چپتر 739: یادآوری

در محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود، خیابانِ اوروسای، پلاکِ ۹، آپارتمانِ ۷۰۲.

فرانکا مدتی منتظر ماند تا ژنا برگردد.

بو کشید و با سردرگمی پرسید: «مشروب خوردی؟»

مگر ژنا نگفته بود به محلهٔ بازار میرود تا فرصتی برای ایفای نقشِ ساحره پیدا کند؟

نکند عمداً مشروب خورده بود و برای اجرای قانون دست به تلهگذاری زده بود؟

ژنا شنلِ سیاهش را درآورد و با چهرهای جدی به فرانکا گفت: «لومیان رو دیدم.»

فرانکا جا خورد و گفت: «ها؟ اون تو محلهٔ بازاره؟ مگه نرفته بود سازمانِ سپیدهدم تا آقای کِی رو ببینه؟ فکر میکردم برنگشته چون دارن امتحانش میکنن و داره آماده میشه یه پاداش انتخاب کنه...»

ژنا چیزی را پنهان نکرد و وضعیت و حرفهای لومیان را تقریباً با تمامِ جزئیات بازگو کرد.

احساساتِ فرانکا پیچیده شد: «که اینطور...»

احساساتِ کنونیِ لومیان را درک میکرد و با گرفتاریِ مشنگ اورور همدردی میکرد. هنوز به یاد داشت که خدای خورشیدِ باستان، که گمان میرفت متعلق به دورانِ سوم باشد و سازمانِ سپیدهدم به وی ایمان داشت، به شکلی بازگشته است. احتمالِ زیادی وجود داشت که خدای خورشیدِ باستان یک مهاجرِ پیشین باشد، مهاجری مثلِ خودشان!

مهاجرایی که به مهاجرای دیگه آسیب میزنن... این روشِ گروهِ دروغ آوریله؛ در موردِ خدای خورشیدِ باستان هم همینطور... فرانکا در دل آهی کشید و تصمیم گرفت بعداً پیامآورِ مادام هلا را احضار کند. میخواست به نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری دربارهٔ عملیاتِ گردابِ مکتبِ حقیقت و نقشِ آفریدگارِ راستین در فاجعهٔ کوردو اطلاع دهد و درخواست کند بهزودی گردهماییِ تمامِ اعضا برگزار شود.

اینطور نبود که بخواهد در گردهمایی بهطورِ علنی به تمامِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری دربارهٔ آفریدگارِ راستین و خدای خورشیدِ باستان هشدار دهد. اگر افرادی پایینتر از سطحی خاص از برخی مسائل باخبر میشدند، ممکن بود فاجعه به بار بیاید. هر چه باشد، آن موجود این توانایی را داشت که هرگاه نامش برده میشد، آگاه شود.

فرانکا امیدوار بود پیش از آنکه بهطورِ غیرمستقیم از طریقِ آنها به سایرِ اعضا هشدار دهد، هوشیاریِ هلا و دیگر سازماندهندگانِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را بالا ببرد.

بهعلاوه، به نظرِ فرانکا ناظرِ مکتبِ حقیقت بسیار سرسخت بود، اما این ترسناکترین جنبه دربارهٔ او و همدستانش به شمار نمیرفت.

بزرگترین نگرانیِ فرانکا از توانایی و تمایلِ دلال برای متحد کردنِ فرقههای خدایانِ پلید ناشی میشد؛ فرقههایی که پیش از این آشفته بودند، مستقل میجنگیدند و حتی به یکدیگر حمله میکردند. طرحِ مهمانخانه شکلِ اولیهٔ چنین تغییری بود و شاید حادثهٔ گرداب نتیجهٔ آن را در روندی مرحلهبهمرحله نشان میداد.

در مواجهه با فرقههای خدایانِ پلید که شروع به همکاری کرده بودند، فرانکا میخواست جناحهای مرتبط با خودش نیز واردِ عمل شوند و همکاری کنند. به همین منظور، حاضر بود اطلاعاتِ مربوط به گرداب و مردمِ آینه را بهطورِ رایگان با مادام هلا در میان بگذارد؛ نیمهخدایی که احتمالاً موردِ حمایتِ کلیسای شبِ جاوید بود.

از قبل نامهای نوشته و نظرِ خانمِ داوری را در این باره جویا شده بود و پاسخِ او مثبت بود.

فرانکا با نگرانی پرسید: «الان چطوره؟» و در این فکر بود که آیا تا سپیدهدم با لومیان مشروب بنوشد تا حمایتش را نشان دهد و به او آرامش بخشد یا نه.

ژنا پس از چند ثانیه تأمل پاسخ داد: «فعلاً خوبه. شاید هم به این دلیله که کسی که سازمانِ سپیدهدم بهش ایمان داره، خیلی ازش بالاتره. با اینکه نفرتش واقعیه، اما خیلی ناملموسه و تا مدتها نمیتونه هیچ اقدامی در موردش بکنه.»

او صلاحیت داشت تا در این باره صحبت کند.

فرانکا با پاسخی کوتاه حرفهای او را تأیید کرد و به حرکتِ بعدیاش اندیشید.

