر از اینم تغییرِ اساسیای ایجاد نمیکنه.
«فکر نمیکنم غیبگو شدنتون اتفاق بیفته. غیبگوهای سازمانِ سپیدهدم منطقهٔ تبلیغیِ ثابتی دارن. این قابلقیاس با این نیست که ولتون کنن اینور و اونور بگردید و خطراتِ پنهانِ مختلفِ خدایانِ پلید رو فعال کنید. این کار کمکتون میکنه معجونو هضم کنید. اِهم...»
در این لحظه، حالتِ چهرهٔ خانمِ شعبدهباز رفتهرفته عجیب شد.
لومیان عجلهای برای پرسیدن نداشت. منتظر ماند تا عضوِ آرکانای اعظم خودش برای توضیح دادن پیشقدم شود.
پس از چند ثانیه، خانمِ شعبدهباز همان حالتِ چهره را حفظ کرد و با تردید گفت: «شاید، چیدمانِ اولیهٔ اون شخص این بوده که برای مدتی آقای فلان باشید.»
«ردهٔ ۴ مسیرِ شکارچی با نامِ شوالیه خونآهنین شناخته میشه. این معجون همهٔ مصرفکنندهها رو به مرد تبدیل میکنه. آیینش نیازمندِ تشکیلِ گروهی دستکم ۳۰ نفرهست. اونا باید بعد از مدتها پرورش، بتونن فقط از روی نگاه و حرکاتتون نیتِ شما رو بفهمن—انگار که همگی تقریباً یک تن هستین. هرچه قدرت و درکِ متقابلِ گروه بیشتر باشه، تأثیرِ آیین بهتره.» بهش فکر کنید. بارزترین ویژگیِ سازمانِ سپیدهدم چیه؟ تعصب.
«بعد از اینکه تبدیل به یک آقای خاص شدید، بیشک قلمرو و زیردستانِ پرشماری خواهید داشت. اونا متعصباند و کاملاً از دستوراتِ غیبگوی یک ایزد مثلِ شما پیروی میکنن. با کمی آموزش، میتونن شرایطِ آیین رو برآورده کنن. چیزی که باید نگرانش باشید اینه که چطور قدرت و درکِ متقابلشون رو بالا ببرید تا آیین مؤثرتر بشه.»
چی— نقشهٔ اصلی این بود که بعد از هضمِ معجونِ دروگر یه غیبگو بشم تا بتونم گروهی بسازم و آیین رو هرچه زودتر کامل کنم. حالا چطور باید این آیین رو اجرا کنم؟ فرانکا و بقیه مشکلی ندارن، اما تعدادشون خیلی کمه... لومیان بیاختیار اخم کرد.
خانمِ شعبدهباز با دیدنِ این صحنه خندید و گفت: «کلیسای دانش که تو مسیرِ شکارچی تبحر داره، راهِ جایگزینی پیشنهاد داده.»
«البته پیششرطش اینه که بتونید لودویگ رو رام کنید. فرشتهها میتونن بیشترِ نیازهای کمّی رو جبران کنن.»
لومیان سرانجام از خانمِ شعبدهباز اطلاعاتی دربارهٔ قدرتِ لودویگ به دست آورد و پرسید: «سطحِ فرشته؟»
خانمِ شعبدهباز توضیحِ بیشتری نداد و گفت: «بله.»
رام کردنِ لودویگ؟ تنها کاری که الان از دستم برمیاد اینه که بهش «رشوه» بدم و دستوراتِ ساده صادر کنم... لومیان به فکر فرو رفت.
خانمِ شعبدهباز نگاهی به او انداخت و گفت: «میتونید صبر کنید تا معجونِ دروگر رو هضم کنید و به شهر تبعیدیها، مورورا برید، و بعد تصمیم بگیرید از کدوم روش برای برآورده کردنِ شرایطِ آیین استفاده کنید.»
«راستی، بیایید جزئیاتِ گرداب رو از طریقِ نامه با هم در میون بذاریم.»
لومیان سر تکان داد و ناپدید شدنِ خانمِ شعبدهباز را در هوا تماشا کرد.
به حاشیهٔ تاریکی که رفتهرفته گستردهتر میشد خیره ماند، چشمانش را بست و هرچه را آن روز دیده و شنیده بود به یاد آورد.
