چپتر 74: لال
چپتر 74: لال
خواهرش به استراحت نیاز داشت، پس لومیان نمیتوانست واژگانِ جدیدِ هرمس و هرمسِ باستان را یاد بگیرد. فقط میتوانست آموختههای پیشینش را مرور کند. حوالیِ ساعتِ ده، از خانه بیرون رفت و یکراست راهیِ میخانهٔ کهنه شد.
دو هدف داشت: اول اینکه میخواست ببیند آیا پس از آنکه رقصنده شده بود، بانوی مرموز پیدایش میشود و دانشی در اختیارش میگذارد یا نه. دوم، لیا و دیگر غریبهها آنجا اقامت داشتند. پس از ماجرای دیروز، چهبسا امروز بیرون نمیآمدند.
لومیان بهمحضِ ورود به میخانهٔ کهنه، نگاهی سریع به اتاق انداخت و با ناامیدی دید جایی که بانو معمولاً مینشست خالی است.
نفسش را آرام بیرون داد و بهسوی پیشخوانِ بار رفت تا بپرسد آیا آن سه غریبه آن دوروبرها هستند یا نه.
در این لحظه، ظاهراً صاحبِ میخانه، موریس بنه، تازه از خواب بیدار شده بود و اصلاً سرحال نبود. او بینیِ گوشتیِ بزرگی داشت و مشغولِ گفتگو با مشتریای در کنارِ پیشخوان بود.
مشتری آشفته مینمود؛ وحشیانه دستوپایش را تکان میداد و صداهای خفهای از گلویش درمیآمد، اما نمیتوانست حرف بزند.
لال شده؟ لومیان با کنجکاوی نزدیک شد و فهمید مشتری یکی از لالهای دهکده نیست، بلکه ژان موری، شوهرِ سیبِل بری است.
سیبِل معشوقهٔ کشیش گیوم بنه، خواهرِ پییر بریِ چوپان و یکی از اعضای گروهِ کوچکشان بود.
ژان موری که لال نیست... لومیان با گیجی مردِ میانسال را برانداز کرد.
موهای سیاهش ژولیده و تهریشش نامرتب مینمود. چشمانش پر از خشم و ترس بود.
با آشفتگیِ غیرعادتیای، شتابان با دست اشاره میکرد و میکوشید چیزی را به صاحبِ میخانه بفهماند.
لومیان در دل گفت: «عجیبه.» به پیشخوان نزدیک شد و با لبخند ضربهای به آن زد.
«هی، چه خبره؟
«موریس، نکنه الکلِ تقلبی به ژان فروختی؟ اونقدر عصبانیه که نمیتونه حرف بزنه.»
موریس بنه بهسرعت از خودش دفاع کرد: «این چه ربطی به من داره؟ خودش لال شده.»
ژان موری مکثی کرد و نگاهی به لومیان انداخت، و به همان حالتِ عبوسِ همیشگیاش برگشت.
سپس چرخید و از میخانهٔ کهنه بیرون رفت.
وقتی از چارچوبِ در ناپدید شد، لومیان صدایش را پایین آورد و پرسید: «چش شده؟»
موریس بنه نگاهی به بیرون انداخت و پچپچ کرد: «شنیدم دیشب سیبِل و کشیش رو تو یه رختخواب گیر آورده، و از شدتِ عصبانیت لال شده. امروز به هر کی میرسه داره همین رو میگه. هه، حتی جیگرش رو نداره بره داریژ تا با کشیش روبهرو بشه. عجب بزدلیه. حقشه!»
لومیان گیج و بهتزده شد.
اگر درست به یاد میآورد، ژان موری از رابطهٔ طولانیمدتِ همسرش سیبِل با کشیش خبر داشت. فقط نمیخواست او با مردِ دیگری باشد. چطور ممکن بود بر سرِ چیزی که از قبل برایش آماده بود، آنقدر عصبانی شود که زبانش بند بیاید؟
یه جای کار میلنگید!
گذشته از این، در چرخهٔ پیشین هیچ موردی نبود که ژان موری از شدتِ خشم لال شده باشد. وگرنه لومیان حتماً میفهمید.
در کوردو، این خبرِ دستِ اولی به شمار میرفت و بهسرعت همهجا پخش میشد.
آیا ممکن بود تحقیقاتشان اختلالی ایجاد کرده باشد و ژان موری را با چیزی روبهرو کرده باشد که در حالتِ عادی با آن مواجه نمیشد؟ لومیان همانطور که گمانهزنی میکرد، چهرهای هیجانزده به خود گرفت.
«جدی میگی؟
«پس باید حسابی ازش بپرسم!»
موریس بنه از اشتیاقِ او برای خالهزنکبازی جا نخورد؛ به نظرش طبیعی بود.