در سپیدهدم، فرانکا بیدرنگ به دیدنِ کلاریس رفت و ماجرای برخوردش را به زن شیطانی سیاه گزارش داد. کلاریس کارش را تأیید کرد و از نیازهای اخیرِ فرانکا پرسید. فرانکا تعارف را کنار گذاشت و گفت که موادِ معجونِ رنج را میخواهد.

در آن لحظه، زن شیطانی سیاه با درخواستش نه موافقت کرد و نه مخالفت. فقط به فرانکا دستور داد دو روزِ دیگر به دیدنش برود و هر چه زودتر مردمِ آینهای را که موران آوینی به آنها اشاره کرده بود، پیدا کند. او میتوانست هر کمکی را که فرانکا نیاز داشت، فراهم کند.

در موردِ مردمِ آینهای که موران آوینی به آنها اشاره کرده بود — گریفیت، پالیا و کاراتانزا تامارا — هیچکدام در واقعیت از نامهای واقعیشان استفاده نمیکردند. آنها برای تحقیق تنها میتوانستند به هویتهای نامشخصشان تکیه کنند. فرانکا امیدوار بود از طریقِ ۰۰۷ «کمکِ» رسمی دریافت کند و همچنین میخواست ببیند آیا عضوی از سازمانِ ریاضتِ موسی در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری حضور دارد یا نه. این یکی از دلایلی بود که درخواستِ یک گردهماییِ همگانی در آیندهٔ نزدیک را داده بود.

تنها آدمِ آینهای که قابلشناسایی بود، معاونِ کمیسرِ پلیسِ تریر، اسپورت بود. فرانکا پیش از سپیدهدم وضعیت را بررسی کرده و متوجه شده بود که آدمِ آینه ناپدید شده است. به نظر میرسید ناظرِ فراری از روشی برای هشدار دادن به مردمِ آینه استفاده کرده بود. برای مثال، خبرِ حادثهٔ موران آوینی بهسرعت پخش شده بود.

...

لومیان پس از سرکشیدنِ تهماندهٔ آبسنت و خداحافظی با ژنا، شقیقههایش را مالید و به اتاقخوابش برگشت.

زیرِ نورِ زرشکیِ ماه که از میانِ پردهها به داخل میتابید، متوجهِ نامهای تاشده روی میز شد.

خانمِ شعبدهباز؟ مگه همین چند وقت پیش نرفته بود؟ لومیان اخم کرد و نامه را برداشت.

نامه واقعاً از طرفِ خانمِ شعبدهباز بود و چند بندِ کوتاه داشت:

فراموش کردم بگویم که هنگامِ ردیابیِ ناظرِ مکتب حقیقت، با لوکی روبهرو شدیم.

وضعیتش تغییرِ چشمگیری کرده است. ظاهراً در جریانِ رستاخیزش پس از آیینِ نیایشِ دریا، مشکلی پیش آمده. این امر باعث شده که صاحبِ قصرِ دیلن، یعنی رهبرِ پیشینِ سازمانِ سرّی، بهنحوی درونِ او زنده شود.

زاراتول از مرگ بازگشته و به خادمِ ارجمند آسمانی تبدیل شده است. درست است، اما وی کنترلِ کاملِ بدنِ لوکی را به دست نگرفته و لوکی هم کاملاً نمرده است. این موضوع آنها را از نظرِ ذهنی و روحی به هیولایی ناپایدار و بخیهخورده تبدیل کرده است.

فعلاً سعی نکن قصرِ دیلن را پیدا کنی و آخرین رستاخیزِ لوکی را از بین ببری. بهتر است از هر موقعیتی که در آن بتواند تو را ردیابی کند، دوری کنی.

زاراتول... فرانکا گفته بود رهبرِ قبلیِ سازمانِ سرّی نقشِ مهمی تو قدرت گرفتنِ امپراتور روزل داشته، ولی آخرش به امپراتور خیانت کرده... انگار ورموندا سورون از خانواده سورون بهخاطرِ نقشههای اون و امپراتور دیوونه شده بود و همین باعث شده بود تنهایی به تریرِ دورانِ چهارم بره... الان لوکی نیمهمرده حساب میشه؟ وقتی زاراتول کنترلِ کاملِ بدنش رو به دست بگیره، باید کاملاً بمیره. چه حیف... لومیان حسرت میخورد که چرا خودش به آخرین زندگیِ لوکی پایان نداده است، اما چندان هم احساسِ ناامیدی یا خشم نمیکرد.

به هر حال، او تا الان دو بار باعثِ مرگِ لوکی شده بود!

لومیان پس از سوزاندنِ نامه لحظهای در فکر فرو رفت و سپس از اتاقِ خواب بیرون آمد. او روبهروی لودویگ که لباسخوابِ نخیِ زرد و کلاهخوابی به همان رنگ پوشیده بود نشست و به پسرک که بهسرعت استیکی استخواندار و سرد را میجوید، خیره شد.

لودویگ بیتوجه به نگاهِ لومیان، به ضیافتش ادامه داد.