بیآنکه بداند، مشتهایش را محکم گره کرد و شعلههای سفید و سوزان از میانِ مشتهایش زبانه کشیدند و بهشدت سوختند.
ژنا روی مبلی در اتاقِ نشیمن نشسته بود و بیصدا انتظار میکشید تا لومیان در را باز کند و بیرون برود. صدای جویدن و گاز زدن از اتاقِ غذاخوری به گوش میرسید.
لومیان بطریِ نیمهکارهٔ آبسنت را به بالکن برد، روی صندلی نشست و جرعهای نوشید.
ژنا با قدمهایی سبک به او نزدیک شد و چند ثانیه براندازش کرد. «حالت بهتره.»
لومیان بیآنکه سر برگرداند، بیتفاوت پرسید: «تو هم میتونی اینو بفهمی؟»
ژنا صندلیای جلو کشید، نشست و پوزخند زد.
«این رفتارِ ساکت و تودارت بیشتر از اون رفتارِ هیجانزده و پرحرفِ قبلیت بهم آرامش میده.»
لومیان به شبِ بیرونِ بالکن خیره ماند و مدتِ درازی سکوت کرد. ژنا هم سؤالی نپرسید.
ناگهان، لومیان با صدایی بم گفت: «اون پریِ مارمولکمانند رو دیدم.»
ژنا حرفهای او را دربارهٔ کوردو شنیده بود و میدانست این حرف چه معنایی دارد. با تعجب گفت: «مگه نرفتی سازمانِ سپیدهدم تا با آقای کِی دیدار کنی؟ چرا... اون پریِ مارمولکمانند ربطی به سازمانِ سپیدهدم داره؟»
صدای لومیان گویی از اعماقِ تاریکی برمیخاست: «سرچشمهاش همون کسیه که بهش ایمان دارن.»
ژنا ناگهان دلیلِ حالتِ پیشینِ لومیان را فهمید و گفت: «جای تعجب نداره... خانمِ داوری گفت کسی که سازمانِ سپیدهدم بهش ایمان داره، از نظرِ قدرت به آقای ابله نزدیکه...»
این چیزی نبود که آدمیان بتوانند مستقیماً با آن روبهرو شوند، چه رسد به اینکه بخواهند از آن انتقام بگیرند!
پس از سکوتی کوتاه، ژنا که ماجرا را دریافته بود پرسید: «همین الان با خانمِ شعبدهباز دیدار کردی؟»
لومیان رو به ژنا کرد و گفت: «بعد از خوردنِ معجونِ ساحره حسابی باهوش شدی.»
ژنا بیاختیار پرسید: «شکارچیها نمیتونن درست حرف بزنن؟»
لحظهای مکث کرد و افزود: «خانمِ شعبدهباز چی گفت؟»
لومیان بهسادگی جواب داد: «گفت فعلاً تحمل کنم و منتظر بمونم تا آقای ابله بیدار بشه، بعد به این فکر کنم که قدمِ بعدی چیه.»
ژنا کوتاه تأیید کرد و لحظهای کلامی نیافت.
پس از لحظهای برخاست، پیشِ لودویگ در اتاقِ غذاخوری رفت تا لیوانی بیاورد و به بالکن برگردد. بطریِ آبسنت را از دستِ لومیان قاپید و یکسومِ آن را برای خودش ریخت.
ژنا تازه جرعهای از آن مایعِ سبزِ رؤیایی نوشیده بود که چهرهاش بیاختیار در هم رفت.
«لعنتی، شماها چرا از خوردنِ آبسنت خوشتون میاد؟ مزهاش افتضاحه!» ژنا بهعنوانِ یک ستارهٔ نمایشِ سابق الکلِ زیادی نوشیده بود، اما هنوز نمیتوانست طعمِ آبسنت را بپذیرد.
لومیان پوزخند زد اما توضیحی نداد.
ژنا با لحنی معمولی گفت: «یه بار کتابی دربارهٔ یه نویسنده خوندم که اسمش یادم نیست. میگفت اونایی که از آبسنت لذت میبرن، یا ازش استفاده میکنن تا تظاهر کنن آدمای باتجربهای هستن، یا برای این مینوشنش که خاطراتشون رو مرور کنن...»
لومیان بیصدا گوش داد، بطری را برداشت و جرعهای دیگر سر کشید.
الکلِ کمی سوزان از گلویش پایین رفت و تلخیِ آشنایی بر جا گذاشت.