با لحنی شوخطبعانه سرزنشش کرد: «بچهٔ لعنتی، آدم باش و اون بیچاره رو اذیت نکن. تازه، اون لال شده و سوادم نداره. چطور میتونه بهت بگه چی شده؟»
لومیان خندید و گفت: «مگه نمیتونه با دست اشاره کنه؟»
دستانش را بالا برد، دستِ چپش را مشت کرد و آرام به کفِ دستِ راستش کوبید.
در سراسرِ منطقهٔ داریژ و حتی در جنوبِ اینتیس، این اشارهای جهانی برای رابطهٔ میانِ زن و مرد بود.
موریس بنه با عصبانیت ناسزا گفت: «امیدوارم یه ذره شعور برات مونده باشه و سر به سرِ اون بیچاره نذاری.»
لومیان دست تکان داد و در جستجوی ژان موری از میخانهٔ کهنه بیرون پرید: «نگران نباش. فقط میخوام داستان رو "بشنوم".»
با این حال، لومیان نمیدانست مرد کجا رفته است؛ او در حالِ تعریفِ داستانش با ایما و اشاره برای دیگر روستاییان هم نبود. لومیان وجببهوجبِ کوردو را گشت اما هیچ ردی از او نیافت.
سرانجام، به خانهٔ ژان موری رسید.
در ورودیِ خانه، سیبِل بری با پیراهنی سفید و خاکستری، مشغولِ جدا کردنِ سیبزمینیهای گندیده بود.
زن نگاهش را به لومیان دوخت: «چی شده؟»
او نیز مانند پییر بری چشمانی آبی داشت و موهای بلند و سیاهش بهنرمی روی کمرش ریخته بود؛ برخلافِ دیگر زنانِ شوهردار که همیشه موهایشان را پشتِ سر میبستند.
لومیان بیپرده جواب داد: «دنبالِ ژان موری میگردم؟»
سیبِل با گونههای پر و چهرهٔ ملایمش، بیتفاوت پاسخ داد: «خونه نیست.»
لومیان پافشاری کرد: «پس میدونی کجا رفته؟»
سیبِل با خونسردی جواب داد: «دیشب دعوامون شد. شاید از کوردو رفته باشه و فعلاً نخواد برگرده.»
ابروهای لومیان پرید. حس کرد اتفاقِ بدی افتاده است.
روشن بود که ژان موری نمیتوانست کوردو را ترک کند. این کار چرخه را فعال میکرد و باعثِ شروعِ دوباره میشد!
در حالی که این افکار در ذهنش میچرخید، لومیان پوزخندی شیطنتآمیز بر لب نشاند.
«چرا دعوا کردین؟ شنیدم تو و کشیش...»
جملهاش را تمام نکرد، بلکه با مشتِ چپ به کفِ دستِ راستش کوبید.
چهرهٔ سیبِل سرد شد و زیرِ لب ناسزا گفت: «گمشو! از خونهم برو بیرون!»
لومیان نوچی کرد و از خانهٔ ژان موری بیرون رفت.
پس از آنکه مسافتی دور شد، لبخند از روی لبش محو شد.
در حقیقت نمیخواست دربارهٔ رابطهٔ سیبِل و کشیش چیزی بپرسد. خودش کشیش و مادام پوآلیس را برهنه دیده بود. دیگر چه جای پرسیدن داشت؟
اما اگر نمیپرسید، با نقابِ شخصیتی که در چشمِ روستاییان داشت جور درنمیآمد. تا همینجا هم به آنها «سر زده بود». اگر بانوی خانه را عصبانی نمیکرد، آیا باز هم میتوانست لایقِ نامِ شاهِ شیطنتِ کوردو باشد؟
از این رو چارهای جز پرسیدن نداشت، وگرنه ممکن بود به او شک کنند.
نقابِ شخصیت گاهی به کار میآمد و گاهی دردسرساز میشد.
با توجه به کارهای کشیش و اطلاعاتی که در دست داشت، لومیان گمان میکرد ژان موری به خاطرِ آن رابطه لال نشده، بلکه چیزِ دیگری فهمیده است.
احتمالِ زیادی داشت که به او سم خورانده و لالش کرده باشند!
باید هرچه زودتر پیداش کنم. اگه راه بیفته اینطرف و اونطرف تا پیشِ بقیه شکایت کنه، ممکنه مثلِ قبلی بمیره. نه، همین الانشم غیبش زده...
هرچه لومیان بیشتر به این موضوع فکر میکرد، بیشتر حس میکرد بلایی بر سرِ ژان موری آمده است.
آن روستایی که پیشتر در داریژ خبرچینی کرده بود، بیهیچ دلیلی پرت شده و مرده بود!
درست وقتی لومیان داشت آخرین تلاشهایش را برای پیدا کردنِ ژان موری میکرد، به رایان، لیا و والانتن برخورد که در دهکده «پرسه میزدند».
هنوز همان لباسهای همیشگیشان را به تن داشتند.
لومیان با لبخند به آنها سلام کرد: «صبح بخیر، کلمهای من.»