پس از حدود یک دقیقه، لومیان پرسید: «حاضری منو پدرخوانده صدا کنی؟»

لودویگ نگاهی به او انداخت، سپس سرش را پایین انداخت، کمی پورهٔ موز برداشت و با قاشق در دهانش گذاشت.

لومیان سؤالش را عوض کرد: «حاضری از دستوراتم پیروی کنی، فرمانهام رو بپذیری و اینجا یه تفاهمِ ضمنی بسازیم؟»

این بار لودویگ حتی سرش را بلند نکرد و دهانش مدام میجنبید.

لومیان در سکوت تماشایش کرد و بهآرامی چیزی از کیفِ مسافرش بیرون آورد.

کرهٔ چشمی جیوهای درونِ یک شیشه بود؛ یک ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ ۷ خوشاقبال از مسیرِ هیولا. این ویژگی پس از خرد شدنِ دستکشهای بوکس فلوگ دوباره متراکم شده بود.

لودویگ فوراً سرش را بالا آورد.

لومیان بیتوجه به نگاهِ لودویگ، با خونسردی ویژگیِ فرابشریِ قاتل سریالی و چند شیءِ دیگر را بیرون آورد و روی میزِ غذاخوری جلویش گذاشت.

سپس به لودویگ که کلاهخوابِ نخیِ زرد بر سر داشت لبخند زد و گفت: «حاضری منو پدرخوانده صدا کنی؟»

لودویگ چند ثانیه ساکت ماند و سپس با صدایی آرام گفت: «پدرخوانده.»

لومیان بیشتر کاوید: «حاضری از دستوراتم پیروی کنی، فرمانهام رو بپذیری و اینجا یه تفاهمِ ضمنی بسازیم؟»

لودویگ بیدرنگ جواب داد: «حاضرم.»

چشمانش حینِ حرف زدن به کپهٔ اشیاءِ جلوی لومیان دوخته شده بود.

آه... لومیان در دل آهی کشید.

میتونست برای کنترل کردنِ یکی به «غذا» تکیه کنه، ولی نمیتونست فقط به «غذا» متکی باشه. وگرنه وقتایی که «غذا»یی در کار نبود، لودویگ خیلی راحت نادیدهش میگرفت. این احتمالاً با الزاماتِ آیینِ شوالیه خونآهنین جور درنمیاومد.

لومیان که غرقِ در فکر بود، به کپهٔ اشیاء اشاره کرد و لبخند زد.

«حالا که قبول کردی پسرخواندهم باشی، میتونی یه دونه رو انتخاب کنی.

«ولی یه شرط داره. باید به دو سه تا از سؤالام جواب بدی.»

لودویگ لحظهای تردید کرد و سپس با نگاهی جدی گفت: «باشه.»

لومیان با مهربانی پرسید: «کدوم رو میخوای؟»

لودویگ نگاهی به اشیاء انداخت؛ دلش همه را میخواست و تمایلی به گذشتن از هیچکدام نداشت.

سرانجام بر خودش غلبه کرد، به ویژگیِ فرابشریِ قاتل سریالی اشاره کرد و گفت: «همون!»

واقعاً اون ویژگیِ فرابشری رو میخوای... میشه تبدیلش کرد به یه غذای جادویی یا کوکتل؟ لومیان بقیهٔ اشیاء را جمع کرد و به لودویگ لبخند زد.

«سؤالِ اول:

«قدرتِ فرابشریِ تو مالِ کدوم مسیره؟ ویژگیش چیه؟ ردهت حدوداً چنده؟»

او امیدوار بود با تکیه بر اطلاعاتِ مسیرِ فرابشریِ لودویگ، برای رام کردنِ فرشتهٔ مهرشده الهام بگیرد.

لودویگ زیرِ لب غرغر کرد: «این که شد سه تا سؤال.»

لومیان خودش را به نشنیدن زد.

لودویگ که دید اعتراضش بیفایده است، چارهای نداشت جز اینکه تکهای گوشتِ گاو و گوسفند بردارد و بجود. او زیرِ لب منمن کرد: «آره، آره...»

انگار نامِ اصلیاش را به یاد نمیآورد و مجبور بود واژهٔ دیگری برایش پیدا کند.

«مسیرِ خوراکشناسه.»

لومیان اصلاً جا نخورد. «تعجبی نداره که همیشه جوری رفتار میکنی که انگار داری از غذاهای لذیذ و موادِ اولیه لذت میبری.»

لودویگ با جدیت افزود: «اگه بخوام ساده بگم، این یه راهه برای به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری از طریقِ گرسنگی کشیدن و غذا خوردن.

«چیزی که معادلِ ردهٔ ۹ شماست، ولگرده. همهچیزت رو از دست میدی و همیشه دنبالِ غذایی تا فقط زنده بمونی.»

نکنه تو تجسمِ نهاییِ یه ولگردی؟ حتی عقلت رو هم از دست داده بودی و فقط غذا خوردن یادت نرفته بود... از این توصیف نمیفهمم یه ولگرد چه تواناییهایی داره... اما لومیان او را مسخره نکرد.

لودویگ بهجای توضیحِ بیشتر دربارهٔ ردهٔ ولگرد گفت: «ردهٔ ۸ شکمبارهست.»