بهمحضِ اینکه نزدیک شدند، بیدرنگ با صدایی آهسته پرسید: «دیروز اتفاقی افتاد؟»
لیا با لبخند جواب داد: «انگار اون مادام نمیخواد قضیه رو پیگیری کنه. پیداش نشد.»
همونطور که انتظار میرفت...
لومیان به اطراف نگاه کرد و وقتی دید کسی در آن حوالی نیست، دربارهٔ استنتاجِ خواهرش از مسیرِ مادام پوآلیس و حدسش از هویتِ پولیت به آن سه بازرسِ رسمی گفت.
والانتن با شنیدنِ این حرفها چهره در هم کشید، اما لیا نسبتاً هیجانزده بود.
رایان کمی فکر کرد و گفت: «پیدا شدنِ یه دیوبانو تو استانِ ریستون خیلی نادره. ما چیزِ زیادی در این باره نمیدونیم، ولی مقاماتِ بالا باید خیلی خوب بدونن. بعداً یه تلگراف میفرستم و قضیهٔ مادام پوآلیس رو بهشون میگم. هوم، فقط به این اشاره میکنم که تو اتاقِ مادام پوآلیس عکسِ پولیت هست، ولی تو خانوادهٔ روکفور کسی به اسمِ پوآلیس وجود نداره.»
رایان با دیدنِ چهرهٔ گیجِ لومیان اضافه کرد: «تو اینتیس، مسائلِ مربوط به دیوبانو زیاد پیش میاد.»
پس دوستِ مکاتبهایِ خواهرم هم تو اینتیسه؟
لومیان سر تکان داد و گفت: «تا اینجا به نظر نمیرسه مادام پوآلیس ربطی به چرخه داشته باشه. ضمناً، ظاهراً از چرخه خبر داره. شاید به همین خاطره که ماجرای گشتنِ ما تو قصر رو پیگیری نکرد.
امکانش هست بتونیم تا حدی باهاش متحد بشیم؟»
والانتن بیمقدمه گفت: «چطور میتونم با همچین آدمِ پلید و کثیفی که حتی از یه اهریمن هم ترسناکتره همکاری کنم؟»
لومیان حتی نگاهش هم نکرد. چشم به رایان و لیا دوخت.
وقتی دید آنها کمی مرددند، سعی کرد با جدیت قانعشان کند.
«یه همکاریِ محدود، اونم فقط تو چرخه. وقتی این چرخهٔ لعنتی از بین رفت، میتونید هر طور که میخواید باهاش برخورد کنید! حتی میتونید اینو مستقیم به خودش بگید. مطمئنم میتونه درک کنه و بپذیره.»
رایان چند ثانیه فکر کرد، دستی به شانهٔ والانتن زد و به لومیان گفت: «راستش، مهمترین چیز الان از بین بردنِ این چرخهست. با این حال، ما نمیتونیم از برخوردِ اون مادام مطمئن باشیم. جرئت هم نمیکنیم مستقیم بریم دیدنش. میترسم مجبور بشیم به تو یا خواهرت زحمت بدیم تا باهاش ارتباط برقرار کنید و بپرسید.»
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
قصد داشت خودش این کار را بکند.
از وقتی فهمیده بود مادام پوآلیس ممکن است احساساتِ غیرعادی به خواهرش داشته باشد، دیگر دلش نمیخواست اورور با او تنها بماند.
والانتن با چهرهای بیحالت به گفتگوی آنها گوش میداد. نه موافقت کرد و نه مخالفت.
لومیان یک بارِ دیگر دزدکی به اطراف نگاه کرد.
«سه تا سرنخِ دیگه هم هست...»
او ماجرای ریموند، وضعیتِ ژان موری و «مقبرهای» را که جغد به درونش پرواز کرده بود، تعریف کرد.
لیا مبهوت ماند.
«چطور اینقدر زود اینهمه سرنخ پیدا کردی؟»
حتی شک کرد که این پسر یا خواهرش ریگی به کفش داشته باشند. برای همین بود که همهجا پر از نشانههای خطر و سرنخ بود.
بازرسای واقعیِ اینجا کی بودن؟ چرا خودشون متوجهِ هیچچیزی نشده بودن؟
لومیان پوزخندی زد و دستانش را با معصومیتی ساختگی باز کرد: «خودتون رو سرزنش کنید که دو چرخهٔ اول رو یادتون نمیاد.»
لیا سر تکان داد و توضیحش را پذیرفت.
رایان لحظهای سبکسنگین کرد و سپس با صدایی دورگه گفت: «پس باید هرچه زودتر دخمههای کلیسای جامع رو بررسی کنیم. آره، احتمالاً اون پایین خیلی خطرناکه. تو اول باید با مادام پوآلیس تماس بگیری. اگه مایل به همکاری باشه، شانسمون برای حل کردنِ این قضیه خیلی بیشتر میشه.»